Η Σάντρα Μπέρνχαρντ, το κέρατό μου.
Δεν θα την απαύτωνα με το πουλί της Μπέα Άρθουρ.
Πάντως, Μπιμπς, έχεις τεράστια καριέρα πίσω σου.
Σνουπ, σ' αγαπώ πολύ, φίλε.
Ο μόνος που ρούφηξε πιο πολύ καπνό από τον Σνουπ
είναι ο μπαμπάς του Πιτ Ντέιβιντσον στους Δίδυμους Πύργους.
-Ευχαριστώ, Πιτ. Συγγνώμη, Σακ. -Αστείο.
Ξέρω, είναι το αγαπημένο σου κτίριο για σκαρφάλωμα.
Τομ, είσαι παράδειγμα για μελλοντικές γενιές
πως αν δουλεύεις σκληρά, τρως σωστά,
τραβάς βίντεο τις προπονήσεις της άλλης ομάδας,
ξεφουσκώνεις τις μπάλες και φτιάχνει το NFL νέους κανόνες για σένα,
τότε γίνεσαι κι εσύ ο τρίτος διασημότερος σε διαφήμιση της Dunkin' Donuts.
Πάμε, γαμώτο!
ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ
Νέα Υόρκη!
Ας καλωσορίσουμε τον Βασιλιά του Θαψίματος
Τζεφ Ρος!
Πάμε!
Τι κάνουμε;
Τι γίνεται; Πώς πάτε;
ΤΖΕΦ ΡΟΣ: ΠΑΡΕ ΜΙΑ ΜΠΑΝΑΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
Είμαστε στο Μπρόντγουεϊ!
Μια βαθιά ανάσα, παιδιά.
Απ' όπου κι αν το βλέπετε, πάρτε μια βαθιά ανάσα.
Αφήστε τα απέξω έξω.
Θέλω αυτό να γίνει μια καθαρτική εμπειρία για όλους μας.
Αν περνάτε κάτι έντονο στη ζωή σας τώρα,
είστε στο σωστό μέρος.
Έχω γίνει πολύ καλός στο να φτιάχνω το κέφι.
Ο φίλος μου ο Ντόναλντ ήταν 86 ετών σε κέντρο φροντίδας.
Τα νεφρά του δεν δούλευαν και δεν ήθελε να ζει πια.
Η κόρη του η Σάρα, κολλητή μου,
είπε "Τζεφ, ο μπαμπάς σε αγαπάει. Μόνο σ' εσένα θέλει να μιλήσει.
Φτιάξ' του το κέφι".
Κάθισα μαζί του κάνα δίωρο, του κράτησα το χέρι.
Μιλήσαμε για τη σπουδαία ζωή του, την οικογένειά του.
Στο τέλος, είπα
"Ντόναλντ, δεν νιώθω άνετα να σε έχω επαφή έκτακτης ανάγκης".
Ξεπερνάς κάποια πράγματα που λες ότι δεν θα τα ξεπεράσεις.
Μπορεί και να γελάς μ' αυτά μια μέρα.
Κάποτε είχα ωραία φουντωτά μαλλιά.
Μ' άρεσαν πολύ. Τα πήγαινα παντού.
Μια μέρα σε μια πτήση, ξύστηκα στο κεφάλι κι έπεσε μια τούφα.
Εκείνο το βράδυ, βούλωσε το σιφόνι στο ντους.
Έμεινα φαλακρός μέσα σε μια βδομάδα.
Σε τρεις βδομάδες, έχασα φρύδια και βλεφαρίδες.
Τελικά, έχω αλωπεκία.
Έχουμε άλλους με αλωπεκία εδώ;
Δεν απειλεί τη ζωή, αλλά μεταμορφώθηκα σε δικηγόρος του Βόλντεμορτ.
Μοιάζω με τον Τζεφ Μπέζος,
αν αντί για το Amazon, είχε εφεύρει στικ μοτσαρέλας.
Μοιάζω στον Μπρους Γουίλις, αν κι ο εκπαιδευτής του είχε άνοια.
Ναι.
Οι δικοί μου άνθρωποι.
Μπορώ να γελάω μ' εμένα γιατί είμαι χοντρόπετσος.
Είμαι από οικογένεια σπαζαρχίδιδων από το Νιούαρκ στο Νιου Τζέρσι.
Ασφάλεια.
Το αληθινό μου επώνυμο είναι Λίφσολτς.
Παλιά εβραϊκή λέξη. Σημαίνει "Πρέπει να το αλλάξεις".
Το μεσαίο μου όνομα είναι Ρος.
Πήρα το όνομα της προγιαγιάς μου, της Ρόζι.
Ναι. Η Αγγλία είχε τη βασίλισσα Ελισάβετ. Το Νιούαρκ είχε τη βασίλισσα Ρόζι.
Ήταν πρωτοπόρος στον τομέα της.
Άνοιξε χώρο εκδηλώσεων στο Νιούαρκ το '50,
προτού οι γυναίκες ανοίξουν τόσο μεγάλες επιχειρήσεις.
Τη διηύθυνε με τους τρεις γιους της.
Ο παππούς Χερμπ ήταν αρχηγός της μπάντας. Τη δική του μουσική ακούγατε μπαίνοντας.
Ο θείος Μάρεϊ στην κουζίνα κι ο θείος Άλμπι μαγείρευε τα βιβλία.
Οικογενειακή επιχείρηση.
Η Τζούντι Μπλουμ έγραψε για το Κλίντον Μάνορ σε ένα βιβλίο της.
Είπε ότι το όνειρο κάθε κοριτσιού στο Τζέρσι
ήταν να κάνει έναν μεγάλο γλυκανάλατο γάμο εκεί.
Η προγιαγιά Ρόζι δούλευε στην κουζίνα όλη μέρα,
και το βράδυ, πήγαινε επάνω, φορούσε μια τουαλέτα,
έβαζε ένα ρόδο στα μαλλιά, κι οργάνωνε τους μεγάλους γάμους
για να βγουν τα όνειρα αληθινά.
Να τη.
ΚΛΙΝΤΟΝ ΜΑΝΟΡ ΤΡΟΦΟΔΟΣΙΑ
Λίγο πριν την "τσιμπήσουν" οι Pittsburgh Steelers.
Έκανε μεγάλα οικογενειακά πάρτι.
Κράτησε ενωμένη την τρελή οικογένεια, και μας έμαθε το σωστό.
Μια φορά, η προγιαγιά οδηγούσε προς τη Φλόριντα για διακοπές
με τον άντρα της, τον προπάππου Γκας, και τον Λι που δούλευε μαζί τους.
Υπέροχος άνθρωπος ο Λι, θυμάμαι.
Σταμάτησαν στη Νότια Καρολίνα για να διανυκτερεύσουν
και το ξενοδοχείο δεν τους άφηνε να μπουν επειδή ο Λι ήταν μαύρος.
Η προγιαγιά πήγε στο αμάξι, πήρε το όπλο της,
και τους σκότωσε όλους.
"Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους".
Αυτό μας τραγουδούσε για νανούρισμα.
Έτσι, έμαθα νωρίς ότι η κωμωδία δεν είναι απλά στο αίμα μου,
είναι η υπερδύναμή μου.
Αυτή είναι η ιστορία της καταγωγής μου.
Όταν ήμουν μικρός στο Νιούαρκ
Προσπαθώντας να γίνω καλός άνθρωπος Και να διαβάζω
Ένας νταής δεν με συμπαθούσε
"Βρομοεβραίε" με παρενοχλούσε
Και μετά μου έριξε μπουνιά στο τσουτσούνι
Κι εκεί που κυλιόμουν από τον πόνο
Ήξερα ότι το καλύτερο όπλο μου Ήταν το μυαλό μου
Έτσι, σηκώθηκα και είπα
"Βλάκα, δεν θα πας πανεπιστήμιο Γιατί ο θείος σου είναι και μπαμπάς σου"
Τα παιδιά γέλασαν ενώ ο νταής κοκκίνησε
Το παιδί ήταν καλά Αλλά ο νταής μέσα του πέθανε
Και μετά, σαν θαύμα
Τα αστεία άρχισαν να βγαίνουν από μέσα μου όλο και πιο γρήγορα
Κι εκείνη τη μέρα έγινα
Ο Βασιλιάς του Θαψίματος
Οπότε, μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους
Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους
Εκτός κι αν θέλετε να τραυματιστεί το εγώ σας
Ποτέ μην ξανακάνετε μαγκιές με Εβραίους
Ναι!
Μεγαλώνοντας, οι Εβραίοι που ήξερα ήταν όλοι δουλευταράδες εργάτες,
και πατριώτες.
Ο θείος Μάρεϊ ήταν στρατιωτικός γιατρός στον Β' Παγκόσμιο.
Βοήθησε στην απελευθέρωση στρατοπέδου συγκέντρωσης.
Εσύ τι έκανες σήμερα;
Πήρε Πορφυρή Καρδιά κι Ασημένιο Σταυρό από τον Αμερικανικό Στρατό.
Η αδελφή μου η Ρόμπιν είναι η πιο αστεία της οικογένειας.
Είναι δασκάλα ειδικής αγωγής έτσι έχει πάντα νέο υλικό.
Ο ξάδελφός μου ο Στιβ που είναι εδώ, είναι χειρουργός στα Επείγοντα.
Ο ανιψιός μου ο Τζάρεντ πολεμάει δασικές πυρκαγιές.
Όταν ήμουν έξι, μου έκαναν μπούλινγκ στο σχολείο
κι η μαμά μου με πήγε καράτε.
Εκεί, όλα τα παιδιά με χτυπούσαν με τη σειρά.
Αυτό με έκανε γρήγορα σκληρό.
Η μαμά με πήγαινε κάθε μέρα κι ο μπαμπάς με έπαιρνε.
Έμαθα πειθαρχία. Έμαθα σεβασμό.
Στα δέκα και μισό έγινα ο δεύτερος νεότερος με μαύρη ζώνη
στις ΗΠΑ.
Με λένε Κόσερ Κάι.
Οι Εβραίοι υπάρχουμε πολύ καιρό.
Επιζήσαμε από τον φαραώ, Τους ναζί και τον Σαντάμ Χουσεΐν
Κι αν ξανάρθει ο Χριστός
Θα τον σκοτώσουμε ξανά
Οπότε, μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους
Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους
Ακόμα κι αν αυτό με τον Χριστό Δεν είναι αληθινό
Ποτέ μην ξανακάνετε μαγκιές με Εβραίους
Ναι.
Τελικά…
Τελικά, η αίθουσα εκδηλώσεων πέρασε στον μπαμπά μου,
τον θρύλο του κέτερινγκ στο Νιου Τζέρσι, Ρόνι Λίφσολτς
Το αξίζει ένα χειροκρότημα.
Να τος, σερβίρει άφοβα παϊδάκια με γυμνά χέρια.
Οτιδήποτε για να γελάσει και να χαρεί ο κόσμος. Όλη η οικογένεια δούλευε.
Ενώ οι φίλοι μου διασκέδαζαν, εγώ έκοβα ψητά σε μπαρ μίτσβα.
Το Κλίντον Μάνορ ήταν ένα χωνευτήρι.
Οι σερβιτόρες ήταν Ιρλανδέζες, Σκοτσέζες
κι όλοι όσοι δούλευαν στην κουζίνα μαζί μου ήταν Αϊτινοί.
Ο Γκρέγκορι έκανε σαλάτες. Ρώσος.
Ο Λέστερ έκανε τα ζελέ. Ούγγρος.
Εγώ ήμουν ο γιος του αφεντικού. Έμαθα να δέχομαι και να κάνω κριτική.
Δούλευα σκληρά όπως όλοι στην αίθουσα,
αλλά ήξερα ότι δεν ήταν αυτό το πεπρωμένο μου.
Ήθελα να ακολουθήσω τη μεγάλη εβραϊκή παράδοση της δημιουργίας.
