W POPRZEDNICH ODCINKACH
W nagrodę za swe męstwo ofiaruję ci dowództwo nad tysiącem ludzi!
Dawid!
Zasługujemy
na szczęście.
Gdybyś w to uwierzyła, czego byś pragnęła?
Oddaję ci rękę mojej pięknej córki.
Mirab.
Zhańbiłeś moją córkę!
- Skalałeś córkę tego człowieka? - No… Możliwe.
Wygnam syna.
Nie może wrócić, nie spłaciwszy długu.
Użyję czarnej magii.
On nie zmieni prawa.
Może ty powinnaś.
Tylko my dwoje z naszej linii przetrwamy.
Uczyńcie mnie królem.
- Nie mów nikomu. - To było konieczne.
- Wielki proroku. - Poślij po rodzinę Jessego.
Znam coś cenniejszego od złota.
Zacznę od pytania…
Czy ludzie mogą się zmienić? Czy pokonają ograniczenia natury?
Życie nauczyło mnie, że kształtuje nas ogień.
Cierpienie nas odmienia.
Poznajcie moją historię.
Jesteś Iszbaal.
Książę Izraela.
Wygnany do Endoru przez własną rodzinę.
Tak?
Tak.
Dobrze.
Idziesz?
Jeśli chcesz uzyskać okup, rozczaruję cię.
Dla ojca nie jestem nic wart.
Może ja dostrzegam więcej niż on.
Chodź, przyjacielu.
Nie potrzeba nam konfliktu.
Nie jestem twoim przyjacielem, ani waszych bogów.
Z czasem zmienisz zdanie.
Wykonuj polecenia, to nie użyję bata.
To nie jest podstęp.
Posil się.
Mam pytanie, książę.
Widziałeś kiedyś słonia?
Czego ode mnie chcesz?
Wielkie, silne zwierzęta.
Ale łatwo je oswoić.
Kiedy są młode,
przywiązujesz je liną do słupa.
Choćby nie wiem jak się starały, nie są w stanie jej zerwać.
Opierają się i walczą.
A w końcu się poddają.
Dorosłą, potężną bestię można przywiązać do tego samego słupa
cienką linką.
Ponieważ wierzy w to, czego ją nauczono.
Siła pochodzi z umysłu, nie z ciała.
Czego ode mnie chcesz?
Będziesz cierpiał, dopóki nie zrozumiesz, kim naprawdę jesteś.
Dość.
Zrobię wszystko.
Proszę.
Rozwiąż go.
Nie jest już groźny.
Usiądź.
Napij się.
Dlaczego okazujesz mi łaskę?
Jak słoń, Iszbaalu,
przestałeś szarpać linę, która cię trzymała.
Stałeś się uległy,
pozwalając innym decydować o twoim losie.
Lecz teraz…
nadszedł czas, by wybrać dalszą drogę.
Samodzielnie podjąć decyzję.
Jestem wierny mojemu ojcu, Saulowi, synowi Kisza.
Nie służę nikomu.
Nie dałem się złamać.
Zabiłem moich oprawców, uwolniłem innych więźniów
i uciekliśmy razem.
Co za historia, Iszbaalu.
Przeszedłem próbę ognia.
Nie widzisz, że się zmieniłem?
Człowiek dowodzi swojej wartości czynami, a nie słowami.
Pozwól mi zdobyć twoje zaufanie szczerością.
Zanim wróciłeś w chwale, byłem koronowany przez matkę.
Uznaliśmy cię za poległego.
Ktoś musiał wystąpić, by poprowadzić nasz lud.
Więc to zrobiłem.
- Skorzystałeś z okazji. - Dla królowej i dziedzictwa.
I żadne z was nie pisnęło o tym słowa, aż do dziś.
Myślisz, że nie doszły mnie plotki o twojej koronacji?
Żaden sekret nie wytrzymuje próby czasu.
Matka by ci powiedziała,
ale ja mówię ci teraz.
Popełniłem w życiu więcej błędów, niż potrafię zliczyć,
ale obiecuję, że chcę je wszystkie odkupić.
W jaki sposób?
Ta kobieta, którą zhańbiłem, za co mnie wygnano…
Poślubię ją…
zgodnie z Prawem Mojżeszowym.
Zdejmę brzemię z naszej rodziny i królestwa
dla twojej chwały,
mój królu.
