W poprzednich odcinkach…
Pięć zjednoczonych armii ruszy na Saula.
Nie ma wśród nas wodza, który mógłby je poprowadzić.
Z pewnością nie ty.
Wyruszam na misję z Joabem.
To musi być ważne.
Co mamy zrobić?
Usunąć zagrożenie, całą rodzinę.
Wszyscy muszą zginąć.
Uciekaj, synu. Biegnij!
Jesteśmy samolubni.
Mikal, proszę.
Podjęłam decyzję.
Poślubisz Mirab. A ja będę z tym żyć.
Straciliśmy tuzin ludzi, Dawidzie.
Każdy Filistyn to miał.
Węgiel drzewny.
Obiecałeś mi żelazne miecze, jak Goliata.
Potrzebuję czasu i więcej surowca.
W nagrodę za twe męstwo
ofiaruję ci też dowództwo nad tysiącem ludzi!
Czy naprawdę uważasz, że Dawid podoła dowodzeniu armią?
Warto go wykorzystać, by zjednoczyć lud.
Uwielbiają go.
ROK PO ŚMIERCI GOLIATA
NA RUBIEŻACH WCIĄŻ TRWAJĄ WALKI Z FILISTYNAMI
Sprawiedliwy wyrośnie jak palma…
Tędy!
Nigdy!
Rozrośnie się jak cedr Libanu…
Zasadzeni w domu Pańskim…
Do ataku!
Rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga.
Po tym poznam, żeś dla mnie łaskawy,
że mój wróg nie odniesie nade mną triumfu.
DOM DAWIDA
Nie pozwól im odnieść triumfu nade mną.
Wielki wojownik!
Jonatan.
Wciąż piszesz wiersze.
Ten rok upłynął zbyt szybko.
A tobie nie udało się zapuścić brody.
Próbowałem.
Co u ciebie?
Słuchanie o twoich zwycięstwach staje się nudne.
Może przegram kilka razy, by ci ulżyć.
Co u niej?
U Mikal?
Próbuje się czymś zająć.
Ostatnio uczy dzieci.
Tak?
A reszta?
Podzielony dom to…
niezbyt miłe miejsce.
A co z Sarą?
Wciąż o niej myślę, choć minęło sporo czasu.
Ale jej serce jest rozdarte po stracie brata.
Rozpamiętuje to.
Dawny ból często zamyka drogę do szczęścia.
Co możemy zrobić?
Iść do przodu.
Zasadzka!
Tarcze na środek!
Tarcze!
- Skąd przyszli? - Zewsząd!
Łucznicy!
Trafią twego brata.
Napiąć łuki!
Strzelajcie, gdy będzie czysto.
Nie wstawaj!
Teraz!
Uważaj!
Złaź ze mnie!
- Atakować! - Chronić Dawida!
Bierzcie ich miecze!
Jonatanie!
Do lasu!
Odwrót!
Wycofać się! Do lasu!
Za nimi!
Kto to był?
Nic ci nie jest?
Oazie. Unieś miecz.
Nie.
Co jest?
Lekki jak piórko.
A taki mocny.
To był mój miecz.
Dasz mi inny?
Przeszukaj zabitych.
Eliabie.
Nie podważaj moich rozkazów.
To nie mów mi, co mam robić.
Patrzcie.
Znowu węgiel drzewny.
I znowu nie trafi do filistyńskiej kuźni.
To są diabelskie miecze.
Myślisz, że są przeklęte?
Nie.
To dobrze.
Ale stają się coraz mocniejsze i lżejsze.
Wszyscy Filistyni je noszą.
Bóg jest potężny.
Trzymałem w dłoni jeszcze doskonalszy miecz.
Trudne.
Wiem, ale to ważne.
Piszecie…
Pisanie pozwala nam zachować pamięć o przeszłości.
Na przykład wspaniałe opowieści o Jakubie,
Mojżeszu i Noem.
Kto wie, może pewnego dnia wy spiszecie taką opowieść.
Napisałabym o Dawidzie.
Pogromcy olbrzymów.
To byłaby świetna historia.
Jak się skończy?
Dawid! Dawid!
Saul pokonał tysiące!
Dawid dziesiątki tysięcy!
