W POPRZEDNICH ODCINKACH
Do boju!
Powiedz Dawidowi, że żałuję, że w niego wątpiłem.
Knułeś, by przejąć mój tron.
- Nie będzie małżeństwa. - Nie, Saulu.
Tylko my dwoje z naszej linii przetrwamy.
Jesteśmy ostatni.
Uczyńcie mnie królem.
Uciekają.
Zwycięstwo!
Pogromca olbrzymów!
Ojcze, w Izraelu nie ma nikogo bardziej godnego.
Mój miecz należy teraz do ciebie.
Dziękuję.
Straż!
Aresztować proroka.
To koniec, Samuelu.
Nie, Saulu.
To dopiero początek.
Historycy twierdzą, że ród Saula
został pokonany przez swoich wrogów.
Inni uważają,
że nigdy nie miał królować w Izraelu.
I dlatego Bóg go porzucił.
Ale moim zdaniem
ród rozdarty wewnętrznie nie ma prawa przetrwać.
Mój ojciec nie został pokonany przez kogoś z zewnątrz.
Upadł za sprawą
kogoś bardzo mu bliskiego.
Człowieka, któremu ufał.
Którego ja kochałam.
Abnerze, co go trapi?
Wiele rzeczy trapi króla.
Spotkanie z tobą mu pomoże.
To ty, prawda?
Królu.
Kochałem cię,
ufałem ci…
a ty mnie zdradziłeś.
Panie, jestem lojalny…
Zawsze byłem.
„Lojalny”.
Czyżby?
Dość kłamstw.
Mów prawdę.
Czy Samuel cię wybrał?
- Panie, proszę, usiądźmy… - Wybrał cię?
Tak czy nie?
- Czy Samuel cię wybrał? - Nie.
Nie.
Bóg mnie wybrał.
ROK WCZEŚNIEJ
GRÓD GIBEA – NOWA STOLICA IZRAELA
Mieszkańcy Gibei,
powitajcie króla w domu.
Tak!
Saul, syn Kisza, powraca w chwale po wygranej bitwie.
Ludu mój, Bóg znowu nam sprzyjał.
Niech to zostanie między nami.
Pomimo że Filistyni sprowadzili potężnego olbrzyma Goliata.
Rozumiem.
On też zrozumie.
Musieliśmy to zrobić.
Twój powrót z wygnania będzie dla niego wstrząsem.
Ja zdecyduję, kiedy mu powiedzieć.
Przy użyciu zwykłej procy
powalił potężnego olbrzyma jednym kamieniem.
Jeśli ktoś wątpi w to, że Bóg nam sprzyja,
to trudno o bardziej oczywisty znak.
Bóg dał nam zwycięstwo!
Chcecie poznać pogromcę olbrzymów?
Tak!
Oto Dawid z plemienia Judy,
zwykły pasterz,
grajek
i bohater Izraela.
Wystąp!
Dawid!
Dawid! Dawid!
Od dzisiaj zamieszkasz w domu Saula.
Dostaniesz rękę mojej córki.
W nagrodę za swe męstwo
ofiaruję ci też dowództwo nad tysiącem ludzi!
Dawid!
Dawid! Dawid!
Mikal!
Dawid! Dawid!
Mikal!
Dziękuję.
Olbrzymy upadają, a maluczcy rosną w siłę.
A co z nami? Przyjdzie nam zapłacić za nasze czyny?
Ureguluję mój dług, synu.
Znam coś cenniejszego od złota.
Dziękuję.
Dawid! Dawid!
DOM DAWIDA
Achinoam.
Matko.
- Krew. - Nic mi nie jest.
Moje siostry są bardziej pobrudzone krwią.
Chodźcie.
Iszbaal.
Isz.
Mirab.
Jak się tu znalazłeś?
- To długa historia. - Isz.
- Mikal. - Wróciłeś.
- Twoje włosy… - Jonatan.
- …są inne. - Ładniejsze?
Nie.
Inne.
Ojcze.
Niech żyje król.
Mam dużo do wyjaśnienia.
Podejdź, synu.
Zbliż się.
Na wyjaśnienia będzie jeszcze czas.
Moja rodzina jest znów w komplecie!
Na wyjaśnienia będzie czas.
- Synu! - Mamo! Przepraszam.
W porządku.
Wybacz, ojcze.
O co chodzi?
O brata Dawida, Natanaela.
Przepraszam.
Królu.
Muszę znaleźć Dawida.
Musisz wziąć kąpiel.
Masz rację.
Dawid?
Kto to?
Mam dużo do opowiadania.
Pamiętasz tego pasterza, który…
Żyjesz.
Szukasz kogoś?
No proszę.
Dawidzie.
Co z twoją raną?
Nie mogę zapomnieć tej włóczni.
Szczerze, nigdy nie czułem się lepiej.
Rozumiem.
Czuję, że…
los się odwrócił, a my jesteśmy w centrum wydarzeń.
Mój ojciec wydobrzał.
Myślę, że to Bóg połączył znowu moją rodzinę.
I ciebie.
Nas.
- Nas, Mikal. - Tak.
Nas.
Dawidzie.
Jonatanie. Coś się stało?
Nic ci nie jest?
Mam smutne wieści.
O twoim bracie, Natanaelu.
Nie musisz nic mówić.
Ale zjedz coś.
Nasz Pan o mnie dba.
Samuelu, zdradziłeś króla.
Jak wiesz, karą za to jest śmierć.
Jednak po naszym zwycięstwie Saul chce okazać łaskę…
Przychodzę z ofertą.
Zbliża się Dzień Pojednania.
Weźmiesz udział w obchodach, jak zawsze, u boku Saula.
I namaścisz go ponownie przed kapłanami
i całym Izraelem.
Abnerze, synu Endoru…
narodziłeś się w mroku, prawda?
Wyrzekłem się tego miejsca.
Myślałem, że świadectwo tego, jak mrok pochłonął twoją matkę,
będzie wystarczającą przestrogą dla rodu, któremu służysz.
Ostrzegałem ich.
Stajemy się tym, na co pozwalamy.
Ostrzeż ponownie.
Albo mrok, który pochłonął Saula…
pochłonie też ciebie.
Mój książę.
Kasja.
- Obudzę królową. - Nie.
Nie mów rodzinie.
Ojciec odzyskał równowagę. Nie chcę go niepokoić.
Spojrzę na to.
Znam uzdrowiciela na wzgórzach Gibei.
Kiedyś często bywałam ranna,
a on ocalił mi życie wiele razy.
Prowadź.
MIASTO GAT TERYTORIUM FILISTYNÓW
Królu, przybył Dagonor, syn Aszdoda.
Dagonorze.
Powinieneś być wdzięczny, że zachowałeś tron.
Wysłanie na śmierć tak wielu ludzi ma swoje konsekwencje.
Będziemy opłakiwać twego ojca.
- Był dobrym królem. - Czyżby?
Ponieśliśmy większe straty.
Mogliśmy ich pokonać.
Twój plan nie wypalił, Achiszu.
Miałem olbrzymów.
Zostali z tyłu.
I to nas pogrążyło.
Szukasz zaczepki?
Przybyłem…
- wyrazić zdanie. - Azorze.
Śmiało.
Zamysł był dobry.
Ale broń nie.
Spójrz na to ostrze.
Nienaruszone.
Pokonanie Hebrajczyków
nie zależało od rozmiaru i siły olbrzyma,
tylko od miecza, który dzierżył.
Epoka brązu minęła. By wygrać, trzeba kuć żelazo.
Gdy stworzyłeś miecz dla Goliata,
nie rozumiałeś w pełni jego mocy.
Wyobraź sobie filistyńską armię,
w której każdy wojownik ma taką broń.
Nikt by nam nie sprostał.
To chciałem powiedzieć.
Obudziłeś się.
Spójrzmy na to paskudztwo.
Gorzej niż wczoraj.
Przynieś kadzidło.
Jak cię zwą?
Hiram.
A to moja wnuczka i pomocnica, Sara.
Jako dziecko chodziła za mną całymi dniami,
wypytując o ludzkie ciało.
„Dlaczego to działa tak, a tamto tak?”
Irytujące.
Zostawimy to na trochę. Oczyść ranę i zmień opatrunek.
Bez obaw, zna się na tym.
Mogę się przyjrzeć?
Dziadek mógł coś przeoczyć.
Skoro tak mówisz.
Owszem.
Gdzie jest Kasja?
Wróciła do pałacu.
Co o tym myślisz?
Sądzę, że odłamek grotu został w ciele.
Zaboli.
Jeśli go nie wyjmiemy, trucizna w końcu…
cię zabije.
Jak szybko?
Szybko.
Co możesz zrobić?
Stworzyłam pewne narzędzie.
- Chcesz mi to wsadzić do rany? - Tylko tak groźnie wygląda.
Zacisnę szczypce na grocie i wyciągnę go.
Robiłaś to już?