DOM DAWIDA
GRÓD GIBEA NOWA STOLICA IZRAELA
Dawid?
Dawidzie.
Tak mi przykro.
Nie wiem, dlaczego to zrobił.
Mój ojciec…
Wiem.
Nie wiem, co robić.
Nie możemy się poddać.
Co czytasz?
Historię Józefa.
To moja ulubiona.
Przeczytasz mi ją?
Tak.
„Józef powiedział:
Nie bójcie się.
Czyż zajmuję miejsce Boga?
Chcieliście wyrządzić mi zło,
ale Bóg obrócił to w dobro”.
„By dokonać tego, co jest dziś”.
Piękne.
Te słowa dają mi nadzieję.
Nadzieja…
byłaby teraz wielkim darem.
- Rozmawiałaś z Mirab? - Jeszcze nie.
Muszę porozmawiać z ojcem,
ale wiem, czym to się skończy.
Pozwól mnie to zrobić.
Nie znasz go jak ja, Dawidzie. Jest uparty.
Nie słucha.
Dlaczego to musi być takie trudne?
Znajdziemy jakiś sposób.
Jakby świat uwziął się, by nas rozdzielić.
I pcha nas pod prąd.
Hej.
Będziemy płynąć z całych sił.
Albo odwrócimy bieg rzeki.
Pan pomógł mi pokonać olbrzyma.
Pomoże mi w rozmowie z twoim ojcem.
Mój ojciec tak łatwo nie ustąpi.
Jakieś wieści?
Samuel uciekł z miasta.
Ktoś mu pomógł wydostać się poza mury.
Więziliśmy Samuela?
By łatwiej przypomniał sobie dawne dni.
Moi zwiadowcy go szukają.
Jawne działanie byłoby ryzykowne.
Ludzie go czczą.
Tak jak ja.
Stary wąż zaszyje się w trawie, by czekać na okazję.
Pojawi się w miszkanie.
I tam ucałuje mój pierścień.
A jeśli odmówi?
Nie.
Nie możesz tknąć Samuela, ojcze.
To podburzy lud.
Królu.
To nie jest dobry moment.
Co cię trapi? Podejdź.
Zaszła pomyłka.
Nie mogę poślubić Mirab, bo kocham Mikal.
Ona chce być ze mną.
Jaj wola się liczy.
- A ja wybieram… - Wybierasz?
Możesz odejść.
Nie, Abnerze.
Powiem ci coś o prawie wyboru.
Na mój rozkaz ludzie idą na wojnę i giną.
Karmię ludzi albo umierają z głodu.
Są wolni lub zostają niewolnikami zależnie od mej woli.
Nikt nie śmie podważać moich decyzji.
Kto dał takie prawo tobie?
Proszę tylko, byś to rozważył.
„Rozważył”?
Dość tego.
Wdzięczność króla to kielich, z którego nieliczni mogą pić.
Nie udław się.
Odejdź.
Dasz wiarę? Dlaczego to zrobił?
Znasz go. Z pewnością ma swoje powody.
Jakie? Dawid mnie kocha z wzajemnością.
A ojciec o tym wie.
Nie ma żadnego powodu, by Dawid poślubił ciebie.
Pójdziemy
i porozmawiamy z nim razem.
Spróbujmy go przekonać.
Przestań sprzątać.
- Ojciec podjął decyzję. - Nie.
Jestem starsza, więc ma to jakiś sens.
Mirab.
Może ojciec uznał, że jesteś za miękka dla Dawida
i tego, kim ma się stać.
- „Miękka”. - Spokojnie.
Nie chciałam cię urazić.
Też tego nie chcesz.
Jasne.
Nie mogę poślubić Mirab. Nie zrobię tego.
Dawidzie.
Frustracja nie może cię rozpraszać.
Widzisz? Nie uważasz.
Jesteś nowym dowódcą.
Dawid.
Wiem, kim jesteś. To zaszczyt służyć pod tobą.
Uliasz.
A mnie zwą Oaz.
Miło was poznać.
Dzięki, że pomogłeś mi wstać.
Nie macie co robić?
Książę.
- Robisz postępy. - Serio?
Nie.
Wiele razy mnie powalono i upokorzono, kiedy uczyłem się walczyć.
Owszem, jako chłopiec, a nie dowódca.
