W POPRZEDNICH ODCINKACH
Nie rozumiem, czemu twój ojciec mu ufa.
Doegowi? Nie ufamy mu.
Ale jest użyteczny.
Martwię się.
Chciałby ci to wyjaśnić.
Poprosiłam cię jedynie, żebyś mnie nie zawstydzał.
Wiem o namaszczeniu.
Kiedy zasiądziesz na tronie…
pamiętaj, kto cię chronił.
Daj mu to, czego chce.
Niech poślubi Mikal.
Pod warunkiem że wykona ostatnią misję.
Której nie przeżyje.
Zgodziłeś się, by Dawid mnie poślubił?
Tak, ale musi dowieść swej wartości.
Coś tu nie gra.
To pułapka!
Spalić ich.
Pogromco olbrzymów, twój król cię zdradził.
Walczysz dla niego?
Królu, kuźnia zniszczona.
Poślubię Mikal.
Tak będzie.
Wynoś się z tego domu!
Zostajesz wygnana!
Będzie cię miłował, błogosławił ci i rozmnoży cię.
Pobłogosławi owoc twego łona i płody twej ziemi,
przychówek od twych krów i przyrost twych trzód,
w kraju, o którym poprzysiągł twoim przodkom, że da go tobie.
Słuchajcie moich słów.
Jeśli będzie u was prorok Pański,
to objawię mu się w widzeniu,
we śnie będę mówił do niego.
W miastach Judy i na ulicach Jerozolimy, które są spustoszone,
znowu usłyszy się głos radości i głos wesela,
głos oblubieńca i głos oblubienicy.
Weź wodę dla siebie i konia. Idź.
Weź.
Co to?
Zaproszenie.
Pogromca olbrzymów żeni się z księżniczką.
Z Mikal.
Nowy świt Izraela.
DOM DAWIDA
- Spichlerz! - Pożar!
- Pali się! - Szybko!
Dajcie wodę!
KRÓLEWSKIE SPICHLERZE MIASTO GIBEA
Zostawcie broń!
Zabierzcie go do wozu.
Ostrożnie.
Szczęście, że ogień się nie rozniósł.
Szczęście?
Pięć spichlerzy napełnionych ziarnem kilka dni temu.
Cały zapas na zimę.
Filistyni.
Zabiliśmy im olbrzyma, ale nie ducha walki.
Dość już mam na głowie.
Nasilają ataki
- i kują coraz lepszą broń. - My również.
To Achisz. Zżera go żądza zemsty.
Bez tego ziarna przed wiosną zapanuje głód.
Powinniśmy opodatkować inne plemiona.
Zażądać części ich zapasów.
Zaczynając od Judy.
Nie będę nikogo prosił, ukazując słabość.
Głód to zagrożenie.
Głodny lud zrobi wszystko.
A co z Edomem?
Nasze stosunki z Edomem są napięte.
Ich król jest zgorzkniały i mściwy.
Nie rozmawialiśmy od 20 lat.
Lepiej nie ruszać gniazda szerszeni.
Mogę z nimi negocjować.
Jak chcesz to zrobić, nie tracąc przy tym głowy?
Ojcze, to…
Akurat w tym przypadku moja niefrasobliwa przeszłość
może nam pomóc.
Spędziłem pamiętną noc w Edomie z jednym
z najważniejszych doradców króla.
Polubiliśmy się
w pewnym sensie.
Porozmawiam z nim.
Zgoda.
Nie zawiodę.
Dasz nam chwilę, Abnerze?
Nie wtrącaj się w moje sprawy z matką.
Muszę.
Nie możesz jej wygnać.
- Królowej należy się szacunek. - A królowi co?
Zdrada?
W jaki sposób cię zdradziła?
Dawid miał nie wrócić z tej wyprawy, prawda?
Filistyni na nas czekali.
To była sprawka twojej matki. Teraz chyba rozumiesz.
Dawid dowiódł swej wartości.
Jest godzien naszej rodziny.
Zastanawiam się, czy ta rodzina jest godna jego.
Mirab?
Co się dzieje z naszą rodziną?
Jaką rodziną?
Na co to?
Na wykopy studni na północy.
Nie mogą sami ich kopać?
Za twoje pieniądze.
Co cię trapi?
- Boisz się powiedzieć królowi? - Nie.
Ale tęsknię za rozmową z przyjacielem.
Głęboko w ciebie wierzę, Saulu.
Wiesz, że na tym opiera się moje życie.
Mów śmiało.
Martwię się.