Cóż…
Nie próbowałam na ludziach.
Jonatanie, nie masz powodu, by mi ufać,
ale udoskonalam to narzędzie od lat.
Mój brat zginął od takiej rany.
To twoje życie.
Mogę cię uratować, jeśli mi pozwolisz.
Zrób to.
Dobrze.
Nie!
Wszyscy ci
dobrzy ludzie
zginęli przedwcześnie.
Ze szlachetnych pobudek i w imię Boga. Polegli, a ja zostałem.
I…
muszę…
powiedzieć ich bliskim, że już nie wrócą.
Ze wszystkich ran, jakie odniosłem w boju,
ta dokucza mi najbardziej.
Tym razem…
to nasza rodzina rozpacza.
Ostatnie słowa skierował do ciebie.
Był z ciebie dumny.
Tak jak ja.
Eliabie.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Co to ma być?
Joabie.
Co cię tu sprowadza?
- Jesteśmy w żałobie. - Wybacz, Jesse.
Przybywamy eskortować Dawida do pałacu.
Eskortować?
Nie rozumiem.
Nie powiedziałeś im?
Czego?
Król Saul oddał pod rozkazy twojego syna oddział tysiąca,
w tym mnie.
Ciebie też, Eliabie.
- Eliabie. - Nie.
Eliab.
Posłuchaj mnie. Zaczekaj.
Eliabie, dowódca wydał ci rozkaz.
Niech mnie zmusi!
W porządku.
Eliabie, posłuchaj mnie.
Porozmawiajmy.
Ty powstajesz, my upadamy,
- zgadza się, braciszku? - Nie prosiłem o to.
Ale nie oponowałeś.
- Robię, co mi kazano. - Przez lata walczyłem,
by uwolnić naszą rodzinę od jarzma, które przyjąłeś.
Wiem.
Pozwól mi robić swoje. Dlaczego mi tego odmawiasz?
Dlaczego?
Chcesz wiedzieć?
Eliabie.
Dlatego.
Wasz wódz.
Wstawaj.
Spójrzcie, to wasz wielki dowódca.
Ja tylko…
Eliabie!
Chcesz dowodzić?
Wstań i walcz.
Co zrobisz bez swojej procy, pogromco olbrzymów?
Przepraszam. Chciałem…
Dawidzie, nie wstawaj.
Powstrzymaj go.
No dalej. Wydaj mi rozkaz, braciszku.
Rozkazuj mi.
Eliabie!
Też mi wojownik.
Jesteś tylko chłopcem, który miał fart.
Pogrzebaliśmy dziś brata.
A pod twoim dowództwem pogrzebiemy tysiące.
Więc nie pójdę za tobą.
Eliabie.
Dość.
Zostaw go.
Odejdź!
Śmiało. Rób, co musisz.
Gotowy?
Oddychaj.
Dobrze.
Opowiedz mi o Naomi.
Co?
Powtarzałeś jej imię we śnie.
- Jonatanie. - Co?
Opowiedz mi o niej.
Kochałem ją.
Miałem ledwie 20 lat.
Wróciłem po mojej pierwszej wygranej bitwie w Michmaszu
i okazało się, że choroba zmogła całą jej rodzinę.
Zdążyli już ją pochować.
Wciąż mam wyrzuty sumienia, że mnie przy niej nie było.
Przykro mi.
Jeszcze raz.
Coś wyczuwam.
Moje dziecko.
Martwię się o ciebie.
Czemu? To nie ja siedzę spętana w zamknięciu.
Nie?
Nie przyszłam się spierać.
Więc po co?
Samuelu.
Saul odniósł wielkie zwycięstwo.
Odkupienie się dokonało.
Czy Bóg tego nie widzi?
Widzi wszystko.
Aż do samego jądra naszego jestestwa.
Zwycięstwo odniesione na zewnątrz
nie oznacza zwycięstwa wewnątrz.
Saul się nie zmienił?
Ja tego nie rozstrzygam.
To nie moja rola.
Kiedy byłam młoda,
potężna burza spustoszyła wioskę.
Moja młodsza siostra…
Znalazłam ją na brzegu rzeki.
Nie dawała znaków życia.
Więc…
Modliłam się.
I zdarzył się cud. Odzyskała oddech i wróciła do żywych.
Jeśli Bóg…
może to zrobić,
zabrać kogoś…
a potem wrócić mu życie,
to z pewnością może to odwrócić.
Mógłby.
Ale tego nie zrobił.
Iszbaalu.
Przyjdę później.
Nie. Mów.
Zagramy w Psy i szakale?
Jasne.
Czemu nie?
Wina?
Nie, mąci zmysły.
Isz…
co ci się stało?
Wszystko ci opowiem, Mirab.
Ale daj mi czas.
Powiedz mi jedno.
Czy mój buntowniczy brat powróci?
Bunt ma różne formy.
A wesoły brat?
Było potwornie nudno bez ciebie.
Jestem tu, Mirab.
Dalej.
Twój ruch.
Słyszałem, że ojciec odwołał twój ślub.
- Owszem. - Z Jordanem z Judy.
Serio?
Nie jest taki zły.
Mirab się zakochała?
Nie zakochałam się.
Nie znałam go.
Ale polubiłam go.
To była miła chwila.
Wyobrazić sobie życie z porządnym mężczyzną.
Być może nawet szczęśliwe.
Szczęśliwa?
Ty?
No właśnie. Powinnam być mądrzejsza.
Nie było mi to pisane.
Co innego Mikal.
Pewnie jest jakiś powód.
Jest wspaniała.
A ja zawsze wszystko psuję.
To moja specjalność.
Czemu to robisz?
Czemu nie wierzysz w siebie?
Może Jonatan i Mikal dostają to, czego chcą,
bo wierzą, że na to zasługują.
Zaś my pozostajemy więźniami
niewiary w siebie.
My też zasługujemy na szczęście, Mirab.
Gdybyś w to uwierzyła,
czego byś pragnęła?
Samuelu.
Długo czekałem na tę chwilę.
Ktoś ty?
Kim jestem?
Doeg,
Edomita.
Ale ja ciebie znam.
Otrzymałem zadanie odkrycia imienia wybrańca.
Nawet gdybyś miał przy tym wyzionąć ducha, jak twój uczeń.
Jak on się nazywał?
Ten uczeń.
Pamiętam tylko jego krzyki.
Zwał się Sylas.
Sylas.
Czy to prawda, że nigdy nie ścinasz włosów?
To jakaś…
świętość dla twojego Boga?
Może od tego zaczniemy.
Znam inne imię.
Imię, które nawiedza cię w snach…
Timnah.
Co?
Coś ty powiedział?
Timnah.
Imię twojej matki.
Nie jesteś dla mnie i Boga tak wielką tajemnicą,
jak sądziłeś.
Kiedy twoja matka, Timnah,
zginęła z ręki twojego ojca,
stchórzyłeś.
Prawda?
Schowany pod schodami.
Skąd o tym wiesz?
A potem poczułeś coś innego, czyż nie?
Ciekawość, która wciąż cię trawi.
Pali twoje trzewia.
Stąd twoja fascynacja śmiercią.
Bóg mógłby cię wyciągnąć z tej otchłani.
Ale odrzuciłeś Go i pogrążyłeś się w jeszcze głębszej ciemności.
A więc,
Doegu, synu Timnah,
Edomito.
Pozwól, że ci pomogę.
Gdzie jestem?
Co to za miejsce?
To śmierć, którą tak wielu zadałeś.
I tutaj pozostaniesz.
Bóg dał nam zwycięstwo.
Obdarzył nas też nowym synem i bohaterem.
Prostym pasterzem,
jakim i ja byłem.
Tak.
Wielkie zwycięstwo.
Czy naprawdę uważasz, że Dawid podoła dowodzeniu armią?
Warto go wykorzystać, by zjednoczyć lud.
Uwielbiają go.
Inspiruje ich.
- I mnie. - Ty ich inspirujesz.
Ty.
Może lepiej poczekać.
„Poczekać”?
Z ogłoszeniem ślubu.
Dać Dawidowi czas, by się bardziej wykazał.
„Wykazał”?
Bardziej niż pokonując olbrzyma?
Chciałaś oddać Mikal jednemu z synów Adriela,
nie oczekując, że się wykaże.
Adriel to potężny wódz i ważny sojusznik.
A Dawid jest…
nieślubnym synem zwykłego…
Achinoam, podjąłem decyzję.
Czemu stajesz okoniem?
Wystarczy już wina.
Zostaw nas.
Jeśli wątpisz w Dawida,
wątpisz we mnie.
Wierzę w ciebie.
Chodź.
Usiądź przy mnie.
Panie, musisz coś zobaczyć.
O co chodzi?
Proszę, chodź.
Nie reaguje na nic.
Jest uwięziony, jak ty byłeś.
Gdzie jest Samuel?
Zniknął.
Jaki głupiec wysłał Doega, by groził prorokowi?
I dlaczego o tym nie wiedziałem?
Miałam nadzieję, że obejdzie się bez gróźb.
Lepiej nie brudzić sobie rąk.
Znajdź Samuela.
Nie przejmuj się, Dawidzie.
Ręce bardziej go bolą niż ciebie twarz.
Eliabie, chcesz coś powiedzieć bratu?
To miecz Jonatana.
Tak. Dał mi go.
Avva.
Opiekuj się owcami.
I dziadkiem.
Obiecuję.
Kiedy wrócisz?
Przyjęto mnie do rodziny królewskiej.
Czyli nieprędko.
Poślubię księżniczkę Mikal.
Ten związek otwiera przede mną pokojową drogę do tronu.
Obyś miał rację.
Zawsze uważałem, że Izrael wcale nie potrzebuje króla.
Ale jeśli taka jest wola Boga, cieszę się,
że to będziesz ty.
Obiecaj, że będziesz…
uważać na siebie.
Pan jest ze mną.
Pan jest z tobą.
Jesteśmy gotowi.
Weź to.
Dziękuję. Wciąż się przyzwyczajam.
Żegnaj, ojcze.
„Dowódca Dawid”.
Dobrze brzmi.
Dawidzie?
To twój koń?
Mam przeczucie, że wzbudzisz
zainteresowanie wielu nadobnych dam.
- Usiądziesz za mną? - Czemu nie?
Nie.
Pójdziemy pieszo.
Ruszamy.
Idź.
- Chcesz iść? - Tak, chcę iść.
Mirab.
Co za niespodzianka.
- Nie mogłam zasnąć. - Jesteś moją córką.
Usiądź.
Chcesz wina?
Nie. Mąci zmysły.
Czyż nie o to chodzi?
Co cię trapi?
Koszmary bitewne?
Nie…
Kiedy wywróciłeś moje życie…
ślub…
to było bardzo bolesne.
Przez chwilę byłam szczęśliwa.
Skarbie.
Wiesz, że…
Nie byłem sobą.
Wiem.
Dlatego chcę cię o coś poprosić.
Jest sposób, w jaki mogłabym służyć królestwu
i naszemu rodowi.
Twojemu rodowi, królu.
Sprzeciwiając się królowi Izraela…
sprzeciwiam się Bogu Izraela.
Boję się, że ten miecz jest przeklęty.
Nie chcę, by był blisko króla.
Zabierz go do Nob.
Ukryj z innymi relikwiami.
Tak jest.
Nie mów nikomu.
Ruszaj.
NOB – MIASTO KAPŁANÓW
Witaj, ojcze.
Witaj, synu.
Co to jest?
Coś, czego nie powinno się oglądać.
Dzień dobry.
Wyglądasz dużo lepiej.
Jak się czujesz?
Co ty tu robisz?
Kasja się zamartwia.
Nie bój się. Dochowam tajemnicy.
Iszbaal siedział przy tobie całą noc,
czekając, aż gorączka opadnie.
Albo czekał na moją śmierć.
Mówiłem ci. Nigdy mi nie zaufa.
Czy mój brat uwodził cię całą noc?
- Zna się na tym. - Mówił tylko o tobie.
Ile zrobiłeś dla rodziny.
Muszę wracać do pałacu.
Powoli.
- Nic mi nie jest. - Poczekaj.
Uratowałaś mi życie.
Dziękuję też…
za towarzystwo.
Widać…
że nie doszedłeś jeszcze do siebie.
Może Sara powinna wrócić z nami do pałacu
jako uzdrowicielka księcia?
Nie wiem, czy…
Docenię twoją troskę
i doświadczenie.
Wybacz, ale tu jest mój dom. Jestem tu potrzebna.
Oczywiście.
Przyniosę leki.
Musiałem spróbować.
Cieszę się, że wzbudziła twoje zainteresowanie.
Dawid! Dziękujemy!
Cofnąć się.
Do tyłu.
Wszystko dobrze?
Ojciec zwołał wszystkich w sali tronowej.
Chce coś ogłosić.
Chodź.
Królu,
dziękuję za pozwolenie na ostatnie pożegnanie z bratem.
Cieszę się, że jesteś z powrotem.
Jesteś gotowy poświęcić się temu domowi?
Dowodzić ludźmi?
I z całych sił służyć królowi?
W głębi serca wiem, że tu jest moje miejsce.
Przyjmuję twoje przyrzeczenie. A jako dar…
Oddaję ci rękę mojej pięknej córki.
Mirab.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger j ciemności.