W POPRZEDNICH ODCINKACH
Za moją piękną córkę i mojego nowego syna, pogromcę olbrzymów!
- Zrobisz coś dla mnie? - Wszystko.
Chroń go.
Już to robię.
Ten miecz ma niezwykłą moc.
Zabierz go do Nob. Ukryj z innymi relikwiami.
Ponoć Samuel odwiedził nasze ziemie.
Gdybyś coś wiedział,
- powiedziałbyś mi. - Tak.
To wina Dawida!
Ani jego, ani twoja.
To ty odkupisz winy naszej rodziny.
Czemu okazujesz mi łaskę?
Nadszedł czas, by wybrać dalszą drogę.
- Zamordowałeś Dinę. - Nikt nie może się dowiedzieć.
Zdrajca, którego szukałeś, był w twoim domu.
Wybrańcem…
jest Dawid.
Dość kłamstw.
Czy Samuel cię wybrał?
Nie.
Bóg mnie wybrał.
DOM DAWIDA
Nie chcę cię zranić.
Proszę. Nie zmuszaj mnie do walki.
Uważaj, chłopcze.
Jestem królem nie bez powodu.
Powiedziałem, że nie chcę z tobą walczyć.
Iszbaalu!
Bierz go!
Nie pozwól mu uciec!
Straże!
Znaleźć syna Jessego!
Dawid?
Dawidzie!
Nie!
Za mną!
Straże, brać go!
Abnerze! Zbierz ludzi!
- Niech go złapią. - Eliabie.
Co robisz?
- Zatrzymajcie go. - Nie…
Zostawcie mnie! Nie!
Co robisz?
Zabrać go.
Co robisz? Joabie!
Nie!
Jego brat, Dawid, zdradził króla.
Widziałem to na własne oczy.
Wiem, że wielu z was służyło mu i walczyło z nim.
Ale każdy, kto dochowa wierności Dawidowi, jest zdrajcą rodu Saula!
Potrzebuję 20 ludzi przy każdej bramie do miasta.
Przeszukajcie wszystkie domy, pola i kupy gnoju!
Znajdźcie go.
Uciekł przez wschodnią bramę.
Jest ranny, spieszcie się.
Biegiem!
Dawidzie? Co się stało?
Spakuj rzeczy. Musimy uciekać.
Co się dzieje?
- Uciekamy. - Jesteś ranny.
Zaczekaj…
- Kto ci to zrobił? - Twój ojciec.
Co? Nie.
Znowu jest chory? Pójdę do niego.
Nie rozumiesz. On chce mnie zabić.
- Co? - Musimy uciekać. Już.
Spakuj rzeczy.
- Dawidzie, zaczekaj. - Mikal, proszę…
Powiedz mi prawdę.
Kiedy się poznaliśmy,
do Betlejem przybył Samuel.
Do domu mojego ojca.
Namaścił mnie.
Na kogo?
Na króla.
- Nie mamy czasu. - Na króla?
Musimy iść.
Wiedziałeś o tym.
- Przez cały czas. - Mikal, proszę.
Kiedy grałeś dla mojego ojca i ślubowałeś mu wierność.
- Jestem mu wierny. I tobie. - Kiedy mnie pocieszałeś
- w żałobie. - Nie.
Wiedziałeś, a ja rozpaczałam.
Chroniłem cię. Dlatego ci nie powiedziałem.
Ukrywałbyś to przede mną.
- I naszymi dziećmi. - Mikal.
- Nie powiedziałeś… - Zabił niewinną rodzinę.
- Nie. - Moich sąsiadów.
Bo wierzył, że są namaszczeni.
Nie chciałem ci o tym mówić.
Opowiem ci wszystko, kiedy będziemy bezpieczni.
- Zaufaj mi. - Jak mam ci zaufać?
Okłamujesz mnie, odkąd się poznaliśmy.
Nie okłamałem cię.
Przez ciebie zachorował.
Jesteś zagrożeniem dla tronu.
- Przez ciebie wygnał moją matkę. - Nie kłamię.
- Przez ciebie! - Nie. Bóg mnie wybrał.
Wybrał mojego ojca.
Tak było.
Kochana, proszę.
Jeśli zostaniesz, wykorzysta cię przeciwko mnie.
Wiesz, do czego jest zdolny.
Chodź, szybko.
Musisz uciekać. Szybko!
Musisz iść.
- Znajdę cię. - Proszę!
- Mikal, proszę. - Idź.
Proszę.
Chwileczkę.
- Mikal. - Joab.