Pogromca olbrzymów!
Dawid dziesiątki tysięcy!
Saul pokonał tysiące!
Dawid dziesiątki tysięcy!
Dawid! Dawid!
Minęło dużo czasu.
Kiedy mi wybaczysz?
To ty opuściłaś nasze łoże.
Masz mi coś do powiedzenia?
Nie fatygowałabyś się na drugi koniec pałacu, żeby milczeć.
Powinni skandować twoje imię.
A po tobie twojego syna.
Skandują moje imię.
Pokonałem tysiące.
A Dawid dziesiątki tysięcy.
No właśnie. Dawid.
Dawid!
Oddaliby mu koronę już dziś, gdyby to było możliwe.
Podzielił twoje córki,
a teraz przyćmiewa cię w oczach ludu.
Jest zagrożeniem.
- Czemu tego nie dostrzegasz? - Dość.
Twoja podejrzliwość zatruwa mnie i wszystkich w tym pałacu.
Ona chroni ciebie i tron.
Im szybciej to pojmiesz, tym lepiej.
Dawid! Dawid!
Nasz bohater powraca.
Kolejne zwycięstwa.
Mamy dużo do omówienia.
Trzeba zaplanować ślub.
Tak, ale później, proszę.
Muszę odpocząć.
Oczywiście.
Czas przestać walczyć o węgiel.
I zacząć wykuwać własne miecze tej klasy.
Wykuwanie takiej stali wymaga mnóstwo ciepła.
To dlatego Filistyni poświęcają ludzi
w najazdach na kopalnie.
Dawid twierdzi, że miecz Goliata jest jeszcze lepszy.
By mieć z nimi szanse, musimy zdobyć tę broń.
I wiedzę potrzebną do jej stworzenia. Wiesz, co się z nim stało?
NOB MIASTO KAPŁANÓW
Witaj, lordzie dowódco.
Co cię sprowadza do miasta kapłanów?
Przechowujecie tu coś.
Coś, co przywiózł twój ojciec. Muszę to zobaczyć.
Kazał mi nie pokazywać nikomu.
Bo tak mu poleciłem.
Próbowałem odczytać, co na nim wyryto.
Filistyńskie znaki?
Głównie. Ale niektóre są dużo starsze.
Egipskie, jak sądzę.
„Bóg”.
„Miecze”.
Chyba „Bóg i miecze”.
Nie.
„Bóg Mieczy”.
To podpis.
Dziękuję.
Nieźle.
Możesz lepiej.
Dobrze.
Jak lew.
Mogę o coś spytać?
Jak to jest…
być namaszczonym?
Jak Jozue. Samson.
Jak był mój ojciec.
„Jest”. Twój ojciec jest namaszczony.
Nie musisz wyjaśniać.
I mów prawdę.
Jakie to uczucie?
Potężne.
Jak ogień.
Albo porywisty wiatr.
Stałem się bardziej…
jakiś.
Wszystko jest silniejsze.
Namiętność. Radość.
Nawet gniew.
To mnie przeraża.
Boję się utraty kontroli.
Nie mówię o tym nikomu.
Z wyjątkiem ciebie.
Nikt nie zrozumie.
Sam tego nie rozumiem.
Czasami czuję, że…
namaszczenie to samotność.
Nie jesteś sam.
Przykro mi, że nie odziedziczysz tronu.
Witaj, księżniczko.
Dawid.
Słyszałem, że uczysz dzieci czytać,
jak kiedyś mnie.
Wiesz, że uwielbiam słowa.
Tęsknię za twoim śpiewem.
Często siedziałam na tym balkonie, słuchając twoich porannych modlitw.
Mirab porównuje je do koguta.
O tak, lubi sobie pospać.
Mam coś dla ciebie.
Zacząłem pisać piosenki,
choć czasem wydaje mi się, że słowa pochodzą od…
Boga?
Tak.
Przyjmij to, proszę.
„Pan jest moim pasterzem,
nie brak mi niczego.
Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody,
gdzie mogę odpocząć”.
Piękne.
Pomyślałem, że napiszę o pasterzu.
Bo coś o tym wiem.
Napiszesz pieśń miłosną dla mojej siostry?
