W POPRZEDNIM ODCINKU
Filistyni zjednoczyli armie przeciwko nam.
- I mają olbrzyma. - Co?
Gdzie wasz król?
- To tylko człowiek. - Czyżby?
Ojcze.
Plemię Zebulona postanowiło opuścić pole bitwy.
Musimy działać.
- Wiesz, gdzie leży Elah? - Znajdę ją.
Objuczyłem osła jedzeniem i zapasami. Weź je.
- Dokąd? - Na pole bitwy.
Zaatakujecie nocą i zabijecie olbrzyma we śnie.
DOLINA ELAH OBRZEŻA OBOZOWISKA FILISTYNÓW
Skąd jesteś?
Z Endoru. Choć nie byłem tam od dziecka.
Ponoć nikt nie opuszcza Endoru. Jak zdołałeś uciec?
Umiem zabijać.
Widzę ogniska i dym.
Obóz ojca. Jesteśmy blisko.
PLEMIĘ ZEBULONA WYCOFUJE SIĘ Z OBOZOWISKA IZRAELITÓW
Wybacz, książę. Zapłacili mi więcej.
Jonatanie.
Czekałem na to od dawna.
Odkąd twój ojciec zabił mojego.
Spójrz w górę.
Czekaj.
Coś jest nie tak.
Coś się stało. Zsiądź.
Stać!
Stójcie.
Co się dzieje?
Co to jest?
Ognia!
Uciekajcie!
Słyszałaś? Są otoczeni.
Wracajmy do domu. Zawróćmy.
Nie, Mirab, ojciec nas potrzebuje.
Idziemy.
Czemu żal ci tych, którzy cię opuścili?
Czekaj.
Przegrałeś.
Na kolana albo cię do tego zmuszę.
DOM DAWIDA
Joabie, jest dość ostry.
Ej!
Pięknie. Teraz sami się wytłuczemy.
Ludzie z głodu zrobią wszystko.
Znowu idzie.
W samą porę.
Oto głowy zabójców,
których wczoraj wysłaliście.
Zabójców?
Tchórze!
Boicie się zmierzyć ze mną za dnia,
więc próbowaliście zabić mnie we śnie.
I tak wszyscy umrzecie.
Jak wasz książę.
Abnerze, gdzie Jonatan?
Uwaga!
Przeciwstawiam się izraelskiej armii
i królowi całego Izraela!
Sprzeciwiam się Bogu Izraela.
Wybierzcie kogoś
albo przyślijcie tu tego Jahwe.
Może zginie za was.
Chyba że on też jest tchórzem.
Tobie, przyjacielu, skończył się czas.
Dziś spotkam się z przywódcami ośmiu plemion.
Dołącz do mnie albo giń z Saulem.
Dobrze walczyłeś w nocy.
Bez sensu, ale robi wrażenie.
Gdzie jest twój Bóg?
Nie widzę dymów ofiarnych nad twoim obozem.
Wielki prorok was porzucił?
Dlaczego?
Przełamiemy się chlebem?
Nie jadam z tchórzami.
Zawsze podziwiałem twoją odwagę.
Ale jesteś taki przewidywalny.
Wyobraź sobie planszę do gry, synu Saula.
Pionki są rozstawione…
Nie zjednoczyłem czterech filistyńskich armii.
Nie. Zjednoczyłem wszystkie pięć.
Ekronici z olbrzymami są na waszych tyłach.
Jesteście otoczeni, a ja mam trzykrotną przewagę.
Jeśli mówisz prawdę,
czemu nie atakujecie?
Ze wszystkich stron. Zakończ to.
Wieki temu mój lud przybył zza wielkiego morza.
Synowie królów, szlachetnie urodzeni, wysłani na podbój Egiptu i tych ziem.
Na mocy boskiego prawa z siłą brązu i stali
od naszych bogów.
Pięćset lat temu, a Egipt wciąż trwa.
- Bo twój ojciec… - Był słaby.