- Zapasy, nasi wrogowie nie… - Nie.
Nie chodzi o zapasy i wrogów.
Nikt nie zniszczy domu Saula…
chyba że sam Saul.
Cóż wart jest król, który zdobywając świat,
zatraca samego siebie.
Wygnanie Achinoam.
Przyjęcie służącej do swego łoża.
Jest moją konkubiną.
To prawo króla.
Nie króla Izraela.
Nie twoje.
Błagam cię, Saulu.
Przypomnij sobie, kim byłeś.
Chyba go pokonałeś.
Mam dobre wieści.
Niby jakie?
Nie.
Jesteś pewna?
Jestem uzdrowicielką i kobietą.
Tak, to pewne.
O Boże. Przepraszam.
Nie szkodzi. Nie połamię się.
Ktoś jeszcze wie?
Niczego mu nie zabraknie.
Nauczę go jeździć konno i zbierać warzywa…
Może to będzie ona.
Bez różnicy.
Będziemy spokojnie żyć w naszej wiosce
z dala od wojny i konfliktów.
Brzmi jak marzenie.
Czy to możliwe?
Kiedy Dawid zostanie królem.
Muszę zadbać, by odbyło się to pokojowo, a moja rodzina była bezpieczna.
Nie będę tęsknił za pałacem.
Proszę cię tylko o jedno.
Nie mów nikomu.
Aż nasze dziecko się urodzi i będziemy bezpieczni.
Obiecaj.
Obiecuję.
MEI TAHARA WODY CZYSTOŚCI
Ten basen to mykwa.
Rytualne zanurzenie przed ślubem symbolizuje nowy początek.
Wypełnia ją naturalna woda.
„Błogosławionyś, Wiekuisty Boże,
władco świata, który uświęcasz nas przez dobre uczynki”.
Trzeba zanurzyć się całkowicie trzy razy.
Błogosławiony niech będzie Pan stworzenia,
który dał mi życie
i wspierał mnie…
i pomógł mi dożyć tej chwili.
Poślubię cię sobie
w sprawiedliwości i prawości,
w dobroci i współczuciu.
Poślubię cię sobie na zawsze
ku chwale Pana naszego.
Mikal.
Dawidzie.
Nie oglądaj mnie takiej.
W nieładzie.
Przykro mi z powodu twej matki.
Wiem, jak to jest, gdy rodzina się rozpada.
Wiem.
Nie musimy być tacy, jak nasi rodzice.
Zaczniemy od nowa.
Zbudujemy własną przyszłość
i swoją rodzinę.
Bez kłamstw, zdrady
i przemocy.
Ambitny plan.
Jeszcze jak.
Dawidzie,
muszę wiedzieć, że kochasz mnie całym sercem.
To ma odwrócić moją uwagę od ślubu?
Chcesz wrócić i dąsać się w pałacu?
Tam przynajmniej jest wino.
Kiedy wrócimy, będzie świeże mięso na wesele.
Pocieszałaś tak mojego brata?
Nie potrzebował mojej pomocy.
Naprawdę go pokochałaś, prawda?
Pokochałam?
Interesuje mnie, a ja jego, to wszystko, czego trzeba.
Zdołał cię okiełznać.
Nigdy nie dam się okiełznać.
Napnij łuk.
Gotowa?
Strzelaj.
Trafiłam.
Chodź, to nie koniec.
Żwawo.
Dobrze.
- Co robisz? - Trzymaj go.
Połóż się obok niego.
Poderżnę mu gardło. Odwróć wzrok, jeśli musisz.
Dzięki Ci za ten dar.
Niech krew wróci do ziemi i do Ciebie, Panie.
Piękna zdobycz, Mirab.
Śmierć nigdy nie jest łatwa.
Ale poświęcenie tworzy nowe życie.
Godząc się z tym, idziemy naprzód.
Błogosławiąc cierpienie.
Zaczekaj tu.
- Spotkamy się w pałacu. - Co?
- Muszę się czymś zająć. - Dina!
Królu.
Jesse, syn Obeda.
Ojciec Dawida.
Wiele ci zawdzięczam, Jesse.
Dałeś mi tak silnego i oddanego syna.
To nie moja zasługa.
Dawid sam wybrał swoją drogę.
Czy zawsze był tak nieustępliwy?
Tak. Jest podobny do matki.
Czy spotkaliśmy się już kiedyś?
Służyłem w twej armii w bitwie pod Jabesz.
Byłem też w Gilgal, kiedy Samuel koronował cię na króla.
Samuel.