Nie.
Piszę tylko prawdę.
Moje rany wciąż się goją.
Nie chcę ich otwierać.
- Mikal… - Miło było cię zobaczyć, dowódco.
Modlę się do Boga za ciebie.
Unikasz mnie.
Filistyni nie interesują się naszym małżeństwem czy szczęściem.
Muszę toczyć bitwy,
- by zyskać uznanie. - Przestań.
Grasz na czas i szukasz wymówek.
Jesteś w rozjazdach od wielu miesięcy.
Mam już dość czekania.
Rozumiem, że nadal darzysz uczuciem moją siostrę.
Widzę to.
Ale Mikal poszła naprzód.
Jest szczęśliwsza. Odnalazła swoją drogę.
A ty…
Odważny wojownik jak ty nie może wciąż się wycofywać.
Nadszedł czas, by wypełnić wolę mojego ojca.
Musimy wyznaczyć datę.
Zgadzasz się?
Jestem sługą króla.
Doskonale.
W Endorze był pewien człowiek.
Mistrz kowalski.
Zwano go „Bogiem Mieczy”.
W Endorze?
Abnerze.
Tamtejsze czarownice znają różne rytuały,
ale prawdziwa siła tej broni pochodzi z jego kunsztu.
Sądzę, że odkrył nowy metal.
Który miażdży nawet najznamienitszy brąz.
Musimy znaleźć tego kowala.
Przekonam go, by nauczył nas wykuwać taką broń.
Armia go przekona.
Jeśli nasza armia ruszy na Endor,
kowal zniknie, nim dotrą do bram miasta.
Nie potrzebujemy armii.
Tylko oddziału.
W takim razie nie możesz w nim być.
Królu.
Saulu…
Nikt nie zna Endoru tak, jak ja.
To prawda.
I tego się boję.
To gniazdo bezprawia zapomniane przez Boga.
- A twoja historia tam… - Wiem.
- Ale to przeszłość. - Abnerze…
To przeszłość.
A liczy się tylko przyszłość.
By o nią zadbać, musimy znaleźć Boga Mieczy.
Co tak patrzysz?
Zauważyłem coś.
Ostatnio walczysz nie tylko z wrogiem.
A z kim jeszcze?
Siłujesz się z Bogiem. Jak Jakub w dawnych opowieściach.
Z Bogiem?
Tak.
Walczyłbym z nim, gdybym tylko mógł go znaleźć.
Też coś. Oczywiście jest z Dawidem.
Czemu udajemy kupców?
Myślę, że zrobił z nas szpiegów.
To jakiś problem?
Jestem beznadziejnym szpiegiem.
Zajmę się tym,
a ty skontaktuj się…
Przeczytam i zobaczę.
Witaj.
O co chodzi?
Nie podoba mi się ten typ.
Nie rozumiem, czemu twój ojciec mu ufa.
Doegowi?
Nie ufamy mu. Ale jest użyteczny.
Zwierzę, które zabija na twój rozkaz, pewnego dnia rzuci się na ciebie.
Po prostu…
Martwię się.
Już do tego doszło?
Do czego?
Że martwimy się o siebie.
To urocze.
Co to ma być?
Kolacja.
Nie. Wyglądacie na szczęśliwych.
To irytujące.
Ty też masz dobre wieści.
Jakie?
Dawid i Mirab wyznaczyli datę ślubu.
Gratuluję.
Dziękuję.
Miasto Endor.
Azyl dla zabójców, renegatów, dezerterów i przestępców.
ENDOR NA ZBOCZACH MOREH
Bądźcie czujni.
Niezależnie od sytuacji zachowujcie spokój.
Ignorujcie zaczepki.
Nie możemy zwracać na siebie uwagi.
Wybacz, dowódco.
Po co tu jesteśmy?
Jesteśmy kupcami z Sidonu, którzy chcą zarobić.
Tyle musicie wiedzieć. Gadkę zostawcie mnie.
Abnerze.
Słyszałem, że nie żyjesz.
Zabity przez Goliata w bitwie.
Co robisz tutaj, gdzie nikt na ciebie nie czeka?
Szukam kogoś.
Kowala.
Zwą go „Bogiem Mieczy”.