Jest tu?
Tak.
Boję się.
Będzie dobrze, ale musi uciekać.
Macie mało czasu. Kilka chwil.
Opóźnię pościg.
Dawidzie.
Mikal. Chodź.
Chodź.
Zdradził króla!
Wy dwaj, sprawdźcie zachodnią bramę.
Tak, Joabie.
- Ktoś go widział? - Nie.
- A w jego domu? - Nie ma go.
- Sprawdziłeś sam? - Tak.
Mikal!
Zaraz. Ubieram się.
- Otwórz, Mikal! - Chwileczkę!
Abnerze!
Jest tu?
Mów prawdę.
- Śpi. Źle się poczuł. - Odsuń się.
Na bok!
Źle się czuje. Mówiłam.
Przestań. Co ty…
Oszalałeś?
Próbował zabić twojego ojca i Iszbaala.
Widziałeś to?
Abnerze?
Dokąd poszedł?
- Nie wiem. - Co ci powiedział?
Nic.
- Musiał coś powiedzieć. - Nic nie mówił.
Nie kłam. Chcesz umrzeć razem z nim?
Co ci powiedział?
Że został namaszczony na króla.
To niemożliwe.
Co on knuje?
Dokąd poszedł?
Puść mnie, proszę.
Zabieraj od niej łapy.
Zastanów się.
Nie będzie odwrotu.
Nie będzie potrzebny, gdy Dawid zostanie królem.
Zdrajca!
Wyjdź, księżniczko.
- To koniec, dowódco. - Nie, proszę.
Nie rób tego.
Nie.
Mikal, ojciec chce cię widzieć.
Lepiej, żebyś miała odpowiedzi.
Księżniczko, wyjdź.
Straże!
Joabie, co się dzieje?
Saul zna prawdę.
O czym?
O Dawidzie.
Nie rozumiem.
Od kiedy wiesz?
Wystarczająco długo.
Joabie, próbowałem…
Nie mamy czasu.
Abner wysłał żołnierzy do twojego domu.
- Idź. - A ty?
Muszę zebrać ludzi.
- Idź! - Dobrze.
Kuzynie, dlaczego to robisz?
Taka jest wola Boga, czyż nie?
Ojcze!
- Ojcze! - Eliab.
Co się stało?
Musimy uciekać. Już.
- Dokąd? - Wiedzą o Dawidzie.
- Straże zaraz tu będą. - Idę.
Nie porzucę naszego domu.
Zostanie spalony.
Zostaniesz, spłoniesz razem z nim.
Dawid jest teraz księciem Izraela.
- Król nie odważy się nas zabić. - Ależ tak!
Zrobi to.
Uwierz mi, musimy uciekać.
Czy Dawid jest bezpieczny?
Nie wiem. Nie mogłem mu pomóc.
Ale mogę ocalić was. Chodźmy.
Spakuj rzeczy i pożegnaj się z tym domem.
Zabierzcie wszystko.
Pomóż mi, Abi. Chodź.
Cieszę się na kolację z twoją rodziną.
Ale mogliśmy jeszcze pobyć sami.
Skąd ten pośpiech?
Tradycja. W każdym nowiu.
Choć z rodziny niewiele już zostało.
Co się dzieje?
Zostań.
Zatrzymaj się!
Dawidzie.
Jesteś sam?
Tak.
Co tu robisz?
Twój ojciec już wie.
Próbował mnie zabić.
- Co? - Cały pałac na mnie poluje.
Cokolwiek ci powiedzą, kłamią.
Jestem wierny królowi.
Nigdy nie zrobiłem nic przeciw niemu.
Jeśli jestem winny, możesz mnie zabić.
Nie rozumiem.
Powiedziałby mi, co zamierza.
- A ja bym cię ostrzegł. - Wie.
O naszym pakcie.
Tylko tobie mogę zaufać.
Pomóż mi.
Kocham cię jak brata
i własną duszę.
Zostań tu.
Dowiem się więcej.
Czekaj.
Daj to Mikal.
Ukryj się na razie.
Co dalej?
Za wschodnim murem jest pole.
Będę tam jutro strzelał z łuku.
Jeśli strzała poleci daleko, to znaczy, że mi się nie udało.
I znów się ukryjesz.
Wybacz, bracie.
Nie wybrałem tej ścieżki.
Nie ma czego wybaczać.
Mój ojciec ją wybrał.
Płaczesz z powodu męża, który mnie zdradził?
Właśnie dowiedziałam się o śmierci Diny.
Błagam cię.
Dość rozlewu krwi.
Proszę…
Nie musisz nic mówić.
Twoja siostra mi wyjaśniła.
Dlaczego dopuściłaś się zdrady.
Powiedziała mi, że zostałaś…
do tego zmuszona.
Że Dawid groził ci śmiercią.
To prawda?
Wybacz mi,
że cię naraziłem.
Nie powinienem zgodzić się na ślub.
Jesteś bezpieczna.
W moich ramionach.
Mirab?
Wkrótce przybędzie Jonatan.
To będzie dla niego trudne.
Potrzebuję waszej lojalności.
Miałeś rację, bracie.
Bóg wybrał Dawida.
A to zostawił dla nas.
Eliabie!
Ostrzegałem go.
Wiele razy.
Ale on nigdy nie słucha.
Nie bez powodu.
Jestem już zmęczony słuchaniem o przeznaczeniu Dawida.
Każdy jego błąd to boża wola!
Ciągle musimy sprzątać po nim bałagan.
Mówiłem o twoim przeznaczeniu, Eliabie.
- Dlaczego ją poślubiłeś? - Co?
Dlaczego?
Nie byłeś zadowolony z synów, których urodziła ci moja matka?
Chodź.
Posłuchaj mnie.
Dźwigałeś brzemię odkupienia naszej rodziny
przeze mnie.
To nie było sprawiedliwe. Ale twoja praca jest zakończona.
Nie musisz go już dźwigać.
Ale nosiłem je.
I nadal mi ciąży. Robiłem złe rzeczy, ojcze!
Takie, których nie da się zapomnieć ani odpokutować.
- Nie ma takich grzechów dla Boga. - Skąd wiesz?
Wiem jedno.
Musisz zdecydować.
Porzuć tę gorycz, Eliabie,
albo cię ona pochłonie.
Odpuść.
- Odpuść! - Nie mogę.
Nie umiem mu wybaczyć.
- Posłuchaj. - Proszę.
To nie bratu musisz wybaczyć.
Nie myśl o Dawidzie.
Bóg wskaże ci twoją drogę.
- Nie. - Musisz znaleźć spokój.
Zatrzymać się.
Przestać walczyć.
Przestań.
Nie.
Chroń ich.
Dokąd idziesz?
Co za różnica.
Prosił, bym ci to dał.
Co pisze?
Żebym była silna i dzielna.
Czy to prawda, Jonatanie?
Samuel go wybrał?
Usiądźcie.
Usiądź.
Wielu ludzi brakuje przy tym stole.
Usłyszałem dziwne wieści.
O moim ojcu, wielkim królu,
który nakazał egzekucję księcia Izraela.
Zrobiłbyś to?
Bez konsultacji ze mną?
Skąd o tym wiesz?
Od Dawida.
Znalazł mnie.
Pytał, czy może wrócić do domu ojca.
Pozwoliłeś mu?
Tak.
- Pozwoliłeś mu uciec? - Uciec przed czym?
Jonatanie…
to może być dla ciebie trudne.
Dawid próbował zabić twojego ojca.
Nie, to my próbowaliśmy zabić jego.
W filistyńskiej kuźni. Byłem tam.
Próbował zabić ojca. Widziałem.
Ojcze,
pamiętasz, gdy straciliśmy nadzieję?
A jeden śmiałek obronił ciebie i cały Izrael?
Pamiętasz upadek olbrzyma?
To było dawno temu.
Przypomnij sobie, jak Dawid cię kocha.
Jak kocha Mikal i mnie.
Nigdy by nas nie skrzywdził.
Przysięgam…
na moje życie.
Jest zagrożeniem.
Dawid nie jest zagrożeniem, ojcze!
Synu przewrotnej kobiety.
Myślisz, że nie wiem, iż przedkładasz przyjaźń z Dawidem
- nad lojalność wobec domu? - Dawid jest mu lojalny.
Dopóki żyje Dawid, nie zasiądziesz na tronie.
Tron daje władzę, gdy zasiada na nim prawy król.
A śmierć Dawida nie byłaby sprawiedliwa.
Podważasz moją decyzję?
Tak.
- Jak śmiesz? - Dawid jest niewinny.
Zdradziłeś mnie.
Zdradziłeś dom Saula!
A ty zdradziłeś Boga, który cię wybrał!
Ojcze!
Przepraszam.
Jonatanie, zaczekaj.
Wstyd mi, że jestem twoim synem.
Kiepski strzał.
Rozproszyłeś mnie.