Jak i twój.
Mój jest królem, a twój zdechł jak pies.
Twoi przodkowie byli niewolnikami.
Wiem z opowieści waszego proroka.
- Mojżesza. - Właśnie.
Wiesz, ile razy pisze, że byliście szczęśliwsi w niewoli?
Chcieli wrócić. Filistyni zostali stworzeni do rządzenia.
Hebrajczycy, by im służyć.
Przybyliście tu jako niewolnicy i jako niewolnicy powrócicie.
Taka jest kolej rzeczy.
Opuściliśmy Egipt z własnej woli.
Gdy próbowali nas zatrzymać,
Bóg zatopił egipską armię w Morzu Czerwonym.
- A wasz Bóg? - To gdzie jest teraz?
- Gdzie jest Jahwe? - Nie wypowiadamy jego imienia.
- Boisz się go? - Tak.
I ty powinieneś.
Pamiętasz, jak lata temu
stanęliśmy przeciwko sobie na polu bitwy,
a mój ojciec odciął głowę twojemu?
Wciąż to widzisz? Słyszysz jego krzyki?
Widziałem strach w jego oczach.
I widzę go teraz.
Strach za maską gniewu.
Żądza zemsty czyni cię słabym, Achiszu.
Olbrzym tego nie zmieni.
Spójrz na wschód, Jonatanie.
Słońce wschodzi.
Gdy zatoczy kolejny krąg, moja cierpliwość się skończy.
Wydam rozkaz do ataku ze wszystkich stron
i nie oszczędzę nikogo.
Ani kobiet, ani dzieci.
Ani twojej matki i sióstr.
Umrą powoli z mojej ręki.
Cały Izrael spłynie łzami, jeśli jeszcze będzie jakiś Izrael.
Wróć do ojca i przekonaj go, by się poddał.
Albo lepiej, przekonaj go, by stawił czoła mojemu wielkoludowi.
Zginie honorowo.
Nie pokonacie mojego olbrzyma i nie wygracie tej bitwy.
Ale możecie żyć jak niewolnicy, tak jak w Egipcie.
Jeśli odmówisz,
daję ci słowo,
że przy kolejnym spotkaniu moja strzała przebije ci serce.
Kasjo.
Na słówko.
Widziałaś moje córki?
Nie ma ich w komnatach?
Tam już zaglądałam.
Wspominały, że szukają starego Lewity, Achimeleka.
Po co?
By pomodlić się za swoich na wojnie.
Modlitwa?
Modlitwa? Mirab?
Mam nadzieję, że oszczędzisz mi dalszych kłamstw.
Pytam raz jeszcze, gdzie moje córki?
Przysięgłam nie mówić.
Ja…
Chyba opuściły pałac.
Dokąd się udały?
Na pole bitwy.
By pomóc królowi w potrzebie.
Na pole bitwy?
I nic nie mówiłaś?
Mam zaszczyt służyć księżniczkom.
Odpowiadasz przede mną.
- Proszę, nie wyrzucaj mnie. - Odejdź!
Zejdź mi z oczu!
Chodź, jesteśmy blisko.
Stać! Kim jesteście?
To księżniczki…
Prowadź do króla.
Oczywiście. Tędy.
Mirab.
- Spójrz na nich. - Co?
Są załamani.
Idź do ojca.
- Zajmij się nim. - Dobrze.
A co z tobą?
Znajdę Abnera i Jonatana. Powiem im, co widziałyśmy.
Idź z nią, a ty zaprowadź mnie do Abnera.
Dziś…
do mnie dołączysz.
Samuelu.
Dziś
dołączysz do mej męki.
Ojcze.
Nie.
Mikal.
Mam coś dla ciebie.
Skrybowie wyklęliby mnie, gdyby wiedzieli, że je wzięłam.
Ale chciałam ci je przeczytać.
Tak jak zwykliśmy to robić.
