W POPRZEDNICH ODCINKACH
To czas królów.
Jesteśmy pierwszą dynastią Izraela.
Wyślij mnie do królewskiej armii.
Dawidzie, jesteś pasterzem. Nie jesteś zabójcą.
Jestem wojownikiem.
Samuelu, dziś świętujemy.
Wykorzystałeś tron Izraela dla własnej chwały,
dlatego doprowadzisz do własnej zguby i udręki.
Samuelu!
- Dokąd teraz pójdziemy? - Znaleźć króla.
Śledź go.
Przyprowadź mi pomazańca.
Dawidzie, Pan Zastępów wybrał ciebie.
Jako kogo?
Jako króla Izraela.
Musi umrzeć, jak i wszyscy z jego domu.
- O co chodzi? - To wezwanie.
Dla Dawida.
Pani, co on tu robi?
Chcę posłuchać, jak grasz.
Cieszę się, że tu jesteś.
Mikal jest córką króla!
Jeśli wejdę do rodziny, nie będzie rozlewu krwi.
Królowie chronią swój rodowód.
Nasze życie wisi na włosku.
Król się zatraca. Każdego dnia coraz mniej go poznaję.
Samuelu!
Są ludzie, którzy nadal czczą innych bogów.
Musisz mi pomóc.
Pozdrowienia z domu Saula.
Goliacie!
Chcę walczyć z ich królem.
Filistyni się gromadzą.
Pokryli górę niczym piasek na plaży.
- I mają olbrzyma. - Jak to?
Gdzie jest wasz król?
- To tylko człowiek. - Czyżby?
Ojcze!
Czyż nie będzie to tylko ślepa zemsta?
Saul zabił twego ojca na polu bitwy…
Musimy działać.
- Wiesz, gdzie leży Elah? - Znajdę je.
Objuczyłem osła jedzeniem i zapasami. Weź je.
- Dokąd? - Na pole bitwy.
Kim jest ten olbrzym, by walczyć z armią Boga?
Musimy zapewnić przetrwanie tronu.
Uczyńcie mnie królem.
- Czy prorok Samuel was odwiedził? - Tak.
Jeśli nikt nie będzie walczył z olbrzymem, ja to zrobię.
Walcz z odwagą, którą mi pokazałeś.
DOM DAWIDA
Drugiego takiego nie było.
Miecz Goliata.
Zrodzony w ogniu dawał niezrównaną siłę…
temu, kto potrafił ją okiełznać.
Do boju!
To odmieni oblicze wojny.
Odmieni świat.
Szarża!
Kto posiądzie jego moc, podbije inne narody.
Unicestwi swoich wrogów.
Tak jak Filistyni chcieli zniszczyć nas.
Desperacko walcząc o dominację w nowej nadchodzącej erze.
Erze żelaza.
Tak powiadają.
Lecz ja znam prawdę.
Miecz jest tak potężny,
jak ten, kto nim włada.
Dawidzie!
Musimy dotrzeć do Dawida! Naprzód!
Czyli gdzie?
Eliabie!
Daj nam siłę. Chroń nas.
Straż! Dajcie mi konia i zbroję!
Chodź!
- Jonatanie! - Chroń księcia!
Jonatanie!
Formować szyk!
Utrzymać dolinę.
- Musimy atakować. - Nie! Utrzymać pozycje.
- Znajdę Dawida. - Nie, panie!
Daj mi miecz.
- Nie. - Saul…
- Nie. - …wielki wojownik.
Jestem Wybrańcem. To jest mi pisane.
Ojcze!
Co robisz?
- Nie możesz tam iść. - Nic mi nie jest.
Ojcze.
Wyrwałaś mnie z objęć mroku.
Teraz muszę poprowadzić armię.
Zostańcie tu.
Wydam rozkazy strażnikom.
- Chrońcie je. - Tak jest.
Panie.
Daj nam tę ziemię.
Muszę znaleźć brata!
Natanaelu, trzymaj się blisko!
Dawidzie!
Weź ludzi na ten grzbiet.
Gdy uciszymy proroka, przegrają.
Za mną.
Naprzód!
Odwagi!
Eliabie!
Dawidzie!
Dzięki ci, Panie, za ten dar.
Dokonuję dziś czynów…
w Twoim imieniu.
To brąz.
Najtwardszy metal na świecie.
Wykuty z przetopionych ostrzy pokonanych Filistynów.
Podoba ci się?
To dobrze.
Bo zrobiono go dla ciebie.
To królewski miecz, taki sam, jak mój.