Każdy może stać się lepszy.
Weź miecz.
Mniej fechtunku.
Praca nóg.
Równowaga.
Widzisz?
Siła to nie wszystko.
Liczy się finezja.
Spróbuj.
Niżej na nogach, jak tancerz.
Z pewnością siebie.
Uwierz w siebie.
Dawno temu ojciec wyjaśnił mi,
jak hartuje się przywódca.
Niezależnie od jego korzeni
zawsze można ukształtować króla.
- Nie przestawaj. Jeszcze raz. - Dobrze.
Płynny ruch.
Użyj bioder. Mocno.
Dawaj.
Jeszcze raz.
Równowaga.
Gotowy?
Lepiej.
Zawsze w stronę wroga. Nieźle.
Naprzód na tej samej stopie. Cięcie.
Dobrze.
Wrodzony talent.
Tak wykuwa się bohatera.
Tak, ale zbyt jasny blask
może oślepić nawet króla.
Wiem, co robię.
A jednak wywołałeś chaos. Mówię o naszych córkach.
Dlaczego podejmujesz takie decyzje bez mojego udziału?
Racja.
Miłość wymaga zaufania i szczerości.
Mąż i żona nie powinni mieć przed sobą tajemnic.
Prawda?
Od kogo wiesz?
Czy to ważne?
Zamierzałam ci powiedzieć we właściwym czasie.
Ale tego nie zrobiłaś.
Rozumiem, że uznałaś to za konieczne.
Przyznaj, że nie rozpaczałaś po mnie zbyt długo.
Oby to się nie powtórzyło.
Ukochana…
nigdy mnie nie okłamuj.
Zapasy są na wyczerpaniu…
Dokończymy innym razem.
- Dajcie nam kilka dni. - Tak.
Wezwałeś nas, ojcze.
Mamy wiele spraw do omówienia.
Jedna z nich dotyczy Iszbaala.
Jak zażegnamy spór z Jairem?
Iszbaal poślubi Dinę, córkę Jaira z plemienia Dana.
Tak postanowiłem.
Prawo Mojżeszowe zostanie uszanowane.
To umocni królestwo.
Wraz ze swoimi ludźmi udasz się z bratem na negocjacje.
Postępuj mądrze i z szacunkiem.
Jair musi czuć, że go poważamy.
Dawid dowodzi.
Dobrze. Naucz go.
Przywódca to więcej niż wojownik.
Musi umieć wypracować pokój.
Dziękuję, królu.
Macie rozkazy.
Naprawdę się z nią ożenisz?
Mówiłeś, że ma garb.
Szczerze, to nie pamiętam.
Masz wszystko?
Uważaj na siebie.
Musisz go pilnować.
Powodzenia w wyprawie.
Po twoim powrocie poczynimy przygotowania.
Iszbaal nie może nas uprzedzić ze ślubem.
Muszę jechać.
Witaj.
Królowo.
Przyjaciółko.
Król odzyskał siły.
Magia i czary muszą znów skryć się w cieniu.
Nie jesteś już bezpieczna w Gibei.
- Mam się udać na wygnanie? - Nie.
To nie jest kara.
Chronię nas obie.
Mam wobec ciebie dług wdzięczności.
Za twoją przyjaźń…
i dyskrecję.
Gdybyś mnie potrzebowała…
Znajdę cię.
Komnatę już sprzątano.
Jubiler naprawił naszyjnik.
Odniosłam go.
Służysz księżniczkom.
Zajmij się nimi.
Tak, królowo.
Sprawdziłaś, czy w kątach nie ma skorpionów?
Skorpionów?
Tak.
Podstępne stworzonka.
Wcisną się przez najmniejszą szczelinę
w nadziei, by dopaść ofiarę z zaskoczenia.
Trzeba je zmiażdżyć,
zanim wyrządzą nam krzywdę.
To boli.
Lud uraduje się ze ślubu Dawida z dowolną księżniczką.
Czemu nie ja?
Zwyciężyliśmy, ale wilki wciąż czają się za murami.
Potrzebuję pogromcy olbrzymów u mego boku.
Jest symbolem wiary Boga we mnie.
Ja dam mu szczęście.
Nie chodzi o uszczęśliwienie go.
Chcę ukształtować mężczyznę, którym musi się stać.
By mi służyć.