Znasz go?
Darzę go czcią.
Jak wielu.
Nie poznałem go.
Czy wyobrażałeś sobie, że pewnego dnia twój ród połączy się z moim?
Nigdy nie przeszło mi to przez myśl.
Trudno nazwać to posagiem,
ale to wszystko, co mam.
Jesse, proszę.
To ja chcę ci coś ofiarować.
Abnerze.
Niczego nie chcę.
Każdy czegoś pragnie.
Nigdy nie miałem zobowiązań wobec tronu.
I niech tak pozostanie.
Masz niezwykły sposób przyjmowania wdzięczności.
Wdzięczności?
Straciłem syna w twojej służbie.
Teraz tracę kolejnego.
Nie wybrałem dla niego takiej przyszłości.
Jesteś zawiedziony?
Na wzgórzach Betlejem, w moim domu…
będę tęsknić.
Za moimi synami.
Chodź, ojcze.
To uroczystość. Pozwólmy im świętować.
Tak.
Chodźmy.
Poduszki mają być czerwone.
Wszystko musi być gotowe przed przybyciem gości.
Idź pomóc w ogrodzie.
Imponujące.
Szukam ojca. Wydajesz się najlepiej zorientowana.
Znajdziesz go na tronie.
Edom wyśle 20 wozów ziarna przed nowym rokiem.
I kolejne 20 przed Sukkotem.
To i niewielka dziesięcina od plemion wystarczy nam na zimę.
Nie sądziłem, że to możliwe.
Wszystko jest możliwe.
Przejdźmy się.
Król Edomu nie zrobiłby tego, nie oczekując czegoś w zamian.
Oczywiście. Resztę zostawiam tobie.
Król chce nas odwiedzić, by omówić szczegóły.
I miałeś rację. Jest zgorzkniały.
Ale ma dość rozumu, by wiedzieć, że jesteśmy dużo silniejsi.
I potrzebuje sojuszników.
Chyba chce puścić w niepamięć dawne zatargi.
Nie doceniłem cię, synu.
Nie jest zbyt ciężki?
Nie, jest ładny.
Mogę porozmawiać z siostrą?
Oczywiście.
Czego chcesz?
Ile razy rozmawiałyśmy o tym dniu?
Marzyłyśmy o nim z matką.
Nie przegapię go.
I nie pozwolę ci tego założyć.
Jest paskudny.
Wiedziałam, że mi nie pasuje.
Załóż złoty.
Zawsze nosiłaś złoto.
Proszę.
Lepiej?
Lepiej.
Mama powinna tu być.
Powinna.
Ale skoro jej nie ma, zastąpię ją.
Nasza rodzina dość już wycierpiała.
Na pewno chciałaby, żebyś go założyła.
Na znak, że jest zawsze przy tobie.
Jest piękny.
Dziękuję.
Co zrobimy z twoją twarzą?
Ojciec jest szczęśliwy.
Robi wrażenie.
Gdzie byłaś?
Później pogadamy.
- Masz krew na rękach? - Tak, polowałam. Wybacz.
Jak mówiłam, później pogadamy.
Patrz. Dawid idzie.
No proszę.
Dawid.
Księżniczka. Zobacz.
Królu…
Przychodzę do tego domu, by prosić o rękę twojej córki, Mikal,
i pojąć ją za żonę.
Niech Pan uczyni tę kobietę podobną do Racheli i Lei,
które wspólnie zbudowały rodzinę naszego narodu.
Bądźmy silni w Gibei,
sławni w Betlejem
i wśród wszystkich plemion Izraela.
Niech nasze dzieci okażą wierność temu królestwu…
i miłość do Pana po wsze czasy.
Za moją piękną córkę, Mikal,
i mojego nowego syna…
pogromcę olbrzymów!
Będziesz moją żoną
przez cały czas, jaki Bóg nam da.
Oby był długi.
Kocham cię, Dawidzie.
Kocham cię, Mikal.
Księżniczko Mikal, Dawidzie, to była piękna ceremonia.
Piękny prezent. Dziękujemy.
Co my z tym wszystkim zrobimy?
Dostaliśmy pięć identycznych garnków.
Dziękuję.
- Zaraz wracam. - Jasne.
Ojcze, już wyjeżdżasz?
Z dumą oglądałem twój ślub, synu.
Teraz muszę wracać do naszych stad.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Dawidzie.
Twoja matka miała rację.
„Król Dawid”.
Dwa słowa, których nie wyobrażałem sobie razem.
Jakim władcą będziesz?