- Pójdę po nią. - Nie.
To za daleko.
Sam się po nią przejdę.
Masz. Odnieś go do zbrojowni.
Dziękuję, Rubenie.
Nie jest bezpiecznie.
Przeniosłem strażników ze wschodniej strony.
Masz wolną drogę do Ramy.
Do Samuela.
Pewnie chcesz go odwiedzić.
Tak.
Przykro mi.
Próbowałem, ale mój ojciec nie ustąpi.
Boję się, że widzimy się ostatni raz.
Mam coś dla ciebie.
Dar dla poety.
Zawsze będę cię kochać
i ci służyć.
Mam prośbę.
Cokolwiek.
Nie mówiłem nikomu, ale…
Sara jest brzemienna.
Będziesz ojcem.
Dasz mu na imię Dawid? Zgoda.
Nie.
Proszę jednak o łaskę
i przychylność,
gdy ustanowisz swe królestwo.
Ojciec nazwał mnie głupcem.
Mówił, że póki żyjesz, ja nigdy nie zajmę tronu.
I choć miota nim szaleństwo i zawiść,
w tym akurat ma rację.
Odnosi się to do ciebie.
Jonatanie,
- nigdy nie… - Królowie muszą umacniać władzę.
Robią rzeczy, których się wyrzekali. Widziałem to.
Obiecaj mi, że nigdy nie skrzywdzisz mojej rodziny.
Że będziesz ją chronić, gdy…
mnie zabraknie.
Przyrzekam.
- Zawsze będę przychylny twojej rodzinie. - Obiecaj.
Że nie zapomnisz o lojalności,
gdy wrogowie legną u twych stóp.
Nigdy nie będziesz jednym z nich. To nasze przymierze.
Niech dom Dawida trwa wiecznie.
I twoje panowanie.
Jonatanie.
Nie prosiłem o to.
Nigdy tego nie chciałem.
Byłbyś lepszym królem.
Nie.
Bóg się nie myli.
RAMA DOM PROROKA
Wypij to, żebyś nie złapał gorączki.
Drżysz.
Musiałem uciekać bez niczego.
A Mikal?
Jestem sam.
Sam?
O nie, pasterzu.
Nawet gdy nikogo nie ma w pobliżu, nie jesteś sam.
Dziękuję.
Samuelu, czy zawsze musisz mówić zagadkami?
A robię to?
Zawsze lubiłem zagadki.
Może kiedyś napiszesz pieśń o moich zagadkach.
„Pieśń Samuela”.
Nie wiem, co robić.
Dokąd iść.
W bitwie mam plan, strategię.
Trzeba mi jej teraz.
Musisz się wyciszyć.
Znaleźć spokój ducha i umysłu.
Próbuję.
Kiedy mówisz mi: „Słuchaj wiatru”, robię to.
Słucham,
- lecz słyszę tylko wiatr. - Bądź cierpliwy.
To wymaga czasu.
Pan przemówi do ciebie,
tak jak często mówi do mnie.
Jak to jest?
Naprawdę słyszysz Jego głos?
Jego słowa płyną przeze mnie jak woda,
czysta i chłodna.
Stają mi w gardle niczym piach.
Dzwonią mi w uszach jak młot i kowadło w kuźni.
I choć Jego słowa rozgrzewały mi serce…
spalały także mą duszę.
Ale ostatnimi czasy nie ma już słów.
Słyszę tylko muzykę.
Jego muzykę.
Graną przez kogo?
Prostego pasterza?
Tak.
Czasami, Samuelu,
marzę o powrocie do bezpiecznych wzgórz,
gdzie nikt mnie nie znał.
Ja często myślę, jak to by było dorastać w rodzinie, a nie w świętym namiocie.
Ale historii nie wykuwa się na sielskich wzgórzach.
Życie w służbie innym,
znaczące życie,
ma swoją cenę.
Niezwykłe życie ma niezwyczajną cenę.
Powierzono ci wielkie i trudne zadanie.
Z powodów znanych tylko Bogu.
Udasz się na północ,
drogą do Nob,
i wejdziesz na górę od zachodu, schodami o tysiącu stopni,
gdzie nikt cię nie zobaczy.
Dobrze.
Ukryjesz się wśród kapłanów
i będziesz czekać na słowo Pana.
On udzieli ci wskazówek, obiecuję.
Pamiętaj, Dawidzie.
Kiedy ostatnio pokonałeś swoje największe lęki,
olbrzym padł u twych stóp.
Tak było.
Tym razem zmierzę się z własną rodziną.
Saul był dla mnie jak ojciec.
Dla mnie był jak syn.
Nie musisz się z nim mierzyć.
Ja to zrobię.
Samuelu…
on cię zabije.
Będzie próbował.
Dlaczego powiedziałaś ojcu, że Dawid mi groził?
Zostałyśmy same.
Mówiłam ci, że mężczyźni są szaleni.
Wszyscy.
Tamten wieczór…
Jakby był w innym życiu.
Szczęście trwało
tylko przez chwilę, a teraz…
Dawid mnie okłamał.
Jest kimś innym.
Jak mówiłam…
są szaleni.
Ale…
To mój mąż.
I kocham go.
Wiem.
- Nie wiem… - Przykro mi.
Nie wiem, jak…
Rozumiem.
Nienawidzę tronu.
Jest tylko odbiciem tego, kto na nim siedzi.
Nie.
To trucizna.
Zabija każdego.
Wiem.
NOB MIASTO KAPŁANÓW
Kapłanie Boga.
To święte schody. Czemu po nich wszedłeś?
Przychodzę ofiarować 1000 najlepszych zwierząt z trzody króla
na twoje ofiary,
jeśli zdejmiesz ze mnie klątwę.
Twój Bóg dręczy mnie dniem i nocą.
Przykro mi. Nie mogę ci pomóc.
Święta góra nie jest dla ciebie.
Dawidzie, czemu przybyłeś?
Przysyła mnie Samuel. Błogosławi wam.
Jesteś sam.
Jestem na tajnej misji króla.
Macie tu jakąś broń?
Miecz? Łuk?
Spieszno mi odejść.
Nie ma tu mieczy,
oprócz jednego.
Chodź.
Miecz Goliata.
Tylko to mamy.
Weź go, jeśli ci się przyda.
Dziękuję.
Muszę pamiętać.
O czym?
O wielkości Pana.
Ojcze.
Przybyli żołnierze.
- Czego chcą? - Jego.
Król oszalał.
Jesteśmy wierni tobie.
Wstańcie.
Jak mnie znaleźliście?
Tropiłem cię, jak wilk.
- Ktoś was śledził? - Nie, jechaliśmy szybko.
Otrzymałem wiadomość z Edomu.
Ich król tu jedzie, by podpisać warunki pomocy.
Jest gotowy zawrzeć nowy sojusz.
Mój syn stał się dyplomatą.
Doskonale.
Mam też plan umocnienia jedności plemion,
zwłaszcza Judy.
Dotyczy moich sióstr.
Królu!
Królu…
widziałem coś, co może cię zainteresować.
Dawid ukrywa się wśród kapłanów w Nob.
Znajdziemy go i sprowadzimy z powrotem.
Używać tylko koniecznej siły.
Nie możemy przelać krwi kapłanów.
W drogę!
Stać!
Odjedź, proroku.
Stoisz na drodze.
Nie.
To wy stoicie na drodze pomazańca Bożego.
Samuelu, odstąp.
Co każesz mi zrobić?
Masz tyle do powiedzenia memu bratu. Dlaczego nie mnie?
Co każesz mi zrobić?
Mogę się przysiąść?
Proszę.
To efod mojego ojca.
Jest w tym świętym miejscu od dziesięciu pokoleń.
Urim i Tummim.
Przyda ci się wsparcie.
Tak.
Co się stało?
Jak zginęli?
Odebrali sobie życie, by zakończyć udrękę.
Znam ją bardzo dobrze.
Gdzie on jest?
Gdzie Samuel?
Pilnuje drogi do Nob.
Zbierz królewską straż.
Ilu?
Wszystkich!
Dziękuję, kapłani.
Udam się na północ, do jaskini Adullam.
To blisko Gat.
Tak. Saul nie pójdzie tam za nami.
Bądźcie gotowi. Wyruszamy o zmierzchu.
Rzuciłeś klątwę na mych ludzi.
Nikogo nie przekląłem.
Odstąp, Samuelu, a ocalisz życie.
Nie pozwolę ci przejść.
Mam tysiąc ludzi.
A ja tylko Jego…
ale to wystarczy.
Nie zmuszaj mnie do tego.
Więc zaniechaj.
Twoja udręka się nie skończyła, Saulu.
Zamiast tego wypaczyła twoją istotę.
Kłamiesz.
Pokonałem klątwę.
Nie. Stałeś się własnym przekleństwem.
Chrońcie króla!
Bóg nie pozwoli z siebie szydzić!
Zapanowała ciemność.
Stałeś się tym, kim się stałeś,
i nie będę cię opłakiwać.
Ale ty wygłosisz dla mnie przepowiednię.
Nie.
To nie będzie moje przeznaczenie!
Sam wybieram przyszłość.
Kieruję swoim losem.
Powiedz, co widzisz, synu Kisza.
Mów!
Widzę moją koronę…
na głowie innego.
Wypowiedz jego imię.
Wypowiedz jego imię!
Nie.
Powiesz jego imię!
Wypowiedz jego imię!
Dawid!
Co się stało?
Nie wiem.
Chodźmy.
Królu.
Królu Saulu.
To ja, Doeg.
- Gdzie Samuel? - Odszedł.
Ślady krwi prowadzą na wschód.
Mam go znaleźć?
Abnerze.
Królu.
Dokąd teraz?
Dalej do Nob.
Zakończyć to.
Większość ludzi nie zdoła iść.
Królu.
Moi ludzie mogą iść.
Dobrze. Prowadź ich.
Za mną.
NOB MIASTO KAPŁANÓW
Co się dzieje?
Synu.
Weź efod i odejdź.
Chroń go. Zajmę się tym. Idź.
Królu.
Przyjaciele.
Po co przybyliście?
Dlaczego mnie zdradziłeś, kapłanie?
Zdradziłem?
Achimeleku,
odpowiedz i mów prawdę.
Dlaczego ukryliście zdrajcę?
By mógł powstać przeciwko mnie?
O kim mówisz?
O synu Jessego.
Dawidzie?
Nie ma wierniejszego sługi.
Zbuntował się przeciw mnie, a ty mu pomogłeś.
Zaprzeczysz?
Mów prawdę.
Dałem mu poświęcony chleb i miecz Goliata.
To wszystko.
Miecz Goliata?
Zbierze armię przeciwko mnie.
Nic o tym nie wiem.
Jestem zmęczony tą walką.
Nie musisz walczyć, panie.
Służymy ci, tak samo jak Dawid.
Więc odpowiedz mi, synu Ahituba.
Gdyby wielki prorok Samuel powiedział, że namaścił kogoś innego,
że Bóg wybrał innego…
komu byś służył?
Służę Bogu przed ludźmi.
Jak wszyscy.
Dziękuję za szczerość.
Zabić ich.
Saulu, to słudzy Najwyższego.
Zdradzili mnie tak, jak Dawid.
Zabić ich wszystkich!
Królu.
Przyjacielu.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Ale nie to.
Ja to zrobię.
Z przyjemnością.
Spalić wszystko!
Ich bogów, klątwy! Wszystko!
Zabić ich!
Co żeś uczynił?
To, co było konieczne.
Samuelu?
Kochany?
Samuelu.
Hilu.
Czyż nie jest piękny?
Dzieło Boga.
Czuję,
że stało się coś strasznego.
Odpocznij, Samuelu.
Odegrałeś swoją rolę w Bożym planie.
Bóg wie…
że…
próbowałem.
Nie.
Walczyłeś dzielnie.
Wspaniale się spisałeś.
Tak.
Jest piękny.
MIASTO GAT TERYTORIUM FILISTYNÓW
Pogromca olbrzymów jest w górach, w jaskini Adullam.
Ścigają go.
Kto?
Saul.
Saul?
Moje najdoskonalsze dzieło.
Ile ich zrobiłeś?
Będzie tysiąc do żniw.
Znajdź Dawida. Spotkamy się w mojej wiosce.
Będę tam jak najszybciej.
Muszę go znaleźć przed ojcem.
Uważaj na siebie.
Saro.
Nic mi nie będzie.
- Zrozum, że… - Nadchodzi wojna.
Wiem. Nic nam nie będzie.
Ruszaj.
Znaleźli nas.
Kuzynie.
Trudno cię znaleźć.
Chcesz ze mną walczyć?
Eliabie…
Nie, bracie.
Chcemy ci służyć.
Zmiłuj się nade mną, Boże
U Ciebie chronię swe życie
Chronię się pod cień Twoich skrzydeł
Aż przejdzie klęska
Królu.
Pozwól, że przedstawię.
Oczekiwany przez nas król Edomu.
Możesz mnie zabić,
lecz wtedy nie poznasz swego przeznaczenia.
Powiem ci, jak zostać królem
większym od twojego ojca.
Wskaż mi cel.
Pokaż wolę swoją.
DOM DAWIDA
Napisy: Grzegorz Niksiński