„Jesteśmy strażnikami wielkiego przywileju”.
Pamiętaj.
Tak powiedział Bóg Mojżeszowi.
„Nie drżyjcie, nie lękajcie się ich.
Pan, Bóg wasz, który idzie przed wami,
będzie za was walczył.
Widziałeś też i na pustyni: Pan niósł cię
jak niesie ojciec…
swego syna.”
Tak jak ty niosłeś i mnie.
On niósł ciebie.
Wskaże ci drogę powrotną.
Musisz się tylko rozejrzeć.
Poszukaj go.
Obudź się.
Wróć do Niego.
Wróć do nas.
Obudź się.
Obudź się, ojcze, proszę.
Obudź się.
Obudź się!
Proszę, potrzebuję cię.
Obudź się, ojcze. Proszę.
Obudź się.
Mikal?
To naprawdę ty?
Moje słodkie dziecko.
Bóg…
Bóg się objawi i nas uratuje.
Zawsze to robi.
Moja królowo.
Pani, nie możesz tu zostać.
Znam ludzi, którzy pomogą ci uciec.
Nie będę się chować.
Dlaczego?
Nic nie zyskasz, zostając tutaj.
Gdy byłam dzieckiem…
mój ojciec…
zabrał nas do Egiptu.
Nie pamiętam dlaczego, ale była wielka parada.
Tłumy na ulicach. Tysiące ludzi.
Przyszli zobaczyć jednego człowieka.
Faraona.
Stali tam godzinami, by go ujrzeć,
a kiedy się pojawił, cały w złocie,
przysięgam…
że świecił jak słońce.
Gdy wróciliśmy do domu,
zrozumiałam, że my nie mamy takich przywódców.
Mieliśmy proroków i sędziów, którzy rządzili tak, jak chcieli.
Kilku prawdziwych,
lecz wielu nie.
Mówili w imieniu Boga, który do mnie nigdy nie przemówił.
Ale król…
Król…
Widziałam go na własne oczy.
Dlatego zaczęłam marzyć o królu…
który zjednoczy nasze plemiona.
Widzisz…
Posmakowałam tego snu.
Pojawił się znikąd. W tym domu.
A teraz widzę, jak rozpada się na kawałki.
Moja królowo.
Niech przyjdą, bym mogła umrzeć w mym śnie.
Stać!
Matko.
Zamknij oczy…
i słuchaj uważnie.
Nie tylko uszami, ale i duszą.
Głębia przyzywa głębię.
W ciszy i bezruchu usłyszysz Boga.
Posłuchaj go. Powie ci, kim jesteś.
Nie oni.
Składam tę ofertę po raz ostatni.
Nie ma ucieczki.
Nie ma nadziei.
Moi bracia was otoczyli.
- Wyślijcie mi swego mistrza… - Co oni robią?
…albo wszyscy zginiecie.
Dziś wyzywam armię Izraela.
Sprzeciwiam się królowi Izraela.
Sprzeciwiam się Bogu Izraela.
Kim jest ten olbrzym, by walczyć z armią Boga?
Nikt go nie pokona.
To tylko człowiek.
Jest bogiem wśród ludzi.
Jest tylko jeden Bóg, który walczy po naszej stronie.
Dawidzie, co tu robisz?
Jak długo już tego wysłuchujecie? Kim on jest?
Zwą go Goliat, służy Achiszowi z Gat.
Nikt nie podejmie wyzwania?
Chcesz z nim walczyć?
Oto mistrz. Chce walczyć z olbrzymem.
Eliabie. Twój brat.
Abinadabie, Dawid tu jest.
- Co ty tu robisz? - Ojciec wysłał mnie z zapasami.
Znam cię. Chcesz zobaczyć bitwę.
- Szakal. - Za wszystko trzeba mnie ganić?
Miałeś zostać. Gdyby ojciec wiedział…
Ojciec mnie wysłał i dał mi błogosławieństwo.