Czym się wyróżnisz?
Obaj wiemy, jak historia zapamięta Saula.
Jak zapamięta ciebie?
Będę się modlić.
Bóg ponad wszystko.
Oczywiście.
Kocham cię, synu.
A ja ciebie, ojcze.
Nie pozwól, aby to miejsce cię zepsuło.
Jedziemy, ojcze.
- Zabiorę cię do domu. - Nie trzeba mi przewodnika.
Nie narzekaj. Ciesz się moim towarzystwem.
Dawidzie.
Avva.
Ruszamy.
Do zobaczenia.
W drogę.
Dawidzie.
Wywyższyłeś plemię Judy.
Błogosławię cię za to.
Czego chcesz, Adrielu?
Daj spokój.
Jestem tu, aby świętować twój sukces
i przypomnieć ci, kto utorował ci drogę.
Bóg to zrobił.
Tak, i ten sam Bóg daje ci przyjaciół, nieprawdaż?
Jeśli chcesz zrealizować swoje ambicje,
będą ci potrzebni.
Wiem, co zrobiłeś.
Moja rodzina opłakiwała Tobiasza i jego bliskich.
Byli niewinni.
Wiesz, kto wbił mu nóż w serce i zgładził jego rodzinę?
W tym dziecko?
Twój rodzony brat, Eliab.
Czy on jest niewinny? A ty?
O, Dawidzie,
o wielu rzeczach nie wiesz, mój mały pasterzu,
a nic nie umyka mojej uwadze.
Oczekujesz za to nagrody?
Kiedy zasiądziesz na tronie, tak.
Wystarczy jedno moje słowo,
a poleje się twoja krew.
A co stanie się później?
Kiedy król dowie się, że skłamałeś o namaszczeniu?
Powiedz prawdę,
a będą to ostatnie słowa, jakie wypowiesz.
Niczego nie jestem ci winien.
Musimy porozmawiać.
Wiem, co zrobiłeś.
Co ci kazano.
Więc…
wiesz, że nie mamy o czym rozmawiać.
Raduj się swoim ślubem.
- Miłej zabawy. - Wszystkiego dobrego.
Iszbaalu.
Gratulacje w wyjątkowym dniu twojej siostry.
Dziękuję, Adrielu.
Ale powiedzmy sobie szczerze, ten związek nie jest dla ciebie korzystny.
Czemuż to?
Dawid jest przeszkodą na twojej drodze do tronu.
Nigdy nie był mi pisany. Rozmawiasz z nie tym bratem.
Czyżby?
Darujmy to sobie.
Wiem, jak myśli człowiek taki jak ty.
Widzę cię takim, jakim jesteś.
I co widzisz?
Ambicję, zawziętość,
wszystkie cechy króla.
Gdyby tylko ktoś pomógł ci usunąć przeszkody.
Nie piję już wina.
Wierz mi. Będziesz chciał się napić, kiedy to usłyszysz.
Zdradzę ci sekret.
Prawdę.
Dawid nie jest tym, za kogo się podaje.
Chodź.
Ojcze, opowiem ci historię
o wyrzutku z pobliskiego plemienia,
o bękarcie,
hańbie dla swojego ludu,
przekleństwie swego ojca.
Ten wyrzutek dołączył do twojej rodziny,
umilał ci czas swoją muzyką,
poślubił twoją córkę, ale nie wyjawił ci prawdy,
że prorok Samuel odwiedził jego dom,
a jego klątwa spadła na ciebie.
Przez cały czas to on był przyczyną tych udręk,
od których miał cię uwolnić.
Daliśmy się oszukać.
Zgładziłeś nie tego syna Judy.
Pomyśl, ojcze. On pokonał olbrzyma.
Bóg wielokrotnie sprzyjał mu w bitwach,
jak kiedyś tobie.
Zdrajca, którego szukałeś, był w twoim domu
przez cały czas, tuż pod twoim nosem.
Wybrańcem…
jest Dawid.
Dino, o czym chciałaś ze mną porozmawiać?
O co chodzi?
Nie wiem, komu w pałacu ufać.
Jak to?
Dzisiaj w lesie widziałam mężczyznę z opaską na oku.
To on zabił mojego ojca.
Jesteś pewna?
- Śledziłam go. - Co?
Iszbaalu, on spotkał się z Doegiem.
Mówiłam ci, że mam złe przeczucie co do niego.
Nie może być.
A jeśli to nie bandyci napadli na konwój?
To mogło być zaplanowane.