Wyryto w nim historię naszego ludu
i modlitwę do Boga.
Używaj go z wiarą, by chronić nasz lud
i pokonywać wrogów.
Pewnego dnia zostaniesz wielkim wojownikiem.
Panie, już czas.
Chodź ze mną.
Maochu…
twoje rządy się skończyły.
Ludu Izraela!
Gat nie będzie już nas gnębił!
Zbuduję swoją fortecę tam, gdzie kiedyś stała twoja twierdza!
Ojcze!
Nie!
Bóg jest z nami!
Dawidzie!
Jonatanie!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Trzymaj się blisko. Uwaga! Strzały!
- Nigdy nie walczyłeś w bitwie? - Do dzisiaj nie.
Pierwsza zasada, zachowaj spokój, patrz w górę.
Atakuj pchnięciami. Nie siecz.
Pamiętaj, Bóg był z tobą, gdy zabiłeś tego olbrzyma.
I wciąż… Uważaj!
Idź za mną,
unieś tarczę i uważaj na strzały.
Ruszamy.
Strzały!
Mam pomysł.
Zwyciężą, prawda?
- Ojciec zawsze zwycięża. - Oczywiście.
Więc co cię trapi?
Mikal, przestań. Denerwuję się.
Zabić ich wszystkich!
Mirab, zostań.
Zabić ich!
Co się dzieje?
Myślałam, że jesteśmy bezpieczne.
To wroga armia. Otoczyli nas.
Zabili naszych strażników.
Jesteśmy w namiocie króla.
Zaraz tu przyjdą. Musimy uciekać.
- Nie możemy. - Musimy. Już!
Weź nóż.
- Brać ich! - Tutaj!
Teraz!
Saulu.
Agag?
Saulu.
To chaos.
Co to?
Naprzód!
Zatrzymać ich!
Książę!
- Dawid. - Abner!
Zabierz Dawida z pola walki, a potem atakuj.
W końcu!
Chcę walczyć.
Ścigaj ich aż do Gat.
Bóg jest z nami.
Tak, panie.
Do boju!
- Dokąd idziesz? - Znaleźć mojego ojca.
- Pójdę z tobą. - Nie, już zrobiłeś swoje.
- Pozwól mi walczyć z tobą. - Nie dziś.
- Idę. - Zawróć!
Widziałeś moich braci?
Eliabie!
Eliab!
Natanaelu, trzymaj się blisko!
Z nami!
Eliabie! Gdzie jesteś?
- Nie widzę! - Zostań!
Eliabie!
Nie poddawaj się, bracie. Nigdy!
Podnieś miecz i idź do Dawida. Ruszaj!
Wróć!
Musimy iść. Chodź.
Idziemy.
- Co to? - Schyl się.
Mają więcej olbrzymów.
Na dolinę!
Zwołaj wszystkie plemiona.
Każ im ruszać na mój rozkaz. Idź!
Z drogi! Przepuście mnie.
Dawidzie.
Eliab.
- Ty żyjesz. - Tak!
Dzięki Bogu.
I Jonatanowi, uratował mi życie.
Powinienem być z tobą.
- Teraz jesteś. - Eliabie!
Nie!
Zasadzka!
Utrzymać pozycje!
Nie cofać się!
Zabić tego chłopca!
To ludzie króla Aszdoda.
Chcę nas otoczyć.
Szukają Dawida. Nie zdołamy ich powstrzymać.
- Wyprowadzę Dawida. - Oczyścić pole!
- Weźcie kilku ludzi. - Zostanę. Chcę walczyć!
Są niedaleko!
Tam.
Gotowa?
Chyba nie dam rady.
Nie mamy czasu.
Biegnij.
Za nimi!
- To on. - Eliabie!
Zabić chłopaka!
- Eliabie! - Nie!
Eliabie!
Idź!
Zabić chłopaka!
Ten chłopak to mój brat!
Król nie żyje!
Wycofać się!
Odwrót!
Nie! Walczcie!
Wyślij sygnał!
Pogonimy ich aż do Gat!
Naprzód!
Za mną!
Za plemię Judy!
Odepchnąć ich!
Daj nam siłę, Panie.
Daj nam tę ziemię.
Jak za czasów Mojżesza
osłoń nas, zsyłając słup ognia.
Daj nam zwycięstwo.
Daj nam tę ziemię!
Odwrót!
Saulu.
Nie ukryjesz się przede mną.
Saulu.
Saul.
Wielki król wojownik.
Ale mnie nie pokonałeś.