Εμείς οι Εβραίοι έχουμε κάνει φοβερές εφευρέσεις
στην παγκόσμια ιστορία,
Όπως κούκλες Barbie, αρκουδάκια
Πυρηνικά υποβρύχια
Γραφομηχανές, Prozac, ντρόουν και τζιν
Τα μπάγκελ είναι πολύ καλά
Το κωμικό θάψιμο, το Χόλιγουντ
Όλα τα έφτιαξαν Εβραίοι
Το Plan B, η έγχρωμη τηλεόραση
Η θεωρία της σχετικότητας
Το Google, το κούγκελ, Η κοσμητική χειρουργική
Να 'στε καλά, κυρία.
Πίκλες, βομβητές, κραγιόν και λέιζερ
Όλα τα έφτιαξαν ποιοι;
Οι Εβραίοι!
Τα Χριστούγεννα…
Λατρεύουμε τα Χριστούγεννα εμείς οι Εβραίοι.
Επειδή γιορτάζει τη γέννηση ενός Εβραίου, του Ιησού Χάιμ Χριστού,
που ήταν Εβραίος ξυλουργός, ο μοναδικός σε όλο τον πολιτισμό.
Τις προάλλες, κάποιος μου είπε ότι η Αντέλ είναι Εβραία.
Το όνομά της είναι Αντέλι Κατέσεν.
Ακόμα και τα κάλαντα, τα κλασικά, όπως το
Ονειρεύομαι λευκά Χριστούγεννα
γράφτηκε από έναν καλό Εβραίο, τον Ίρβινγκ Μπερλίν,
που μάλλον…
Ονειρευόταν τα κέρδη του τέταρτου τριμήνου
Καπιταλισμός, φεμινισμός, Περιτομή, τσιζκέικ
Ακτινοβολία, άρδευση Εμβολιασμός, Χριστέ μου
Γραμμόφωνο, κινητό, E.T. τηλεφωνήσει σπίτι
Όλα τα έφτιαξαν ποιοι;
Οι Εβραίοι!
Το μικρόφωνο.
Ναι, κάποια στιγμή, ένας Εβραίος είπε
"Νομίζω ότι πρέπει να ακουγόμαστε πιο δυνατά!"
Και τώρα, προς τιμήν της προγιαγιάς Ρόζι,
η τρελή οικογένειά μου μαζεύεται όσο πιο πολύ μπορεί
και φτιάχνει τις συνταγές της.
Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους, ειδικά εκείνους τους Κινέζους στην άκρη.
Αρέσει σε κανέναν η σούπα matzo;
Η προγιαγιά Ρόζι την έλεγε "εβραϊκή πενικιλίνη".
Όμως δεν σταματήσαμε εκεί.
Εφηύραμε και την πενικιλίνη.
Προς τιμήν της προγιαγιάς Ρόζι, ακολουθήστε το μπαλάκι matzo.
Ένα, δύο, τρία και
Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους
Αν θέλετε να σας ζητωκραυγάσουν Να μη σας γιουχάρουν
Ποτέ
Μην ξανακάνετε μαγκιές με Εβραίους
Ούτε με μαύρους, Μεξικάνους, μουσουλμάνους, Πορτορικάνους
ούτε με Ιταλούς
ή ό,τι κι αν είναι ο τύπος εδώ. Δεν ξέρω.
Επί Γης ειρήνη!
Ναι!
Γεια μας!
Για τον Πάπα.
Για την Τέιλορ και τον Τράβις.
Τι ζεστό κοινό!
Χαιρετήστε τους καλούς μου φίλους Φίλιξ και Άσερ.
Κι οι δύο απόφοιτοι της Μουσικής Σχολής του Μπέρκλι.
Μην εντυπωσιάζεστε, λογιστική σπούδασαν.
Πολύ μ' αρέσει, όμορφοι άνθρωποι που γελούν σε όμορφο χώρο.
Δεν έχω γυναίκα και παιδιά στο σπίτι.
Αυτό εδώ με κρατάει.
Παραλίγο να πεθάνω πέρυσι.
Μετά το θάψιμο στον Τομ Μπρέιντι, πήρα άδεια μερικές εβδομάδες.
Είπα, κάτσε να καλύψω τα κενά.
Να πάω οδοντίατρο, στον ψυχίατρο.
Ο φίλος μου ο Τζόρνταν έστελνε μηνύματα για δύο χρόνια
κι έλεγε να κάνουμε όλοι κολονοσκοπήσεις.
Δεν είχα ξανακάνει κολονοσκόπηση.
Τελικά, πήγα και δεν ήταν τόσο ωραία όσο περίμενα.
Εννοώ, είχε μουσική, λάδι για μωρά κι ήταν κι ο Ντίντι εκεί.
Δεν πήρα ποτέ τον λογαριασμό, τώρα που το σκέφτομαι…
Ξύπνησα μετά από μία ώρα με τον γιατρό από πάνω μου.
Είπε ότι βρήκε όγκο στο παχύ έντερο σε στάδιο 3.
Δεν είχα αρρωστήσει ούτε μία μέρα.
Δεν περίμενα να μου συμβεί. Ακύρωσα τις εμφανίσεις της χρονιάς.
Πέρυσι το καλοκαίρι, μου αφαίρεσαν είκοσι ένα εκατοστά από το παχύ έντερο.
Τώρα πια έγινε λεπτό.
Νιώθεις ωραία όταν το λες αυτό.
Μπορώ να σας ανοιχτώ απόψε;
Ναι;
Η μαμά μου είχε τεράστια βυζιά.
Γιγαντιαία. Και τρομερό χιούμορ.
Ο μπαμπάς την έκανε να γελάει για να χοροπηδάνε.
Δεν είχαμε Netflix τότε. Αυτή ήταν η ψυχαγωγία μας.
Η τρελή οικογένειά μου δεν πετάει τίποτα.
Βρήκα μια σακούλα με ερωτικά γράμματα
που έγραψε ο μπαμπάς στη μαμά
ως πρωτοετής σε μια μικρή σχολή στα βόρεια
που λέγεται Paul Smith's Junior College.
Σπούδαζε διαχείριση ξενοδοχείων κι εστίασης
ώστε να αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση.
Η μαμά έκανε δουλειά γραφείου εδώ κοντά στην 34η Οδό.
Αμέσως φαίνεται πόσο ερωτευμένοι ήταν.
"Αγαπητή Μάρσα, δεν ξέρω γιατί ανησύχησες που δεν σου έγραψα.
Πίστεψέ με, μωρό μου, ποτέ δεν θα ανησυχήσεις
για μένα και για σένα.
Τι τη θες την μπάλα του μπόουλινγκ;
Τις δίνουν δωρεάν όταν πας να παίξεις.
Δεν έχω πάρει ακόμα τους βαθμούς στη διαχείριση εστιατορίου,
αλλά μάλλον κόπηκα στα κατεψυγμένα.
Μωρό μου, δεν ξέρω τι μου κάνεις.
Κάτι φορές, όταν πάω για ύπνο, παίρνω το μαξιλάρι κι ονειρεύομαι ότι είσαι εσύ.
Νομίζω ότι θα τρελαθώ.
Με αγάπη κι όλες τις παρεμφερείς μαλακίες.
Ρόνι.
Υ.Γ. Έχω γενέθλια στις 3 Νοεμβρίου. Εσύ;
Αυτό ήταν. Κόπηκε στο μάθημα.
Παντρεύτηκαν στο Κλίντον Μάνορ.
Η προγιαγιά Ρόζι εξαργύρωσε όλες τις χάρες,
και τους έκανε τον γάμο του αιώνα.
Ανέβηκαν στη νυφική σουίτα,
ξέντυσαν ο ένας τον άλλο
και ξεκίνησαν για να κάνουν εμένα.
Μη με κρίνετε, ήμουν πιο γλυκούλης στον υπέρηχο.
Γεννήθηκα με δύο μικρά ελαττώματα,
πράγμα καλό για το Νιου Τζέρσι τότε.
Τζέρσι!
Είχα ένα περίεργο καρούμπαλο πάνω από το μάτι.
Έμοιαζα σαν μωρό παγκόσμιος πρωταθλητής του UFC.
Κι η τρύπα στο πέος μου ήταν πολύ μικρή.
Ναι.
Έτσι, την πρώτη μέρα της ζωής μου, ο χειρουργός άνοιξε δεύτερη τρύπα
δίπλα στην πρώτη.
Μέχρι σήμερα, ουρώ με δύο διαφορετικές ροές.
Τα λέω Σήραγγα Λίνκολν και Σήραγγα Χόλαντ.
Οι γονείς μου έκαναν το παν για να με ξεφορτωθούν.
Προσπάθησαν να με πνίξουν.
Όταν δεν έπιασε, μου κόλλησαν διαβήτη.
Να ο παππούς Χερμπ κι η θεία Ντόνα.
Συγκινούμαι όταν βλέπω αυτές τις ταινίες.
Μου λείπει η τούρτα. Ήταν ωραία.
Μετά από 16 μήνες, ξαναπροσπάθησαν και το πέτυχαν.
Η αδελφή μου η Ρόμπιν, την έλεγα "Ουάουα".
Όταν γεννήθηκε, ήταν το τέλειο μωρό, όπως βλέπετε.
Ακόμα και τα άλλα μωρά τη θεωρούσαν γκομενάρα.
Ο μπαμπάς μου…
έκανε τα πάντα για να γελάμε.
Το Χάνουκα κρατάει οκτώ νύχτες.
Τα παιδιά παίρνουν διαφορετικό δώρο κάθε βράδυ.
Ο μπαμπάς μάς έδινε πάντα κάτι απαίσιο
πριν μας δώσει αυτό που θέλαμε.
"Ευχαριστώ, μπαμπά, σελοτέιπ".
Περίμενε 15 με 20 λεπτά κι έλεγε
"Φέρε μου ένα αναψυκτικό από το ψυγείο".
Άνοιγα το ψυγείο κι έβλεπα ένα κουταβάκι.
Ήταν πιο απλή εποχή.
Μπορούσες να ξεπαγιάσεις κουτάβι για πλάκα.
Μια φορά, αυθαδίασα στη μαμά κι αυτή με χαστούκισε
κι επειδή έκανα καράτε,
το μπλόκαρα και στραμπούληξε το δαχτυλάκι της.
Δεν θύμωσε. Γελούσε μέχρι τα Επείγοντα,
επειδή ήξερε ότι με προετοίμαζε για ό,τι θα ακολουθούσε.
Όταν έγινα 12, μάθαμε ότι η μαμά είχε λευχαιμία.
Έγινε αποστολή μου να της φτιάχνω το κέφι.
Έκανε συλλογή ελεφαντάκια.
Πολλοί μου λένε ότι το ξέρουν.
Έλεγε ότι αν η προβοσκίδα ήταν ψηλά, έφερνε θετική ενέργεια.
Η μαμά είναι πολύ αισιόδοξη.
Αρχικά της είπαν ότι είχε έξι μήνες.
Μετά από δύο χρόνια, ήταν σε ύφεση, και βγήκε από το νοσοκομείο
ενθουσιασμένη που ερχόταν το μπαρ μίτσβα της αδελφής μου.
Βρήκα αυτό το γράμμα…
που έγραψε στον μπαμπά από το νοσοκομείο.
"Αγαπητέ Ρόνι…
Έρχομαι σπίτι το πρωί και θέλω να σου πω κάποια πράγματα.
Τα δάχτυλά μου τρέμουν από τα φάρμακα, αλλά μπορείς να το διαβάσεις.
Δεν θα ανάρρωνα χωρίς τη στήριξή σου
και τα πραγματάκια που δεν τους άφηνες να μου πουν.
Κι οι δύο γονείς μου είχαν πάρει κιλά με τα χρόνια.
Ο μπαμπάς δούλευε πολλές ώρες στην αίθουσα
κι αυτό στοίχισε στον γάμο τους.
Αλλά η αρρώστια της τους έφερε πάλι κοντά.
Είχαμε πάει να τη δούμε κι ο μπαμπάς πήρε το διάγραμμά της
κι είδε ότι ο γιατρός έγραφε "Ασθενής με ΑΠΑ".
Το πέταξε κάτω κι έτρεξε να βρει τον γιατρό.
Είπε "Πού θα την πας τη γυναίκα μου; Είναι άρρωστη! Μαλάκας είσαι;"
Ο γιατρός ευγενικά εξήγησε ότι ΑΠΑ σημαίνει "αποπνικτικό αίσθημα".