Oto jego symbol.
Mój przyjaciel
zna każdą osobę i wartościowy przedmiot w mieście.
Za srebrną szeklę sprzedałby własną córkę.
Dwadzieścia pięć.
Siedemdziesiąt pięć.
Pięćdziesiąt. Odpuść, bo będzie to twoja ostatnia rozmowa.
Nic się nie zmieniłeś, Abnerze.
Lordzie dowódco Izraela.
Twoja matka musi być dumna.
Nie wspominaj o mojej rodzinie.
Prowadź do Boga Mieczy.
A po drodze opowiesz mi, co o nim wiesz.
Za mną.
Pamiętam, jak ja wybierałam suknię.
Materiały nie były tak wykwintne.
A wydawała się milsza niż najlepszy jedwab.
Na pewno tego chcesz?
Oczywiście. Czemu pytasz?
Małżeństwo dla władzy i pozycji,
bez emocji, może cię wiele kosztować.
- Ty radzisz sobie z łatwością. - Z łatwością?
Nie sądzę.
Wiesz,
jeśli czegoś mnie nauczyłaś, to tego, że miłość…
jedynie czyni cię słabą.
Nie tego chciałam cię nauczyć.
Nigdy nie byłam dobra w słuchaniu.
Wiem.
Chcę ci coś ofiarować.
Byś wiedziała, że zawsze jestem z tobą.
Jest piękny.
Podoba ci się?
Bardzo.
Szanuję twoją decyzję.
Ale skoro tak wybrałaś,
musisz być nieugięta w swoim postanowieniu.
Nigdy nie możesz uronić łzy.
Nigdy.
A ja kocham twojego ojca.
Wciąż?
Tak.
Powiedz, moja droga…
co u moich córek?
Pogodziły się już?
Podążają swoimi ścieżkami.
Nikt nie rani tak mocno, jak rodzina.
Czas leczy wszystkie rany.
Oprócz tych, które się jątrzą.
Połóż szeklę na szali i zobacz, jak fortuna się odwraca.
Dzisiaj miedź zmieni się w srebro,
a srebro w złoto!
Bracie, oto najlepszy dzień mego życia.
Masz szeklę?
Nie. Ostatnio przegrałeś mojego konia.
- Bracie. - Oazie.
Węże są głodne.
Obstaw. Nie wzbudzajmy podejrzeń.
Dzięki. Podwoję twoje pieniądze.
Obstawiajcie zakłady!
Już ich nie odzyskam?
Nie ma mowy.
Zamykamy zakłady.
Odsuńcie się.
To on.
Uwolnić węże.
Tak!
No, dawaj.
Nie!
Miałeś rację, Uliaszu.
Chyba jestem głupi.
Obstawiłbym tak samo.
Wcale nie.
Bogu Mieczy, przybyliśmy z daleka, by cię spotkać.
Doprawdy?
Może mógłbyś nam pomóc.
Ponoć z metalem radzisz sobie jeszcze lepiej niż z wężami.
Na pewno stać was na tę rozmowę?
Zapłacimy dwa razy więcej niż Filistyni
za miecz dla olbrzyma.
To był świetny miecz.
Żaden mu nie dorówna.
To prawda.
Chodźcie.
Zbliżcie się.
Żelazo.
Jego nazwa oznacza twardość i siłę.
Co czyni je tak mocnym?
Umiejętności.
Gorętszy ogień tworzy mocniejszy metal.
Wytwarzanie ich w tysiącach
wymaga mnóstwo paliwa.
Węgla drzewnego.
Filistyni oddają cześć wielu bogom.
Nasz lud czci jednego.
Ale ja wierzę tylko w to.
To decyduje o losie człowieka.
Jedź z nami do Gibei.
Naucz nas masowo wytwarzać żelazne miecze.
Uciekłem Filistynom,
ponieważ nie chciałem siedzieć zamknięty w lochach.
Dlaczego miałbym dać się zamknąć w waszych?
Ponieważ zależy ci na czymś jeszcze.
Na twojej córce.
Jest w edomickiej niewoli.
Znam jej imię.
Batszeba.
Odebrano ci ją za długi.
Wiem, gdzie ją znaleźć.