- Ale ojcze… - Mikal,
kocham cię bezgranicznie…
lecz siostra ma rację.
Będzie lepszym wyborem.
Mirab cię o to poprosiła?
Tak.
Tak będzie najlepiej dla królestwa.
Mikal?
- Mirab! - Mikal?
Nie tylko mężczyźni dążą po trupach do celu.
Wredne siostry też.
Daleko jeszcze do Dan?
Siodło cię uwiera, bracie?
Możemy ci znaleźć osła.
Albo idź pieszo.
Twój brat kiepsko maskuje zazdrość.
Nie prosiłem o dowodzenie.
Chcę, by uznał, że jestem godzien.
Szukanie aprobaty u kogoś, kto ci jej odmawia,
mówi więcej o tobie niż o nim.
A ty wiesz, jak daleko jeszcze do Dan?
Droga dla książąt Izraela.
Jonatana i Iszbaala.
W jakiej sprawie?
Audiencji u twojego pana, Jaira.
Nie ma go na dworze.
Przebywa w lasach.
Nie trać panowania nad sobą.
A kiedyś mi się to zdarzyło?
Jairze.
Słyszałem, że kundel znów biega wolny.
Padniesz teraz przede mną na kolana?
Przybywamy z rozkazu króla.
Tego, którego żona wygnała syna za zniewagę mojego rodu?
Oto i on.
Porozmawiajmy.
My nie rozmawiamy.
- Polujemy. - Na co?
Na dziki.
Dziki są nieczyste.
Pouczasz mnie o prawach,
stojąc obok brata, który je złamał?
Nie jemy ich.
Ale Filistyni tak.
Wymieniamy mięso na ich broń.
Bracie.
Proponuję to, czego żądałeś.
Małżeństwo, które połączy nasze rody.
Nie.
Nie zmyjesz swej hańby naszym kosztem.
Nie odwracaj się tyłem do księcia.
Może porozmawiam z Diną.
Zapytam o jej zdanie.
Od kiedy jej zdanie się liczy?
Przebyłeś wiele mil na próżno.
Możesz wracać do siebie.
Ciebie zwą zabójcą olbrzymów?
Właściwie pogromcą olbrzymów.
Tak. Jestem Dawid.
Ciekawe czy władasz nożem tak biegle, jak procą.
Przekonajmy się.
Dołącz do nas.
Nie poluję na nieczyste zwierzęta.
Rozumiem.
Ale chodzić możesz?
Chodź.
Polujemy!
Cicho teraz.
Dziki są zmyślne
i groźne, gdy się je osaczy.
Tak jak król.
Zabity moją bronią.
Dino, mamy królewskie towarzystwo.
Przybył prosić o twoją rękę.
Nie pamiętasz mnie?
Król odniósł wielkie zwycięstwo.
Władcy, którzy nie pomogli mu w potrzebie,
odpowiedzą za to.
Grozisz mi?
Dajemy ci szansę.
Małżeństwo Iszbaala i Diny będzie korzystne dla obu stron.
Po wojnie król ma długi.
Przydałoby mu się wsparcie najbogatszego rodu.
Jednak wasza matka…
znieważyła mnie.
Żałuje tego błędu.
Zapewniam.
A ty, pogromco olbrzymów?
Jaką mądrą radę masz dla mnie?
Wspomniałeś o zniewadze.
Dobrze znam to uczucie.
Przez całe życie powtarzano mi, że jestem kimś gorszym.
Nie dałem się jednak stłamsić
i znalazłem w sobie siłę.
By się wybić.
Dobrze powiedziane.
Możesz odrzucić ofertę króla i nic tym nie zyskać.
Albo okazać siłę i znaleźć korzyść dla siebie.
Zysk leczy wiele ran.
Mówisz jak sprytny kupiec.
Ostrożnie.
Ma zadatki na wodza, o których jeszcze nie wie.
Dobrze sobie z tym radzisz.
Jak na kobietę?
W ogóle.
Nie dołączysz do uczty?
To ty go upolowałaś.
Mój ojciec inaczej to widzi.
Dino, przepraszam…
za hańbę, którą cię okryłem.
Uważaj, Iszbaalu.
Jedną świnię już wypatroszyłam.
Słyszałem, jak traktuje cię ojciec.
Nie jestem upragnionym synem.