Ή ήταν πολύ καλός στον αυτοσχεδιασμό.
Πάντως μου άρεσε που ο μπαμπάς στήριζε τη μαμά.
"Ρόνι, έχουμε μια υπέροχη οικογένεια οι τέσσερίς μας,
κι η ευκαιρία μας να το πάμε από την αρχή είναι θαύμα.
Ίσως είναι.
Θα δουλέψουμε σκληρά μαζί, αργά, σε παρακαλώ.
Πρώτα, πρέπει να βγάλω τον επόμενο μήνα, μέρα με τη μέρα.
Φοβάμαι πολύ.
Αν χρειαζόταν αυτή η απαίσια αρρώστια για να έρθουμε κοντά, χαλάλι.
Τα τελευταία χρόνια εμένα μισούσα, όχι εσένα.
Τα κιλά μου με έκαναν δυστυχισμένη.
Να έχεις υπομονή.
Σ' αγαπώ πάρα πολύ.
Μάρσα".
Πολύ ειλικρινές.
Ναι, φοράει περούκα σ' αυτές τις φωτογραφίες.
Αλλά περάσαμε τέλεια εκείνο το βράδυ.
Χορέψαμε πολύ.
Ακόμα και το αγαπημένο της τραγούδι, το "Piano Man" του Μπίλι Τζόελ.
Μην το παίξεις, έχει ακριβά δικαιώματα.
Πλέον, μέναμε σε νέα πόλη.
Εγώ κι η αδελφή μου προσπαθούσαμε να κάνουμε φίλους.
Η μαμά πήγαινε συχνά στο νοσοκομείο.
Έτσι, εγώ κι η αδελφή μου γινόμασταν πιο ανεξάρτητοι,
φτιάχνοντας φαγητό, βάζοντας μπουγάδα και…
Ένα απόγευμα, γύρισε ο μπαμπάς από το νοσοκομείο.
Μας φώναξε στο σαλόνι.
Είπε "Τζεφ, Ρόμπιν, ελάτε εδώ".
Μας αγκάλιασε.
Είπε "Δεν ξέρω πώς να σας το πω…
Σήμερα πέθανε η μαμά.
Μείνετε εδώ μαζί μου ή πηγαίνετε στο δωμάτιό σας. Ό,τι θέλετε".
Θυμάμαι να κάθομαι στο δωμάτιό μου.
Ήμουν 15
και σκεφτόμουν "Έτσι είναι η ζωή;
Νομίζεις ότι είναι ένα πράγμα κι είναι κάτι άλλο;"
Όπως όταν πας σε σταντάπ κι ένας τύπος μιλάει για πεθαμένους συγγενείς.
Μερικές φορές πρέπει να ακολουθήσεις το ρεύμα, με πιάνετε;
Δεν μιλούσαμε πολύ για τη μαμά μετά.
Ερχόταν στα όνειρά μου. Πολλοί μου λένε ότι τους συμβαίνει αυτό.
Κοιμάμαι κι έρχεται. "Μαμά, νόμιζα ότι πέθανες".
"Όχι, ζω". Γελούσαμε, κλαίγαμε, αγκαλιές, φιλιά.
Φυσικά, ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι ήταν όνειρο.
Είναι σαν να μαθαίνεις το νέο ξανά και ξανά.
Τότε αποφάσισα ότι η ζωή μου θα ήταν διαφορετική.
Ήμουν υπεύθυνος για την ευτυχία μου και θα απολάμβανα στο έπακρο τη ζωή μου.
Έμαθα νωρίς ότι οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να πενθούν
και μετά να προχωρούν.
Δεν μπορείς να πενθείς για πάντα, γιατί ένα μέρος σου πεθαίνει.
Δεν είναι δίκαιο.
Έτσι κάναμε αυτό που κάνουν οι άνθρωποι.
Ανακάμψαμε.
Ο μπαμπάς έβγαζε αρκετά από την αίθουσα
κι ως μονογονέας έκανε το καλύτερο που μπορούσε.
Άρχισε να πηγαίνει στο Ατλάντικ Σίτι. Άνοιγαν καζίνο.
Έπαιζε μπλακ τζακ.
Γνώρισε τον Ντον Ρικλς σε ένα ψητοπωλείο.
Γινόταν διάσημος στο κέτερινγκ, όλοι τον ήξεραν.
Μια μέρα έπαιζα πόκερ με τους φίλους μου στο τραπέζι της κουζίνας.
Έβγαλα αυτήν τη φωτογραφία κι ο φίλος μου ο Χέιμο εδώ έκλαιγε
επειδή είχε χάσει 100 δολάρια στο πόκερ.
Γύρισε ο μπαμπάς από τη δουλειά, με το σμόκιν και την τσέπη γεμάτη
κι είδε τον Χέιμο να κλαίει και του είπε "Μην ανησυχείς, Χέιμο. Στάσου".
Πήγε στο ψυγείο και πήρε ένα κομμάτι βούτυρο.
Ο μπαμπάς το έβαλε στο τραπέζι.
Είπε "Χέιμο,
αν φας το βούτυρο…
θα σου δώσω 100 δολάρια".
Ο Χέιμο έφαγε τρεις μπουκιές και ξέρασε. Ο μπαμπάς του έδωσε 47 δολάρια.
Το ηθικό δίδαγμα; Δεν έχω ιδέα.
Ο μπαμπάς ήταν τυπάς.
Ένα βράδυ, έπρεπε να βγάλω τα σκουπίδια. Έκανε ψύχρα.
Φόρεσα γρήγορα το σακάκι του κι έτυχε να βάλω το χέρι στην τσέπη.
Έβγαλα ένα πλαστικό σακουλάκι με λευκή σκόνη.
Λέω "Γιατί ο μπαμπάς κουβαλάει αλάτι;"
Αλλά το κατάλαβα, και δεν με εξέπληξε έναν χρόνο μετά
όταν με πήρε νωρίτερα από το σχολείο και με πήγε σε μια συνάντηση
με σύμβουλο εισαγωγής σε κολέγια.
Ο μπαμπάς καβάλησε τη γωνία με το αμάξι και μιλούσε ασταμάτητα.
Κατάλαβα τι συνέβαινε, ντράπηκα και του είπα ψέματα.
Είπα "Νομίζω ότι θέλουν να με δουν μόνο μου την πρώτη φορά"
και μπήκα χωρίς αυτόν.
Έναν χρόνο μετά, πήγα κολέγιο.
Πήγα στο Boston University.
Κύρια κατεύθυνση ο κινηματογράφος. Δευτερεύουσα οι πολιτικές επιστήμες,
αλλά κυρίως κάπνιζα με μπονγκ κι έβλεπα κωμωδίες με φίλους.
Κάποιοι είναι εδώ απόψε.
Άρχισα να παίζω σε μπάντες πανκ ροκ.
Ήμουν μουσικός διευθυντής στο ραδιόφωνο του κολεγίου.
Το καλύτερο κάθε βδομάδα ήταν τα σαββατόβραδα.
Πήγαινα με τους φίλους μου στο σινεμά στην οδό Έξετερ
και παίζαμε το The Rocky Horror Picture Show.
Ήμουν πολύ σέξι με τις διχτυωτές κάλτσες.
Για πρώτη φορά, άφηνα ελεύθερο τον εαυτό μου,
διασκέδαζα, ήμουν δημιουργικός.
Στα μισά του τρίτου έτους…
έλαβα επείγον τηλεφώνημα από τον παππού, που ζούσε μαζί μας.
Είπε "Γύρνα γρήγορα, παιχταρά".
Ο μπαμπάς ήταν στο νοσοκομείο
με ανεύρυσμα στον εγκέφαλο λόγω κοκαΐνης.
Έπεσε σε κώμα
και μετά από τρεις μέρες
έφυγε κι εκείνος.
Προσπαθώ να μην του θυμώνω.
Ζούσε τη ζωή του.
Αν εύχομαι να μην είχε πει ψέματα στην ασφαλιστική
ότι είχε κόψει το κάπνισμα;
Ναι, αλλιώς δεν θα έκανα οκτώ παραστάσεις την εβδομάδα.
Στην κηδεία του βρέθηκα πρώτη φορά μπροστά σε μικρόφωνο.
Είπα "Αν ξέρατε τον μπαμπά, ξέρετε ότι θέλει να τον θυμούνται
όχι με λύπη, αλλά με χαμόγελο".
Όσοι ξέραμε ήρθαν στο σπίτι. Εγώ κι η αδελφή μου ήμασταν έφηβοι.
Οπότε οι γείτονες κι οι φίλοι έλεγαν
"Είσαστε ορφανά πλέον.
Να μείνετε μαζί μας. Θα σας υιοθετήσουμε".
Κι εμείς τους λέγαμε "Βρε ουστ από το σπίτι μας.
Είναι δικό μας τώρα".
Ήρθε ο ραβίνος να πει την προσευχή.
Όλοι στο δωμάτιο ήταν λυπημένοι, κι εγώ με την αδελφή μου
ανταλλάξαμε βλέμματα.
Αυτή κοίταξε κάτω κι άρχισε να γελάει.
Κοίταξα κι εγώ, κι είδα το κουτάβι της
να τρίβεται στο πόδι του ραβίνου.
Εκείνος έκανε πως τάχα μου δεν έτρεχε τίποτα.
Αμέσως άρχισα να γελάω. Όλοι γελούσαν. Ακόμα κι ο ραβίνος με το κουτάβι γελούσαν.
Τότε κατάλαβα ότι οι γονείς μας μας άφησαν άλλη μια τεχνική αυτοάμυνας.
Την αίσθηση του χιούμορ,
την ικανότητα να γελάς με τα πιο σκοτεινά.
Κι αυτό μου έσωσε τη ζωή.
Οι γονείς μου δεν πρόλαβαν να με δουν να παίζω.
Θα λάτρευαν τη ζωή μου, φίλε.
Σίγουρα θα τη λάτρευαν. Θα ήταν εδώ κάθε βράδυ.
Πράγματι.
Μάλλον θα καθόντουσαν στην πρώτη σειρά
αντί γι' αυτούς τους τυχάρπαστους.
Είσαι περήφανος για μένα;
Ναι.
Κι εγώ για σας. Τα πάτε τέλεια.
Ετοίμαζα την παράσταση και σκεφτόμουν
"Πρέπει να μιλάω έτσι για τους γονείς μου, να διαβάζω τα ερωτικά τους γράμματα;"
Δεν είναι εδώ να γελάσουν μαζί μας.
Τη μαμά σχεδόν δεν τη θυμάμαι πια.
Ο μπαμπάς έφυγε ξαφνικά και έμειναν πολλά που δεν είπαμε.
Ήθελα να το σκεφτώ.
Πήρα άδεια και πήγα κάμπινγκ με κάτι φίλους στα βόρεια.
Δεν είχα ξαναπάει, και οδηγώ προς το κάμπινγκ.
Σκοτεινιάζει κι έχω χαθεί.
Τόσο πολύ έχω χαθεί, που δεν το έχω πάρει καν είδηση.
Οδηγώ σε λάθος κατεύθυνση 20 λεπτά μέχρι να το καταλάβω.
Κι εκεί που κάνω αναστροφή,
μπροστά στο αμάξι ήταν ένα παγκάκι,
μια στάση λεωφορείου
και μια ταμπέλα έλεγε Paul Smith Junior College.
Και λέω "Τι; Στάσου.
Εδώ ερωτεύτηκε ο μπαμπάς τη μαμά κι έγραφαν γράμματα.
Δεν το πίστευα.
Ήξερα ότι σήμαινε κάτι…
γιατί δίπλα στο παγκάκι ήταν δύο ελάφια.
Στέκονταν στο πλάι του δρόμου και με κοιτούσαν.
Το ένα ελάφι είχε τεράστια βυζιά.
Το άλλο είχε λευκή σκόνη εδώ, μιλούσε σαν πολυβόλο, μου έδινε οδηγίες.
Και λέω "Εντάξει!"
Όμως με ενέπνευσε να συνεχίσω,
να προσπαθήσω να καταλάβω καλύτερα τους γονείς μου
για να βοηθήσω ίσως άλλους να καταλάβουν τη ζωή τους καλύτερα.