Wróć z nami do Gibei.
Naucz nas wytwarzać tę broń.
A zobaczysz ją ponownie.
Nie.
Wezmę to.
Zasadzka!
Uważaj.
Joab.
Nie pojechałeś z Abnerem?
Kazał mi zostać.
Ostatnio kiepsko się dogadujemy.
Słyszałem, że prowadzisz lekcje.
Przecież umiesz czytać.
Słusznie.
Niepotrzebnie się fatygowałem.
Co cię trapi?
Co masz na myśli?
Nic.
Odpowiedz.
Wybacz, księżniczko, ale…
twoje dłonie.
Robisz tak, kiedy się denerwujesz.
Zawsze tak się przyglądasz ludziom?
Tylko tym interesującym.
Chodzi o Dawida.
Denerwuję się, kiedy wyjeżdża.
Wiesz, że wkrótce poślubi twoją siostrę.
Wyznaczyli datę ślubu.
Nic nie poradzę.
Zdobył moje serce.
Obawiam się, że na zawsze.
Joabie, zrobisz coś dla mnie?
Wszystko.
Chroń go.
Już to robię.
Kasja.
Doeg, nie powinieneś tu być.
W części dla służby?
Wszyscy komuś służymy.
Oboje szukamy swojej szansy.
Źle wyglądasz.
Zawołać strażnika?
Nie. Muszę wiedzieć, jak król uwolnił się od klątwy.
Skąd miałabym wiedzieć?
W tym pałacu nie ma tajemnic, które nie dotarłyby do moich uszu.
Nie mogę ci pomóc.
Nie możesz czy nie chcesz?
Muszę ci przypominać, że jesteś tu dzięki mnie?
Ocaliłem cię.
Sama się ocaliłam.
Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
Może porozmawiam z królem o plotkach, które słyszałem.
A może to ja z nim porozmawiam i zobaczę, jak zetną ci głowę.
Wyrwałam się spod twojej kontroli.
Teraz to twoje życie zależy ode mnie.
Wstydź się.
O Boże.
Na kolana, Izraelici.
Zostaw mnie!
Klękam tylko przed Bogiem.
Nie tylko.
Oto kapłanka El,
pani Baala, siostra Aszery.
Uklękniesz przed Wiedźmą z Endoru.
Co to?
A mówiłeś, że nigdy nie wrócisz do domu.
Witaj, matko.
Powiedz mi, Abnerze,
czy myślałeś, że przestaną cię szanować?
A może powinni się ciebie bać?
Mam wiele powodów, by cię zabić.
Za odmawianie ofiary naszym bogom.
Za służenie królowi, który zakazał czarów.
Za zabicie córy Endoru,
by ukryć grzechy swego rodu.
Tak.
Każdy z tych powodów wystarczy.
Zapytajcie mego syna,
dlaczego ludzie naprawdę się mnie boją.
Rozmawiam ze zmarłymi.
Pokazują mi różne rzeczy.
Nie boję się twoich tanich sztuczek.
Powiedz mi, synu Judy…
czy twoje sumienie tonie we krwi
niewinnej rodziny, którą zamordowałeś?
Słyszę ich wrzaski.
Te same, które prześladują cię w nocy.
Syn Saula.
Książę Izraela.
Spoglądając w twoją przyszłość, widzę pustkę.
Życie zakończone przedwcześnie.
Jak to jest, książę,
wiedzieć, że korona przeznaczona dla ciebie będzie noszona przez innego?
Będzie ją nosił, bo na nią zasługuje.
To mi wystarczy.
A to kto, Abnerze?
Kim jesteś?
Mówisz ze zmarłymi.
A ja z ich twórcą.
Patrzy na ciebie
moimi oczami.
Jestem Dawid.
Masz wielką moc.
Ale osłabia cię kłamstwo.
Kiedy w końcu zaczniesz żyć w prawdzie,
biada czarownicy lub królowi, którzy spróbują stanąć ci na drodze.
Twoja moc złamie tych wokół ciebie.
A twój ród nigdy nie zazna spokoju.
Puście ich. Wszystkich.
Nie splamię sobie rąk ich krwią.
Jeszcze jedno, Abnerze.
Już niedługo ród Saula zostanie pokonany.