Tylko ucieleśnieniem jego niepowodzeń.
Mamy coś wspólnego.
Może razem zdołamy to zmienić.
Nie wyjdę za ciebie, byś uniknął kary.
To wyzwoliłoby nas oboje.
Nie lubisz mnie, rozumiem.
Ale małżeństwo nie musi być z miłości.
Szepcz mi do ucha, słodki książę.
Dina.
Daję ci szansę ucieczki z tego miejsca.
Przyjmij ją.
Nie urodzę ci potomstwa.
Chcę też rączego ogiera
i zgody króla na polowanie bez ograniczeń.
To moje warunki.
Oczywiście.
I, Iszbaalu,
nie będę udawać, że cię kocham.
Nie potrafię.
Abner?
Czy to konieczne?
Niestety.
Więc jesteś zabójcą na posyłki?
Narzędziem jego ślepego gniewu.
Przysięgałem.
Jesteśmy krewnymi.
Krew znaczy więcej niż słowa.
Kiedyś byłeś szlachetny.
Proszę.
Wynoś się.
Precz z Izraela!
Nie mów nikomu albo cię znajdę i zabiję.
Idź!
Żegnaj, Abnerze.
Dolej wina.
Nie starczyło już dla ciebie, siostro.
Zajmę się tym, dziękuję.
Gdzie jest ojciec?
Nie wiem.
Chciałabym ci pomóc.
Ale…
wszyscy mamy zobowiązania.
Proszę.
Nie potrzebuję kolejnej porady, że mam się z tym pogodzić.
Chodzi o coś więcej.
Widziałaś ojca przed bitwą.
Jak nisko upadł.
Część tej udręki zawdzięczał tobie.
Zaklęcia i czarna magia.
Cicho.
To wbrew prawu.
Ale ty uznałaś, że można je zmienić.
Skąd o tym wiesz?
Od Achimeleka…
Wyjdź!
Nigdy nikomu o tym nie powiesz.
Wiem, co zrobiłaś.
A biedny Achimelek spisał twój grzech.
Pewnego dnia też będziesz zmuszona
przekroczyć granicę, by ocalić kogoś bliskiego.
Zależy ci na rodzinie?
Oczywiście.
Więc uszanujesz decyzję ojca…
i odpuścisz.
Dobrze.
Dobrze rozegrane, Dawidzie.
Jair odmówiłby nam, gdyby nie ty.
- Mówiłem tylko prawdę. - Nie.
Dałeś mu alternatywę. Znalazłeś kompromis.
Myślę, że nauczyłem się tego od matki. Była oazą cierpliwości.
Masz też coś, czego nie można się nauczyć.
Perswazję.
Żołnierze wykonają rozkazy, nawet nie szanując swojego wodza.
Ale jeśli
przekonasz ich, że jesteś gotów za nich umrzeć,
to pójdą za tobą w ogień.
Myślałam, że zjemy śniadanie
tylko we dwoje.
Miało już nie być sekretów.
Zdjęłaś mi sygnet z palca, kiedy byłem w malignie.
Zmieniłaś prawo bez mojej wiedzy.
Nie miałam wyboru.
Chroniłam cię.
Mówiłem, żebyś nie kłamała.
I znowu to samo.
Byłaś głupia, sądząc, że nikt mi o tym nie doniesie.
A jednak skorpion.
Saulu…
Popełniłam błąd.
Żałuję.
Nie będziesz towarzyszyć naszej rodzinie w miszkanie.
Pozostaniesz w pałacu i przemyślisz swoje postępowanie.
Wśród całego chaosu nie spodziewałem się…
zagrożenia z twojej strony.
- Saulu? - Odejdź!
Już!
Kasja…
ty zostań.
Co się dzieje?
Dlaczego nie ma wartowników?
Do broni!
Abi! Trzymaj go!
Jonatanie!
Ściągnij go!
Coś jest nie tak.
Księżniczko, jestem Sara, uzdrowicielka. Pomogę.
Mikal, pomóż mi.
Już.
Sara.
Jesteś ranny?
Nie tym razem.
Więc pomóż.
Chodź.
Kto ośmielił się zaatakować królewski konwój?
To nie byli Filistyni.
Raczej banda rzezimieszków.
Ale dlaczego?
By zabić księcia?
Obrabować jednego z najbogatszych?