Jeśli nikt z was nie będzie walczył z tym olbrzymem, ja to zrobię.
- Nie zachęcajcie go. - Spróbuję.
Czemu z nim nie walczyłeś? Jesteś najlepszym wojownikiem Judy.
Widziałeś, jaki jest wielki?
I co z tego. Zapomniałeś?
- Zapomnieliście? - O czym?
O wielkości Boga.
Będę z nim walczyć.
- Nie, wrócisz do domu. - Pokonam go.
- Wracasz. - Nigdzie nie idę.
- Synu Jessego. - Dowódco.
Nie ty, Eliabie.
Grajku, masz swoją lirę. To dobrze.
Pójdziesz do króla. Zagrasz mu.
Ukoisz go.
Joabie.
Słyszałeś go.
Zagraj królowi, ale ani słowa więcej o olbrzymie.
- Idziemy. - Dobrze.
Dawidzie.
Królu, grajek przyszedł.
Pasterz.
Co za niespodzianka.
Zagrasz dla mnie?
Będę walczyć.
Wybacz, królu.
Mój brat bywa nierozważny.
- Pokonam olbrzyma. - Niech mówi.
Panie, będę walczyć z olbrzymem.
Jesteś chłopcem, nie możesz z nim walczyć.
Twój sługa od wielu lat doglądał owiec ojca.
W tym czasie zabiłem niedźwiedzia i lwa.
- Dawidzie. - Wystarczy.
Kiedy lew zaatakował moje stado,
ruszyłem za nim, złapałem go za grzywę, uderzyłem i zabiłem.
To prawda, panie. Tak było.
Abinadabie.
- Od początku mu wierzyłem. - Nie pomagasz.
Olbrzym bluźni przeciw Panu Zastępów.
Ale Pan, który ocalił mnie przed lwem
i niedźwiedziem, ochroni mnie przed tym Filistynem.
Ten potwór to wojownik.
Do tego go stworzono.
Mnie stworzono do tej chwili.
Uwierz mi, panie, zgładzę go.
Mówisz z wielkim przekonaniem.
Wypełnia mnie ono odwagą, której nie czułem od…
Ojcze.
Królu.
Idź.
- Panie. - Chodź.
- Pokonam go. - Idź.
- Puść mnie.
Idź i walcz z olbrzymem.
Walcz z odwagą, którą mi pokazałeś.
Panie, powinniśmy to omówić.
Po co? Zdecydowałem.
Nikt inny się nie zgłosił.
Mianuję cię bohaterem.
Daj mu moją zbroję.
Ma nosić zbroję króla na polu bitwy.
Idź.
Dziękuję, panie.
Plemię Zebuluna porzuciło twojego ojca.
Inni też by odeszli, gdyby nie zostali otoczeni.
Filistyni mają wielu olbrzymów.
Nie mamy więcej ludzi?
Została mniej niż setka do ochrony pałacu.
Nie da się ugasić ognia kroplą wody.
Więc wynik jest przesądzony.
Nasza armia przegra.
Izrael upadnie razem z królem.
Wróg zapuka do naszych bram.
A kiedy przyjdzie,
proponuję powitać go na kolanach i błagać o litość.
Nie, musimy uciekać.
Mam przyjaciół, którzy pomogą nam zjednoczyć plemiona północy
i odbudować Izrael.
Nie porzucę swego domu.
Filistyni nie okażą litości.
Spalą święte zwoje i zrobią dziwkę z mej matki.
- Bóg nas ochroni. - Tak jak mego ojca?
Musimy opuścić to miejsce.
Zapewnić przetrwanie tronu.
Pozostałe plemiona potrzebują przywódcy.
Uczyńcie mnie królem.
- Mamy króla. - Który przegrał.
Walkę z wrogiem i tę z rozumem.
Matko, jeśli my nie zajmiemy tronu, ktoś inny to zrobi.
Myślałam, że umarłeś.
Przez chwilę tak było.
Co się stało?