Nie przez innych.
Zapadnie się od wewnątrz.
A ty będziesz patrzył, bezsilny,
wydając ostatnie tchnienie.
MIASTO GAT TERYTORIUM FILISTYNÓW
Robi wrażenie.
Armia z taką bronią rozniesie Hebrajczyków.
Miniemy pograniczne wioski
i podzielimy Izrael.
Już dzielisz łupy zwycięstwa, Achiszu?
Pies zjada swe wymiociny,
a głupiec powtarza swoje głupstwa.
Filistea wciąż krwawi po twojej ostatniej obietnicy zwycięstwa.
Wtedy to byli olbrzymi.
Teraz żądasz więcej mieczy.
Tysięcy mieczy.
A ja za to płacę.
Wspólnie płacimy.
Ile czasu i srebra to jeszcze wymaga?
Tyle, ile będzie potrzebne.
Znajdę własnych kowali i będę toczyć własne wojny.
Może przeciwko wam.
Dziękuję za ten dar.
Ale nie jestem głupcem.
Nie, jesteś wielkim i mądrym królem.
Którego czas przeminął.
Dagonorze!
A więc, mój książę,
chcesz podzielić los ojca?
Czy przyłączysz się do nowego pokolenia królów?
Przyłączę się.
Dobrze.
Tron twego ojca należy do ciebie.
Wraz z jedną trzecią Izraela.
Niech żyje król Hanun.
Nie sprzeciwiaj mi się więcej.
Obaj jesteśmy królami.
Po prostu usunąłem przeszkodę.
Był królem Filistei.
I już nim nie jest.
Achiszu, zbyt to roztrząsasz.
Pamiętaj,
że jeśli skłamałeś o mojej córce, zabiję ciebie,
twoją matkę i twoich ludzi.
I zrobię Filistynom tysiąc mieczy na waszą zgubę.
Dostaniesz, co ci obiecałem.
Posłuchajcie.
Wszystko, co powiedziała wiedźma, miało zamącić wam w głowach,
by zasiać niepewność i zamęt w Izraelu.
Nie mówcie o tym nikomu.
Na słówko.
Mów.
Kiedy z tym skończysz?
Prorok namaścił naszego brata.
Sprawdził się w boju wiele razy.
A wczoraj w jakiś sposób ocalił nas przed tą wiedźmą.
Jest zagrożeniem dla siebie i całej rodziny.
Nie, Eliabie, tu nie chodzi o Dawida. Tylko o ciebie.
Otwórz oczy.
Nie jesteś już bohaterem rodziny.
Trudno.
Kto uczynił Dawida bohaterem?
Bóg.
To bluźnierstwo.
Myśl, że zna nasze przeznaczenie.
Ale skoro przejrzała ciebie…
to boję się o swoją przyszłość.
Nikt nie wie, co przyniesie przyszłość.
Ale miała rację w jednym.
Musimy żyć w prawdzie.
A to oznacza cieszenie się każdym dniem.
Bóg nie obiecuje nam kolejnego.
Z tej ciemności…
wyruszę ku światłu.
A jeśli miłość istnieje,
muszę ją odnaleźć, póki jeszcze mogę.
Jonatan?
Co ty tu robisz?
Co teraz zrobimy?
Królu.
Dawid.
Czy misja się powiodła?
- Wróciliście z Bogiem Mieczy? - Tak.
Musimy jednak o czymś porozmawiać.
Mów.
Nie mogę…
Nie poślubię Mirab.
Nie sprzeciwiam ci się, ale znam prawdę.
Gdyby naprawdę kochała mnie, a ja ją, wypełniłbym twoją wolę.
Ale serce mi mówi, że nie możemy być razem.
Jeśli nie chcesz, bym był z Mikal, to tak będzie.
W końcu kimże ja jestem, bym został zięciem króla?
Co mówisz, Dawidzie?
Postanowiłeś…
nie wykonać mego rozkazu?
Wybieram życie w prawdzie.
Niech żyje król.
Dawidzie!
Synu Jessego.
Decyzje mają konsekwencje.
Tak jak kłamstwa.
Bóg kieruje ludzkim losem.
Rób, co musisz.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger wolę.