Πριν από αυτό το σόου, έψαξα τα πράγματά τους πάλι
και βρήκα ένα κουτί με φορολογικές δηλώσεις
που κρατούσα για κάποιον λόγο.
Έβγαλα έναν φάκελο FedEx, τον άνοιξα κι έπεσε αυτό.
Πρέπει να το διάβασα μία φορά, το έβαλα μέσα και το ξέχασα.
Το μόνο γράμμα που μου έγραψε ο μπαμπάς.
"Αγαπητέ Τζεφ, ξέρεις ότι δεν το 'χω με τα γράμματα.
Όμως σκέφτηκα ότι έπρεπε να γράψω αυτό που θέλω να πω.
Οι πιο πολλοί πατεράδες αγαπούν τα παιδιά τους, αλλά λίγοι είναι τυχεροί
να τα θεωρούν και φίλους τους.
Δεν ξέρω αν θα καταλάβεις τι εννοώ,
αλλά άμα κάνεις παιδιά μια μέρα, θα καταλάβεις".
Κοίτα, μπαμπά,
προσωπικά πλήρωσα για 11 εκτρώσεις.
Δεν ξέρω αν εννοείς αυτό.
Αλλά μέχρι στιγμής, σε πιάνω.
"Το πρώτο που θέλω να κάνω είναι να θυμηθώ τις χαρές
που μου έδωσες τόσα χρόνια.
Όταν γύριζες από το καράτε,
όταν γελούσαμε με ανοησίες στο αμάξι.
Και φυσικά, όταν σε έβλεπα να τρέχεις στο γήπεδο
για το πολιτειακό πρωτάθλημα γυμνασίων".
Το σκορ ήταν 0-11. Με δουλεύει εδώ.
"Έβλεπα την άριστη απόδοσή σου όταν άρχισες δουλειά στο Κλίντον Μάνορ
και δεν εκμεταλλευόσουν ότι ήσουν γιος του αφεντικού".
Ωραίο αυτό.
"Πώς γελούσαμε όταν μου έριχνες μακαρόνια στα πόδια".
Η μαμά άρχιζε μακαρονομαχίες στην κουζίνα.
Έλεγε "Μακαρόνια! Ένα, δύο, τρία" και πετούσαμε παντού μακαρόνια.
Το κάνω ακόμα με την αδελφή μου.
Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
"Σήμερα, Τζεφ, σε βλέπω να παίρνεις απολυτήριο λυκείου.
Ξέρω ότι σπάνια μιλάμε για τη μάνα σου,
αλλά ξέρω ότι όλοι τη σκεφτόμαστε συχνά πυκνά.
Πόσο περήφανη θα νιώθει τώρα.
Ξέρω ότι δεν σου έχω δείξει τα συναισθήματα που έχω για σένα,
αλλά υπάρχουν.
Αν σε έκοψα την ώρα που ήθελες να μου μιλήσεις, συγγνώμη".
Δουλεύαμε πολλές ώρες στην αίθουσα εκδηλώσεων.
Για να του μιλήσω ιδιαιτέρως, έπρεπε να μπούμε στο μεγάλο ψυγείο.
Οι συζητήσεις μας ήταν σύντομες
κι οι ρώγες μας, πέτρα.
"Μετά τον θάνατο της μητέρας σου,
δεν πέρασα αρκετό χρόνο μ' εσένα και την αδελφή σου.
Ήταν δύσκολο λόγω της ακμής της επιχείρησης,
κι επειδή έβγαινα τα βράδια αντί να περνάμε χρόνο μαζί.
Ελπίζω να μη σου έλειψε η παραδοσιακή οικογενειακή ζωή, κι αν σου έλειψε,
ζητώ συγγνώμη.
Θέλω να κλείσω λέγοντας ότι είσαι ο καλύτερος.
Δεν θα μπορούσα να έχω καλύτερο γιο.
Είσαι ευγενικός, καλός κι έχεις τα μυαλά στη θέση τους.
Μείνε έτσι, Τζεφ, και θα είσαι χαρούμενος και θα τα πας καλά στη ζωή.
Θα σ' αγαπώ πάντα και θα σε θεωρώ φίλο.
Ο πατέρας σου", με θαυμαστικό.
Μπαμπά, αν είσαι περήφανος για μένα, στείλε σημάδι.
Ευχαριστώ, μπαμπά.
Ίσως μετά την παράσταση.
Νιώθω τόσο τυχερός.
Είχα φοβερούς γονείς και με μεγάλωσαν σωστά.
Όταν δέχεσαι τέτοια χτυπήματα μικρός, αλλάζεις.
Κάποιοι το ξέρετε.
Κάτι φορές τα μακροπρόθεσμα σχέδια είναι δύσκολα
επειδή νιώθεις ότι θα καταρρεύσουν.
Κάτι φορές είναι δύσκολο να συνδεθείς με ανθρώπους, γιατί νιώθεις
ότι θα εξαφανιστούν.
Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Μερικές φορές χαμογελάω ψεύτικα κι ελπίζω να γίνει αληθινό χαμόγελο.
Αυτό συνήθως πιάνει.
Κι ο φίλος μου ο Μαρκ είναι εδώ.
Γεια σου, Μαρκ.
Είπε "Πάρε το μάθημα κωμωδίας, το σταντάπ, μαζί μου.
Νομίζω ότι θα είσαι καλός".
Πήραμε το μάθημα. Τι είχα να χάσω;
Ήμουν ένας παχουλός άχρηστος που έμενε με τον παππού του
και λάτρεψα αμέσως το μάθημα.
Είχα να ενθουσιαστώ τόσο από τότε που έκανα καράτε μικρός.
Βρήκα διέξοδο για τις εμπειρίες της ζωής σε κάτι διασκεδαστικό, θεραπευτικό.
Ένα από τα πρώτα μου αστεία ήταν
"Μην αφήσετε ποτέ τον παππού να σας κλείσει ραντεβού στα τυφλά".
Ανοίγει την πόρτα και της ρίχνω μια ματιά.
Χάλι.
Έτσι την έλεγαν.
Το εβραϊκό της όνομα ήταν Χαλ.
Φίλε, έτρεχα,
μοίραζα φυλλάδια, έκανα ό,τι μπορούσα για να ανέβω στη σκηνή.
Τελικά, ο υπεύθυνος του καλύτερου κλαμπ κωμωδίας στη Νέα Υόρκη με συμπάθησε.
Άρχισε να με καλεί στην καντίνα απέναντι από το κλαμπ.
Μετά τις παραστάσεις, μου έδινε συμβουλές.
Κανείς δεν με είχε πιστέψει πιο πριν. Ήταν τέλειο.
Ένα βράδυ μου είπε "Τζεφ, νομίζω ότι μπορείς να γίνεις ηθοποιός".
"Αλήθεια;" "Ναι", είπε. "Να κάνεις μαθήματα".
"Εντάξει".
Είπε "Ξέρεις, θα σου κάνω το πρώτο σου μάθημα".
Ήταν δύο το πρωί. Είπε "Μένω δύο τετράγωνα πιο κάτω".
Πήγαμε στο διαμέρισμά του.
Είπε "Θα αρχίσουμε με ασκήσεις αναπνοής. Κλείσε τα μάτια".
Έβαλε το χέρι του εδώ. Είπε… "Χαλάρωσε.
Αναπνοή, Τζεφ.
Δεν χαλαρώνεις. Κλειστά τα μάτια, χαλάρωσε.
Αναπνοή, Τζεφ. Χαλάρωσε".
Το χέρι του έφτασε εδώ.
Το κατάλαβα κι έκανα πίσω.
Είπα "Δεν ξέρω, φίλε. Δεν ξέρω. Πρέπει να φύγω.
Με περιμένει ο παππούς στο Νιου Τζέρσι".
Ένιωσα ταπεινωμένος.
Αλλά πήγαινα στο κλαμπ κάθε βράδυ.
Δεν θέλω ένας βλάκας να σταθεί εμπόδιο στο νέο μου όνειρο να κάνω σταντάπ.
Κάτι φορές νιώθω ότι του οφείλω ευγνωμοσύνη
γιατί μου έδειξε πόσο δύσκολος είναι ο χώρος του θεάματος.
Είναι εδώ απόψε. Ένα χειροκρότημα.
Χένρι, σε κατάλαβα.
Ας μην το φέρουμε βαρέως.
Αν και, εδώ που τα λέμε, εμένα μου έπεσε κάπως βαρύ.
Κάτι φορές νιώθω ορφανό από μητέρα
Μακριά από το σπίτι
Είπα μακριά από το σπίτι
Κάθε βράδυ, μετά την παράσταση, πήγαινα στον Κεντρικό Σταθμό εδώ.
Έπαιρνα το 114 Εξπρές λεωφορείο για να γυρίσω στο Νιου Τζέρσι,
όπου έμενα με τον 78χρονο συγκάτοικό μου, τον πατέρα της μαμάς μου, τον παππού Τζακ.
τον καλύτερό μου φίλο, την αδελφή ψυχή μου.
Τρώγαμε μαζί. Ανταλλάσσαμε ρούχα.
Οι φίλοι μου έγιναν φίλοι του.
Του έκανα και πάρτι όταν έγινε 79.
"Παιχταρά, να τους λες ότι είμαι 80.
Έτσι θα πάρω καλύτερα δώρα".
Τον πήγαινα όλη μέρα στους γιατρούς.
Το βράδυ, ερχόμουν στη Νέα Υόρκη για να ανέβω στη σκηνή.
Ο παππούς πάντα μου έδινε λίγα λεφτά για το λεωφορείο και μία μπανάνα.
"Πάρε μια μπανάνα για τον δρόμο.
Άντε. Μπορεί να θες κάλιο ή…
μπορεί να κολλήσεις στην κίνηση,
ή να γνωρίσεις κάποια.
Στην ανάγκη, τη χρησιμοποιείς για ντίλντο.
Αν στενοχωρηθείς, γύρνα τη στο πλάι.
Θα σου θυμίσει να χαμογελάσεις".
Έτσι μου έλεγε "Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου,
αλλά θα είμαι μαζί στη διαδρομή".
Ήταν πάντα εκεί για μένα,
ακόμα κι όταν μπουσουλούσα στο διαμέρισμά του.
Η γιαγιά Χέλεν έφτιαχνε τσάι και σκόνταψε πάνω μου με την τσαγιέρα
και μου έριξε λίγο βραστό νερό εδώ.
Ακόμα έχω σημάδι, αλλά δεν είναι τόσο χάλια,
επειδή ο παππούς Τζακ με βούτηξε με τα μεγάλα του χέρια
κι έτρεξε 13 τετράγωνα μ' εμένα στα χέρια στα επείγοντα.
Στόφα πρωταθλητή.
Ήταν συνταξιούχος τεχνίτης από το Μπρονξ.
Σκληρό καρύδι.
Έλεγε ότι ήταν πρωταθλητής.
Βλέπετε το δαχτυλίδι;
Είναι ατσαλένιο μπουλόνι
από υποβρύχιο των ναζί που αιχμαλωτίστηκε στον Β' Παγκόσμιο.
Το Ναυτικό των ΗΠΑ αιχμαλώτισε ένα υποβρύχιο των ναζί.
Το U-505, που εκτίθεται σε μουσείο στο Σικάγο.
Το έφεραν στην Αμερική για να μελετήσουν την τεχνολογία του.
Ο παππούς Τζακ ήταν τεχνίτης στα ναυπηγεία στη Βαλτιμόρη,
κι η ομάδα του ήταν υπεύθυνη για το υποβρύχιο για λίγες μέρες.
Έβγαλε ένα μπουλόνι, το έτριψε κι έφτιαξε το δαχτυλίδι.
Το άγγιζε για καλή τύχη.
Το φορούσε όλη του τη ζωή. Στόφα πρωταθλητή.
Και κάπως έτσι, μείναμε οι δυο μας.
Η γυναίκα του είχε πεθάνει, η αδελφή μου ήταν στο κολέγιο.
Ήμασταν δύο τρελοί στο σπίτι που μεγάλωσα στο Νιου Τζέρσι.
Μερικές φορές έπαιρνα την ηλεκτρική κιθάρα μου κι έρχονταν φίλοι σπίτι.
Ο παππούς τραγουδούσε μπλουζ στο σαλόνι.
Νιώθω αύριο
Όπως νιώθω σήμερα
Θα πάρω τα πράγματά μου και θα φύγω
Ήμουν 23 ετών, προσπαθώντας να αρχίσω τη ζωή μου
κι αναρωτιόμουν πόσο θα φρόντιζα ακόμη τον παππού.
Ανάρρωνε από άλλη μια δύσκολη εγχείρηση
κι ένας κοινωνικός λειτουργός είπε
να δω ένα γηροκομείο υποβοηθούμενης διαβίωσης.
Το είδα, ήταν ωραίο, αλλά ήξερα ότι δεν ήταν για μας.
Ήξερα ότι θα πάμε μαζί ως το τέρμα.
Υπάρχει μια φοβερή οργάνωση που ερχόταν σπίτι,
εξέταζε τον παππού και έφερνε ζεστό φαγητό
για να μπορώ να έρχομαι Νέα Υόρκη και να κυνηγήσω το όνειρο.
Δυνατό χειροκρότημα για το Meals on Wheels.
Φοβεροί άνθρωποι.
Σίγουρα βρίσκονται εδώ απόψε φροντιστές.
Έχετε τον σεβασμό μου.
Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να φροντίζεις κάποιον
που δεν μπορεί μόνος του.
Σας υπόσχομαι ότι θα βλέπετε τη ζωή σας με περηφάνια.
Σας το υπόσχομαι.
Ο παππούς είχε μια υπέροχη Τζαμαϊκανή νοσοκόμα, τη Λίλι.
Έλεγε "Όλοι είναι δύο φορές παιδιά.
Μία όταν γεννιούνται και μία όταν πεθαίνουν".
Έτσι ένιωθα με τον παππού Τζακ.
Μια φορά κοιμόμουν και μπήκε σκοντάφτοντας στο δωμάτιό μου μες στη νύχτα
και κατέρρευσε στο κάτω μέρος του κρεβατιού μου με τα πόδια στο πλάι.
Πονούσε πολύ. Του είχαν σπάσει κάποια πλευρά για τα χειρουργεία.
Ήταν λιπόθυμος και κοιμήθηκε έτσι όλη νύχτα
κρατώντας τον αστράγαλό μου
για να στηριχτεί ή για ζεστασιά
όπως ένα παιδάκι κρατάει το χέρι της μαμάς του στον ύπνο.
Ξυπνήσαμε το πρωί, δεν ένιωθε άβολα.
Απλώς είχε αφεθεί στην κατάσταση.
"Ξέρω ότι σου σπάω τα νεύρα, αλλά μπορείς να με βοηθήσεις να σηκωθώ;"
Έτρεξα μπροστά από το κρεβάτι και του έδωσα το χέρι μου.
Δεν πήρε τη βοήθεια, μόνο μου το έσφιξε. Στόφα πρωταθλητή.
Σηκώθηκε μόνος του,
σιγά σιγά, σαν επαγγελματίας πυγμάχος…
μέχρι που ήταν όρθιος.
Είπα "Παππού, είσαι καλά;"
Χαμογέλασε. "Μακάρι να ήμουν δαχτυλίδι στο δάχτυλο του κοριτσιού μου.
Κάθε φορά που θα έξυνε τον πισινό της,
θα έβλεπα τη γη της επαγγελίας".
Έξι ξεκινούσαμε τη μέρα μας.
Δεν έχασε ποτέ τη μαγκιά του,
ό,τι κι αν συνέβαινε.
Βρήκε και κοπέλα. Την έλεγαν Σάρα. Τη γνώρισε στο κέντρο ηλικιωμένων.
Έλεγε "Όσον αφορά τα ερωτικά, και το λίγο είναι αρκετό".
Στα γενέθλιά της, την πήγε να τρυπήσει τα αυτιά της για πρώτη φορά.
"Χρειάστηκε να την ακινητοποιήσουν, αλλά το έκανε".
Δεν άφηνε τη Σάρα να τον δει στο νοσοκομείο. Ήταν πολύ περήφανος.
Δεν ήθελε να τον δει σαν κάτι λιγότερο από πρωταθλητή.
Ήμουν μαζί του στο νοσοκομείο μια φορά κι αναφέρθηκε το όνομά της.
Δεν ήταν καλά, αλλά ζωντάνεψε.
Είπε "Θέλω να της μιλήσω. Κάλεσέ τη".
Την πήρα.
Ήταν η τελευταία φορά που μίλησαν.
"Γεια χαρά, μωράκι. Εγώ είμαι.
Δεν γκαστρώθηκες, έτσι;
Καλά, έρχομαι με ανοιχτά τα μαγαζιά.
Ελπίζω να μη φαλιρίσει το ταχυδρομείο
επειδή έχω καιρό να σου στείλω ερωτικό γράμμα".
"Ονειρευόμουν τόσο καιρό πως η ζωή θα μπορούσε να είναι γλυκιά;
Μήπως τα όνειρα που βλέπω μ' εσένα
είναι παλάτια στην άμμο;
"Εντάξει, Μανούλα, Αγριολούλουδο, Ζάζα, Φαλάνγκα,
να σε ακούσω ήθελα.
Γρήγορα θα είμαι πάλι στο πόδι, μωρό μου. Θα σε πάρω αγκαλιά.
Θα πάρουμε το κολιέ για να 'ναι ασορτί με τα σκουλαρίκια.
Εντάξει, μωράκι…
ψηλά στον ουρανό.
Γεια".
"Έπρεπε να τη δεις, παιχταρά.
Ένα χρυσό σκουλαρίκι σε κάθε αυτί.
Κούκλα.
Ωραία.
Δίνε του, φύγε.
Καλή παράσταση, πάρε μια μπανάνα για τον δρόμο".
Να το δαχτυλίδι.
Όποτε χρειάζομαι λίγη στόφα πρωταθλητή,
το ακουμπάω σε κάτι και σκέφτομαι τον παππού Τζακ.
Μερικές φορές σκέφτομαι μια γκόμενα που δαχτύλωσα στο Ντένβερ κάποτε, αλλά…
κυρίως σκέφτομαι τον παππού Τζακ.
Αυτό το δαχτυλίδι δεν είναι μόνο σύμβολο του καλού ενάντια στο κακό.
Είναι σύμβολο ανθεκτικότητας.
Ο παππούς Τζακ χήρεψε,
έχασε την κόρη του, το σώμα του.
Αλλά δεν παραπονέθηκε ποτέ ούτε λυπήθηκε τον εαυτό του.
Μου έμαθε να είμαι έτοιμος για όλα
και να συνεχίζω.
Ο επόμενος καλεσμένος είναι ένας νέος κωμικός
που κάνει ντεμπούτο στη συνδρομητική τηλεόραση.
Ας καλωσορίσουμε τον Τζέφρι Ρος.
Τζεφ.
Ναι! Φίλε!
Αυτό το έγραψε ο μπαμπάς στη μαμά.
Λέγεται "Αμάν με το ψωμί".
Το χαμόγελό σου ανθίζει Σαν καλοκαιρινό λουλούδι
Τα μαλλιά σου πέφτουν Σαν ανοιξιάτικη βροχή
Τα μάτια σου είναι σαν ανοιχτή θάλασσα Μπλε από άκρη σ' άκρη
Πώς γίνεται ο πισινός σου να είναι σαν φορτηγό;
Αμάν με το ψωμί
Εντάξει.
Το επόμενο το έγραψε η μαμά μου
στον μπαμπά για να τον αντικρούσει.
Λέγεται "Βάλε μια μπλούζα, τρομάζεις τα παιδιά".
Η κωμωδία μού έχει δώσει αποκλειστική πρόσβαση στον κόσμο.
Έχω παίξει σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Αφρική, σε όλη την Αμερική,
ακόμα και σε εμπόλεμες ζώνες στη Μέση Ανατολή.
Αλλά όντως πήρα μαύρη ζώνη στο θάψιμο στην κωμωδία,
όταν δύο από τους καλύτερους, ο Κρις Ροκ κι ο Ντέιβ Σαπέλ,
με κάλεσαν μαζί τους στο Λονδίνο ως καλεσμένο έκπληξη
στην παράστασή τους στο O2 Arena.
Είπαν "Κάνε ό,τι γουστάρεις".
Βγήκα μπροστά σε 15.000 ανθρώπους
κι άρχισα να λέω για τη βασίλισσα Ελισάβετ.
Υποτίθεται ότι δεν το κάνουν οι Αμερικανοί.
Το Μπάκιγχαμ ήταν λίγα χιλιόμετρα μακριά.
Είπα "Μ' αρέσει η βασίλισσα. Μου θυμίζει την προγιαγιά Ρόζι.
Κι οι δύο κρατούσαν ενωμένες τις τρελές οικογένειές τους".
Η βασίλισσα είχε μόλις υιοθετήσει δύο κουτάβια Κόργκι.
Είπα "Τρομερό, υιοθετεί κουτάβια στα 96.
Το άκρον άωτον της αισιοδοξίας.
"Μαζί θα γεράσουμε, μικρό μου Ιωβηλάκι, Μπουμπιλάκι".
Ήταν δώρο για τον άντρα της, τον πρίγκιπα Φίλιππο,
που τότε ήταν στο νοσοκομείο στα 99 του.
Του έδωσε δύο Κόργκι για τα περαστικά.
Είναι πολύ γλυκό, αλλά το θεώρησα κόλπο για δημοσιότητα,
γιατί την ίδια βδομάδα είχε βγει η Μέγκαν Μαρκλ
λέγοντας ότι η βασιλική οικογένεια ήταν ρατσιστική.
Οι περισσότεροι είπαμε "Ευχαριστούμε, ντετέκτιβ Μαρκλ".
"Θες να μας πεις ότι αυτοί οι 100χρονοι ασπρουλιάρηδες
που φοράνε στέμματα και κάπες,
ζουν σε παλάτια κι αποίκισαν το 70% του πλανήτη
μπορεί να έχουν απαρχαιωμένες απόψεις για τις φυλές;
Πώς έλυσες την υπόθεση, ντετέκτιβ;"
Θέλει να σου μιλήσει η Σκότλαντ Γιαρντ.
Οι υπόλοιποι υποθέσαμε ότι η βασίλισσα σουλάτσαρε στο Μπάκιγχαμ μια μέρα
κι είπε "Φίλιππε, μίλησα στον Χάρι".
Φοβερά νέα, επιτέλους θα έχουμε μη λευκό στην οικογένεια.
Έναν φρέσκο πρίγκιπα.
Τέρμα τα μωρά από αιμομιξίες.
Κουταβάκια, ας γιορτάσουμε.
Φίλιππε, γάμησέ με μια τελευταία φορά.
Ώρα για τσάι, Φίλιππε.
Σε διατάζω να μοστράρεις μπαλάκια στη μούρη της βασίλισσα πάραυτα.
Χώσε τα 99χρονα μπαλάκια σου στο στόμα μου".
Φίλιππε, στόλισέ μου τον λαιμό με τη ρευστή σου πέρλα
να δέσει με το περλένιο μου κολιέ.
Φίλιππε, γεύσου το πιτάκι μου μία τελευταία φορά".
Κουτάβια, κάτω από το κρεβάτι.
Φίλιππε, γάμησέ με λες και είναι 1939.
Μόλις αποικίσαμε τα Μπαρμπάντος.
Θυμάσαι.
Φίλιππε, χύνω, Φίλιππε!
Ο Θεός σώζει
εμένα!
Μωρό μου.
Μπράβο, Φίλιππε, γεράκο μου.
Αχ, Φίλιππε.
Φίλιππε…
Φίλιππε;"
Του έκανε δώρο δύο κουτάβια.
Κι εκείνος πέθανε τρεις μέρες μετά.
Ο πρίγκιπας Φίλιππος πέθανε την ίδια μέρα με έναν αγαπημένο μου ράπερ, τον DMX.
Τι ειρωνεία που τα τελευταία λόγια του Φίλιππου ήταν
"Πού είναι τα σκυλιά μου;"
Σπουδαία παράσταση.
Πολύ μεγάλη.
Αλλά οι παραστάσεις έρχονται και φεύγουν.
Οι φιλίες που κάνουμε στη διάρκειά τους, αυτές μένουν.
Οι κωμικοί είναι η παρέα μου.
Πρώτα απ' όλα είμαι κωμικός.
Γι' αυτό με πονάει τόσο, πιο πρόσφατα,
όταν τρεις κολλητοί μου πέθαναν μέσα σε οκτώ μήνες.
Το ίδιο το όρος Ράσμορ της κωμωδίας.
Αυτοί με έκαναν να γελάω μέχρι δακρύων.
Έμεινα εγώ για να πω την ιστορία.
Έχουμε φαν του Νορμ Μακντόναλντ;
Ναι!
Ο Νορμ έλεγε δύο φορές τον χρόνο ένα αγαπημένο μου αστείο.
Έλεγε "Πλησιάζει η αλλαγή ώρας.
Της δίνω το πολύ έξι μήνες".
Μία από τις πρώτες μου παραστάσεις επί πληρωμή ήταν να βγαίνω πριν τον Νορμ
σ' ένα κλαμπ κωμωδίας στο Νιου Τζέρσι.
Δεν ήταν διάσημος τότε. Είχε κάποιους πιστούς φαν.
Ήταν ο αλλόκοτος Καναδός με την περίεργη προφορά.
Το κοινό δεν τον καταλάβαινε πάντα και τέσσερα στα επτά σταντάπ αποτύγχαναν.
Όταν τα πήγαινε τέλεια, πηγαίναμε στα παρασκήνια για πόκερ
ως το επόμενο σόου.
Όταν ο Νορμ δεν πήγαινε καλά, για λόγους που ακόμα δεν καταλαβαίνω,
πήγαινε δίπλα στις εξόδους
κι αποχαιρετούσε κάθε έναν θεατή που έφευγε.
Ήταν άβολο.
Ο Νορμ ήταν πάντα ένα βήμα πιο μπροστά απ' όλους.
Μακάρι να ήταν πιο ειλικρινής για την υγεία του.
Θα τον είχαμε αποχαιρετήσει σωστά.
Έχουμε φαν του Γκίλμπερτ Γκότφριντ;
Ο φίλος μου ο Γκίλμπερτ! Να τος!
Σε μία από τις τελευταίες του εμφανίσεις, μου έκανε έκπληξη
κι είπε αυτό το τρελό αστείο για το στοματικό στη νεκρή γιαγιά του.
Στην κηδεία του είπα "Η κωμωδία του Γκίλμπερτ είναι ατρόμητη,
αδυσώπητη και ανατρεπτική.
Όμως είναι τόσο αξιαγάπητος που μπορεί να μας κάνει να γελάσουμε
με ένα αστείο για σεξ με μία νεκρή".
Έπειτα κοίταξα το φέρετρο κι είπα "Δεν είναι αστείο τώρα, έτσι, Γκίλμπερτ;"
Με πήρε πρόσφατα η γυναίκα του η Ντάρα
κι είπε ότι ήθελε να φέρει τα έφηβα παιδιά της, στην παράσταση.
Είπα "Έχασαν πρόσφατα τον μπαμπά τους.
Μπορεί να είναι λίγο έντονο γι' αυτά, είναι πρόωρο".
Προς τιμήν της, η Ντάρα είπε "Όχι, θέλω να δουν
ότι πέρασες κάτι παρόμοιο στη ζωή σου
και είσαι καλά".
Όχι μόνο εγώ, αλλά και εκείνα είναι καλά.
Η Λίλι είναι πρωτοετής σε κινηματογραφική σχολή.
Κι ο Μαξ έπιασε το πρώτο του βυζί.
Μπράβο, φίλε.
Μ' αρέσει να έρχομαι σπίτι σας για φαγητό.
Μου λείπει να καθόμαστε στο τραπέζι με τον Γκίλμπερτ
να λέμε τραγούδια από τον Βιολιστή στη Στέγη.
Τζεφ, είμαι στο αμάξι και κάθομαι και μου λείπεις και…
Χρόνια σου πολλά
Χρόνια σου πολλά, αγαπημένε Τζέφρι
Χρόνια σου πολλά
Κάπως έσβησε η φωνή στο τέλος. Έτσι είναι άμα μεγαλώνεις.
Σ' αγαπώ, να περάσεις τέλεια.
Ευχαριστώ που κάλεσες τις κόρες μου, πρέπει να στρίψω αριστερά.
Γεια. Σ' αγαπώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ, Μπομπ.
Μπομπ Σάγκετ, ο μπαμπάς της Αμερικής.
Σαν τον Μπιλ Κόσμπι.
Αλλά ο Μπομπ έβαζε τον κόσμο για ύπνο παραδοσιακά,
έλεγε για το φιλανθρωπικό του έργο για το Ίδρυμα Έρευνας για τη Σκληροδερμία.
Μακάρι όλοι να έχετε έναν φίλο σαν τον Μπομπ.
Ήταν ο καλύτερος.
Πάντα σου έλεγε ότι σ' αγαπά.
Το άκουγες σε κάθε κουβέντα.
Ο Μπομπ κήρυττε τη θετικότητα.
Έλεγε "Δεν μιλάω αρνητικά". Μου έμαθε να μπλοκάρω τους επικριτές.
Έκανε κάνα δυο παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ κι ήταν πολύ περήφανος.
Πασίγνωστος τηλεοπτικός αστέρας σε όλον τον κόσμο.
Του άρεσε πολύ που ήταν κωμικός.
Ζούσε τη ζωή του σταντάπ.
Πέθανε και σαν κωμικός.
Κάποιοι ξέρετε την ιστορία.
Ήταν στη Φλόριντα. Έκανε ένα φοβερό σόου.
Μετά, γύρισε στο ξενοδοχείο και κάπως γλίστρησε και χτύπησε στο κεφάλι.
Τέλειο για τον παρουσιαστή του America's Funniest Home Videos.
Μπορούμε να το βάλουμε, Μπομπ.
Ή μπορείς να βάλεις αυτό.
Ήταν περίπλοκος τύπος, αλλά…
Μου έλειπε ο Μπομπ, όταν ξέσπασε η πανδημία.
Είχα χωρίσει, κι ο Μπομπ δεν ήταν εκεί
με τα συνηθισμένα μεταμεσονύκτια εμψυχωτικά λογύδριά του και τα σάντουιτς.
Όλοι το περάσαμε. Ήταν δύσκολα για όλους μας.
Οι παραστάσεις μου ακυρώθηκαν.
Ήμουν μόνος στο σπίτι.
Ένιωθα για πρώτη φορά μοναξιά.
Η πρώην μου πρέπει να με λυπήθηκε γιατί ένα πρωί μου έφερε ένα αδέσποτο
που βρήκε στον δρόμο, έναν γερμανικό ποιμενικό.
Πόσο να είναι ένα σκυλί;
Αυτό πρέπει να ήταν γύρω στα σαράντα.
Του έλειπε τρίχωμα, τα δόντια του χάλια, με ένα μπουκάλι ουίσκι παραμάσχαλα,
ακόμα χρωστούσε στον Μάικλ Βικ.
Λέω "Δεν το θέλω το σκυλί. Είναι προβληματικό.
Είμαι αλλεργικός στα σκυλιά και τα φοβάμαι.
Αλλά ήταν λες και το σύμπαν
με προκαλούσε να αγαπήσω αυτό το σκυλί.
Χρειαζόταν σπίτι.
Χρειαζόμουν έναν φίλο.
Την καθάρισα, της έδωσα φάρμακα.
Γίναμε κολλητοί. Ήταν η πανδημία. Ήμασταν συνέχεια μαζί, αλληλεξαρτώμενοι.
Αν πήγαινα για ψώνια μία ώρα, γύριζα…
και το σκυλί έκανε…
Το βράδυ, βγαίναμε έξω και κοιτάζαμε το φεγγάρι.
Στην πανσέληνο, αλυχτούσαμε στο φεγγάρι.
Της άρεσε πολύ.
Ένα πρωί, ξύπνησα κι είδα την ουρά της να κουνιέται.
Λέω "Είναι χαρούμενη.
Ίσως είμαι λίγο πιο χαρούμενος.
Ας γιορτάσουμε". Την πήγα στο πάρκο που δεν είχα ξαναπάει.
Τέλεια κανίς περπατούσαν
στα δύο πόδια κι ατμίζανε.
Πάω με το σκυλί μου, τον Κουασιμόδο του πάρκου.
Το σκυλί μου γάβγιζε σε λάθος κατεύθυνση.
Μπαλάκια του τένις χτυπούσαν τη μουσούδα της.
Της έτρεχε περίοδος.
Δεν είχε στειρωθεί η καημενούλα. Όλοι μας κοιτούσαν.
Μια κυρία είπε "Από καταφύγιο είναι;"
"Όχι, της κάνω μάθημα ηθοποιίας.
Κάνει πρόβα για τη νέα της ταινία.
Θα τη χτυπήσει λεωφορείο σε ταινία του Σκορτσέζε.
Είναι η Μπάρμπρα Στράιζχαουντ. Σεβασμός στο όνομα.
"Από καταφύγιο είναι; Τι λέτε, κυρία μου;
Τη δέρνω και να τη φέρνω στο πάρκο
για να την επιδεικνύω, ψυχάκι;
Ναι, είναι από καταφύγιο.
Και ναι, θα την κρατήσω".
Έβαλα τη φωτογραφία της στο Instagram.
Λεζάντα "Το παντοτινό της σπίτι".
Άπειρα like.
Άρχισα να κατακλύζομαι από μηνύματα.
Άμεσα μηνύματα από απελπισμένα καταφύγια σκύλων στην πανδημία.
Άσερ, παίξε λυπητερή μουσική διαφημιστικού για σκύλους.
Ναι.
Ξέρεις πώς πάει, έτσι;
Παίρνω το εξής μήνυμα.
"Έχουμε άλλον έναν γερμανικό ποιμενικό.
Είναι κουτάβι.
Αν δεν της βρούμε σπίτι στα επόμενα 12 λεπτά…
θα πρέπει να τη γρονθοκοπήσουμε…
να την κάνουμε σμούθι και να τη δώσουμε στα άλλα σκυλιά".
Τι;
Ορίστε.
Ποτέ μου δεν είχα σκύλο.
Ξαφνικά έχω δύο γερμανικούς ποιμενικούς σπίτι.
Ναι.
Και ξέρουν ότι είμαι Εβραίος.
Κάθε πρωί.
"Ξύπνα, Εβραίε! Στο πάρκο, schnell!
Στο πάρκο σκύλων!
Πού κρύβεις τις λιχουδιές;
Πού είναι οι λιχουδιές, Εβραίε;
Μυρίζουμε λιχουδιές.
Πού είναι οι λιχουδιές;
Καλύτερα να μας τις δώσεις γιατί θα τις βρούμε.
Πού είναι οι λιχουδιές; Στη σοφίτα;
Τα χαρτιά σου, Εβραίε.
Θέλουμε κατούρημα. Πού είναι τα χαρτιά σου;"
Τα ονόμασα Άους και Σβιτς.
Τ' αγαπώ, αλλά τα κλοτσάω μία φορά την ημέρα για κάθε Εβραίο
που χάσαμε στο Ολοκαύτωμα.
Μην κάνετε μαγκιές με Εβραίους. Το βρίσκουν αστείο.
Τα σκυλιά φοβούνται τα πυροτεχνήματα.
Τα δικά μου τα λατρεύουν
γιατί τους θυμίζουν ένδοξες μέρες.
Πατούσα.
Είναι οι χειρότεροι φύλακες, γιατί αν μπει κανείς σπίτι,
θα πουν "Ο Εβραίος είναι εκεί!
Κοιμάται εκεί!
Ανυποψίαστα!
Να η ευκαιρία σου!"
Τη μικρή την είπα Νίπσι.
Μαθαίνει τα πάντα από τη μεγάλη.
Κατεβαίνει τις σκάλες κουτσαίνοντας.
Μπαίνει στο αμάξι σαν γριά.
Σηκώνει τα μπροστινά πόδια και περιμένει να τη σηκώσω.
Το γέρικο το λέω Γιαγιά.
Δείτε την, είναι Γιαγιά.
Δεν ξέρω την ιστορία της. Είναι αδέσποτη.
Ο κτηνίατρος είπε ότι είχε κάνει πολλά κουτάβια, πολλές γέννες.
Έχει περίεργα καρούμπαλα στο σώμα, έχει άνοια και πονάνε τα πόδια της.
Μερικές φορές της φυσάω καπνό μαριχουάνας στο πρόσωπο.
"Έλα δω, Γιαγιά!"
Και βλέπεις το γλαύκωμα να διορθώνεται.
Πάντα μου ρίχνει ένα ναζιστικό βλέμμα τύπου
"Είσαι από τους καλούς".
Ήμασταν στο πάρκο μια μέρα κι η Γιαγιά έπαιζε με άλλα σκυλιά
κι έπεσε.
Το πόδι της…
Όταν ένα γέρικο σκυλί πέσει, είναι τρομακτικό.
Τη σηκώνω και κουβαλάω έναν γερμανικό ποιμενικό 50 κιλά
στο αμάξι για να την πάω στον γιατρό
με την ίδια ταχυκαρδία που ένιωσα δεκαετίες νωρίτερα
όταν κουβαλούσα τον παππού στο αμάξι
για να τον πάω στα επείγοντα για τελευταία φορά.
Χτύπησα και το δαχτυλίδι του στον φράχτη του πάρκου
και σκέφτηκα "Ίσως αυτό ήταν.
Δεν ξέρω αν θα μπορώ να φροντίζω το σκυλί πια".
Φτάνω στο κτηνιατρείο
κι έπρεπε να πάρω την απόφαση να πω αντίο.
Δεν το είχα ξαναπεράσει αυτό με κατοικίδιο.
Χειροκροτήστε αν το έχετε περάσει.
Έκλαιγα σαν μικρό παιδάκι.
Πήρα τον ξάδελφό μου τον Εντ.
"Μπορείς να έρθεις στον κτηνίατρο και να φέρεις τη Νίπσι;
Θέλω να αποχαιρετήσει τη Γιαγιά. Πρέπει να την αποχαιρετήσουμε.
Μου φέρνεις και μια μπριζόλα για το τελευταίο της γεύμα;"
Κάθισα στο πάτωμα του ιατρείου
και περίμενα με τη Γιαγιά.
Της κρατούσα την πατούσα
και την ευχαριστούσα που ήταν φίλη μου στην πανδημία.
Με κοίταξε και είπε
"Με πήρες σπίτι σου
Όταν ήμουν μόνη
Με άφησες να μαδήσω
Σ' όλο σου το σπίτι
Κάναμε αγκαλίτσα στο κρεβάτι
Σαν σύζυγοι
Σε κόλλησα ψύλλους
Μου έδωσες ζωή
Είσαι
Από τους καλούς"
Μετά από μιάμιση ώρα,
ήρθε ο ξάδελφος Εντ
με τον άλλο σκύλο και την μπριζόλα.
Πλέον είχε συμβεί το μοιραίο.
Πέθαινα της πείνας.
Η Γιαγιά με κοίταξε. "Αυτός ο Εβραίος θα φάει το τελευταίο γεύμα μου;"
Έβαλα το χέρι στην τσέπη μου,
έβγαλα μια μαυρισμένη μπανάνα που τυχαία κουβαλούσα όλη μέρα.
Έφαγα την μπανάνα μου
κι η Γιαγιά την μπριζόλα της
και γελάσαμε για τελευταία φορά.
Ήρθε ο γιατρός να της κάνει την ένεση.
Μόλις έβαλε τη βελόνα στη γούνα της Γιαγιάς
για να μειώσει την ένταση,
είπα "Άλλαξα γνώμη, γιατρέ".
Η Γιαγιά άνοιξε το ένα μάτι. "Πολύ νωρίς, καριόλη!"
Άνοιξε και το άλλο μάτι.
Με κοίταξε στα μάτια για τελευταία φορά.
Είπε
"Ποτέ δεν υπάκουσα
Βασανιστήριο το να κυνηγάω το μπαλάκι
Είμαι η μόνη ναζί Που δεν ακολουθεί εντολές
Αλλά εσύ
Δεν με έκρινες ποτέ
Εσύ
Αγαπάς μόνο εμένα
Τα βυζιά μου κρεμάνε
Αλλά η ουρά μου πάει πέρα δώθε ασταμάτητα
Εσύ
Είσαι από τους καλούς
Θέλετε να αλυχτήσουμε μαζί; Θα είναι ωραία.
Σκεφτείτε όποιον θέλετε και εκφράστε το με θόρυβο.
ΓΙΑΓΙΑ
Μετά από δύο βδομάδες,
ο κτηνίατρος μου έστειλε τις στάχτες της.
Δεν ήξερα τι να τις κάνω.
Με τη Νίπσι είπαμε μια προσευχή για κάποιον Εβραίο που αποτέφρωσαν οι ναζί.
Τη βάλαμε σε ένα τσιγαριλίκι και την καπνίσαμε.
Αυτό θα ήθελε η Γιαγιά.
Θυμάμαι ότι σκέφτηκα
"Πώς έγινε αυτό;"
Ποτέ δεν ήθελα κατοικίδιο
και τώρα θρηνώ αυτήν την ψωριάρα αντισημιτική σκύλα.
Όμως αυτό δείχνει τη δύναμη της αγάπης,
τη δύναμη της φιλίας.
Χάνεις κάτι, και κάτι άλλο θα εμφανιστεί από το πουθενά
για να γεμίσει το κενό στην καρδιά σου.
Όμως πρέπει να του το επιτρέψεις.
Πρέπει να είσαι ανοιχτός.
Αυτό έκανε η Γιαγιά για μένα.
Μερικές φορές νιώθω ότι το κάνει ακόμα
γιατί ο ογκολόγος μου είναι Γερμανός.
Νιώθω ότι γυρίζει η Γιαγιά για να με φροντίσει.
"Τζεφ, έχουμε καλά νέα και κακά νέα".
"Ποια είναι τα κακά νέα, γιατρέ;"
"Θα χρειαστείς έξι μήνες χημειοθεραπείας".
"Γαμώτο. Και τα καλά;"
"Έχεις χάσει τα μαλλιά σου πριν πολύ καιρό".
Ξύπνησα το πρωί μετά το χειρουργείο και πονούσα παντού.
Όλο μου το σώμα πονούσε.
Είχα καθετήρα στη Σήραγγα Λίνκολν, στη Σήραγγα Χόλαντ
και στη γέφυρα Βερατσάνο.
Σκουπίζω τα μάτια μου και κοιτάζω κάτω.
Υπάρχει ένας δίσκος με ένα φλιτζάνι ντεκαφεϊνέ και μια μπανάνα.
Λέω "Τι; Έλα τώρα".
Μπαίνει ο γιατρός μου.
"Πρέπει να φάω, γιατρέ Λεντζ; Μόλις μου αφαιρέσατε το παχύ έντερο".
Είπε "Ναι, το παχύ έντερο είναι ανθεκτικό.
Όσο πιο γρήγορα φας, τόσο πιο γρήγορα θα μάθουμε αν δουλεύουν όλα".
Έφαγα την μπανάνα μου
και χτύπησα το δαχτυλίδι του παππού στο κρεβάτι και τον σκέφτηκα.
Δεν τον σκέφτηκα ως σκληρό πρωταθλητή.
Σκέφτηκα τον άνθρωπο που φρόντισα.
Και να με τώρα.
Ήμουν αυτός.
Από φροντιστής, έγινα αυτός που δέχεται φροντίδα.
Η χημειοθεραπεία ήταν δύσκολη.
Κάποιοι το ξέρετε.
Όχι τόσο δύσκολη όσο αυτή που έκανε η μαμά μου.
Τα πήγα τόσο καλά που ο γιατρός μου χάρισε την τελευταία.
"Είσαι ο μόνος που πάχυνε στη χημειοθεραπεία.
Περνάει ο χρόνος κι ετοιμάζομαι να φύγω από την Καλιφόρνια
για να γυρίσω στη Νέα Υόρκη για τα σόου.
Είπα "Μπορώ να ταξιδέψω, γιατρέ;
Μπορώ να δουλέψω; Να κάνω τη δουλειά μου;"
Λέει "Θα κανονίσουμε κολονοσκόπηση
και θα δούμε τι θα δούμε".
Προσπαθώ να μην ανησυχώ,
αλλά τελικά ανησυχώ.
Το βράδυ πριν την εξέταση, είμαι στο κρεβάτι και σκέφτομαι
"Την τελευταία φορά που έβγαλα το δαχτυλίδι,
το έβαλα στο συρτάρι κι η εξέταση δεν πήγε καλά.
Ας το φοράω αυτήν τη φορά".
Είναι έξι παρά τέταρτο το πρωί, σκοτάδι έξω, πάω στην κλινική
και ξαπλώνω στο κρεβάτι.
Δεν είμαι ο "Τζεφ Ρος, ο κορυφαίος στο θάψιμο", είμαι ο Τζεφ Λίφσολτς,
ένας τύπος με ρόμπα και κάλτσες.
Κουρτίνες χωρίζουν όλους τους ασθενείς της μεγάλης κλινικής.
Βλέπω φευγαλέα τους άλλους καθώς περνούν μπροστά
και τους ακούω να μιλούν με τις νοσοκόμες,
να απαντούν στις ερωτήσεις που σου κάνουν,
όταν υποβάλλεσαι σε ιατρική διαδικασία.
Έρχεται η Άντζι, μια καλή νοσοκόμα, και λέει
"Κύριε Λίφσολτς, βάλτε το δαχτυλίδι στο σακουλάκι".
Λέω "Μπορώ να το κρατήσω;
"Δεν επιτρέπεται,
αλλά να σας φέρω κάποιον να υπογράψετε δήλωση".
Και υπογράφω.
Αρχίζει να μου κάνει χίλιες ερωτήσεις
για το οικογενειακό ιατρικό ιστορικό,
το δικό μου ιστορικό και τα φάρμακα που παίρνω.
"Πότε ήταν η τελευταία φορά που το κάνατε; Τι χρώμα είναι αυτό;"
Προσπαθώ να απαντήσω όσο καλύτερα μπορώ.
Είμαι κουρασμένος και ξενυχτισμένος.
Δεν έχω κοιμηθεί. Δεν έχω φάει.
Έχω άγχος.
Τελικά, μου λέει "Σχεδόν τελειώσαμε.
Μια ερώτηση που κάνουμε σε όλους".
Σκύβει.
Λέει
"Έχετε σκεφτεί ποτέ να βλάψετε τον εαυτό σας;
Έχετε δυνατό σύστημα υποστήριξης να σας στηρίξει;"
Κι αρχίζω να κλαίω.
Δεν ξέρω γιατί.
Κουνάω το κεφάλι μου και προχωράει στην επόμενη ερώτηση.
Για κάποιον λόγο τη σταματάω.
Λέω "Άντζι, μπορείς να το επαναλάβεις;"
"Έχετε σκεφτεί ποτέ να βλάψετε τον εαυτό σας;
Έχετε δυνατό σύστημα υποστήριξης να σας στηρίξει;"
Δεν μπορώ να σταματήσω το κλάμα και δεν ξέρω γιατί,
σπαράζω στο κλάμα και…
Επειδή λόγω αλωπεκίας δεν έχω βλεφαρίδες.
Το αλάτι των δακρύων μου καίει τα μάτια.
Δεν βλέπω, με δυσκολία μιλάω και είναι…
Μου κάνουν αναισθησία κι όλα θολώνουν.
Μετά, θυμάμαι ο φίλος μου ο Έντι να με παίρνει με το αμάξι.
Προσπαθώ να του εξηγήσω τι έγινε και δεν μπορώ να μιλήσω χωρίς να κλαίω.
Είμαστε σπίτι μου και προσπαθώ πάλι και τώρα κλαίμε κι οι δύο.
Καθόμουν εκεί
μέχρι που κατάλαβα ότι έκλαιγα για αυτούς πίσω από τις κουρτίνες.
Αυτούς που άκουγα από τις κουρτίνες
και μπορεί να μην είχαν καλή απάντηση για τις ερωτήσεις.
Συνειδητοποίησα
ότι δεν είχε σημασία το αποτέλεσμα της εξέτασης
επειδή το κινητό μου ήταν γεμάτο με επαφές έκτακτης ανάγκης.
Δεν είναι μόνο η μάχη.
Είναι ο στρατός.
Όλοι οι φίλοι μου που γέμισαν το δωμάτιο στο νοσοκομείο
με ένα κουτί ντόνατ και μια κιθάρα και μου έκαναν παρέα όλη νύχτα.
Κι όταν πήρα εξιτήριο,
με περίμενε σπίτι ο φίλος μου ο Τζον Στάμος
με αυτό το άσχημο παιδί του…
Η αδελφή μου η Ρόμπιν που τα παράτησε όλα
για να με φροντίσει για δύο μήνες.
Κάναμε μακαρονομαχίες.
Όταν έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά, κάλεσε ενισχύσεις.
Ήρθε η θεία μου η Ντόνα και με φρόντισε όπως έκανε όταν ήμουν μικρός.
Ο ξάδελφός μου ο Άρον κι η ξαδέλφη μου η Ρόνα ήρθαν κι είναι εδώ απόψε.
Έφτιαξαν όλες τις συνταγές της προγιαγιάς Ρόζι.
Κι ο σχεδόν άγνωστος γείτονας έφτιαξε μάφιν μπανάνας
και μου τα άφησε στη βεράντα για να δώσω κάτι στις νοσοκόμες
κάθε δεύτερη Τρίτη που πήγαινα για θεραπεία.
Με περηφάνια λέω ότι ο στρατός, ό,τι κι αν ήταν μέσα μου,
το σκότωσε πριν σκοτώσει εμένα.
Νιώθω υπέροχα.
Έχω ακόμη το port χημειοθεραπείας καλού κακού,
αλλά νιώθω πολύ καλά.
Όλη μου τη ζωή έχω αυτόν τον απίστευτο στρατό.
Τον φίλο μου τον Μαρκ που μου είπε να δοκιμάσω το σταντάπ.
Τον Τζόρνταν που μου είπε να κάνω κολονοσκόπηση.
Την ατζέντισσά μου, τη Στέισι, που παίρνει το 10%.
Κι όχι μόνο οι φίλοι κι οι συγγενείς.
Είναι και το κοινό. Είστε ο στρατός.
Επειδή μου δίνετε σκοπό!
Σκοπό!
Έναν λόγο να τρώω λιγότερο κόκκινο κρέας
για να κυνηγήσω την αποστολή μου.
Τον στόχο ζωής να θεραπεύσω τον κόσμο.
Να θεραπεύσω μέσω του θαψίματος.
Αν περνάς κάτι δύσκολο στη ζωή σου τώρα,
σήκω πάνω και κέρδισε την μπανάνα σου.
Αν γιορτάζεις κάτι, σήκω πάνω.
Αν απλά είσαι αηδιαστικός, σήκω πάνω.
-Γεια σας, κυρία. -Γεια. Τι κάνεις;
Μια χαρά. Τι τρέχει μ' εσένα, κούκλα;
Η αδελφή μου έχει καρκίνο στο πάγκρεας.
Η αδελφή σου έχει καρκίνο στο πάγκρεας.
-Πώς τη λένε; -Βίκι.
Βίκι; Τι κάνεις; Τη φροντίζεις;
Ναι.
Κι η κομμώτριά σου;
Έχει κι αυτή καρκίνο;
Τόσο άσχημα είναι;
Όχι, είναι πολύ ωραία.
Αυτή για σένα. Σ' αγαπώ.
Ευχαριστώ που το μοιράστηκες. Ελπίζω να γίνει καλά η αδελφή σου.
Ποιος άλλος;
Γαμώτο.
Δεν έχω χρόνο γι' αυτό.
Αύριο έχω ρεπό. Θα μείνουμε εδώ όλο το βράδυ.
Γεια;
Λες κι ο Ντίλμπερτ γάμησε τον Ευχούλη.
Είναι λίγο βαρύ για τον εγκέφαλό μου.
Ελπίζω να έχει καρκίνο.
Να το πιο περίεργο ζευγάρι που έχω δει.
Ό,τι γουστάρετε. Ποιος θα την πιάσει αυτή;
Έλινορ… Άσερ, θέλω τύμπανα. Αυτό το άτομο είναι 140 χρόνων.
Έχω δει πιο νέους στα χαρτονομίσματα.
Έλα, Έλινορ. Μεγάλη στιγμή. Έτοιμη;
Έχεις υποστήριξη, έτσι, φίλε;
Έλινορ, πρόσεχε.
Είναι σημαντικό. Όλο το σόου του Netflix εξαρτάται από αυτό.
Πιάσε την μπανάνα.
Ναι!
Της έπεσε!
Προσπάθησε, όμως, αυτό μετράει.
Πριν τρία χρόνια πήρα τη γραμμή για τις αυτοκτονίες. Λέει "Έχετε όπλο;"
Είπα "Όχι".
Μου λέει "Μπορείτε να ξαναπάρετε σε 15 λεπτά;"
Τι λες τώρα;
Τρία λεπτά σε ξέρω και θέλω ν' αυτοκτονήσω.
Η γραία τρώει την μπανάνα μέσα στο σόου.
Τρομερό!
-Γεια. -Με λένε Γκάρι.
Όταν ήμουν 11, έχασα τα χέρια μου σε μια έκρηξη.
Κι είναι θετική ιστορία γιατί κατέληξα σε σχολή τεχνών
κι ήμουν επιτυχημένος σχεδιαστής για 30 χρόνια.
Είμαι συνταξιούχος κι ήρθα να σε δω.
Τρομερό!
Είσαι έμπνευση, φίλε.
Θα έλεγα να κάνουμε μπουνίτσες, αλλά μη φανώ αναίσθητος.
Κι αν θες να πεις "Άντε γαμήσου"; Πώς το δείχνεις;
Απλά κάνεις…
Ο τύπος είναι θρύλος. Θεέ μου!
-Πρέπει να προσαρμόζεσαι. -Να προσαρμόζεσαι.
-Σπουδαίο μάθημα ζωής. -Όντως.
-Από δω η υπέροχη σύζυγός μου. -Υπέροχη ζωή.
Την καημενούλα, δεν της έχουν βάλει δάχτυλο ποτέ.
Ορίστε. Μια μπανάνα γι' αυτήν.
Σ' αγαπάω. Βάλ' τη κάτω από τη μασχάλη.
Ποιος μπορεί να το ξεπεράσει αυτό;
Εδώ! Επάνω!
-Πού; -Εδώ!
-Τι γίνεται; Τι κάνεις; -Γεια!
Γιορτάζω πέντε χρόνια διαζυγίου!
Θεέ μου!
Στάσου. Μόλις έφτιαξα το στήθος μου.
Και μόλις έφτιαξες το στήθος σου.
Ωραία, άμα πέσεις, θα κάνεις γκελ.
Θα ήταν παράλειψη αν δεν ανέφερα μέρος της οικογενειακής ιστορίας.
Η σπουδαία συγγραφέας Τζούντι Μπλουμ είναι εδώ.
Δεν θέλω να σε φέρω σε αμηχανία.
Είσαι εκεί, Τζούντι; Εγώ είμαι, ο Τζεφ.
Μόλις ξαναδιάβασα το βιβλίο σου επειδή μου ήρθε η πρώτη μου περίοδος.
Κάηκε το σπίτι σου στο Παλισέιντς;
Χάθηκαν όλα.
Ζούσαμε εκεί 56 χρόνια και πάνε όλα. Δεν μας έμεινε τίποτα.
Φαίνεται από τα ρούχα σου.
Έχασα πολλά ρούχα!
Πρόσφατα έχασες δύο παιδιά σου. Αυτό είπες;
Λυπάμαι πολύ.
Είναι λάθος αν ρωτήσω τα ονόματα των παιδιών;
-Την κόρη μου την έλεγαν Πάτι. -Η κόρη σου είναι η Πάτι.
Και τον γιο μου Τζο.
Αφιερώνω την αποψινή βραδιά στην Πάτι και τον Τζο.
Έλα δω. Πρέπει να την αγκαλιάσω την κυρία.
Σ' ευχαριστώ.
Είναι πολύ δύσκολο.
Ναι.
Το καλό είναι ότι έχεις τα βυζιά της μαμάς μου.
Σ' αγαπώ. Για την Πάτι και τον Τζο.
Κοίτα αυτόν εκεί. Πώς είστε, κύριε;
Ήρθε ο προμηθευτής κοκαΐνης του μπαμπά μου.
-Τι φάση μ' εσένα; -Καλά είμαι.
-Πώς σε λένε; -Κίτον.
Ποια είναι η ιστορία σου, Κίτον;
Πέθανε ο παππούς μου πριν δύο εβδομάδες κι ο σκύλος μου πριν τρεις μέρες…
Περνάς τη χειρότερη βδομάδα.
-Πώς έλεγαν τον παππού; -Τζέραλντ.
-Και τον σκύλο; -Μέιζι.
Μέιζι και Τζέραλντ. Ξέρεις κάτι; Γάμα τα τα παιδιά της κυρίας.
Θα αφιερώσω το σόου στον παππού και τον σκύλο σου…
Όχι;
Σ' αγαπώ. Είσαι η καλύτερη.
Αυτό είναι φάρμακο, αλήθεια.
-Τι δουλειά κάνεις; -Είμαι φοιτήτρια στο NYU.
-Φοιτήτρια στο NYU; Τι σπουδάζεις; -Ηθοποιός.
-Σπουδάζεις ηθοποιός. Τέλειο. -Ναι.
Έλα δω. Κοίτα την οθόνη.
Κάνεις ντεμπούτο στο Μπρόντγουεϊ.
Τι ωραία.
Ένα χειροκρότημα για τους εθελοντές μου.
Η μαμά μου έγραφε μηνύματα στις μπανάνες.
Έγραφε "Σ' αγαπώ, μου λείπεις" και μου την έβαζε για το σχολείο.
Κι εμένα μου λείπεις, μαμά.
Ειδικά απόψε.
Οι μπανάνες γίνονται σε τσαμπιά.
Προστατεύουν η μία την άλλη.
Όπως κι εμείς, τραυματίζονται, αλλά είναι καλές.
Όσο πιο τραυματισμένες είναι, τόσο πιο γλυκιές είναι.
Μέσα είναι μαλακές, αλλά τις προστατεύει το εξωτερικό περίβλημα.
Αυτό το χοντρό πετσί, που χρειαζόμαστε όλοι στη ζωή μας.
Γιατί ποιος ξέρει τι μπορεί να μας συμβεί έξω από δω!
Να είστε δυνατοί.
Στόφα πρωταθλητή, επαναλάβετε.
Στόφα πρωταθλητή!
Θέλω να μου υποσχεθείτε.
Όταν η ζωή πάει στραβά κι ο κόσμος γίνεται εχθρικός,
θυμηθείτε και γελάστε με τα αγαπημένα σας αποψινά αστεία.
Περάσατε καλά;
Νιώθω ο τυχερότερος καριόλης στη Γη
που γιορτάζω τα 60ά γενέθλιά μου
στο Μπρόντγουεϊ!
Αλλά αν πάω στα θυμαράκια,
μην το κάνετε θέμα,
γιατί θα είμαι πάντα δίπλα σας
κάθε φορά που παίρνετε μια μπανάνα
Για τον δρόμο!
Στον ουρανό, μωρό μου!
Ευχαριστώ!
Σας αγαπώ πολύ.
Να είστε δυνατοί!
Ένα χειροκρότημα για τον Φίλιξ!
Και τον Άσερ!
Μισό! Και τη Νίπσι!
Έλα εδώ, ναζιστάκι!
Έλα, Νίπσι!
Νίπσι, έλα να αλυχτήσουμε.
Είναι όπως στο Άννι, που βγαίνει στο τέλος ο σκύλος,
μόνο που εγώ παίζω και τον φαλακρό και το ορφανό.
Καληνύχτα σας!
Αμάν με το ψωμί. ζω και τον φαλακρό και το ορφανό.