Jedno życie się skończyło, inne zaczęło. Tyle musisz wiedzieć.
Nie mam czasu na roztrząsanie przeszłości.
Wiesz, że mówię prawdę.
Nikt z naszych nie powróci.
Tylko my dwoje z naszej linii przetrwamy.
Jesteśmy ostatnią nadzieją Izraela.
Będę waszym królem i obrońcą.
Cierpliwości, bracia. Z czasem wszystko się wyjaśni.
To obłęd.
- Dokąd idziesz? - Do zbrojowni.
- Po łuk i strzały. - Po co?
Nie pozwolę, by mój brat został rozerwany na strzępy.
Dobrze.
Wyglądasz jak król.
Nie czuję się nim.
Przyszłam ci to dać.
To słowa, które Bóg wypowiedział do Jozuego
przed wielką bitwą:
„Nie lękaj się.
Bądź mężny i mocny”.
Jozue.
I rzekł…
„Każde miejsce, na które zstąpi wasza noga…
Ja wam daję”.
To tylko fragment.
Zabrakło mi miejsca.
Weź to ze sobą.
Co mówią?
Martwią się o ciebie.
Nie dziwię się.
Nie rozumieją…
że Bóg wyznacza niezwykłe ścieżki.
Wybiera tych lekceważonych,
bo zagląda w głąb ich serc.
A ty masz w sobie…
coś potężniejszego niż tysiąc mieczy.
Oby to była prawda.
Boisz się?
Jestem przerażony.
Ja też.
Ale wierzę w ciebie.
Nie wiem dlaczego. Po prostu wierzę.
Wybacz, że tak odszedłem.
Na szczęście.
Dawidzie.
Zabij olbrzyma i wróć do mnie.
Nie założę zbroi.
Pójdę, jak stoję.
Odnajdę strumień.
Dowódco!
Jonatan.
Joabie, zajmij moje miejsce.
Ty żyjesz.
Jak ci się udało?
Dajcie wodę.
Pij.
Jak przeżyłeś?
Achisz tego chciał.
Jego ludzie i olbrzym nie.
Widziałeś go?
Tak, twarzą w twarz.
Jesteśmy otoczeni.
Pozostała nam tylko walka.
Chyba że się poddamy.
Nigdy się nie poddamy.
Twój ojciec wybrał mistrza.
Co? Kogo?
Cofnąć się!
To oburzające! Hańba!
Dawid…
Pasterz?
Idę do strumienia.
Wybrany na bohatera? To pewne, że król jest szalony.
Niech do nas przemówi.
Nikt mu nie przeszkodzi.
Pomieszało mu się w głowie, Abnerze. Zejdź mi z drogi.
Dobywacie mieczy przeciw przywódcom Izraela?
Śmiesz grozić jego królowi?
Przemówi do nas teraz albo odda władzę.
Chcesz mojej korony, Adrielu?
Spróbuj mi ją odebrać.
Gdzie jest ten chłopak?
Czego szukasz?
Kamieni.
- Kim naprawdę jesteś? - Wiesz, kim jestem.
Czyżby?
Grasz dla mojego ojca.
Teraz wybrał cię na bohatera.
Dlaczego?
Tylko ja się zgłosiłem.
Podziwiam twą odwagę.
Ale widziałem tego olbrzyma. Nie pokonasz go.
Czy tylko ja wierzę w stare opowieści?
Komu sprzeciwia się ta bestia?
Nie chodzi o rozmiary olbrzyma. Chodzi o wielkość Boga.
Bóg nie jest z nami.
Nie ma go z nami tutaj, gdzie się ukrywamy.
Będzie z nami tam, gdy stawimy czoła lękom.
Jak to zrobisz?
Nie masz zbroi, nie umiesz walczyć.
Masz niezwykłą odwagę.
Skąd pochodzisz?
Z Judy.
Z jakiego miasta?
Betlejem.
Dawidzie.
Czy prorok Samuel was odwiedził?
Tak.
Dawidzie.
Trafienie to byłby cud.
Ale odsłoni się, gdy rzuci włócznią.
Niech Bóg będzie z tobą.
Moja cierpliwość się kończy!
Po co się tu zebraliście, skoro nikt nie chce walczyć?
Wybierzcie męża i niech tu przyjdzie.
Gdzie on jest?
Nie zmierzy się z olbrzymem. To obłęd.
Nie.
To jest zdrada. Ja dokonałem wyboru, a ty będziesz posłuszny.
Wyślijcie męża…
Odsunąć się.
Zatrzymaj go. Odwołaj go!
Nie.
- Więc ja to zrobię. - Miałem umrzeć za króla.
Jestem gotowy. A ty?
Doprowadziłeś nas do zguby.
Czekaj.
- Dawidzie, proszę, nie rób tego. - Wątpisz we mnie?
Tak. To niemożliwe.
Mam inne zdanie, bracie.
Dawidzie.
Czemu się nie boisz?
Boję się.
Sprzeciwiam się armii Izraela.
Sprzeciwiam się królowi Izraela.
Sprzeciwiam się Bogu Izraela.
Goliacie!
Z drogi!
To jakiś przygłup?
Słońce za mocno przypiekło?
Boże, daj mi siłę.
Pomóż mi uczynić choć jeden krok.
To jest ich mistrz?
To kpina.
Rasa niewolników obraża mnie, posyłając chłopca.
Prosiłem o mistrza. Prosiłem o króla!
Wysłali chłopca.
Może król naprawdę oszalał.
Wychodzisz na mnie z kijem?
Masz mnie za psa?
Niech będzie, chłopcze.
Będziesz ofiarą mojego gniewu.
Jonatanie.
Gdzie byłeś?
Tłumiłem rebelię przeciw chłopakowi.
Rzucę twoje truchło ptakom w powietrzu
i dzikim zwierzętom na ziemi.
Jeśli mu się uda, jedź za mną.
Dajcie mi konia.
Przychodzisz do mnie z mieczem, włócznią i oszczepem.
Ja przychodzę do ciebie w imię Pana Zastępów,
Boga armii Izraela, któremu się sprzeciwiłeś.
Dzisiaj Pan wyda cię w moje ręce,
a ja pozbawię cię głowy.
Dzisiaj zabiorę trupy z obozu Filistynów i rzucę je
ptakom w powietrzu i dzikim zwierzętom na ziemi.
By cały świat wiedział, że w Izraelu jest Bóg.
Wszyscy tu obecni przekonają się,
że Pan nie walczy mieczem ani włócznią.
Ta bitwa zależy od Pana, który odda cię w nasze ręce.
Nawet się do mnie nie zbliżysz.
Daj drugą.
Jeszcze jedna!
Nie.
Widzisz? Mówiłem, że się nie zbliżysz.
Nie pozwolę ci zginąć z jego ręki.
Przykro mi.
Achiszu.
Niech przepełni cię odwaga Mojżesza…
i siła Samsona.
Powstań, Dawidzie.
Za moją matkę.
Straże, dajcie mojego konia i zbroję.
Chodźcie.
Do boju!
Za króla!
Dawid!
Za Boga i Izrael!
Rzekł Pan do Jozuego: „Bądź mężny i mocny.
Przepraw się przez Jordan do ziemi, którą Ja wskażę.
Nikt się nie ostoi przed tobą przez wszystkie dni.
Jak byłem z Mojżeszem, tak będę z tobą,
nie opuszczę cię ani nie porzucę”.
Utrzymać pozycje.
„Nie bój się i nie lękaj,
ponieważ z tobą jest Pan, Bóg twój, wszędzie, gdziekolwiek pójdziesz”.
Dlatego w imieniu twego ojca namaszczam cię
na króla Izraela.
Do ataku!
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska ziekolwiek pójdziesz”.