- Ukryj się. - Dobrze.
Ukryj się!
Abinadabie!
Nie pomagasz, Dawidzie. Usiądź.
Zabiłem nim lwa.
Wiemy.
Zostań tu, na litość boską.
Siadaj!
Musimy wyprowadzić Dawida.
Jesteśmy otoczeni. Nie zdołamy.
Abinadabie! Gdzie jest Dawid?
Z Natanaelem.
Był tu przed chwilą.
Idź i go znajdź!
Dawidzie!
- Eliabie, zabierz mnie stąd. - Chodź.
Ojcze, dlaczego walczymy?
Dlaczego walczymy?
Powiedz, co robi pasterz?
Pilnuje owiec.
Zgadza się.
A wiesz dlaczego?
Bo na świecie są lwy i wilki.
Jeśli pasterz nie będzie z nimi walczył,
to zjedzą jego owce.
I jego trzoda przepadnie.
Nie będzie już pasterzem
i zostanie otoczony przez lwy i wilki.
Dlatego walczymy.
By chronić trzodę,
nasz lud, nasze ziemie
i wszystko, co nam drogie.
Żeby przetrwać.
Ale ja nie umiem walczyć.
Nauczę cię.
Byś pewnego dnia mogła walczyć z lwami
i wilkami.
Mikal!
Mirab, jesteś cała!
- Musimy uciekać. - To krew.
Walczcie!
Nie!
Natanaelu!
Daj mi siłę…
O, Panie.
Przypomnij mi lepsze dni.
Saulu, synu Kisza,
wodzu plemienia Beniamina.
Królu Izraela.
Najwyższy opromienia cię dziś swą światłością,
jak uczynił to przed laty,
kiedy lud błagał o króla, który ich zjednoczy.
Wezwał ciebie, swego wiernego sługę,
byś ich poprowadził
i ochraniał.
I tak uczyniłeś,
odnosząc wielkie zwycięstwa w Jego imieniu i ku Jego chwale.
Obyś panował długo.
Niech twój ród rządzi królestwem przez wiele pokoleń.
Saulu, kiedy byłeś mały we własnych oczach,
Pan cię wyniósł i uczynił królem.
Teraz, gdy uważasz się za wielkiego,
zbuntowałeś się i stałeś się niegodziwy
- w oczach Pana. - Niegodziwy?
Wykorzystałeś tron Izraela dla własnej chwały,
dlatego doprowadzisz do własnej zguby i udręki.
Zostałeś sam.
Pan odbiera ci królestwo.
Porzucony.
Wybrał innego.
Zapomniany.
Człowieka bliskiego Jego sercu.
Król bez swojego Boga.
Samuelu!
Dokonało się.
Skończone.
To koniec!
Nie, to nie koniec.
Przegapiłeś większą część bitwy.
Teraz bitwa przyszła do ciebie.
Achiszu, synu Maocha…
uczyń mi ten honor.
Nie to jest moim zamiarem.
A jednak to wszystko,
całą kampanię, rozpętałeś przeciw mnie.
Z żądzy pomszczenia swego ojca.
Aby zwrócić memu ludowi
należne miejsce waszych panów.
Twój ojciec też o tym marzył.
I został pokonany.
Przekonasz się, że jestem inny.
Jesteś taki sam.
Cóż to za pogańskie czary?
To nie czary, Saulu, lecz przeznaczenie.
Za mojego ojca.
Twoje rany cię zdradziły.
Pogromca olbrzymów!
Głupi chłopak.
Skończ to.
Albo ja skończę z tobą, Jonatanie.
- Skończ to! - Jonatanie.
Jonatan!
Co robisz?
Zemścisz się, królu.
Ale nie dziś.
Nie!
Jonatanie.
To ja, Dawid.
Żyjesz?
Co z bitwą?
Uciekają. Pogonimy ich do bram Gat.
To koniec.
Muszę znaleźć braci.
- Idź. - Dobrze.
Zajmę się ojcem. Idź.
Mój syn.
Chodź.
Gdzie Achisz?
Uciekł.
Mój Boże.
Nieważne.
Wygraliśmy.
To dobrze.
Mój synu. Dobrze.
- Jesteś ranny? - Nie, nic mi nie jest.
Chodźmy.
Zwycięstwo!
Pogromca olbrzymów!
Brawo!
Dawid. Nie znikaj tak więcej.
Eliabie.
Jestem.
Jestem z tobą.
Oddychaj.
- Eliabie. - Tak?
Możemy iść do domu?
Tak.
Możemy iść do domu.
Powiedz Dawidowi, że żałuję, że w niego wątpiłem.
Powiem.
Wybacz.
Nie.
Dawid! Dawid!
Gat.
Moje córki.
Miałyście zostać w namiocie.
Był atak na obóz.
Jak przetrwałyście?
Razem.
Walcząc z wilkami.
Moje córki to wojowniczki.
Mój panie.
Mój bohater!
Wielu wątpiło w ciebie i we mnie.
Niektórzy są w tym namiocie.
Ja dostrzegłem coś, co umknęło innym.
Rękę Boga, który ci sprzyja, tak jak mnie.
Mimo to,
jak to możliwe, że zwykły chłopak, grajek,
który dołączył do mojej armii…
powalił olbrzyma
i ocalił mi życie?
Powiedz mi,
kim jesteś?
Przecież wiesz, panie.
Czyżby?
Skąd się wziąłeś?
Jestem zwykłym pasterzem z plemienia Judy.
Cóż, pasterzu.
Czy prorok Samuel was odwiedził?
Tak.
Jesteś kimś więcej.
Jonatanie.
W imieniu całego Izraela dziękujemy ci, Dawidzie.
Ocaliłeś wszystkich.
Ojcze, w Izraelu nie ma nikogo bardziej godnego tego zaszczytu.
Mój miecz należy teraz do ciebie.
Dziękuję.
Od tej chwili
jesteś jednym z nas w domu Saula.
Mikal.
Dawidzie…
wróciłeś do mnie.
Z Boską pomocą.
Tak.
Jesteś cały?
Tak.
Kolory mojego domu ci pasują.
Noszę je z dumą.
To, czego dokonałeś…
nie zostanie zapomniane.
Ani przez Izrael, ani przeze mnie.
Jonatanie,
czy chcesz mnie spytać
o Samuela?
Należysz do mego domu.
Jesteśmy braćmi.
Ciekawe.
- Chodź tu. - O co chodzi, Doegu?
Zawieź to Abnerowi.
Tylko jemu. I nie mów nikomu.
Samuelu!
Nie spodziewałem się tu ciebie.
Słyszałem, że opuściłeś te ziemie.
Przegnano mnie z nich.
Nie ma już
- niezgody między nami. - Czyżby?
To nie ze mną musisz się pogodzić.
Moje udręki ustały. Mrok przeminął.
Sam się zadręczasz, Saulu.
Najwyższy cię nie porzucił. To byłeś ty.
Porzuciłeś Go i Jego słowo w pogoni za własną chwałą.
Dlaczego uważasz, że obdarzył cię łaską?
Wygrałem tę bitwę bez ciebie.
Bóg mnie wspomógł. Jak zawsze. Zawsze to robi.
I mam nowego bohatera.
Pogromcę olbrzymów, którego wybrałem…
bez ciebie, Samuelu.
A więc, wielki proroku,
mam dla ciebie propozycję.
Namaścisz mnie znowu na tej świętej ziemi w obliczu świadków.
Tego nie mogę uczynić.
- Dlaczego? - To nie jest wola Pana.
Król ci rozkazuje.
Jak dobrze wiesz, nie służę królom.
Dobrze.
Straż!
Aresztować proroka.
Saulu.
Wspomnisz moje słowa.
To koniec, Samuelu.
Nie, Saulu.
To dopiero początek.
Panie, może jest inny sposób.
Podjąłem decyzję.
W HOŁDZIE PAMIĘCI TODDA GIROUX 1974-2025
Bóg dał nam zwycięstwo, nowego syna…
i bohatera.
Dawid jest zagrożeniem.
Wiem, co robię.
W TYM SEZONIE
- Dawid! - Powinni skandować twoje imię.
Zbyt jasny blask
może oślepić nawet króla.
Królestwo potrzebuje ciebie i mnie.
Zrobię, co trzeba.
Stracimy wszystko.
Namaszczenie to samotność.
Powierzono ci wielkie i trudne zadanie.
Niezwykłe życie ma niezwyczajną cenę.
Panie, widziałem Samuela.
Wiem, kogo namaścił.
CHWAŁA
Wśród nas jest zdrajca.
WYWOŁUJE ZAZDROŚĆ
Zagrażasz tronowi.
Dla przyszłości naszej rodziny…
Dawid musi umrzeć.
Dość kłamstw.
Czy Samuel cię wybrał?
Nie. Bóg mnie wybrał.
DOM DAWIDA
NOWY SEZON OBEJRZYJ TERAZ
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger dków.