- Ktoś w pałacu jest… - Dino,
mówisz o spisku?
- Czyim? - Powiedzmy królowi.
Nie. Mój ojciec jest ostatnio rozchwiany.
Może wybuchnąć z byle powodu.
Nie uwierzy w zdradę Doega bez dowodu.
Mam dowód.
Proszę.
Czytaj.
Spichlerzy nie podpalili Filistyni
i zaplanowano kolejne ataki.
Musisz…
Zostaw to mnie. Nie mów nikomu.
Oni zamordowali mojego ojca.
Przestań.
Dlaczego?
Nie zostawię tego tak.
Co?
O co chodzi?
- Nie spodziewałem się. - Czego?
Że zakocham się w tobie.
Iszbaalu…
Przepraszam.
Za co?
Nie!
Cicho.
Nie krzycz.
Rozumiesz?
Zabiłeś ją.
To nie takie proste.
- Nie wiesz wszystkiego. - Iszbaalu…
Zamordowałeś swoją żonę. Dinę.
Uspokój się. Musisz się opanować.
Nie wiem, kim jesteś.
Nic już nie wiem.
Muszę znaleźć matkę.
Muszę iść. Muszę…
Stój!
Posłuchaj mnie.
Pytałaś, co się ze mną działo.
Powiem ci.
Mirab, moje życie się skończyło.
Życia, które znałem, już nie ma.
Z resztek tego słabego, żałosnego chłopca…
odrodziłem się z celem
i zrobię wszystko, co konieczne, aby go osiągnąć.
Spichlerze.
To ty je spaliłeś?
Tak.
Za namową matka cię koronowała.
Poróżniłeś ją z ojcem.
Mnie namawiałeś do ślubu z Dawidem.
Dlaczego?
Do czego to zmierza?
Do lepszej przyszłości dla nas wszystkich.
Postradałeś zmysły.
- Oszala… - Nie.
W końcu zrozumiałem.
Ojciec jest słaby
- i zepsuty. Widziałaś. - To boli.
Jego królestwo gnije i jeśli nic nie zrobimy,
jeśli ja nic nie zrobię…
stracimy wszystko.
Widziałaś, co spotkało matkę.
Nie chcę tego dla ciebie
ani dla Mikal.
Nie waż się jej tknąć.
Zbuduję coś nowego, o wiele lepszego.
Ale…
nikt nie może się dowiedzieć, co dzisiaj widziałaś.
Rozumiesz?
Grozisz mi?
Mirab…
Dina natknęła się na coś, co ją przerosło.
Nie miałem wyboru.
Ale ty jesteś moją siostrą.
Drugą połową mojej duszy.
Tylko ty opłakiwałaś moje wygnanie.
Jesteś moją jedyną sojuszniczką w rodzinie.
I potrzebuję cię bardziej niż kiedykolwiek…
po mojej stronie.
To jedyny sposób.
Tak?
Moja żona.
Moja ukochana.
Jak to się stało?
Znalazł ją strażnik.
Usłyszał krzyk w pobliżu zachodnich wrót.
Przykro mi, Iszbaalu.
To nie był wypadek.
To sprawka naszych wrogów.
Po co ktoś miałby zabijać Dinę?
Ostrzeżenie?
Księżniczka zabita
- w murach zamku… - Przeszli obok strażników?
Niezauważeni?
Nie.
Ktoś w pałacu maczał w tym palce.
Nie.
Dina mi się zwierzała.
Udawała silną,
ale śmierć ojca mocno ją przygnębiła.
Często mówiła o odebraniu sobie życia.
Nigdy mi tego nie mówiła.
Obawiała się,
że przez swoją słabość straci ciebie
i wszystkich innych.
Tak mi przykro, bracie.
Nawet nie wiesz, jak bardzo.
Ukochana…
Wybacz, książę. Król cię wzywa.
Chce, byś mu zagrał.
Teraz?
Źle się czuje?
Nic mu nie będzie.
Co go trapi, Abnerze?
Król ma wiele trosk. Spotkanie z tobą mu pomoże.
To ty, prawda?
Królu.
Kochałem cię,
ufałem ci…
a ty mnie zdradziłeś.
Panie, jestem lojalny.
Zawsze byłem.
„Lojalny”.
Czyżby?
Dość kłamstw. Mów prawdę.
Czy Samuel cię wybrał?
- Panie, proszę, usiądźmy… - Wybrał cię?
Tak czy nie?
- Czy Samuel cię wybrał? - Nie.
Nie.
Bóg mnie wybrał.
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger .