Sandra Bernhard, o cholera.
Nie wyruchałbym Sandry Bernhard nawet fiutem Bei Arthur.
Biebs, miałeś wspaniałą karierę.
Snoop, kocham cię, stary.
Więcej dymu niż Snoop wciągnął tylko
ojciec Pete’a Davidsona w World Trade Center.
- Dzięki, Pete. Przykro mi, Shaq. - Zabawne.
Wiem, że lubiłeś wspinać się na ten budynek.
Tom, jesteś dowodem dla przyszłych pokoleń,
że jeśli ciężko pracujesz, zdrowo jesz,
nagrywasz treningi innych drużyn,
spuszczasz powietrze z piłek, a NFL tworzy zasady pod ciebie,
też możesz zostać trzecim najsłynniejszym facetem
w reklamie Dunkin’ Donuts.
Napierdalamy!
Nowy Jorku!
Powitajcie Naczelnego Dopiekacza,
Jeffa Rossa!
Zaczynamy!
Co my tu robimy?
Co się dzieje? Jak się macie?
Jesteśmy na Broadwayu!
Weźcie głęboki oddech.
Gdziekolwiek to oglądacie, weźcie głęboki oddech.
Zostawcie zewnątrz na zewnątrz.
Chcę, by to było dla nas wszystkich oczyszczające doświadczenie.
Jeśli zmagacie się teraz z czymś trudnym,
dobrze trafiliście.
Stałem się naprawdę dobry w rozweselaniu.
Mój przyjaciel Donald był w hospicjum. Miał 86 lat.
Nerki mu wysiadały, miał już wszystkiego dość.
Jego córka, Sarah, moja dobra kumpela,
powiedziała: „Jeff, tata cię kocha. Tylko z tobą chce rozmawiać.
Proszę, rozwesel go”.
Siedziałem z nim kilka godzin. Trzymałem za rękę.
Rozmawialiśmy o jego wspaniałym życiu i cudnej rodzinie.
W końcu powiedziałem: „Donald, chyba już nie chcę,
żebyś był moim kontaktem w nagłych wypadkach”.
Myślicie, że nigdy się z czymś nie pogodzicie? Pogodzicie się.
Może nawet będziecie się z tego śmiać.
Miałem kiedyś piękne żydowskie afro.
Kochałem je, zabierałem je wszędzie.
Pewnego dnia podrapałem się w głowę w samolocie i wypadła mi kępa włosów.
Wieczorem pod prysznicem zapchany był cały odpływ.
W ciągu tygodnia byłem łysy.
W ciągu trzech tygodni straciłem brwi i rzęsy.
Okazało się, że mam łysienie plackowate.
Ktoś na sali też to ma?
Nie zagraża to życiu, ale zmieniłem się w prawnika Voldemorta.
Wyglądam jak Jeff Bezos, gdyby stworzył paluszki z mozzarelli.
Jak Bruce Willis, gdyby jego trener też miał demencję.
Tak.
Widownia w moim stylu.
Umiem się z siebie śmiać, bo mam grubą skórę.
Pochodzę z rodziny dopiekaczy z Newark w New Jersey.
Ochrona.
Naprawdę nazywam się Lifshultz.
To stare hebrajskie słowo, które oznacza: „Lepiej to zmień”.
Na drugie mam Ross.
Po mojej prababci Rosie.
Tak. Anglia miała królową Elżbietę.
Newark w New Jersey miało królową Rosie.
Była pionierką w swojej dziedzinie.
Otworzyła salę bankietową w Newark w latach 50.
Kobiety nie miały wtedy takich wielkich firm.
Prowadziła ją z trzema synami.
Dziadek Herb był liderem kapeli.
Wchodząc, słyszeliście jego muzykę.
Wujek Murray mieszał w garach, a wujek Albie mieszał w rachunkach.
To była rodzinna firma.
Judy Blume wspomniała nawet o Clinton Manor w swojej powieści.
Pisała, że każda dziewczyna z Jersey marzy
o wielkim, ckliwym weselu w Clinton Manor.
Tak, prababcia Rosie cały dzień pracowała w kuchni,
a wieczorem szła na górę, zakładała suknię,
wsuwała różę we włosy i prowadziła wielkie, piękne wesela.
Spełniała marzenia.
Oto i ona.
Tuż przed tym, gdy zwerbowali ją Pittsburgh Steelers.
Robiła wielkie imprezy rodzinne.
Trzymała naszą szaloną rodzinkę w kupie i uczyła odróżniać dobro od zła.
Kiedyś prababcia Rosie jechała na Florydę na wakacje.
Był z nią mąż, pradziadek Gus,
i Lee, który pracował z nimi w sali bankietowej.
Pamiętam go. To był świetny gość.
Zatrzymali się w Karolinie Południowej na noc,
a hotel nie pozwolił im się zameldować, bo ich przyjaciel Lee był czarny.
Więc prababcia Rosie wróciła do auta, wzięła broń
i pozabijała wszystkich w hotelu.
„Nie wkurwiaj Żydów”.
Tak nam śpiewała przed snem.
Wcześnie nauczyłem się, że komedię mam nie tylko we krwi,
ale że to moja supermoc.
A oto moja historia.
Gdy byłem w Newark małym chłopcem
Starałem się być mensch I odrabiać lekcje
Jeden łobuz mnie wyzywał
Brudnym Żydem nazywał
I prosto w mój szmekel mnie lał
I tak z bólu się wijąc
Czułem, że to mózg jest mą siłą
Wstałem i powiedziałem: „Hej, dupku, nigdy nie będziesz uczonym
bo twój wujek jest twym ojcem rodzonym”
Dzieci się śmiały A łobuz spalił raka
Nic mu nie było Ale łobuz w nim zapłakał
A potem, niczym za sprawą cudu
Żarty zaczęły wypływać ze mnie Coraz szybciej i szybciej
I tego dnia stałem się
Dopiekaczem
Nie wkurwiajcie więc Żydów
Nie wkurwiajcie Żydów
Jeśli nie chcecie najeść się wstydu
Nie wkurwiajcie Żydów
Tak!
Gdy byłem młody, Żydzi, których znałem,
byli pracowitymi robotnikami związkowymi,
nawet patriotami.
Wuj Murray był sanitariuszem podczas drugiej wojny.
Pomógł wyzwolić obóz koncentracyjny.
A ty co dziś zrobiłeś?
Dostał od armii Purpurowe Serce i Srebrną Gwiazdę.
Moja siostra Robyn jest najzabawniejsza w rodzinie.
Uczy w klasie specjalnej, więc zawsze ma świeży materiał.
Mój kuzyn Steve, który jest tu z nami, jest chirurgiem w izbie przyjęć.
Mój bratanek Jared walczy z pożarami.
A mnie w wieku sześciu lat dręczono w szkole,
więc mama zaciągnęła mnie na trening karate,
gdzie lały mnie wszystkie dzieciaki po kolei.
Ale szybko zmężniałem.
Mama mnie tam prowadziła, tata mnie odbierał.
Nauczyłem się dyscypliny i szacunku.
W wieku dziesięciu i pół roku byłem drugim najmłodszym czarnym pasem
w Stanach Zjednoczonych.
Nazywali mnie Koszerny Kai.
Żydzi są tu od dawna.
Przeżyliśmy faraona Nazistów i Saddama Husseina
A jeśli Jezus wróci
Znów go zabijemy
Więc nie wkurwiajcie Żydów
Nie wkurwiajcie Żydów
Nawet jeśli to zabicie Jezusa To nieprawda
Więcej nie wkurwiajcie Żydów
Tak.
W końcu…
W końcu salę bankietową przejął mój tata,
legenda lokalnej gastronomii, Ronnie Lifshultz.
Oklaski dla niego.
Oto on, odważnie podaje żeberka gołymi rękami.
By rozśmieszyć i zadowolić klientów. Pracowała tam cała rodzina.
Gdy moi przyjaciele imprezowali, ja ciąłem szpondry na bar micwach.
Clinton Manor był tyglem dopiekania.
Wszystkie kelnerki były z Irlandii i Szkocji,
a w kuchni pracowali sami Haitańczycy.
Sałatki robił Gregory. Był Rosjaninem.
Lester przygotowywał galaretki. Był Węgrem.
A ja byłem synem szefa.
Nauczyłem się więc obrywać. I nauczyłem się oddawać.
Pracowałem tam równie ciężko jak pozostali,
ale wiedziałem, że nie to jest mi pisane.
Chciałem kultywować wspaniałą żydowską tradycję tworzenia.
Żydzi stworzyli jedne z najwspanialszych wynalazków
w historii świata. Na przykład:
Lalki Barbie, misie
Atomowe okręty podwodne
Maszyny do pisania, Prozac Drony i dżinsy wygodne
Bajgle to prawdziwy cud
Wredne skecze, Hollywood
Wszystko to stworzyli Żydzi
Plan B, kolorowa telewizja
Względności teoria
Google, kugel, chirurgia plastyczna
Nie ma za co.
Pikle, pagery, szminki i lasery
Wszystko to stworzył kto?
Żydzi!
Boże Narodzenie…
Żydzi kochają Boże Narodzenie.
Bo to święto narodzin Żyda, Jezusa Chaima Chrystusa,
który był żydowskim stolarzem, jedynym w całej cywilizacji.
Ktoś mi mówił, że piosenkarka Adele jest Żydówką.
Nazywa się Adele Katessin.
I nawet kolędy, klasyki takie jak
Marzę o białych świętach
napisał pewien miły Żyd, Irving Berlin,
który najprawdopodobniej…
Marzył o zyskach z czwartego kwartału
Kapitalizm, feminizm Obrzezanie, sernik
Promieniowanie, nawadnianie, I szczepienia, co za cyrk
Gramofon, komórka E.T., co dzwonił do domu
Wszystko to stworzył kto?
Żydzi!
Mikrofon.
Pewnego dnia jakiś Żyd powiedział:
„Powinniśmy być głośniejsi!”.
A teraz, ku pamięci naszej prababci Rosie,
moja szalona rodzinka spotyka się możliwie często
i gotujemy jej dania.
Nie wkurwiajcie Żydów, zwłaszcza tych chińskich na końcu.
Są tu fani rosołu z kulkami z macy?
Prababcia Rosie nazywała go „żydowską penicyliną”.
Ale Żydzi na tym nie poprzestali.
Wynaleźliśmy też penicylinę.
Więc na cześć prababci Rosie śledźcie odbijającą się kulkę z macy.
Raz, dwa, trzy i…
Nie wkurwiajcie Żydów
Rany!
Nie wkurwiajcie Żydów
Jeśli chcecie wiwatów nie przytyków
Nigdy więcej
Nie wkurwiajcie Żydów
Ani czarnych, ani Meksykanów, ani muzułmanów, ani Portorykańczyków,
ani Włochów,
ani kimkolwiek jest ten koleś. Nie wiem.
Pokój na Ziemi!
Tak!
L’Chaim!
Dla papieża.
Dla Taylor i Travisa.
Co za wspaniała widownia!
Poznajcie moich przyjaciół, Felixa i Ashera.
Wspaniale.
To absolwenci uczelni muzycznej Berklee.
Nie zachwycajcie się, studiowali tam księgowość.
Uwielbiam to. Piękni ludzie śmieją się na pięknej sali.
W domu nie czekają na mnie żona i dzieci.
Żyję dla tego.
W zeszłym roku prawie umarłem.
Po dopiekaniu Tomowi Brady’emu miałem kilka tygodni wolnego.
I chciałem nadrobić zaległości.
Pójść do dentysty, do psychiatry.
A mój kumpel Jordan od dwóch lat pisał na naszej grupie,
że wszyscy powinniśmy iść na kolonoskopię.
Nie miałem wcześniej kolonoskopii.
W końcu poszedłem i nie było tak fajnie, jak myślałem, że będzie.
Była muzyka, olejek dla dzieci i Diddy.
I nie dostałem rachunku…
Obudziłem się godzinę później. Nade mną stał lekarz.
Powiedział, że znalazł w okrężnicy guza trzeciego stopnia.
Nigdy wcześniej nie byłem chory.
Nie sądziłem, że mnie to spotka. Odwołałem występy z całego roku.
Zeszłego lata wycięto mi 17 cm okrężnicy.
Teraz mam półokrąg.
Miło jest to z siebie wyrzucić.
Mogę się dziś przed wami otworzyć?
Tak?
Moja mama miała wielkie cycki.
Olbrzymie. I świetne poczucie humoru.
Więc mój tata ją rozśmieszał, żeby te cycki skakały.
Wtedy nie mieliśmy Netflixa. To była nasza rozrywka.
Moja szalona rodzinka nigdy niczego nie wyrzuca.
Znalazłem więc torbę listów miłosnych,
które tata napisał do mamy,
gdy był na pierwszym roku
uczelni policealnej im. Paula Smitha.
Studiował zarządzanie hotelami i restauracjami,
żeby przejąć rodzinny interes.
Moja mama pracowała w biurze niedaleko stąd, przy 34. ulicy.
Od razu widać, jak bardzo się kochali.
„Droga Marsho, nie wiem, dlaczego martwiłaś się, że nie piszę.
Wierz mi, skarbie, przy mnie nigdy nie będziesz musiała
się martwić.
Po co ci kula do kręgli?
Na torze dostaniesz taką za darmo.
Nie mam jeszcze ocen z zarządzania restauracjami,
ale chyba oblałem mrożonki.
Kochanie, nie wiem, co mi robisz.
Czasem, gdy idę spać, łapię poduszkę i marzę, że to ty.
Naprawdę mi odbija.
Kocham cię i i tak dalej.
Ronnie.
P.S. Mam urodziny 3 listopada. A ty?”
I tak to było. Oblał.
Pobrali się w Clinton Manor.
Prababcia Rosie uruchomiła wszystkie znajomości
i urządziła im wesele stulecia.
Poszli na górę do apartamentu dla nowożeńców,
rozebrali się wzajemnie
i zaczęli robić… mnie.
Nie czepiajcie się, na USG byłem ładniejszy.
Urodziłem się z dwoma drobnymi wadami,
co wtedy w New Jersey było niezłym wynikiem.
Jersey!
Miałem taki dziwny guz nad okiem.
Wyglądałem jak mistrz świata wagi dziecięcej UFC.
I miałem za małą dziurkę w penisie.
Serio.
Więc pierwszego dnia mego życia chirurg musiał wyciąć drugi otwór
tuż za tym pierwszym.
Do tej pory sikam dwoma otworami.
Nazywam je Tunelem Lincolna i Tunelem Hollanda.
Rodzice robili wszystko, by się mnie pozbyć.
Próbowali mnie utopić.
Kiedy to nie zadziałało, próbowali zrobić ze mnie cukrzyka.
To dziadek Herb i ciocia Donna.
Wzruszam się, gdy oglądam te filmy.
Tęsknię za tym tortem. Dobry był.
16 miesięcy później rodzice spróbowali ponownie i tym razem im wyszło.
Moja siostra Robyn. Mówiłem na nią „Wawa”.
Jak widać, była idealnym dzieckiem. Kwintesencją dziecka.
Inne dzieci patrzyły na nią i myślały: „Ale BILF!”.
Mój tata…
ciągle żartował.
Chanuka trwa osiem nocy.
Zwykle dzieci co wieczór dostają jakiś prezent.
Tata zawsze dawał nam najpierw okropny prezent,
a dopiero potem to, o czym marzyliśmy.
„Dzięki, tato. Taśma klejąca”.
Czekał jakiś kwadrans i mówił:
„Dobra, przynieś mi napój z lodówki”.
Otwierałem lodówkę, a tam siedział szczeniak.
To były prostsze czasy.
Można było zamrozić szczeniaka dla żartu.
Kiedyś pyskowałem mamie i chciała mi przyłożyć.
Ale ponieważ ćwiczyłem karate,
zablokowałem i zwichnąłem jej palec.
Nie była zła. Śmiała się całą drogę na pogotowie,
bo chciała mnie przygotować na to, co nadejdzie potem.
Kiedy miałem 12 lat, okazało się, że mama ma białaczkę.
Moją misją stało się rozweselanie jej.
Zbierała małe figurki słoni.
Dużo ludzi zna ten zwyczaj.
Mówiła, że jeśli trąba jest do góry, przynosi to pozytywną energię.
A mama była bardzo pozytywna.
Powiedzieli jej, że pożyje sześć miesięcy.
Dwa lata później miała remisję, wychodziła ze szpitala
i cieszyła się na nadchodzącą bat micwę mojej siostry.
Znalazłem list…
który napisała do mojego taty ze szpitala.
„Drogi Ronnie…
Rano wracam do domu i chciałam ci coś powiedzieć.
Palce mi się trzęsą od leków, ale odczytasz.
Nie wyzdrowiałabym bez twojego wsparcia
i ukrytych rzeczy, których nie pozwoliłeś im mi powiedzieć”.
Moi rodzice przez lata trochę się zaokrąglili.
Tata pracował do późna w sali bankietowej.
To źle wpłynęło na ich małżeństwo.
Ale ta choroba znów ich połączyła.
Raz byliśmy u niej w szpitalu i tata podniósł jej kartę medyczną.
Lekarz napisał w niej: „duszności”.
Tata rzucił kartę i pobiegł do lekarza.
I mówi: „Jak możecie trzymać ją w dusznym pomieszczeniu?
To chora kobieta! Trzeba tam wietrzyć!”.
Lekarz uprzejmie wyjaśnił, że to mama miała duszności.
Albo wymyślił to na poczekaniu.
Ale podobało mi się, że tata tak walczył o mamę.
„Ronnie, mamy cudowną rodzinę
i szansę, by zacząć od nowa. To prawie cud.
Może to jest cud.
Będziemy nad tym ciężko pracować. Powoli.
Najpierw pomóż mi wytrwać do następnego miesiąca. Dzień po dniu.
Bardzo się boję.
Ale jeśli ta okropna choroba pomoże nam się zbliżyć, było warto.
W ostatnich latach tak naprawdę nienawidziłam siebie, nie ciebie.
Byłam nieszczęśliwa przez moją tuszę.
Cierpliwości.
Bardzo cię kocham.
Marsha”.
Pełna szczerość.
Tak, na tych zdjęciach ma perukę.
Ale tej nocy świetnie się bawiliśmy.
Dużo tańczyliśmy.
Nawet do jej ulubionej piosenki „Piano Man” Billy’ego Joela.
Nie graj, nie stać nas na licencję.
Mieszkaliśmy w nowym mieście.
Próbowaliśmy z siostrą zdobyć nowych przyjaciół.
Mama często była w szpitalu.
Więc Robyn i ja usamodzielniliśmy się.
Przyrządzaliśmy posiłki, robiliśmy pranie.
Pewnego popołudnia tata wrócił od mamy ze szpitala.
Zawołał nas do salonu.
„Jeff, Robyn, chodźcie do mnie”.
Objął nas.
I mówi: „Nie wiem, jak wam to powiedzieć. Mamusia dziś zmarła.
Możecie zostać tu ze mną albo iść do siebie. Jak wolicie”.
Siedziałem w swoim pokoju.
Miałem 15 lat.
I myślałem: „Takie jest życie?
Zupełnie inne, niż sądziłem”.
To jak pójść na występ komediowy, a jakiś koleś zaczyna
tam gadać o zmarłych krewnych.
Czasem trzeba po prostu płynąć z prądem.
Ale potem rzadko rozmawialiśmy o mamie.
Ale odwiedzała mnie w snach. Podobno spotyka to wiele osób.
Śpię i nagle się pojawia. „Mamo, myślałem, że nie żyjesz”.
„Żyję”. I śmiejemy się, płaczemy, przytulamy i całujemy.
A potem oczywiście budzę się i wiem, że to był tylko sen.
I jakbym na nowo dowiedział się o jej śmierci.
Ale właśnie wtedy zdecydowałem, że moje życie będzie inne.
Sam odpowiadam za moje szczęście
i wykorzystam moje życie jak najlepiej.
Wcześnie nauczyłem się, że ludzie powinni przejść żałobę,
a potem ruszyć dalej.
Nie możesz wiecznie nosić żałoby, bo umrze część ciebie.
To nie fair.
Zrobiliśmy więc to, co powinniśmy.
Stanęliśmy na nogi.
Tata zaczął dobrze zarabiać na sali bankietowej.
Był samotnym ojcem. Robił, co mógł.
Zaczął jeździć do Atlantic City. Ruszyły tam kasyna.
Grał w blackjacka.
Przy steku poznał Dona Ricklesa.
Stawał się gwiazdą cateringu, wszyscy go znali.
Pewnego dnia grałem w pokera z kumplami ze szkoły przy kuchennym stole.
Ja zrobiłem to zdjęcie. Mój kolega Hamo płakał,
bo przegrał w pokera sto dolców.
Tata wrócił z pracy. Wciąż w smokingu, z kieszenią pełną forsy.
I zobaczył, że Hamo płacze. Powiedział: „Czekaj, Hamo. Pomogę ci”.
Poszedł do lodówki, otworzył ją i wyciągnął kostkę masła.
Położył ją na kuchennym stole.
I mówi: „Hamo,
jeśli zjesz to masło…
dam ci sto dolarów”.
Hamo wziął trzy kęsy i zwymiotował, a tata dał mu 47 $.
Morał tej historii? Nie mam pojęcia.
Tata był specyficzny.
Raz musiałem wynieść śmieci. Było chłodno,
więc narzuciłem jego smoking.
Przypadkiem sięgnąłem do kieszeni
i wyciągnąłem woreczek z białym proszkiem.
Pomyślałem: „Po co tata nosi ze sobą sól?”.
Ale w końcu załapałem. I nie byłem zaskoczony rok później,
gdy odebrał mnie ze szkoły, żeby zawieźć na spotkanie
z doradcą rekrutacyjnym.
Wjechał na krawężnik i trajkotał jak katarynka.
Wiedziałem, co się dzieje. Było mi wstyd, więc go okłamałem.
Powiedziałem: „Tato, na pierwsze spotkanie chyba mam iść sam”.
I poszedłem bez niego.
Rok później zacząłem studia.
Na Uniwersytecie Bostońskim.
Studiowałem filmoznawstwo i politologię,
ale głównie ciągnąłem z bonga i oglądałem z kumplami Spinal Tap.
Niektórzy są tu dziś z nami.
Grałem w punkowych kapelach.
Byłem dyrektorem muzycznym studenckiej stacji radiowej.
A najlepsze były sobotnie wieczory.
Chodziliśmy do kina na Exeter Street
i odgrywaliśmy The Rocky Horror Picture Show.
Wyglądałem seksownie w kabaretkach.
Po raz pierwszy wypuściłem wewnętrznego dziwaka.
Świetnie się bawiłem, tworzyłem.
W połowie trzeciego roku…
dostałem pilny telefon od dziadka. Mieszkał z nami.
Powiedział: „Wracaj do domu, mistrzu”.
Tata był w szpitalu. Miał tętniaka mózgu od kokainy.
Był w śpiączce, a trzy dni później już go nie było.
Staram się na niego nie gniewać.
Żył swoim życiem.
Czy wolałbym, żeby nie kłamał w polisie na życie, że rzucił palenie?
Tak, nie musiałbym robić ośmiu występów tygodniowo.
Na jego pogrzebie pierwszy raz mówiłem do mikrofonu.
Powiedziałem: „Jeśli znaliście tatę, wiecie, że wolałby być pamiętany
z uśmiechem, nie ze smutkiem”.
Przyszli wszyscy znajomi. Siostra i ja wciąż byliśmy nastolatkami.
Więc nasi sąsiedzi i przyjaciele mówili:
„Jesteście teraz sierotami.
Zamieszkajcie z nami. Adoptujemy was”.
A my na to: „Spierdalajcie z naszego domu.
To teraz nasz dom”.
Przyszedł rabin, by zmówić modlitwę żałobną.
Wszyscy stali w pokoju, było ponuro. I nagle spojrzenia
moje i siostry spotkały się.
Spojrzała w dół i zaczęła się śmiać.
Też spojrzałem i zobaczyłem, że jej pies
po cichu ujeżdża nogę rabina.
Rabin udawał, że nic się nie dzieje.
Zacząłem się śmiać, a po chwili śmiali się wszyscy.
Nawet rabin i ten pies.
Wtedy zrozumiałem, że rodzice dali nam jeszcze jedną technikę obrony.
Poczucie humoru,
umiejętność śmiania się z najmroczniejszych rzeczy.
Uratowało mi to życie.
Rodzice nigdy nie widzieli moich występów.
Byliby zachwyceni moim życiem.
Na pewno. Przychodziliby każdego wieczora.
Na sto procent.
Pewnie siedzieliby w pierwszym rzędzie
zamiast tych losowych frajerów.
Jesteście ze mnie dumni?
Tak.
Ja z was też. Świetnie wam idzie.
Przygotowując ten program, zastanawiałem się,
czy powinienem w ogóle mówić o rodzicach,
czytać ich listy miłosne.
Nie mogą śmiać się razem z nami.
Mamę ledwo już pamiętam.
Tata umarł nagle. Zostało tyle niedopowiedzeń.
Chciałem to przemyśleć.
Wziąłem wolne i pojechałem na biwak z kumplami.
Nigdy tam nie byłem. Jadę więc na ten kemping.
Zapada zmrok, a ja się zgubiłem.
Tak bardzo, że nawet tego nie zauważyłem.
Jechałem 20 minut w złym kierunku. W końcu do mnie dotarło.
I w miejscu, w którym zawracałem,
tuż przed moim autem była ławka,
przystanek autobusowy
i znak z napisem: „Uczelnia policealna im. Paula Smitha”.
Zaraz, co?
To ta uczelnia, w której mój tata zakochał się w mamie.
Nie mogłem w to uwierzyć.
To musiało coś znaczyć…
bo przy ławce stały dwa jelenie.
Po prostu stały przy drodze i gapiły się na mnie.
Jeden miał wielkie cycki.
Drugi miał tu trochę białego proszku, trajkotał jak katarynka i mnie pouczał.
Mówię mu: „Dobra, już wystarczy”.
Ale zainspirowało mnie to do dalszej pracy.
Do próby lepszego zrozumienia moich rodziców,
by ich życie pomogło innym zrozumieć ich własne.
Przed tymi występami znów przejrzałem ich rzeczy
i znalazłem stare pudło zeznań podatkowych.
Z jakiegoś powodu je zatrzymałem.
Wyciągnąłem kopertę FedEx, otworzyłem ją i wypadło z niej to.
Chyba kiedyś to przeczytałem, wrzuciłem do koperty i zapomniałem.
To jedyny list, jaki napisał do mnie tata.
„Drogi Jeffie, wiesz, że jestem kiepski w pisaniu listów,
ale to, co chcę powiedzieć, powinienem ubrać w słowa.
Większość ojców kocha swoje dzieci, ale niewielu ma szczęście
lubić je też jako przyjaciół.
Nie jestem pewien, czy wiesz, o co mi chodzi,
ale kiedyś będziesz miał własne dzieci i wtedy zrozumiesz”.
Cóż, tato,
osobiście zapłaciłem za 11 aborcji.
Nie wiem, czy o to ci chodziło.
Ale na razie łapię.
„Najpierw chciałbym wrócić z tobą do tych małych radości,
które dawałeś mi przez lata.
Gdy wracaliśmy z treningu karate
i śmialiśmy się w aucie z głupich rzeczy.
I oczywiście wtedy, gdy biegłeś po boisku,
walcząc o mistrzostwo stanu liceów”.
Przegraliśmy 0-11. Leci ze mną w chuja.
„Albo obserwowanie tego, jak pracowałeś w Clinton Manor.
Nigdy nie wykorzystałeś przywileju bycia synem szefa”.
To było miłe.
„I jak śmialiśmy się, gdy rzucałeś spaghetti”.
Mama urządzała w kuchni bitwy na spaghetti.
Mówiła: „Spaghetti, raz, dwa, trzy” i rzucaliśmy spaghetti.
Nadal robimy to z siostrą.
Gorąco polecam.
„A dziś patrzyłem, jak odbierasz dyplom szkoły średniej.
Wiem, że rzadko rozmawiamy o mamie,
ale wiem też, że wszyscy czasem o niej myślimy.
Musi być teraz bardzo dumna.
Nie umiałem pokazać ci uczuć, które do ciebie czuję,
ale one tam są.
Jeśli cię olałem, gdy chciałeś ze mną pogadać, przepraszam”.
Pracowaliśmy w restauracji do późna.
Jeśli chcieliśmy pogadać na osobności, musieliśmy robić to w lodówce.
Więc wszystkie rozmowy ojca z synem były krótkie i mieliśmy twarde sutki.
„Po śmierci waszej mamy
spędzałem za mało czasu z tobą i twoją siostrą.
Było mi trudno, bo firma się rozwijała,
a w nocy wolałem uciec, niż spędzić z wami więcej czasu.
Mam nadzieję, że nie brakowało ci tradycyjnego życia rodzinnego.
Jeśli tak, przepraszam.
Chcę na koniec powiedzieć ci, że jesteś wspaniały.
Nie mógłbym mieć lepszego syna.
Jesteś miły, dobry i masz głowę na karku.
Nie zmieniaj się, a zawsze będziesz szczęśliwy.
Zawsze będę cię kochał i lubił jako przyjaciela.
Twój ojciec”. Z wykrzyknikiem na końcu.
Tato, jeśli jesteś ze mnie dumny, daj mi jakiś znak.
Dziękuję, tato.
Może po występie.
Mam szczęście.
Miałem wspaniałych rodziców. I wychowali mnie wystarczająco.
Gdy obrywasz tak w młodości, to cię zmienia.
Część z was to wie.
Trudno jest robić długofalowe plany,
bo myślisz, że wszystko i tak się rozsypie.
Trudno jest zbliżyć się do ludzi, bo myślisz,
że i tak zaraz znikną.
Robię, co mogę.
Czasem udaję, że się uśmiecham, licząc, że uśmiechnę się naprawdę.
To zwykle działa.
A mój kumpel, Mark… Tam siedzi. Cześć, Mark.
Powiedział: „Może pójdziesz ze mną
na zajęcia ze stand-upu? Myślę, że będziesz w tym dobry”.
Więc poszliśmy. Nie miałem nic do stracenia.
Byłem pulchnym przegrywem, mieszkającym z dziadkiem w New Jersey.
Pokochałem te zajęcia.
Nic mnie tak nie cieszyło od czasu treningów karate.
Przekuwałem swoje życiowe doświadczenia
w coś zabawnego, uzdrawiającego.
Na jednym z pierwszych występów powiedziałem:
„Nie pozwól dziadkowi umawiać cię na randkę w ciemno”.
Otworzyła drzwi. Spojrzałem.
Ohyda.
Tak miała na imię. Ohyda.
Po hebrajsku nazywała się Fuj.
Zasuwałem,
rozdawałem ulotki, robiłem wszystko, żeby móc występować.
W końcu polubił mnie prowadzący z najlepszego klubu komedii w Nowym Jorku.
Zapraszał mnie na kolację w lokalu w pobliżu klubu.
Po występach dawał mi wskazówki i rady.
Nikt wcześniej we mnie nie wierzył. Było super.
Pewnej nocy powiedział nawet: „Jeff, mógłbyś zostać aktorem”.
„Naprawdę?” „Tak, powinieneś brać lekcje aktorstwa”.
„O rany, dobra”.
I mówi: „Wiesz co? Dam ci pierwszą lekcję”.
Była druga w nocy. Ale mieszkał tylko kilka przecznic dalej.
Poszliśmy do jego mieszkania.
Powiedział: „Zacznijmy od oddychania. Zamknij oczy”.
Położył tu dłoń. I mówi „Odpręż się.
Oddychaj, Jeff.
Jeff, nie odprężasz się. Nie otwieraj oczu. Spokojnie.
Oddychaj, Jeff. Wyluzuj.
Jego dłoń dotarła gdzieś tutaj.
Wtedy się zorientowałem i cofnąłem się.
I mówię: „Słuchaj, stary. Sam nie wiem.
Lepiej już pójdę.
Dziadek czeka na mnie w New Jersey”.
Byłem upokorzony.
Ale i tak dalej chodziłem do tego klubu.
Nie chciałem, by ten dziwak stanął mi na drodze
do realizacji marzenia o byciu stand-uperem.
Czasem myślę, że powinienem być mu wręcz wdzięczny
za pokazanie mi, jak trudny może być show-biznes.
Jest tu dziś z nami. Oklaski dla niego.
Henry, tak myślałem, że to ty.
Nie czuj się dotknięty.
Choć mnie wtedy czymś dotknąłeś.
Czasem czuję się jak dziecko bez matki
Daleko od domu
Bardzo daleko od domu
Każdej nocy po występie
szedłem w okolice zarządu portu
i wskakiwałem do autobusu 114, by wrócić do New Jersey.
Mieszkałem tam z 78-letnim współlokatorem,
tatą mojej mamy, dziadkiem Jackiem.
Moim kumplem, najlepszym przyjacielem, bratnią duszą.
Jedliśmy razem posiłki. Pożyczaliśmy swoje ciuchy.
Moi przyjaciele byli jego przyjaciółmi.
Urządziłem mu nawet przyjęcie z okazji 79. urodzin.
„Mistrzu, powiedz im, że mam 80 lat.
Dostanę lepsze prezenty”.
Całymi dniami woziłem go po lekarzach.
A nocami jeździłem do Nowego Jorku na występy.
Dziadek zawsze dawał mi parę dolców na autobus i banana.
Mówił: „Mistrzu, weź banana na drogę.
Może zabraknie ci potasu albo…
utkniesz w korku.
Albo kogoś poznasz
i przyda ci się jako dildo.
Jeśli będzie ci smutno, obróć go na bok.
Przypomni ci o uśmiechu”.
Tak naprawdę mówił mi: „Nie mogę jechać z tobą,
ale w ten sposób będę przy tobie”.
Zawsze mogłem na niego liczyć.
Nawet jako bobas pełzający po jego podłodze.
Jego żona, babcia Helen, robiła herbatę. Potknęła się o mnie z czajnikiem
i wylała na mnie trochę wrzątku.
Wciąż mam bliznę, ale nie jest źle,
bo dziadek Jack zgarnął mnie swoimi wielkimi łapami
i biegł ze mną na pogotowie przez 13 przecznic.
Energia mistrza świata.
Był emerytowanym robotnikiem budowlanym z Bronxu.
Twardziel.
Nazywał się mistrzem świata.
Widzicie ten pierścionek?
To stalowy nit
z przechwyconej nazistowskiej łodzi podwodnej.
Amerykańska marynarka przez całą wojnę schwytała tylko jednego U-Boota.
U-505 jest teraz eksponatem w muzeum w Chicago.
Przyholowali go do Ameryki, by dowiedzieć się, jak działa.
A mój dziadek Jack był budowniczym statków w Baltimore.
Jego załoga przez kilka dni odpowiadała za konserwację tego okrętu.
Wyjął więc jeden nit, zeszlifował go i zrobił pierścionek.
Stukał nim potem w różne rzeczy na szczęście.
Nosił go całe życie. Energia mistrza świata.
I tak sobie żyliśmy. Jego żona zmarła, moja siostra wyjechała na studia.
A my mieszkaliśmy w domu w New Jersey, w którym dorastałem.
Czasem podpinałem elektryczną gitarę i wpadali nasi znajomi.
A dziadek Jack śpiewał bluesa w salonie.
Czuję się jutro
Tak jak czuję się dziś
Spakuję torby I się stąd wyrwę
Miałem 23 lata
i próbowałem zacząć życie.
Zastanawiałem się, jak długo będę mógł zajmować się dziadkiem.
Dochodził do siebie po kolejnej, ciężkiej operacji.
Pracownica socjalna w szpitalu powiedziała, żebym się wymknął
i obejrzał dom opieki, dom starców.
Zrobiłem to i było tam miło, ale wiedziałam, że to nie dla nas.
Że dojedziemy razem do końca.
Wpadała do nas świetna organizacja.
Odwiedzali dziadka i podrzucali mu ciepły posiłek,
bym ja mógł spełniać marzenia w Nowym Jorku.
Wielki szacun dla Meals on Wheels. Wspaniali ludzie.
Na pewno są tu dziś osoby, które są opiekunami.
Oddaję wam hołd.
Bo wiem, jak trudno jest opiekować się kimś,
kto nie może sam się sobą zająć.
Ale obiecuję wam, będziecie z dumą wspominać ten czas.
Gwarantuję.
Dziadek miał wspaniałą pielęgniarkę z Jamajki. Miała na imię Lily.
Mówiła, że każdy jest dzieckiem dwa razy.
Raz po urodzeniu i raz przed śmiercią.
Widziałem to u dziadka Jacka.
Kiedyś spałem, a on wszedł do mojego pokoju w środku nocy
i padł w poprzek w dolnej części łóżka. Nogi zwisały mu z boku.
Bardzo cierpiał. Musieli złamać mu żebra podczas operacji.
Był oszołomiony i przespał całą noc,
trzymając moją kostkę,
jakby chciał się uziemić czy ogrzać.
Małe dzieci trzymają tak dłoń matki podczas snu.
Obudziliśmy się rano. Nie było mu wstyd.
Był raczej pogodzony z sytuacją.
„Mistrzu, wiem, że to upierdliwe,
ale mógłbyś mi pomóc wstać?”
Obiegłem łóżko i podałem mu dłoń.
Ale nie skorzystał. Uścisnął ją tylko. Energiczny uścisk mistrza świata.
I sam się podciągnął, żebro po żebrze,
jak zawodowy bokser…
aż stanął prosto.
Pytam: „Wszystko w porządku?”.
Uśmiechnął się i mówi: „Chciałabym być pierścionkiem na dłoni mojej małej.
Gdy podrapie się po tyłku,
miałbym widok wspaniały”.
Tak zaczęliśmy dzień.
Nigdy nie tracił fantazji,
co by się nie działo.
Miał nawet dziewczynę. Miała na imię Sarah.
Poznał ją w ośrodku dla seniorów.
Mówił: „Mistrzu, jeśli chodzi o romans, wystarczy odrobina”.
Na urodziny wziął ją do galerii handlowej. Po raz pierwszy przekłuła uszy.
„Musieli ją przytrzymać, ale dała radę”.
Ale nie chciał, by odwiedzała go w szpitalu. Był zbyt dumny.
Chciał, żeby zawsze widziała w nim Supermana, mistrza świata.
Raz byłem u niego w szpitalu i rozmawialiśmy o niej.
Źle się czuł, ale od razu się ożywił.
Mówi: „Chcę z nią pogadać. Mistrzu, zadzwoń do niej”.
No to zadzwoniłem.
To była ich ostatnia rozmowa.
„Cześć, skarbie. To ja.
Nie jesteś w ciąży, co?
Dobra, zaraz wpadnę z rozpiętym rozporkiem.
Mam nadzieję, że poczta nie splajtuje
przez to, że dawno nie wysłałem ci listu.
Czyż mogłem śnić przez cały czas, że życie będzie tak piękne?
Czy wszystkie me sny o tobie
są jedynie zamkami pośród chmur?
No dobra, Mamuśka, Kwiatuszku, Falango,
chciałem cię tylko usłyszeć.
Niedługo znów będę śmigał. I wpadnę do ciebie.
Kupimy ci naszyjnik do tych kolczyków.
Dobra, skarbie…
To lecę.
Pa.
Szkoda, że jej nie widziałeś, Mistrzu.
W każdym uchu złoty kolczyk.
Piękna.
Dobra,
spadaj stąd.
Udanego występu, weź banana na drogę”.
To ten pierścionek.
Gdy potrzebuję tej energii mistrza świata…
Stukam w coś tym pierścionkiem i myślę o dziadku Jacku.
Czasem myślę też o lasce z Denver, której zrobiłem palcówkę, ale…
najczęściej myślę o dziadku Jacku.
To nie jest tylko symbol tryumfu dobra nad złem.
To symbol wytrwałości.
Dziadek Jack przeżył żonę,
córkę, własne ciało.
Ale nigdy nie narzekał i nigdy się nad sobą nie użalał.
Nauczył mnie: „Bądź gotowy na wszystko
i po prostu walcz dalej”.
Przed nami zabawny młody komik,
który właśnie debiutuje w telewizji.
Panie i panowie, powitajmy Jeffreya Rossa.
Jeff!
Tak! O rany!
Ten mój tata napisał do mojej mamy.
Jego tytuł to „Wystarczy już chleba”.
Twój uśmiech kwitnie Jak jasny letni kwiat
Twe włosy spływają Jak delikatny deszcz
Twe oczy są jak otwarte morze Niebieskie od brzegu do brzegu
Więc czemu masz dupsko jak ciężarówka?
Wystarczy już tego chleba
Dobra.
Gwoli sprawiedliwości, mój następny wiersz był od mamy.
Jako riposta do tego od taty.
Miał tytuł: „Załóż koszulę, straszysz dzieci”.
Komedia dała mi wstęp za kulisy świata.
Występowałem w Australii, Nowej Zelandii, Afryce, Ameryce,
nawet w strefach konfliktu na Bliskim Wschodzie.
Ale czarny pas w dopiekaniu
zdobyłem, gdy dwaj mistrzowie, Chris Rock i Dave Chapelle,
zaprosili mnie do Londynu w charakterze gościa specjalnego
na ich występach w O2 Arenie.
Powiedzieli: „Rób, co chcesz”.
Stanąłem więc przed 15 000 ludzi
i zacząłem gadać o królowej Elżbiecie,
czego Amerykanie nie powinni robić.
Była całkiem niedaleko, w Pałacu Buckingham.
Powiedziałem: „Kocham królową, bo przypomina mi prababcię Rosie.
Obie trzymały w kupie swoje szalone rodzinki”.
Królowa właśnie adoptowała dwa szczeniaki corgi.
Mówię więc: „Adopcja szczeniaków w wieku 96 lat?
Bardzo optymistycznie”.
„Zestarzejmy się razem,
Jubilku i Bubilku”.
Były prezentem dla męża, księcia Filipa,
który miał wtedy 99 lat i był w szpitalu.
Dała mu dwa corgi, żeby szybciej wyzdrowiał.
Co było urocze, ale mam wrażenie, że to było zagranie pod publiczkę,
bo w tym samym tygodniu Meghan Markle była w telewizji
i powiedziała, że rodzina królewska to rasiści.
Oczywiście większość z nas pomyślała: „Dziękujemy, detektyw Markle.
Ojej.
Chcesz nam powiedzieć, że te stuletnie białasy
ubrane w korony i peleryny,
które mieszkają w zamkach i skolonizowały 70% planety,
mogą mieć przestarzałe poglądy na temat rasy?
Jak pani na to wpadła, pani detektyw?
Niesamowite!.
Scotland Yard chciałby z panią pogadać”.
Bo myśmy myśleli, że królowa Anglii
szła sobie pewnego dnia w Pałacu Buckingham
i powiedziała: „Filipie, rozmawiałam z Harrym.
Mam dobre wieści. W końcu będziemy mieli Murzynkę w rodzinie królewskiej.
Ale bajer!
Nie musimy się już martwić kazirodztwem.
Świętujmy, szczeniaczki!
Filipie, zerżnij mnie ostatni raz.
Pora na herbatę.
Rozkazuję ci zaserwować twej królowej teabagging.
Włóż mi w usta te 99-letnie jaja.
Spraw mi perłowy naszyjnik
na moim prawdziwym naszyjniku.
Zjedz mój placek pasterski po raz ostatni.
Pieski, zejdźcie z łóżka.
Wyruchaj mnie jak w 1939.
Skolonizowaliśmy wtedy Barbados.
Pamiętasz.
Filipie, dochodzę!
Boże… chroń…
mnie!
Kochanie.
Dobra robota, Filipie. Brawo, staruszku.
Och, Filipie.
Filipie…
Filipie?”.
Dała mu dwa szczeniaki.
Zmarł trzy dni później.
Książę Filip zmarł tego samego dnia co DMX, jeden z moich ulubionych raperów.
Ale, jak na ironię, to książę Filip powiedział przed śmiercią:
„Gdzie moje psy?”.
To był świetny występ.
Wspaniały.
Ale występy przychodzą i odchodzą.
Najważniejsze są zdobywane tam przyjaźnie.
Komicy to moje plemię.
Przede wszystkim jestem komikiem.
Dlatego tak bolało mnie,
gdy ostatnio trzech moich kumpli zmarło w ciągu ośmiu miesięcy.
To była elita złośliwej komedii.
Potrafili rozbawić mnie do łez.
I jakimś cudem zostałem tylko ja.
Są tu fani Norma Macdonalda?
Tak!
Lubię jeden z jego dowcipów. Powtarzał go dwa razy w roku.
Mówił: „Zbliża się zmiana czasu.
Wytrzyma góra pół roku”.
Jeden z moich pierwszych płatnych występów był jego supportem
w klubie komediowym w New Jersey.
Nie był jeszcze sławny. Miał niszową grupę fanów.
Był dziwacznym Kanadyjczykiem z zabawnym akcentem.
Tłum nie zawsze łapał żarty i udawały mu się trzy występy na siedem.
Jeśli poszło mu dobrze, szliśmy za kulisy
i graliśmy w pokera.
Ale jeśli skopał występ, z powodów, których nadal nie rozumiem,
Norm stał przy wyjściu
i żegnał się z każdym widzem.
To było strasznie niezręczne.
Norm zawsze był krok do przodu.
Szkoda tylko, że nie mówił o swoim zdrowiu.
Zrobilibyśmy mu porządne pożegnanie.
Są tu fani Gilberta Gottfrieda?
Mój kumpel, Gilbert! Oto on!
Podczas jednego z ostatnich występów zaskoczył mnie,
opowiadając długi, porąbany żart
o ruchaniu w usta trupa swojej babci.
Na jego pogrzebie powiedziałem: „Komedia Gilberta jest nieustraszona,
bezwzględna i wywrotowa.
Ale był tak uroczy, że umiał nas rozbawić
żartem o ruchaniu w usta trupa”.
Spojrzałem na jego trumnę i powiedziałem: „Teraz to już nie takie śmieszne, co?”.
Jego żona, Dara, zadzwoniła do mnie
i powiedziała, że chce przyprowadzić ich dzieci
na mój występ.
Ja na to: „Niedawno stracili tatę.
Ten występ może być dla nich za mocny. To chyba za wcześnie”.
A Dara powiedziała: „Nie, chcę, żeby zobaczyli,
że przeżyłeś coś podobnego
i dobrze sobie radzisz”.
Nie tylko ja, oni też.
Lily właśnie zaczęła studia w szkole filmowej.
A Max dotknął pierwszego cycka.
Brawo, stary!
Uwielbiam wpadać do was na kolację.
Tęsknię za siedzeniem przy stole z Gilbertem
i śpiewaniem piosenek ze Skrzypka na dachu.
Jeff, jadę autem i tęsknię za tobą…
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje drogi Jeffrey
Niech nam żyje sto lat
Trochę zgasłem pod koniec. W pewnym wieku tak bywa.
Kocham cię, miłej nocy.
Dzięki za zaproszenie moich córek. Muszę skręcić w lewo.
Pa. Kocham cię.
Też cię kocham, Bob.
Bob Saget, tata Ameryki.
Jak Bill Cosby.
Poza tym, że Bob usypiał ludzi w tradycyjny sposób,
opowiadając o swojej pracy w Fundacji Badania Twardziny.
Wszystkim wam życzę takiego przyjaciela jak Bob.
Był najlepszy.
Zawsze mówił ci, że cię kocha.
Padało to w każdej rozmowie.
Bob głosił pozytywne nastawienie.
Nie bawił się w negatywy. Nauczył mnie blokować hejterów.
Miał parę występów na Broadwayu i był z tego bardzo dumny.
Był gwiazdą telewizji znaną na całym świecie.
Ale Bob uwielbiał być komikiem.
Żył stand-upem.
Nawet umarł komediowo.
Niektórzy znają tę historię.
Był na Florydzie. Miał tam świetny występ.
Potem wrócił do pokoju hotelowego, poślizgnął się i uderzył się w głowę.
Co uważam za idealną śmierć dla kogoś, kto prowadził amerykańskie Śmiechu warte.
Możesz to wykorzystać, Bob.
Albo możesz to wykorzystać, Bob.
Był skomplikowanym facetem, ale…
Brakowało mi go podczas pandemii.
Rozstawałem się z partnerką.
Tym razem nie przyszedł z gadką motywacyjną i kanapką z pastrami.
To był trudny okres dla nas wszystkich.
Odwołano wszystkie moje występy.
Siedziałem sam w domu.
Pierwszy raz w życiu czułem się samotny.
Mojej byłej chyba było mnie szkoda, bo podrzuciła mi bezpańskiego psa.
To był owczarek niemiecki.
Ile lat może mieć pies?
Ta suka była po czterdziestce.
Wypadająca sierść, krzywe zęby, butelka szkockiej pod pachą.
Wisiała Vickowi dwa koła.
Pomyślałem: „Nie chcę tego psa.
Ona ma problemy”.
Poza tym mam alergię na psy. Boję się ich.
Ale było tak, jakby wszechświat
rzucił mi wyzwanie, bym pokochał tego psa.
Potrzebowała domu.
A ja przyjaciela.
Więc ogarnąłem ją, kupiłem leki.
Zostaliśmy przyjaciółmi. To była pandemia. Byliśmy razem całą dobę, współzależni.
Wyszedłem tylko do sklepu, a po powrocie było…
A pies na to…
W nocy wychodziliśmy i gapiliśmy się na księżyc.
Kiedy była pełna, wyliśmy do księżyca.
Uwielbiała to.
Pewnego ranka obudziłem się i zauważyłem, że merda ogonem.
Pomyślałem: „Wesoło jej.
Może mi też trochę weselej?.
Uczcijmy to”. Wziąłem ją do psiego parku. Nigdy tam nie byłem.
Nie wiedziałem, że chodzą tam idealne pudle
na dwóch nogach i vapują.
Wchodzę z moim psem, dzwonnikiem z psiego parku.
Moja sunia szczeka w niewłaściwym kierunku.
Piłki tenisowe trafiają ją w pysk.
Ma cieczkę, więc z niej kapie.
Nie była sterylizowana. Wszyscy się na nas gapią.
Jakaś kobieta pyta: „To znajda?”.
„Nie, uczę ją aktorstwa.
Przygotowuje się do nowej roli.
Potrąci ją autobus w filmie Martina Scorsese.
To Barbra Streishound. Odrobinę szacunku.
Czy to znajda? A jak pani sądzi?
Pobiłem psa i przyprowadziłem go,
żeby się tym pochwalić?
Tak, to znajda.
I tak, zostanie u mnie.
Wrzucam jej zdjęcia na Instagramie”.
Z opisem: „Jej dom na za wszę”.
Bazylion polubień.
Wszyscy się rozczulali. A mnie zasypały wiadomości.
Wiadomości od zdesperowanych schronisk w trakcie pandemii.
Asher, zagraj jakąś smutną psią reklamę.
Właśnie.
Wiecie, jak to działa, prawda?
Dostaję wiadomość.
„Też mamy tu owczarka niemieckiego.
To szczeniaczek.
Jeśli nie znajdziemy jej domu za 12 minut…
musimy walnąć ją w pysk…
zmielić na papkę i nakarmić nią inne psy”.
Co?
I tak to wyszło.
Nigdy nie miałem psa.
A nagle siedzę w domu z dwoma owczarkami niemieckimi.
O tak.
Właśnie.
I wiedziały, że jestem Żydem.
Każdego ranka.
„Wstawaj, Żydzie! Psi park, schnell!
Psi park, schnell!
Gdzie chowasz smaczki?
Gdzie są smaczki, Żydzie?
Czujemy je.
Gdzie są smaczki?
Lepiej oddaj je nam, zanim same je znajdziemy.
Gdzie chowasz smaczki? Są na strychu?
Gdzie twoje papiery, Żydzie?
Musimy siku. Gdzie masz papier?”.
Nazwałem je Ausch i Schwitz.
Kocham je, ale kopię je raz dziennie za każdego Żyda
utraconego w Holocauście.
Nie wkurwiajcie Żydów. Je to bawi.
Psy zwykle boją się fajerwerków.
Moje je uwielbiają,
bo przypomina im to dni chwały.
Łapa.
Są fatalne jako strażnicy. Gdyby ktoś się do mnie włamał,
mówiłyby: „Żyd jest tam!
Tam śpi!
Niczego nie podejrzewa!
To twoja szansa!”.
Małą nazwałem Nipsey.
Wszystkiego uczy się od starszej,
więc kuleje, schodząc ze schodów.
Do auta też wsiada jak stary pies.
Przednie nogi do góry i czeka, aż ją podniosę.
Starszą nazwałem Babcia.
Bo spójrzcie na nią, to babcia.
Nie znam jej historii. To pies z ulicy.
Ale weterynarz powiedział, że Babcia miała dużo szczeniąt i…
Ma takie dziwne guzy na ciele.
I demencję. I bolą ją nogi.
Czasem dmucham jej ziołem w nos.
„Chodź tu, Babciu!”
I widzę, jak jaskra sama jej się cofa.
Spogląda na mnie tym nazistowskim wzrokiem i mówi:
„Jesteś jednym z tych dobrych”.
Pewnego dnia byliśmy w psim parku i Babcia bawiła się z innymi psami.
Bawiła się i upadła.
A jej noga zrobiła…
Gdy stary pies upadnie, robi się strasznie.
Podnoszę ją i niosę tego pięćdziesięciokilowego owczarka
do auta, żeby zawieźć ją do weta.
Z tym samym kołataniem w piersi,
jakie czułem dekady wcześniej,
niosąc do auta dziadka Jacka.
Wioząc go ostatni raz na pogotowie.
Nawet stuknąłem jego pierścionkiem w płot psiego parku
i pomyślałem: „To już chyba to.
Chyba już nie będę mógł opiekować się tym psem”.
Dotarłem do weterynarza
i musiałem podjąć decyzję, że czas już się pożegnać.
Nigdy nie przerabiałem tego ze zwierzakiem.
Zaklaszczcie, jeśli to znacie.
Płakałem jak dziecko.
Zadzwoniłem do kuzyna Eda i mówię: „Mógłbyś przywieźć Nipsey
do weterynarza?
Chciałbym, żeby pożegnała się z Babcią. Musimy się z nią pożegnać.
I możesz przywieźć stek na jej ostatni posiłek?”.
Siedziałem na podłodze w gabinecie weterynarza.
Czekałem z Babcią,
trzymałem jej łapę
i dziękowałem jej za przyjaźń w czasie pandemii.
Spojrzała na mnie i powiedziała:
„Przyjąłeś mnie
Gdy byłam na ulicy
Pozwoliłeś mi linieć
Od strychu do piwnicy
Tuliliśmy się w łóżku
Jak mąż i żona
Dałam ci pchły
Ty nie dałeś mi skonać!
Jesteś
Jednym z tych dobrych
Półtorej godziny później
przyjechał mój kuzyn Ed.
Przywiózł psa i stek.
I stało się nieuniknione.
Umierałem z głodu.
Babcia spojrzała na mnie: „Czy ten żydowski dupek zje mój posiłek?”.
Sięgnąłem do kieszeni marynarki
i wyciągnąłem obitego banana, którego nosiłem ze sobą cały dzień.
Zjadłem banana,
Babcia zjadła stek
i ostatni raz się pośmialiśmy.
Potem weterynarz zrobił jej zastrzyk.
A gdy wbił igłę w skórę Babci,
żeby rozładować napięcie,
powiedziałem: „Zmieniłem zdanie”.
Babcia otworzyła jedno oko. „Za wcześnie, skurwielu!”
Potem otworzyła drugie.
I spojrzała na mnie ostatni raz.
Powiedziała:
„Nie słuchałam cię
Aportowanie budziło odrazę
Jestem jedyną nazistką, która gardzi rozkazem
Ale ty
Mnie nie osądzałeś
Ty
Ty mnie tylko kochałeś
Może sutki mi zwisają
Ale merdać nie przestaję
Jesteś
Jednym z tych dobrych
Chcecie ze mną powyć? Będzie miło.
Pomyślcie, o kim chcecie, i do dzieła.
BABCIA
Kilka tygodni później
weterynarz przysłał mi prochy Babci.
Nie wiedziałem, co z nimi zrobić.
Zmówiliśmy więc z Nipsey parę słów o tym, że choć raz Żyd skremował nazistkę.
Zrobiliśmy z niej jointa i wypaliliśmy ją.
Babcia by tego chciała.
Ale pamiętam, że myślałem:
„Jak do tego doszło?”.
Nie chciałem zwierzaka.
A teraz płaczę po tej zapchlonej, antysemickiej suce.
Ale to pokazuje siłę miłości,
moc przyjaźni.
Jeśli coś tracisz, coś pojawi się w zamian
i wypełni dziurę w twoim sercu.
Ale musisz mu pozwolić.
Musisz być na to otwarty.
To właśnie zrobiła dla mnie Babcia.
Czasem mam wrażenie, że nadal to robi,
bo mój onkolog jest z Niemiec.
I myślę, że to Babcia nadal o mnie dba.
„Jeff, mam dobrą i złą wiadomość”.
„Dobra, doktorku, jaka jest zła?”
„Będziesz potrzebował pół roku chemioterapii”.
„Kurwa. A ta dobra?”
„Włosy straciłeś już dawno”.
Obudziłem się po operacji. Wszystko mnie bolało.
Całe ciało.
Cewniki wychodziły mi z Tunelu Lincolna i Tunelu Hollanda,
a nawet Mostu Verrazzana.
Przetarłem oczy i spojrzałem w dół.
Na tacy zostawili mi kubek kawy bezkofeinowej i banana.
Pomyślałem, że chyba żartują.
Przyszedł mój lekarz.
Zapytałem: „Doktorze Lenz, mam teraz jeść?
Właśnie wycięliście mi pół okrężnicy”.
A on na to: „Tak, okrężnica jest bardzo wytrzymała.
Im szybciej pan zje, tym szybciej sprawdzimy, czy działa”.
Zjadłem więc banana,
postukałem pierścionkiem dziadka o bok łóżka i pomyślałem o nim.
Ale nie myślałem o twardzielu, mistrzu świata.
Myślałem o gościu, którym się opiekowałem.
A teraz ja.
Stałem się nim.
Od opiekuna do podopiecznego. Ot tak.
Chemioterapia była ciężka.
Część z was to zna.
Ale nie było tak ciężko jak wtedy, gdy przechodziła przez to mama.
Poszło mi tak dobrze, że lekarz pozwolił mi pominąć ostatnią sesję.
„Jest pan jedynym człowiekiem, który przytył podczas chemioterapii”.
Rok dobiegł końca i szykowałem się do wyjazdu z Kalifornii.
Do powrotu do Nowego Jorku i na scenę.
Pytam: „Doktorze, mogę jechać?
Mogę pracować? Mogę to robić?”.
On na to: „Zrobimy kontrolnie kolonoskopię
i zobaczymy, co zobaczymy”.
Staram się nie martwić,
ale i tak się martwię.
W nocy przed kolonoskopią leżałem w łóżku i myślałem:
„Kiedy ostatnio zdjąłem pierścionek
i odłożyłem go do szuflady, kolonoskopia poszła kiepsko.
Tym razem go zostawię”.
O 5.45 nad ranem było jeszcze ciemno.
Jadę Uberem do kliniki. Potem leżę na łóżku i czekam.
Nie jako „Jeff Ross, Dopiekacz”. Jako Jeff Lifshultz.
Zwykły gość w koszuli i skarpetkach.
Pacjentów z tej kliniki oddzielają zasłony.
Migają mi przez chwilę, gdy przechodzą
i słyszę ich rozmowy z pielęgniarkami.
Odpowiadają na te wszystkie pytania,
które padają przy zabiegu.
Wchodzi taka miła pielęgniarka, Angie, i mówi:
„Panie Lifshultz, musi pan włożyć pierścionek do torby”.
A ja na to: „Nie możemy go zostawić?”.
Mówi: „To wbrew przepisom,
ale może pan podpisać odpowiedni dokument”. Więc tak robię.
Zaczyna zadawać mi tysiące pytań
o historię chorób w rodzinie
i historię moich chorób, i moje leki,
i „Kiedy ostatnio pan to robił?”, i „Jaki to kolor?”.
Odpowiadam najlepiej jak mogę.
Jestem zmęczony. Nie spałem całą noc.
Nic nie jadłem.
Denerwuję się.
Wreszcie mówi: „To prawie wszystko,
ale musimy zapytać jeszcze o to”.
Pochyla się.
I mówi:
„Czy myśli pan czasem o zrobieniu sobie krzywdy?
Czy ma pan wsparcie, na którym zawsze może pan polegać?”.
A ja zaczynam płakać.
Nie wiem dlaczego.
Kręcę głową, ona przechodzi do następnego pytania,
ale ja ją powstrzymuję.
Mówię: „Angie, możesz powtórzyć pytanie?”.
„Czy myśli pan czasem o zrobieniu sobie krzywdy?
Czy ma pan wsparcie, na którym zawsze może pan polegać?”
Nie mogę przestać płakać. Nie wiem dlaczego.
Chlipię i…
Nie mam rzęs przez łysienie plackowate,
więc sól z łez pali mnie w oczy.
Nie widzę, ledwo mogę mówić i…
Znieczulają mnie. Wszystko się rozmywa.
Odbiera mnie mój kumpel Eddie. Siedzę w jego aucie
i staram się wyjaśnić, co się dzieje.
Ale dławi mnie płacz i nie mogę mówić.
Dotarliśmy do domu, znowu próbuję
i teraz już obaj płaczemy.
I zrozumiałem, że płaczę z powodu innych ludzi,
których słyszałem przez zasłony
i którzy nie zawsze mieli dobrą odpowiedź na te pytania.
Zrozumiałem,
że niezależnie od wyniku kolonoskopii
mam telefon pełny kontaktów alarmowych.
Nie chodzi tylko o walkę.
Chodzi o armię.
O moich przyjaciół, którzy tłoczyli się w sali szpitalnej
z pudełkiem pączków i gitarą i siedzieli ze mną przez całą noc.
A kiedy wypisali mnie ze szpitala,
czekał na mnie mój kumpel John Stamos
ze swoim paskudnym dzieciakiem…
Moja siostra Robyn rzuciła wszystko,
by opiekować się mną przez dwa miesiące.
I były walki spaghetti.
Kiedy musiała wrócić do pracy, wezwała posiłki.
Przyleciała ciocia Donna i zajmowała się mną
jak wtedy, gdy byłem małym chłopcem.
Kuzyn Aaron i kuzynka Rona, którzy są tu dziś z nami, przylecieli
i gotowali mi dania prababci Rosie.
A dziwna sąsiadka, którą ledwo znam, robiła muffinki bananowe
i zostawiała mi je na werandzie, żebym miał coś dla pielęgniarek,
gdy co drugi wtorek chodziłem na chemię.
To dzięki armii mogę z dumą powiedzieć, że cokolwiek we mnie siedziało,
zabiliśmy to, zanim zabiło mnie.
Czuję się świetnie.
Wciąż mam port naczyniowy, na wszelki wypadek.
Ale czuję się dobrze.
Przez całe życie była ze mną ta wspaniała armia.
Mój kumpel Mark, który kazał mi spróbować stand-upów.
Mój kumpel Jordan, który kazał mi zrobić kolonoskopię.
Moja agentka Stacy, która dostaje 10% od tych występów.
I nie chodzi tylko przyjaciół i rodzinę.
O publiczność też. Jesteście armią.
Bo dajecie mi cel!
Cel!
Powód, bym jadł mniej czerwonego mięsa,
bym mógł kontynuować moją misję.
Misję uzdrowienia świata.
Leczenia ludzi przez dopiekanie.
Więc jeśli przechodzisz przez coś trudnego,
wstań i zasłuż na banana.
Jeśli coś świętujesz, też wstań.
Jeśli jesteś paskudny, też wstań.
- Witam. - Cześć. Jak się masz?
Świetnie. Co u ciebie, mała?
Moja siostra ma raka trzustki.
Twoja siostra ma raka trzustki.
- Jak ma na imię? - Vicky.
Vicky? I jak tam? Opiekujesz się nią?
Tak?
A twoja fryzjerka?
Też ma raka?
Jest aż tak źle?
Nie. Jest pięknie.
To dla ciebie. Kocham cię.
Dziękuję, że się tym podzieliłaś. Mam nadzieję, że siostra wyzdrowieje.
Kto jeszcze?
Ja pierdolę.
Nie mam na to czasu.
Jutro mam wolne. Utknę tu na całą noc.
Halo?
Jakby Dilbert wyruchał lalkę trolla.
Mój mózg nie da temu rady.
Mam nadzieję, że ma raka.
W życiu nie widziałem tak dziwnej pary.
Ale róbcie, co was kręci. Kto go złapie?
Eleanor… Asher, poproszę werble. Ona ma ze 140 lat.
Widziałem młodsze twarze na banknotach.
Dawaj, Eleanor. To ważna chwila. Gotowa?
Masz wsparcie. Prawda, stary?
Dobra. Eleanor, uważaj.
To ważne. Cały ten pieprzony program Netflixa od tego zależy.
Złap tego banana.
Tak!
Nie złapała!
Ale próbowała, to najważniejsze.
Dzwoniłam na gorącą linię dla samobójców. Zapytali: „Ma pani broń?”.
Powiedziałam, że nie.
„A może pani oddzwonić za 15 minut?”
Co ty pierdolisz?
Znam cię od trzech minut i też już chcę się zabić.
Ta stara suka je banana w trakcie występu.
Wspaniale!
- Jestem Gary. - Cześć, Gary.
Gdy miałem 11 lat, straciłem dłonie w eksplozji.
Ale to pozytywna historia, bo skończyłem szkołę artystyczną,
przez 30 lat odnosiłem sukcesy jako projektant,
a teraz, na emeryturze, oglądam ciebie.
Pięknie!
Wspaniale. Jesteś inspiracją.
Poprosiłbym o żółwika, ale nie chcę być niemiły.
A jeśli chcesz pokazać „pierdol się”? Jak to robisz?
Musisz tylko…
Chodząca legenda. Boże!
- Trzeba się dostosować. - To prawda.
- To wspaniała lekcja życia. - Tak.
- To moja cudowna żona. - Cudowne życie.
Ta biedna kobieta nigdy nie miała palcówki.
Proszę. Dla niej też będzie banan.
Kocham cię. Włóż pod pachę.
Kto to przebije?
Tu! Na górze!
- Gdzie? - Tutaj!
- Jak tam? - Cześć!
Świętuję pięć lat od rozwodu!
Boże!
Nieźle!
Chwila. I zrobiłam sobie cycki!
I zrobiłaś sobie cycki.
Dobrze. Jeśli spadniesz, to się odbijesz.
Nie mogę nie wspomnieć o historii mojej rodziny.
Jest z nami wielka pisarka Judy Blume.
Nie chcę cię zawstydzać.
Judy, jesteś tam? To ja, Jeff.
Super!
Ostatnio znów czytałem twoją książkę,
bo dostałem mój pierwszy okres.
Twój dom spłonął w Palisades?
Wszystko przepadło.
Żyliśmy tam przez 56 lat. Teraz nie ma nic.
Nic nie mamy.
Widzę po twoich ciuchach.
Straciłam większość ubrań!
Niedawno zmarła dwójka twoich dzieci?
Bardzo mi przykro.
Mogę zapytać, jak się nazywały?
- Córka miała na imię Patty. - Córka Patty.
A syn Joe.
Joe. Dedykuję dzisiejszy występ Patty i Joemu.
Chodź tu. Muszę przytulić tę panią.
Dziękuję, kochanie.
Ciężka sprawa.
Tak.
Ale plus jest taki, że masz cycki mojej mamy.
Kocham cię. Dla Patty i Joego.
Spójrzcie na tego gościa. Jak się pan ma?
Super, przyszedł diler koki mojego taty.
- Jak leci? - Dobrze.
- Jak masz na imię? - Jestem Keaton.
Keaton. I o czym nam opowiesz?
Mój dziadek zmarł dwa tygodnie temu, a mój pies trzy dni temu, więc…
Najgorszy tydzień w życiu.
- Jak miał na imię dziadek? - Gerald.
- A pies? - Maisie.
Wiesz co? Pieprzyć dzieci tej babki.
Dedykuję ten program twemu dziadkowi i psu…
Nie?
Kocham cię. Jesteś najlepsza.
To prawdziwe lekarstwo.
Czym się zajmujesz?
Studiuję na uniwerku.
- A co studiujesz? - Aktorstwo.
- Aktorstwo? Super. - Zgadza się.
Chodź tu. Spójrz na ekran.
To twój debiut na Broadwayu.
Pięknie.
Poproszę o oklaski dla wszystkich ochotników.
Moja mama pisała nam wiadomości na bananach.
Na przykład: „Kocham cię”, „Tęsknię” i dorzucała nam je do kanapek.
Też za tobą tęsknię, mamo.
Zwłaszcza dziś.
Banany rosną w kiściach.
Chronią się nawzajem.
I tak jak my, banany mogą być poobijane, ale nadal będą dobre.
W sumie im bardziej są poobijane, tym są słodsze.
W środku są papką, ale chroni je zewnętrzna warstwa,
gruba skóra, której wszyscy potrzebujemy w życiu.
Bo nie wiadomo, co się stanie, kiedy wyjdziemy na zewnątrz.
Bądźcie silni.
Energia mistrza świata. Powtórzcie ze mną.
Energia mistrza świata!
I obiecajcie mi coś.
Gdy życie idzie nie tak, a świat jest pełen potworów,
wspomnijcie po prostu najlepsze żarty tego wieczoru.
Fajnie było?
Jestem chyba najszczęśliwszym skurwielem na świecie,
bo świętuję 60. urodziny
na Broadwayu!
Lecz jeśli się przekręce
nie róbcie zamieszania,
bo zawsze będę przy was,
gdy weźmiecie banana
na drogę!
Prosto w górę!
Dziękuję!
Kocham was! Kocham was wszystkich!
Bądźcie silni!
Oklaski dla Felixa!
I Ashera!
Czekajcie! I dla Nipsey!
Chodź tu, ty nazistowska zołzo!
Chodź tu, Nipsey!
Nipsey, zawyjmy.
Jak w Annie. Tam też na końcu wychodzi pies.
Tylko tu ja gram i łysego, i sierotę.
Dobranoc wszystkim!
Napisy: Paweł Awdejuk
Wystarczy już tego chleba. i sierotę.