Jakikolwiek był ich zamiar, Jair nie żyje.
Nie ma już oskarżyciela, Iszbaalu.
Chcę odpowiedzi.
Albo rozejdą się pogłoski, że miałem z tym coś wspólnego.
- Działaj. - Tak jest.
Królu, mogę?
Nie proś mnie ponownie o rękę Mikal.
Chodzi o coś innego.
Jeśli mam dołączyć do twej rodziny,
potrzebuję więcej czasu.
Chcę, by mój ojciec pobłogosławił ten związek.
Lecz on wraz z rodziną wciąż opłakuje mojego brata.
Zostanie godnie zapamiętany.
Ponadto wiem,
że Mikal i Mirab mają różne opinie
na temat małżeństwa.
Potrzebują czasu, by zaakceptować słuszność twej decyzji.
A mnie przyda się czas,
by stać się dowódcą i księciem godnym twojego rodu.
Twój urok zadziałał na Jaira.
Ale nie na mnie.
Uznaj to za kompromis.
Drogę środka.
Proszę o sprawiedliwość i miłosierdzie.
Wielki król to zrozumie.
Dobrze.
Dla dobra wszystkich poczekamy ze ślubem.
Dziękuję, królu.
Ale wiedz…
że musisz się jeszcze dużo nauczyć.
To mojej matki.
Nie mów nikomu.
Doskonale.
Porozmawiajcie.
Dziękuję.
Dino.
Usiądź.
Bardzo mi przykro z powodu twojego ojca.
Ale po jego śmierci
nie możesz wrócić do domu.
Inni dostojnicy będą
walczyć o władzę.
Żaden nie jest dostojny.
Będziesz łatwym celem.
Nie tak łatwym.
Oboje wiemy, że nawet wielcy upadają przed gorszymi od siebie.
Musisz tu zostać.
Król szybko się mną znudzi. Nie ma wobec mnie żadnych zobowiązań.
Wobec córki poległego wodza nie.
Ale wobec żony księcia…
Nie potrzebuję twojej litości, Iszbaalu.
Nie,
to coś więcej.
Jesteś dla mnie…
intrygująca.
Wiesz…
nie zhańbiłeś mnie tamtej nocy.
Byłeś pijany.
Pełen chuci.
Ale tylko usnąłeś obok mnie.
Twój ojciec rzucił oskarżenie.
Tak, bo wierzył, że do tego doszło,
choć ja zaprzeczałam.
Dałeś mu okazję, by się mnie pozbyć i wyłudzić pieniądze od króla.
Nie jesteś…
mi nic winien.
Czekaj.
Zróbmy to dla siebie,
bądźmy kimś więcej.
Razem mamy drugą szansę.
Pobierzmy się jutro.
W tych okolicznościach
bez ceremonii.
To moja propozycja.
Mogę spojrzeć?
Przegotowana woda jest czystsza.
Ładnie się goi.
Dzięki biegłości uzdrowicielki.
Mów dalej.
Mądrej, lecz niepokornej.
Niedocenianej wystarczająco przez innych.
Pięknej.
- Chciałabym ją poznać. - Powinnaś.
Dlaczego przyszłaś?
Twój brat przysłał posłańców i podarki w twoim imieniu.
Byli nieustępliwi.
Ale tak naprawdę
zastanawiałam się, czy w pełni odzyskałeś siły.
Pomyślałam, że sama sprawdzę.
Wstań.
Raczej tak.
Prawie.
Nie do końca.
To zajmie więcej czasu.
Bardzo wolno zdrowieję.
Potrzebuję stałej opieki.
Bezlitosny wojownik.
Przybyłem do króla.
Jaką sprawę masz do króla?
Proponuję informację w zamian za jego łaskę.
Przepuść mnie.
Próbowałeś wzniecić bunt na polu bitwy, zdrajco.
Cokolwiek chcesz przekazać królowi, najpierw powiesz mnie.
Królu,
Adriel ma ważne wieści.
Królu, proszę.
Padam przed tobą na kolana, błagając o łaskę.
Panie.
Nie, proszę.
Wiesz, jaka jest kara za zdradę.
Mam informację, która dowiedzie mej lojalności.
Jaką informację?
Widziałem Samuela w Betlejem.
Wiem, kogo odwiedził.
Królu,
wiem, kogo namaścił.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger