แซนดร้า เบิร์นฮาร์ด พับผ่าสิ
ต่อให้ใช้กะปู๋ของบี อาเธอร์ ผมก็ไม่ยอมเอาแซนดร้า เบิร์นฮาร์ดแน่
ไงก็เถอะ บีบส์ คุณมีเส้นทางอาชีพยิ่งใหญ่ทิ้งไว้ข้างหลัง
สนูป รักคุณนะ เพื่อน รักมากด้วย
คนเดียวที่สูดควันมากกว่าสนูป
ก็คือพ่อของพีต เดวิดสัน ตอนอยู่ในเวิลด์เทรดเซนเตอร์นั่นแหละ
- ขอบใจนะ พีต โทษทีนะ แชค - ตลกดี
ผมรู้ว่าคุณชอบไปปีนอาละวาดที่ตึกนั้น
ทอม คุณคือตัวอย่างให้คนรุ่นหลังได้เห็นว่า
ถ้าขยัน กินของดีมีประโยชน์
แอบถ่ายตอนทีมคู่แข่งซ้อม
ปล่อยลมลูกบอล และให้เอ็นเอฟแอลออกกฎใหม่ เพื่อคุณโดยเฉพาะ
คุณเองก็เป็นหนุ่มที่ดังเป็นอันดับสาม
ในโฆษณาดังกิ้น โดนัทได้เหมือนกัน
ลุยแม่งเลย
นิวยอร์กซิตี้
ขอเชิญพบกับเครื่องด่า
เจฟฟ์ รอสส์
ลุยกันเลย ทุกคน
อะไรยังไงกันเนี่ย
เกิดอะไรขึ้น เป็นไงกันบ้าง ทุกคน
(เจฟฟ์ รอสส์: พกกล้วยให้อุ่นใจ)
เราอยู่บรอดเวย์จ้ะ ทูนหัว
สูดหายใจเข้าลึกๆ นะ ทุกคน
ไม่ว่าคุณจะกำลังดูโชว์นี้จากที่ไหน สูดหายใจเข้าลึกๆ
ทิ้งเรื่องโลกภายนอกไว้ข้างนอก
ผมอยากให้นี่เป็นประสบการณ์ระบายความในใจ สำหรับเราทุกคน
ถ้าคุณกำลังเจอเรื่องหนักๆ ในชีวิตอยู่ละก็
คุณก็มาถูกที่แล้ว
ผมกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ ในการทำให้คนร่าเริงขึ้นแล้ว
โดนัลด์ เพื่อนผมอายุ 86 ปี นอนอยู่สถานสงเคราะห์
เขาไตวาย และเขาไม่อยากสู้ต่อแล้ว
ซาร่าห์ ลูกสาวของเขา เพื่อนซี้คนนึงของผม
เธอบอกว่า "เจฟฟ์ พ่อฉันรักนาย นายเป็นคนเดียวที่พ่ออยากคุยด้วย
ช่วยไปทำให้พ่ออารมณ์ดีหน่อยนะ"
ผมไปนั่งกับเขาสองสามชั่วโมง กุมมือเขาไว้
เราคุยกันเรื่องชีวิตที่ยอดเยี่ยม และครอบครัวแสนสวยของเขา
สุดท้ายผมก็พูดว่า "โดนัลด์ ผมชักจะไม่โอเคแล้วนะ
ที่คุณเป็นคนที่พวกเขาจะติดต่อ เวลาเกิดเรื่องฉุกเฉินกับผมเนี่ย"
เพราะงั้นเรื่องที่พวกคุณกำลังเจออยู่ ที่คิดว่าไม่มีวันก้าวข้ามไปได้
เดี๋ยวคุณก็ผ่านมันไปได้
เผลอๆ วันนึงคุณอาจหัวเราะมันด้วยซ้ำ
ผมเคยไว้ผมทรงแอฟโฟร่ยิวพองฟูแสนสวย
โอ้ ผมรักมันสุดๆ ไปไหนไปกันตลอด
แล้ววันหนึ่งตอนอยู่บนเครื่องบิน ผมเกาหัว แล้วเส้นผมก็หลุดออกมาเป็นกระจุก
คืนนั้นตอนอาบน้ำ ท่อน้ำก็ตันไปหมด
ภายในหนึ่งสัปดาห์ ผมก็หัวล้าน
ภายในสามสัปดาห์ คิ้ว ขนตาของผมหายเกลี้ยง
ปรากฏว่าผมเป็นโรคผมร่วง
ในนี้มีใครเป็นชาวผมร่วงบ้าง
ไม่ใช่โรคที่ถึงตายหรอก
แต่ผมกลายสภาพเป็นทนาย ของโวลเดอมอร์ไปแล้ว
ผมรู้ว่าตัวเองดูเหมือนเจฟฟ์ เบโซส์ เวอร์ชันที่ไม่ได้ให้กำเนิดแอมะซอน
แต่ให้กำเนิดชีสแท่งแทน
ผมดูเหมือนบรูซ วิลลิส
ที่ครูฝึกส่วนตัวของเขา ก็ดันเป็นโรคสมองเสื่อมเหมือนกัน
ใช่เลย
ผู้ชมแบบนี้สิที่ผมชอบ
ผมหัวเราะเยาะตัวเองได้ เพราะผมมันคนหนังหนา
ผมมาจากครอบครัวที่ชอบจิกกัดกันแรงๆ ในนิวอาร์ก นิวเจอร์ซีย์
รปภ.ครับ
นามสกุลจริงๆ ของผมคือลิฟชูลต์ซ
เป็นคำฮีบรูโบราณที่แปลว่า "เฮ้ย นายควรเปลี่ยนนามสกุลซะ"
ชื่อกลางของผมคือรอสส์
ผมได้ชื่อตามคุณย่าทวดโรซี่
ใช่ครับ อังกฤษมีควีนเอลิซาเบธ
นิวอาร์ก นิวเจอร์ซีย์ ก็มีควีนโรซี่
ท่านเป็นผู้บุกเบิกในสายงานของตัวเอง
ท่านเริ่มทำบริการรับจัดเลี้ยง ในนิวอาร์กช่วงยุค 50
ก่อนที่ผู้หญิงจะเริ่มทำธุรกิจใหญ่ๆ แบบนั้นซะอีก
ท่านบริหารร่วมกับลูกชายสามคน
ปู่เฮิร์บของผมเป็นหัวหน้าวงดนตรี
ที่พวกคุณได้ยินตอนเดินเข้ามา เป็นเพลงของปู่ผมเอง
ปู่เมอร์เรย์ดูแลครัว ส่วนปู่อัลบีคอยแต่งบัญชี
มันเป็นธุรกิจครอบครัวน่ะ
จูดี้ บลูมถึงกับเคยเขียนถึงคลินตันแมนเนอร์ ไว้ในนิยายเล่มหนึ่งของเธอ
เธอบอกว่าสาวเจอร์ซีย์ทุกคน ใฝ่ฝันที่จะเติบโตขึ้นมา
แล้วมีงานแต่งหรูหราหมาเห่าที่คลินตันแมนเนอร์
ใช่ครับ คุณย่าทวดโรซี่ ท่านทำงานในครัวทั้งวัน
พอตกกลางคืน ท่านจะขึ้นไปข้างบน สวมชุดราตรี
ติดดอกกุหลาบไว้ที่ผม แล้วออกมาคุมงานแต่งใหญ่ๆ พวกนี้
และทำความฝันของคนอื่นให้เป็นจริง
ท่านอยู่นั่นครับ
เป็นรูปก่อนที่ท่านจะถูกทีมอเมริกันฟุตบอล พิตต์สเบิร์ก สตีลเลอร์สดึงตัวไปเป็นนักกีฬา
ท่านมักจะจัดปาร์ตี้ครอบครัวใหญ่ๆ เสมอ
"ท่านประคับประคองครอบครัวเพี้ยนๆ ของเรา และสอนให้เรารู้จักผิดชอบชั่วดี"
มีครั้งหนึ่ง ย่าทวดโรซี่กำลังขับรถไปฟลอริดา เพื่อพักร้อน
ไปกับสามีของท่าน คุณปู่ทวดกัส
และลี ที่ทำบริการรับจัดเลี้ยงด้วยกัน
ผมจำลีได้ เขาเป็นคนนิสัยดีมาก
พวกท่านหยุดที่เซาท์แคโรไลนา เพื่อหาที่พักค้างคืน
แต่โรงแรมไม่ยอมให้เช็กอิน เพราะลี เพื่อนของพวกท่านเป็นคนผิวดำ
ย่าทวดโรซี่เลยเดินกลับไปที่รถ หยิบปืนออกมา
แล้วเป่าหัวทุกคนในโรงแรม
"อย่ามาแหย็มกับคนยิว"
นั่นคือที่ท่านชอบร้องให้เราฟังก่อนนอน
ผมเลยได้เรียนรู้ตั้งแต่เด็กว่า ไม่เพียงผมจะมีความตลกในสายเลือด
แต่มันคือพลังวิเศษของผมด้วย
และนี่คือจุดกำเนิดของผม
เมื่อครั้งผมยังเป็นเด็กน้อยในนิวอาร์ก
พยายามทำตัวเป็นคนดี ขยันทำการบ้าน
ไอ้เด็กเกเรคนนี้ไม่ชอบขี้หน้าผม
มันตะโกนด่าว่า "ไอ้ยิวสกปรก"
แล้วมันก็ต่อยผมเข้าที่กะปู๋เต็มๆ
ขณะที่ผมลงไปนอนดิ้นกระแด่วเจ็บปวด
ผมรู้ว่าอาวุธที่ดีที่สุดคือสมอง
ผมเลยลุกขึ้นแล้วพูดว่า "เฮ้ย ไอ้กร๊วก แกไม่มีวันฉลาดหรอก
เพราะลุงของแกนั่นแหละเป็นพ่อแกด้วย"
เด็กทุกคนหัวเราะก๊าก จนไอ้เด็กเกเรนั่นหน้าแดงเป็นตูดลิง
เด็กนั่นไม่เป็นไรหรอก แต่ความเกเรในตัวมันตายสนิท
แล้วก็เหมือนมีปาฏิหาริย์
มุกตลกเริ่มพรั่งพรูออกมาจากตัวผมเร็วขึ้นเรื่อยๆ
และนั่นคือวันที่ผมได้กลายเป็น
เครื่องด่า
เพราะฉะนั้น อย่ามาแหย็มกับคนยิว
อย่ามาแหย็มกับคนยิว
เว้นแต่จะอยากโดนด่าจนเสียหมา
อย่าคิดจะมาแหย็มกับคนยิว
เย่
ตอนเด็กๆ คนยิวที่ผมรู้จัก
ล้วนเป็นพวกสู้งาน เป็นชนชั้นแรงงาน
เป็นพวกรักชาติ
ปู่เมอร์เรย์ของผมเป็นแพทย์ทหาร ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาช่วยปลดปล่อยค่ายกักกันด้วยนะ
คุณล่ะ วันนี้ทำอะไร
เขาได้รับเหรียญเพอร์เพิลฮาร์ต กับเหรียญซิลเวอร์สตาร์จากกองทัพสหรัฐ
โรบิน น้องสาวผมคือคนตลกที่สุดในครอบครัว
เธอเป็นครูการศึกษาพิเศษ เลยมีมุกใหม่ๆ มาเล่นได้ตลอด
สตีฟ ลูกพี่ลูกน้องผมที่มาในคืนนี้ด้วย เป็นศัลยแพทย์ห้องฉุกเฉิน
จาเร็ด หลานชายผมเป็นนักดับไฟป่า
ตอนผมอายุหกขวบ ผมโดนแกล้งที่โรงเรียน
แม่เลยลากผมไปเรียนพิเศษคาราเต้
ที่ที่เด็กทุกคนผลัดกันรุมกระทืบผม
แต่มันก็ทำให้ผมแกร่งขึ้นอย่างไว
แม่ไปส่งผมทุกวัน พ่อไปรับกลับ
ผมได้เรียนรู้วินัย เรียนรู้การเคารพผู้อื่น
และตอนอายุสิบขวบครึ่ง ผมก็เป็นสายดำที่อายุน้อยที่สุดอันดับสอง
ในสหรัฐอเมริกา
คนอื่นเรียกผมว่าโคเชอร์ ไค
พวกเราคนยิวอยู่มานานมาก
เรารอดชีวิตจากเงื้อมมือฟาโรห์ พวกนาซี และซัดดัม ฮุสเซน
และถ้าพระเยซูกลับมา
เราก็จะฆ่าพระองค์อีกรอบ
เพราะงั้นอย่ามาแหย็มกับคนยิว
อย่ามาแหย็มกับคนยิว
ต่อให้เรื่องที่จะฆ่าพระเยซูจะโม้ก็เถอะ
อย่าคิดจะมาแหย็มกับคนยิว
ใช่เลย
ในที่สุด…
ในที่สุด บริการรับจัดเลี้ยงนั่นก็ตกทอดมาถึงพ่อผม
ตำนานนักจัดเลี้ยงแห่งนิวเจอร์ซีย์ รอนนี่ ลิฟชูลต์ซ
ขอเสียงปรบมือให้พ่อหน่อยครับ
นั่นไงพ่อ กำลังเสิร์ฟเนื้อติดซี่โครงด้วยมือเปล่า อย่างไม่หวาดหวั่น
ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกค้าขำและมีความสุข ครอบครัวเราทำงานที่นั่นกันหมด
ตอนเพื่อนๆ ผมไปปาร์ตี้ ผมกำลังแล่เนื้อในงานพิธีมิซวาห์
คลินตันแมนเนอร์คือศูนย์รวม ของการด่าทอจิกกันอย่างเมามัน
เด็กเสิร์ฟทุกคนเป็นคนไอริชกับสกอตต์
พวกผู้ชายที่ทำงานในครัวกับผมเป็นคนเฮติ
เกรกอรี่เป็นคนทำสลัด เขาเป็นคนรัสเซีย
เลสเตอร์เป็นคนทำเยลลี่ เขาเป็นคนฮังการี
ส่วนผมเป็นลูกเจ้าของร้าน
ผมเลยเรียนรู้การเป็นทั้งผู้ด่าและผู้โดนด่า
และผมทำงานหนักพอๆ กับทุกคน ที่บริการรับจัดเลี้ยงนั่น
แต่ผมรู้ว่านั่นไม่ใช่ทางของผม
ผมอยากเดินตามรอยประเพณียิ่งใหญ่ ของคนยิวในการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ
พวกเราคนยิวได้สร้างสรรค์นวัตกรรมที่น่าทึ่งที่สุด
ในประวัติศาสตร์โลกมาแล้ว อย่างเช่น
ตุ๊กตาบาร์บี้ ตุ๊กตาหมี
เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์
เครื่องพิมพ์ดีด ยาแก้ซึมเศร้า โดรน และกางเกงยีน
เบเกิลก็อร่อยดี
รายการด่าคอมเมดี้ ฮอลลีวูด
ทั้งหมดสร้างโดยคนยิว
เฮ้ ยาคุมฉุกเฉิน ทีวีสี
ทฤษฎีสัมพัทธภาพ
กูเกิล คูเกิล ศัลยกรรมความงาม
ด้วยความยินดีครับ คุณผู้หญิง
แตงกวาดอง เพจเจอร์ ลิปสติก และเลเซอร์
ทั้งหมดนี้ใครกันที่สร้าง
คนยิว
คริสต์มาส…
โอ้ คนยิวเราเลิฟคริสต์มาส
เพราะมันเป็นการฉลองวันเกิดของคนยิวคนนึง จีซัส ไคม์ ไครสต์
ที่เป็นช่างไม้ชาวยิวเพียงคนเดียว ในประวัติศาสตร์อารยธรรมมนุษย์
วันก่อนมีคนบอกผมว่า อะเดล ที่เป็นนักร้องก็เป็นยิว
ครับ ชื่อเต็มของเธอคืออะเดล คาเทสซิน
แม้แต่เพลงคริสต์มาสคลาสสิก อย่าง
ฉันฝันถึงคริสต์มาสสีขาวนวล
ที่จริงก็แต่งโดยชายยิวผู้น่ารัก ชื่อเออร์วิง เบอร์ลิน
ที่ตอนนั้นเขาคงกำลัง…
ฝันถึงค่าลิขสิทธิ์เพลงช่วงท้ายปี
ทุนนิยม สิทธิสตรี การขริบหนังหุ้มปลาย และชีสเค้ก
การฉายรังสี ชลประทาน ฉีดวัคซีน ให้ตายเถอะ พระเจ้า
เครื่องเล่นแผ่นเสียง มือถือ อีทีโทรกลับบ้าน
ทั้งหมดนี้ใครกันที่สร้าง
คนยิว
อย่างไมโครโฟน
ครับ พอถึงจุดหนึ่ง คนยิวสักคนก็คิดขึ้นมาว่า
"ฉันว่าเราต้องส่งเสียงให้ดังขึ้นอีก"
และตอนนี้ เพื่อเป็นการให้เกียรติย่าทวดโรซี่
ครอบครัวเพี้ยนๆ ของผมเลยมารวมตัวกัน ให้บ่อยเท่าที่จะทำได้
เพื่อทำอาหารตามสูตรของท่าน
อย่ามาแหย็มกับคนยิว โดยเฉพาะยัยหน้าเต้าหู้ตรงริมโน้น
ในนี้มีใครเป็นแฟนคลับซุปลูกชิ้นมาตโซแบบยิวไหม
คุณย่าทวดโรซี่เรียกมันว่า "ยาเพนิซิลลินฉบับคนยิว"
แต่พวกเราคนยิวไม่ได้หยุดแค่นั้น
เรายังคิดค้นยาเพนิซิลลินจริงๆ ด้วย
เพื่อเป็นการให้เกียรติย่าทวดโรซี่
มาร้องเพลงตามจังหวะลูกชิ้นมาตโซเนื้อเด้งกัน
หนึ่ง สอง สาม เอาเลย
อย่ามาแหย็มกับคนยิว
ว้าว
อย่ามาแหย็มกับคนยิว
ถ้าอยากได้ยินเสียงเชียร์ ไม่ใช่เสียงโห่
อย่าได้คิดจะมา
แหย็มกับคนยิว
หรือคนดำ หรือคนเม็กซิกัน หรือคนมุสลิม หรือคนเปอร์โตริโก
หรือคนอิตาลี
หรืออะไรก็ตามที่หมอนี่เป็น ไม่รู้เหมือนกัน
สันติสุขจงมีแด่โลก
เย่
แด่ชีวิต
แด่พระสันตะปาปา
แด่เทเลอร์กับเทรวิส
ผู้ชมเราร้อนแรงชะมัด ว้าว
นี่ ทักทายเพื่อนรักผมหน่อย ฟิลิกซ์กับแอชเชอร์ครับ ทุกคน
ว้าว
ทั้งคู่เรียนจบโรงเรียนดนตรีเบิร์คลีเลยนะ
แต่อย่าเพิ่งประทับใจไป พวกนี้เรียนบัญชีมา แต่ก็นั่นแหละ
ผมชอบจัง คนหน้าตาดีมานั่งหัวเราะ ในสถานที่สวยๆ แบบนี้
ผมไม่มีเมีย ไม่มีลูกรออยู่ที่บ้าน
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ผมมีแรงสู้ต่อ
ปีก่อนผมเกือบตายมาแล้ว
หลังจากจบงานด่าทอม เบรดี ผมก็มีเวลาว่างอยู่สองสามสัปดาห์
ผมเลยคิดว่าไปเคลียร์ธุระหน่อยดีกว่า
ไปหาหมอฟัน ไปหาจิตแพทย์
แล้วจอร์แดน เพื่อนผมก็ส่งข้อความ ในกลุ่มแชตได้สองปีแล้ว
บอกว่าเราต้องไปส่องกล้อง ตรวจลำไส้ใหญ่กันได้แล้ว
ผมไม่เคยส่องกล้องตรวจลำไส้มาก่อน
ในที่สุดผมเลยไป และมันไม่ได้สนุกอย่างที่ผมคิดไว้สักนิด
คือมันก็มีดนตรีนะ มีเบบี้ออยล์ แล้วก็มีดิ๊ดดี้อยู่ที่นั่น
มานึกๆ ดู ผมไม่เคยได้บิลเรียกเก็บเงินเลย แต่ว่านะ…
ผมตื่นมาหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง แล้วหมอก็มายืนอยู่ข้างเตียง
เขาบอกว่าพบก้อนเนื้อร้ายระยะที่สาม ในลำไส้ใหญ่ผม
ผมแทบไม่เคยเจ็บป่วยเลยตลอดชีวิตที่ผ่านมา
ผมไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับผม ผมยกเลิกงานแสดงที่เหลือในปีนั้น
และฤดูร้อนที่ผ่านมา ผมต้องตัดลำไส้ใหญ่ออกไปราว 18 ซม.
ตอนนี้ผมเลยเหลือแค่เซมิโคลอน
รู้สึกดีจังที่ได้เล่นมุกนี้
คืนนี้ผมขอเปิดใจกับพวกคุณได้ไหม
ได้นะ
แม่ผมหน่มน้มตู้มมาก
แบบบักเอ้บเลย แถมแม่ยังมีอารมณ์ขันสุดๆ
พ่อผมเลยชอบทำให้แม่หัวเราะ เพื่อให้หน้าอกท่านกระเพื่อมขึ้นลง
สมัยนั้นเรายังไม่มี Netflix นั่นแหละความบันเทิงของเรา
ครอบครัวเพี้ยนๆ ของผม เราไม่เคยทิ้งอะไรเลย
ผมไปเจอถุงที่ใส่จดหมายรัก
ที่พ่อเขียนถึงแม่
ตอนที่พ่อเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง ที่โรงเรียนเล็กๆ ทางเหนือ
ชื่อวิทยาลัยพอลสมิธส์จูเนียร์
พ่อเรียนด้านการจัดการโรงแรมและภัตตาคาร
เพื่อที่วันหนึ่งจะได้กลับมา รับช่วงต่อธุรกิจครอบครัว
ส่วนแม่ผมทำงานออฟฟิศอยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ ที่ถนนสาย 34
คุณจะเห็นได้เลยว่าทั้งสองตกหลุมรักกันทันที
"ถึงมาร์ชา ผมไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงกังวลนัก ว่าผมจะไม่เขียนหาคุณ
เชื่อเถอะ คนดี คุณจะไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
ตราบที่เป็นเรื่องของเราสองคน
คุณจะหอบลูกโบว์ลิ่งไปทำไม
เขามีให้เล่นฟรีที่ลานโบว์ลิ่งอยู่แล้ว"
"ผมยังไม่ได้รับผลการเรียน วิชาการจัดการภัตตาคารเลย
แต่ผมว่าผมตกวิชาอาหารแช่แข็งละ
คนดี ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไรกับผม
บางทีตอนผมนอน ผมจะคว้าหมอนข้างมานอนกอด แล้วฝันว่ามันคือคุณ
ผมว่าผมกำลังจะเป็นบ้าแล้วจริงๆ
รักนะ และเรื่องเฮงซวยที่มาพร้อมมันด้วย
จากรอนนี่
ปล.ผมเกิดวันที่ 3 พฤศจิกายน คุณล่ะเกิดวันไหน"
ก็นั่นแหละครับ พ่อเรียนไม่จบ
ทั้งสองแต่งงานกันที่คลินตันแมนเนอร์
ย่าทวดโรซี่ทวงบุญคุณที่คนอื่นติดท่านมาใช้
เพื่อจัดงานแต่งงานแห่งศตวรรษให้ทั้งคู่
แล้วทั้งสองคนก็ขึ้นไปบนห้องหอ
พากันถอดเสื้อผ้าออก
แล้วก็เริ่มสร้าง… ผม
อย่าเพิ่งตัดสินผมสิ ตอนอยู่ในอัลตราซาวด์ ผมน่ารักกว่านี้เยอะ
ผมเกิดมาพร้อมความพิการแต่กำเนิด เล็กๆ สองอย่าง
ซึ่งถือว่าดีมากแล้วสำหรับคนนิวเจอร์ซีย์สมัยนั้น
เจอร์ซีย์
ผมมีตุ่มแปลกๆ เหนือตา
สภาพผมดูเหมือนแชมป์โลกยูเอฟซี รุ่นเบบี้เวต
แถมรูที่ไอ้จ้อนของผมก็เล็กเกินไปด้วย
ใช่ครับ
ดังนั้นวันแรกที่ผมลืมตาดูโลก หมอผ่าตัดต้องกรีดรูที่สองให้
ตรงหลังรูแรกเลย
เพราะงั้นจนทุกวันนี้ ผมก็ยังฉี่เป็นสองสาย
ผมเรียกมันว่าอุโมงค์ลินคอล์นกับอุโมงค์ฮอลแลนด์
พ่อแม่ผมพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดผมทิ้ง
พยายามจับผมถ่วงน้ำ
พอวิธีนั้นไม่ได้ผล ก็พยายามทำให้ผมเป็นเบาหวาน
นั่นไง ปู่เฮิร์บกับอาดอนน่าของผม
ผมอ่อนไหวเลยเวลาดูคลิปพวกนี้
ผมคิดถึงเค้กก้อนนั้น เค้กนั่นอร่อยมาก
สิบหกเดือนต่อมา พ่อแม่ผมพยายามอีกครั้ง และคราวนี้พวกท่านทำได้ถูกต้อง
โรบิน น้องสาวผม ผมเรียกเธอว่า "วาวา"
เธอเกิดมา และอย่างที่เห็น เธอเป็นเด็กที่สมบูรณ์แบบ
เป็นเด็กแบบเด็กแท้ๆ เลย
ขนาดเด็กคนอื่นเห็นวาวา ก็ยังแบบ "ว้าว เด็กนี่น่าฟัดชะมัด"
พ่อผม…
ยอมทำทุกอย่างเพื่อเรียกเสียงฮา
เทศกาลฮานุกกะห์นานแปดคืน
ปกติเด็กๆ จะได้รับของขวัญต่างกันไปในแต่ละคืน
พ่อผมชอบให้ของขวัญห่วยๆ กับเราก่อน
ก่อนจะให้ของที่เราอยากได้จริงๆ
"โอ้ ขอบคุณฮะ พ่อ เทปกาว"
แล้วพ่อก็จะรอสัก 15-20 นาที แล้วบอกว่า
"ไปที่ตู้เย็นสิ ไปหยิบน้ำอัดลมมาให้หน่อย"
พอผมเปิดตู้เย็น ก็เห็นลูกหมาอยู่ในนั้น
มันเป็นยุคที่อะไรดูง่ายไปหมด
ขนาดที่ว่าคุณยังแช่แข็งลูกหมา เพื่อเรียกเสียงฮาได้เลย
มีครั้งหนึ่ง ผมพูดจากวนประสาทแม่ แม่เลยจะเข้ามาตบสั่งสอน
และเพราะผมเรียนคาราเต้มา
ผมเลยบล็อกได้ทัน ทำแม่นิ้วก้อยซ้น
แม่ไม่ได้โกรธนะ แม่หัวเราะตลอดทางไปห้องฉุกเฉินเลย
เพราะแม่รู้ว่ากำลังเตรียมผมให้พร้อมเจอ อะไรก็ตามที่รออยู่ข้างหน้า
ตอนผมอายุ 12 เราได้รู้ว่า แม่เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว
มันเลยกลายเป็นภารกิจของผม ที่จะทำให้แม่อารมณ์ดี
แม่ชอบสะสมรูปปั้นช้างตัวเล็กๆ
หลายคนคงรู้เรื่องนี้ดี
แม่บอกว่าถ้าช้างชูงวงขึ้น มันจะนำพลังงานบวกมาให้
แม่ผมมองโลกในแง่ดีมาก
ตอนแรกหมอบอกว่าแม่จะมีชีวิตอยู่ได้แค่หกเดือน
แต่สองปีต่อมา มะเร็งของแม่ก็สงบ แม่ได้ออกจากโรงพยาบาล
ตื่นเต้นที่จะได้ไปงานฉลองพิธีมิซวาห์ของน้องผม
แล้วผมก็เจอจดหมายฉบับนี้…
ที่แม่เขียนถึงพ่อตอนอยู่โรงพยาบาล
"ถึง รอนนี่…
ฉันจะได้กลับบ้านพรุ่งนี้เช้า และมีบางอย่างที่ฉันอยากบอกคุณ
นิ้วของฉันสั่นไปหมดเพราะฤทธิ์ยา แต่คุณคงจะอ่านออก
ฉันคงฟื้นตัวขนาดนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้แรงใจจากคุณ
และพวกเรื่องร้ายๆ ที่คุณแอบปิดบังไว้ ไม่ยอมให้หมอบอกฉัน"
พ่อแม่ผมเริ่มปล่อยเนื้อปล่อยตัวตามกาลเวลา
พ่อผมต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ ที่บริการรับจัดเลี้ยง
ทำให้ความสัมพันธ์ในชีวิตคู่เริ่มสั่นคลอน
แต่อาการป่วยของแม่ ช่วยประสานรอยร้าวของพวกท่าน
มีครั้งนึงตอนเราไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล พ่อผมหยิบแฟ้มการรักษาขึ้นมาดู
เห็นว่าหมอเขียนว่า "คนไข้เป็นอหน."
พ่อผมขว้างแฟ้มทิ้ง แล้ววิ่งออกไปตามหาหมอคนนั้นจนเจอ
พ่อพูดว่า "กล้าดียังไงมาเรียกเมียผมว่าอีห่านี่
เมียผมป่วยอยู่นะ คุณนั่นแหละอีห่านี่"
หมออธิบายอย่างสุภาพว่า เอสโอบีย่อมาจาก "อาการหอบเหนื่อย"
หรือไม่หมอคนนั้นก็คงด้นสดเก่งมาก
แต่ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ชอบนะ ที่พ่อคอยปกป้องแม่เสมอ
"รอนนี่ พวกเรามีครอบครัวที่วิเศษจริงๆ เราทั้งสี่คน
การที่เรามีโอกาสเริ่มต้นกันใหม่แบบนี้ แทบจะเหมือนปาฏิหาริย์เลย
อาจเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ ก็ได้
เราจะพยายามไปด้วยกัน ค่อยเป็นค่อยไปกันนะ
ก่อนอื่น คุณต้องพาฉัน ผ่านพ้นเดือนหน้าไปให้ได้ก่อน
ไปกันทีละวัน
ฉันกลัวมากจริงๆ
แต่ถ้าโรคร้ายนี้ทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้น มันก็คุ้มค่าแล้ว
หลายปีที่ผ่านมานี้ ฉันเกลียดตัวเองต่างหาก ไม่ได้เกลียดคุณเลย
ความอ้วนทำให้ฉันไม่มีความสุข
อดทนหน่อยนะ
รักคุณสุดหัวใจ
มาร์ชา"
ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกจริงๆ
และใช่ครับ แม่ใส่วิกตอนถ่ายรูปพวกนี้
แต่คืนนั้นเรามีความสุขกันมาก
เราเต้นรำกันเยอะมาก
เราถึงกับเต้นรำเพลงโปรดของท่าน เพลง "เปียโนแมน" ของบิลลี่ โจเอล
อย่าเล่นนะ เราไม่มีปัญญาจ่ายค่าลิขสิทธิ์
ถึงตอนนั้น เราก็ย้ายไปอยู่เมืองใหม่แล้ว
ผมกับน้องสาวพยายามหาเพื่อนใหม่
แม่ผมต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยขึ้น
ผมกับโรบินน้องสาวเลยเริ่มพึ่งพาตัวเองมากขึ้น
ทำมื้อเย็นกินเอง ซักผ้าเอง และ…
บ่ายวันหนึ่ง พ่อผมกลับมา จากไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล
พ่อเรียกเราเข้าไปในห้องนั่งเล่น
พ่อบอกว่า "เจฟฟ์ โรบิน มานี่มา"
พ่อโอบกอดเราไว้
บอกว่า "พ่อไม่รู้จะบอกลูกๆ ยังไง แต่… วันนี้แม่จากพวกเราไปแล้ว
ลูกจะนั่งอยู่ตรงนี้กับพ่อก็ได้ หรือจะเข้าไปในห้องตัวเองก็ได้
เอาที่อยากทำเลยนะ"
ผมจำตอนที่นั่งอยู่ในห้องตัวเองได้
ตอนนั้นผมอายุ 15
นั่งคิดว่า "ว้าว ชีวิตมันคือแบบนี้เองเหรอ
เราคิดว่าเป็นอย่างหนึ่ง แต่มันกลับเป็นอีกอย่าง"
เหมือนเวลาคุณไปดูโชว์ตลก แล้วไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มานั่งพล่าม
เรื่องญาติที่ตายไปแล้ว
บางครั้งคุณก็ต้องนั่งลงและปล่อยไปตามน้ำ นึกออกไหม
แต่หลังจากนั้น เราก็ไม่ได้คุยเรื่องแม่กันมากนัก
แต่แม่มักจะมาหาผมในฝัน มีหลายคนบอกว่าพวกเขาก็เป็น
พอนอนหลับปุ๊บ แม่ก็มาปรากฏตัว "แม่ ผมนึกว่าแม่ตายแล้วซะอีก"
"เปล่าจ้ะ แม่ยังอยู่" แล้วเราก็จะหัวเราะร้องไห้ด้วยกัน
กอดและหอมกัน
แน่นอนว่าพอตื่นขึ้น คุณก็จะรู้ว่ามันเป็นแค่ฝัน
มันเหมือนกับการต้องรับข่าวร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ตอนนั้นแหละที่ผมตัดสินใจว่า ชีวิตของผมจะต้องแตกต่างออกไป
ผมต้องรับผิดชอบความสุขของตัวเอง
และผมจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุด
ผมเรียนรู้มาตั้งแต่เด็กว่า มนุษย์เราเกิดมาเพื่อเศร้าโศก
แล้วก้าวต่อไป
คุณเศร้าตลอดไปไม่ได้ ไม่งั้นตัวตนบางส่วนของคุณจะตายตาม
แบบนั้นมันไม่ยุติธรรม
เราก็เลยทำในสิ่งที่มนุษย์ควรจะทำ
เรากลับมาฮึดสู้
พ่อผมเริ่มหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ จากบริการรับจัดเลี้ยง
และพ่อก็เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว ที่พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
พ่อเริ่มไปเที่ยวแอตแลนติกซิตี้ พวกกาสิโนเปิดใหม่
พ่อจะไปเล่นแบล็กแจ็ก
พ่อได้เจอดอน ริคเคิลส์ที่ร้านสเต๊ก
ตอนนั้นพ่อกลายเป็นคนจัดเลี้ยง ระดับซุปตาร์ ใครๆ ก็รู้จัก
วันหนึ่งผมกำลังเล่นโป๊กเกอร์ กับเพื่อนมัธยมที่โต๊ะกินข้าว
ผมถ่ายรูปนี้ แล้วเฮโม เพื่อนผมคนนี้ ก็กำลังร้องไห้โฮ
เพราะเขาเล่นโป๊กเกอร์เสียไป 100 เหรียญ
พ่อผมกลับมาจากทำงาน
ยังใส่ชุดทักซิโด้ พร้อมเงินสดเต็มกระเป๋า
พ่อเห็นเฮโมร้องไห้
เลยพูดว่า "เฮโม ใจเย็น เดี๋ยวฉันช่วยเอง นิ่งซะนะ เฮโม"
พ่อเดินไปเปิดตู้เย็น แล้วหยิบเนยแท่งออกมาแท่งหนึ่ง
แล้วพ่อก็วางมันลงบนโต๊ะกินข้าว
บอกว่า "เฮโม
ถ้านายกินเนยแท่งนี้ให้หมดได้…
ฉันจะให้เลย 100 เหรียญ"
เฮโมกินไปสามคำแล้วก็อ้วกแตกใส่อ่างล้างจาน พ่อผมเลยให้เงินเขา 47 เหรียญ
ข้อคิดของเรื่องนี้คืออะไรน่ะเหรอ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
พ่อผมไม่เหมือนใครจริงๆ
มีคืนหนึ่ง ผมต้องเอาขยะออกไปทิ้ง อากาศค่อนข้างเย็น
ผมเลยหยิบเสื้อนอกทักซิโด้ของพ่อมาสวมไวๆ
แล้วบังเอิญล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อข้างหนึ่ง
ผมล้วงถุงพลาสติกเล็กๆ ที่มีผงสีขาวข้างในออกมา
ตอนนั้นผมคิดว่า "ทำไมพ่อต้องพกเกลือด้วยเนี่ย"
แต่แล้วผมก็เข้าใจ และก็ไม่แปลกใจเท่าไรหนึ่งปีต่อมา
ตอนพ่อมารับผมที่โรงเรียนก่อนเวลา เพื่อพาผมไปพบ
ที่ปรึกษาด้านการรับเข้ามหาลัย
พ่อขับรถปีนขอบฟุตบาทมาเลย แล้วก็พูดรัวเป็นปืนกล
ผมรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ผมเลยอาย และโกหกพ่อไปว่า
"พ่อครับ ผมว่าเจอกันครั้งแรกนี่ เขาอยากคุยกับผมตัวต่อตัวนะ"
แล้วผมก็เข้าไปคนเดียว
หนึ่งปีต่อมา ผมก็เข้าเรียนมหาลัย
ผมเข้าเรียนที่มหาลัยบอสตัน
ผมเรียนวิชาเอกภาพยนตร์ วิชาโทรัฐศาสตร์
แต่ส่วนใหญ่ผมก็แค่พี้กัญชา กับดูหนังเรื่องสไปนัลแท็ปกับเพื่อนๆ
บางคนก็มาที่นี่คืนนี้ด้วย
ผมเริ่มเล่นวงดนตรีพังก์ร็อก
ผมได้เป็นผู้อำนวยการฝ่ายดนตรี ของสถานีวิทยุมหาลัยด้วย
ไฮไลต์ของทุกสัปดาห์คือคืนวันเสาร์
ผมกับเพื่อนๆ จะไปโรงละครถนนเอ็กซิเตอร์
แล้วก็แสดงเลียนแบบ เรื่องเดอะร็อกกี้ฮอร์เรอร์พิคเจอร์โชว์
โอ้ ผมดูฮอตสุดๆ เลยละในชุดถุงน่องตาข่าย
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้ปลดปล่อย ความเพี้ยนในตัวออกมา
มันสนุกมาก ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์สุดๆ
พอถึงช่วงกลางปีสาม…
ผมได้รับสายด่วนจากคุณตาที่อาศัยอยู่กับเรา
ตาบอกว่า "กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย เจ้าหนู"
พ่อผมเข้าโรงพยาบาล
พ่อเส้นเลือดในสมองโป่งพองจากการใช้โคเคน
พ่ออาการโคม่า แล้วสามวันต่อมา พ่อก็จากไปอีกคน
ผมพยายามที่จะไม่โกรธพ่อนะ
พ่อก็แค่ใช้ชีวิตของพ่อ
ถามว่าผมอยากให้พ่อไม่ต้องโกหก
ในกรมธรรม์ประกันชีวิต เรื่องเลิกสูบบุหรี่ไหมน่ะเหรอ
อยากสิ ไม่งั้นผมคงไม่ต้องมาแสดงโชว์ สัปดาห์ละแปดรอบแบบนี้หรอก บอกเลย
งานศพของพ่อคือครั้งแรก ที่ผมได้ยืนหลังไมโครโฟน
ผมพูดว่า "ถ้าคุณรู้จักพ่อผม คุณจะรู้ว่าพ่อคงอยากให้คนจดจำ
ไม่ใช่ด้วยความเศร้า แต่ด้วยรอยยิ้ม"
ทุกคนที่เรารู้จักมาที่บ้าน ตอนนั้นผมกับน้องสาวยังเป็นแค่วัยรุ่น
เพื่อนบ้านและเพื่อนๆ ทุกคนพากันพูดว่า
"นายกับโรบินเป็นเด็กกำพร้าแล้ว
มาอยู่กับพวกเราสิ เดี๋ยวพวกเราจะรับเลี้ยงเอง"
เราก็ตอบกลับไปว่า "ไสหัวออกไปจากบ้านเราเลย
บ้านนี้เป็นของเราแล้ว"
แรบไบมาที่บ้านเพื่อสวดให้ผู้ล่วงลับ
ทุกคนอยู่ในห้อง บรรยากาศมันเศร้ามาก แล้วผมกับน้องสาว…
ก็สบตากันจากคนละมุมห้อง
เธอก้มหน้าลงแล้วเริ่มหัวเราะ
ผมเลยก้มลงมองบ้าง แล้วก็เห็นว่าลูกหมาของเธอ
กำลังแอบเด้าขาแรบไบเงียบๆ
แรบไบก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แล้วผมก็หัวเราะออกมา แล้วทุกคนก็หัวเราะตามกันหมด
แม้แต่แรบไบกับลูกหมาก็ยังหัวเราะ
นั่นแหละตอนที่ผมรู้ว่าพ่อแม่ ทิ้งเทคนิคป้องกันตัวอีกอย่างไว้ให้เรา
ในรูปแบบของอารมณ์ขัน
ความสามารถในการหัวเราะ ให้กับเรื่องที่มืดมนที่สุด
และมันก็ช่วยชีวิตผมไว้
พ่อแม่ผมไม่เคยได้ดูผมแสดงแม้แต่ครั้งเดียว
พวกท่านคงรักชีวิตที่ผมมีมากแน่ๆ เพื่อนเอ๊ย
พวกท่านต้องชอบสิ่งนี้แน่ พวกท่านคงจะมาที่นี่ทุกคืน
พวกท่านต้องมาแน่
คงมานั่งอยู่แถวหน้าสุดเลย
แทนที่จะเป็น… คนแปลกหน้าโนเนมสองคนนี้
คุณภูมิใจในตัวผมไหม
ครับ
ผมก็ภูมิใจในตัวพวกคุณ พวกคุณทำหน้าที่ได้เยี่ยมมาก
รู้ไหม ตอนผมเตรียมทำโชว์นี้ ผมยังคิดอยู่เลยว่า
"ฉันควรพูดถึงพ่อแม่แบบนี้จริงๆ เหรอ
เอาจดหมายรักมาอ่านแบบนี้เนี่ย"
พ่อแม่ไม่ได้มานั่งหัวเราะกับเราตรงนี้เสียหน่อย
ส่วนแม่… ตอนนี้ผมแทบจำแม่ไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ
ส่วนพ่อก็จากไปกะทันหัน โดยที่ยังไม่ได้คุยอะไรกันอีกหลายเรื่อง
ผมเลยอยากทบทวนเรื่องนี้ดู
ผมหยุดงานสองสามวัน ไปตั้งแคมป์กับเพื่อนๆ ทางเหนือ
ผมไม่เคยไปแถวนั้นมาก่อน ผมกำลังขับรถไปลานตั้งแคมป์
ฟ้าเริ่มมืด แล้วผมก็หลงทาง
หลงหนักมากขนาดที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลง
ผมขับรถผิดทางนาน 20 นาที จนในที่สุดก็รู้ตัว
และตรงจุดที่ผมกลับรถพอดีนั้นเอง
ด้านหน้ารถของผมเลย มีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่ง
แล้วก็มีป้ายรถเมล์
และป้ายเขียนว่าวิทยาลัยพอลสมิธส์จูเนียร์
ผมก็แบบ "หือ เดี๋ยวนะ"
นั่นวิทยาลัยที่พ่อตกหลุมรักแม่ และเขียนจดหมายรักหากันนี่นา
ผมไม่อยากเชื่อสายตาเลย
นึกแล้วว่าต้องมีความหมายบางอย่าง…
เพราะข้างๆ ม้านั่งตัวนั้นมีกวางสองตัว
ยืนอยู่ข้างถนน จ้องหน้าผมอยู่
กวางตัวหนึ่งนมตู้มมาก
อีกตัวมีผงขาวๆ ติดตรงนี้ พูดรัวเป็นปืนกล หันมาบอกทางผม
ผมเลยแบบ "โอเค รู้แล้ว"
แต่มันก็สร้างแรงบันดาลใจให้ผมก้าวต่อไป
ให้พยายามทำความเข้าใจพ่อแม่มากขึ้น
เพื่อที่ชีวิตของท่านอาจจะช่วยให้คนอื่น เข้าใจชีวิตตัวเองได้ดีขึ้นบ้าง
ดังนั้นก่อนจะมาแสดงรอบนี้ ผมกลับไปรื้อข้าวของพ่อแม่อีกครั้ง
แล้วก็เจอกล่องเก่าๆ ที่ใส่ใบแจ้งเสียภาษี
ซึ่งผมก็เก็บไว้ทำไมไม่รู้
ผมหยิบซองเฟดเอ็กซ์มาเปิดดู แล้วจดหมายนี้ก็ร่วงออกมา
ผมคงเคยอ่านมันครั้งนึง แล้วก็โยนใส่ซองทิ้งไว้จนลืม
มันคือจดหมายฉบับเดียวที่พ่อเขียนถึงผม
"ถึงเจฟฟ์ แกรู้นะว่าพ่อเขียนจดหมายไม่เก่ง
แต่พ่อรู้สึกว่าสิ่งที่พ่ออยากจะพูด ควรถูกบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร
พ่อส่วนใหญ่รักลูกตัวเอง แต่มีน้อยคนนักที่จะโชคดีพอ
ที่จะชอบลูกตัวเองในฐานะเพื่อนด้วย
พ่อไม่แน่ใจว่าแกจะเข้าใจสิ่งที่พ่อพูดไหม
แต่วันหนึ่งเมื่อแกมีลูกของตัวเอง พ่อรู้ว่าแกจะเข้าใจ"
คืองี้ครับ พ่อ
ผมจ่ายค่าทำแท้งไป 11 ครั้งแล้ว
ผมไม่รู้ว่านั่นใช่ที่พ่อหมายถึงไหม
แต่ถึงตอนนี้ ผมยังตามพ่อทันอยู่
"สิ่งแรกที่พ่ออยากทำ คือย้อนกลับไปจดจำความสุข
ที่แกมอบให้พ่อตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตอนแกกลับมาจากเรียนคาราเต้
และเสียงหัวเราะที่เรามี เพราะเรื่องไร้สาระในรถ
และแน่นอน การได้เห็นแกวิ่งไปในสนาม
ในการแข่งขันชิงแชมป์ระดับรัฐ ของโรงเรียนมัธยม"
ตอนนั้นทีมเราแพ้ 0 ต่อ 11 พ่อนี่แม่งก็ชอบย้ำจริง
"ได้เห็นนิสัยการทำงานที่ยอดเยี่ยมของแก ตอนเริ่มทำงานที่คลินตันแมนเนอร์
และที่แกไม่เคยใช้อภิสิทธิ์ ของการเป็นลูกเจ้าของร้าน"
ฟังแล้วรู้สึกดีนะ
"ตอนเราหัวเราะกัน ตอนแกทำสปาเกตตีหกใส่ตักพ่อ"
แม่ผมชอบทำสงครามปาเส้นสปาเกตตีในครัว
แม่จะตะโกนว่า "สปาเกตตี หนึ่ง สอง สาม" แล้วเราจะปาสปาเกตตีใส่กันมั่วไปหมด
ผมกับน้องยังทำแบบนั้นกันอยู่
ผมแนะนำให้ลองทำดูนะ
"และวันนี้ เจฟฟ์ พ่อได้เห็นแก รับประกาศนียบัตรจบม.ปลาย
พ่อรู้ว่าเราแทบไม่เคยพูดถึงแม่ของแก
แต่พ่อรู้ว่าเราต่างก็คิดถึงแม่เป็นครั้งคราว
แม่คงจะภูมิใจมากเลยตอนนี้
พ่อรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา พ่อไม่ได้แสดงความรู้สึกที่มีต่อแกออกมา
แต่มันยังคงมีอยู่เสมอ
ถ้าพ่อเคยตัดบทเวลาที่แกอยากคุยกับพ่อ พ่อก็ขอโทษด้วย"
เราทำงานที่บริการจัดเลี้ยงอาหารหามรุ่งหามค่ำ
ถ้าผมอยากคุยกับพ่อแบบส่วนตัว เราต้องเข้าไปคุยในห้องเย็น
การคุยเปิดอกระหว่างพ่อลูกเลยสั้นมาก และหัวนมเราก็แข็งเป๊ก
"ตั้งแต่ที่แม่แกจากไป
พ่อก็ไม่เคยได้ใช้เวลากับแกและน้องมากพอ
มันยากเพราะธุรกิจของพ่อขยายตัวขึ้น
และพ่อก็ต้องออกไปข้างนอกตอนกลางคืน แทนที่จะได้ใช้เวลาด้วยกัน
หวังว่าแกคงจะไม่โหยหา
ชีวิตครอบครัวแบบดั้งเดิมจนเกินไป แต่ถ้าแกรู้สึกแบบนั้น
พ่อก็ขอโทษด้วย"
"พ่อขอจบจดหมายฉบับนี้ด้วยการบอกว่า แกมันสุดยอด
พ่อไม่อาจขอลูกชายที่ดีไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
แกมีน้ำใจ เป็นคนดี มีความคิดอ่าน
เป็นแบบนั้นต่อไปนะ เจฟฟ์
แล้วแกจะมีความสุขและประสบความสำเร็จเสมอ
พ่อจะรักแกเสมอ และชอบแกในฐานะเพื่อนคนหนึ่งด้วย"
"จากพ่อ" พร้อมเครื่องหมายตกใจหนึ่งอัน
พ่อครับ ถ้าพ่อภูมิใจในตัวผม ส่งสัญญาณมาหน่อย
ขอบคุณครับ พ่อ
เอาไว้สูดหลังจบโชว์แล้วกัน
ผมรู้สึกโชคดีมาก
ผมมีพ่อแม่ที่ยอดเยี่ยม และท่านก็เลี้ยงผมมาได้ดีพอตัว
การต้องเจอเรื่องสะเทือนใจแบบนั้นตั้งแต่เด็ก มันเปลี่ยนคุณได้เลย
บางคนในที่นี้คงรู้ดี
บางครั้งมันก็ยากที่จะวางแผนระยะยาว
เพราะคุณรู้สึกว่า เดี๋ยวทุกอย่างก็พังทลายลงอยู่ดี
บางครั้งก็ยากที่จะสนิทกับใคร เพราะคุณรู้สึกว่า
เดี๋ยวพวกเขาก็คงหายไป
ผมพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
บางครั้งผมก็แสร้งยิ้ม หวังว่ามันจะกลายเป็นรอยยิ้มจริงๆ
ซึ่งส่วนใหญ่ก็ได้ผล
และมาร์ค เพื่อนซี้ของผมที่นั่งอยู่ตรงนั้น หวัดดี มาร์ค
เขาบอกว่า "ทำไมไม่ลองไปเรียนคลาสสอนตลกดู
ไปเรียนคลาสเดี่ยวไมโครโฟนกับฉันไหม ฉันว่านายน่าจะทำได้ดี"
เราเลยไปเรียนกัน ผมไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว
ตอนนั้นผมเป็นแค่ไอ้อ้วนขี้แพ้ ที่อาศัยอยู่นิวเจอร์ซีย์กับคุณตา
และผมก็รักการเรียนคลาสนั้นทันที
ผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบนี้มานานมาก ตั้งแต่ตอนเรียนคาราเต้สมัยเด็กๆ
นี่แหละที่ที่ผมได้ถ่ายทอด ประสบการณ์ชีวิตของตัวเอง
ออกมาเป็นอะไรที่สนุกสนาน ที่เยียวยาจิตใจ
มุกที่ผมใช้เล่นตอนเปิดไมค์ใหม่ๆ ผมพูดว่า
"อย่าให้คุณตานัดบอดให้เด็ดขาด"
เธอเปิดประตูเข้ามา ผมมองแวบเดียวเท่านั้น
อุบาทว์มาก
นั่นแหละชื่อเธอ อุบาทว์
ชื่อฮีบรูของเธอคือแหวะ
คุณเอ๊ย ผมนี่โคตรสู้ชีวิตเลย
ทั้งแจกใบปลิว ทำทุกวิถีทางให้ได้มีเวลาขึ้นแสดงบนเวที
ในที่สุด พิธีกรในคลับตลก ที่เจ๋งที่สุดในนิวยอร์กก็เกิดถูกชะตาผม
เขาเริ่มชวนผมไปกินข้าว ที่ร้านอาหารตรงข้ามคลับ
หลังจบโชว์ เขาจะคอยให้เคล็ดลับ ชี้แนะ และให้คำปรึกษา
ไม่เคยมีใครเชื่อในตัวผมมาก่อน มันโคตรเจ๋งเลย
มีคืนหนึ่งเขาถึงกับพูดว่า "เจฟฟ์ ฉันว่านายน่าจะเป็นนักแสดงได้"
"จริงเหรอ" "จริงสิ นายควรไปเรียนการแสดง"
"ว้าว โอเค"
เขาบอกว่า "เอางี้ เดี๋ยวฉันจะสอน บทเรียนการแสดงบทแรกให้"
ตอนนั้นตีสอง เขาบอกว่า "ฉันพักอยู่แถวนี้ เดินไปไม่กี่ช่วงตึกก็ถึง"
เราเลยไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
เขาบอกว่า "เรามาเริ่มด้วยการฝึกหายใจก่อน หลับตาลงนะ"
เขาเอามือวางตรงนี้ แล้วบอกว่า… "ผ่อนคลาย
หายใจเข้า เจฟฟ์
เจฟฟ์ นายยังไม่ผ่อนคลายเลย หลับตาไว้ ผ่อนคลาย
หายใจเข้า เจฟฟ์ ผ่อนคลาย"
มือเขาก็เลื่อนมาหยุดตรงแถวๆ นี้
ผมเลยรู้ตัว แล้วรีบถอยออกมา
ผมบอกว่า "นี่ พวก ไม่รู้สิ ฉันต้องกลับแล้ว
ฉันต้องกลับแล้วละ
ตาฉันรออยู่ที่นิวเจอร์ซีย์"
ตอนนั้นผมอับอายขายหน้าสุดๆ
แต่ผมก็ยังกลับไปที่คลับตลกนั่นทุกคืน
เพราะผมไม่อยากให้ไอ้เพี้ยนนี่มาขวางทาง
ความฝันใหม่ที่จะเป็นนักแสดงเดี่ยวไมโครโฟน
บางครั้งผมยังรู้สึกว่า ผมเป็นหนี้บุญคุณเขาด้วยซ้ำ
ที่ช่วยทำให้เห็นว่าวงการบันเทิงมันโหดแค่ไหน
และคืนนี้เขาก็อยู่ที่นี่ด้วย ปรบมือให้เขาด้วยครับ
เฮนรี่ นึกแล้วว่าต้องเป็นนาย
ไม่มีอะไรติดค้างนะ
คือนอกจากอารมณ์ค้าง นายคงจำได้
บางครั้งผมรู้สึกเหมือนเด็กไร้แม่
อยู่ห่างไกลจากบ้าน
ห่างไกลจากบ้านเหลือเกิน
ทุกคืนหลังจากลงจากเวที
ผมจะกลับไปที่สถานีขนส่งพอร์ตออธอริตี้ ตรงนี้
ผมจะโดดขึ้นรถด่วนสาย 114 กลับไปนิวเจอร์ซีย์
ที่ที่ผมอาศัยอยู่กับรูมเมตวัย 78 ปี
พ่อของแม่ผมเอง คุณตาแจ็ค
คู่หูคนสำคัญ เพื่อนแท้ และพี่น้องทางจิตวิญญาณ
เรากินข้าวด้วยกันทุกมื้อ เราแบ่งเสื้อผ้ากันใส่
เพื่อนทุกคนของผมกลายเป็นเพื่อนของท่าน
ผมถึงกับจัดปาร์ตี้วันเกิดให้ตอนท่านอายุ 79
"เจ้าหนู บอกทุกคนนะว่าตาอายุ 80
จะได้ได้ของขวัญเจ๋งๆ หน่อย"
ผมต้องพาท่านไปหาหมอทั้งวัน
พอตกกลางคืน ผมก็เข้านิวยอร์กเพื่อหาโอกาสขึ้นเวที
คุณตาแจ็คมักจะให้เงินค่ารถผมสองสามเหรียญ กับกล้วยหนึ่งลูกเสมอ
ท่านจะบอกว่า "เฮ้ เจ้าหนู พกกล้วยไปกินระหว่างทางด้วย
เอาไปเลย เผื่อแกขาดโพแทสเซียมกะทันหัน หรือ…
เผื่อรถติดขึ้นมา
ไม่แน่แกอาจเจอใครสักคน
ยามฉุกเฉิน แกจะได้ใช้มันแทนจู๋ปลอม เอาไปเลย
ถ้าเกิดเหงาขึ้นมา แกก็หันมันไปด้านข้าง
มันจะได้เตือนใจให้แกยิ้ม"
นั่นเป็นวิธีที่ท่านบอกรักว่า "ตาไปกับแกไม่ได้
แต่ใจของตาจะอยู่กับแกตลอดทาง"
ท่านอยู่เคียงข้างผมเสมอ
แม้แต่ตอนผมยังเป็นทารก คลานต้วมเตี้ยมบนพื้นอะพาร์ตเมนต์
ยายเฮเลน ภรรยาของท่านกำลังชงชา แล้วดันเดินสะดุดผม
จนทำน้ำร้อนลวกใส่ผมตรงนี้
ผมยังมีแผลเป็นอยู่เลย แต่มันก็ไม่แย่เท่าไร
เพราะคุณตาแจ็คคว้าตัวผมขึ้นมาด้วยมือใหญ่ๆ ราวกับถุงมือเบสบอล
แล้ววิ่งอุ้มผมไป 13 ช่วงตึกจนถึงห้องฉุกเฉิน
พลังของคนไม่ยอมแพ้ต่อโลก
ท่านเคยเป็นคนงานก่อสร้างที่เกษียณแล้ว จากย่านบรองซ์
เป็นพวกสายแข็ง
ท่านเรียกตัวเองว่าคนไม่ยอมแพ้โลก
เห็นแหวนวงนั้นไหม
จริงๆ แล้วแหวนท่านเป็นสลักเกลียวเหล็ก
จากเรือดำน้ำนาซีที่ถูกยึดได้ ในสงครามโลกครั้งที่สอง
กองทัพเรือสหรัฐยึดเรืออูของนาซีได้แค่ลำเดียว ตลอดช่วงสงคราม
ชื่อเรือยู-505 ตอนนี้ตั้งโชว์อยู่ที่พิพิธภัณฑ์ในชิคาโก
พวกเขาลากมันกลับมาอเมริกา เพื่อศึกษาระบบเทคโนโลยี
คุณตาแจ็คเป็นช่างต่อเรือ ประจำการอยู่บัลติมอร์
ทีมของท่านได้รับหน้าที่ดูแลเรือดำน้ำนาซี ที่ยึดมาได้ลำนี้สองสามวัน
ท่านเลยแอบถอดสลักเกลียวมาอันหนึ่ง ฝนจนเรียบ แล้วทำเป็นแหวน
ท่านมักจะเคาะมันกับข้าวของเพื่อให้นำโชค
ใส่ติดตัวตลอดชีวิต พลังของคนไม่ยอมแพ้โลก
แล้วเราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ภรรยาท่านจากไปนานแล้ว
น้องสาวผมก็ไปเรียนมหาลัย
เรากลายเป็นคนเพี้ยนสองคน ที่อาศัยอยู่ในบ้านที่ผมเติบโตมาในนิวเจอร์ซีย์
บางครั้งผมก็จะหยิบกีตาร์ไฟฟ้ามาสะพาย แล้วเพื่อนๆ ก็จะมาหาที่บ้าน
คุณตาแจ็คจะร้องเพลงบลูส์โชว์กลางห้องนั่งเล่น
ความรู้สึกของวันพรุ่งนี้
ก็คงเหมือนความรู้สึกของวันนี้
เก็บกระเป๋าแล้วออกตามหาทางสว่าง
ตอนนั้นผมอายุ 23
พยายามจะเริ่มต้นชีวิตตัวเอง
พลางสงสัยว่าจะดูแลคุณตาไปได้อีกนานแค่ไหน
ท่านกำลังพักฟื้นจากการผ่าตัดอีกครั้ง ที่คราวนี้หนักเอาการ
นักสังคมสงเคราะห์ที่โรงพยาบาล เลยแนะนำให้ผมแอบออกไป
สำรวจสถานบริบาลผู้สูงอายุ หรือบ้านพักคนชรา
ผมก็ไปดูมานะ มันก็ดี แต่ผมรู้ว่าแบบนั้นไม่ใช่แนวเรา
ผมรู้ว่าเราจะฝ่าฟันไปด้วยกันจนสุดทาง
มีองค์กรยอดเยี่ยมแห่งหนึ่ง เคยแวะมาบ้านผมเสมอ
มาดูอาการคุณตาและเอาอาหารร้อนๆ มาส่ง
เพื่อให้ผมได้เข้านิวยอร์กไปทำตามความฝัน
ขอบคุณโครงการมีลส์ออนวีลมากครับ พวกคุณสุดยอดมาก
และผมเชื่อว่าคืนนี้ มีคนที่ต้องดูแลผู้ป่วยอยู่ที่นี่แน่
ผมขอสดุดีพวกคุณเลย
เพราะผมรู้ดีว่ามันลำบากแค่ไหน ในการดูแลใครสักคน
ที่ดูแลตัวเองไม่ได้
แต่ผมขอสัญญากับคุณอย่างหนึ่ง คุณจะมองย้อนกลับมาในช่วงเวลานี้
ด้วยความภาคภูมิใจ
ผมสัญญาเลยว่าคุณจะภูมิใจ
ตาผมมีพยาบาลแสนวิเศษคนหนึ่ง เป็นชาวจาเมกาชื่อลิลลี่
เธอมักจะบอกว่า "ทุกคนจะเป็นเด็กสองครั้ง
ครั้งแรกคือตอนเกิด และครั้งที่สองตอนใกล้ตาย"
และผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ กับคุณตาแจ็ค
มีครั้งหนึ่งผมกำลังหลับ ท่านเดินโซเซเข้ามาในห้องผมกลางดึก
แล้วล้มฟุบลงตรงปลายเตียงผม ขาห้อยตกลงมาข้างเตียง
ท่านคงเจ็บมาก เพราะตอนผ่าตัด หมอต้องตัดซี่โครงท่านออกไปบ้าง
ท่านดูมึนๆ เหมือนสติไม่อยู่กับตัว แล้วท่านก็นอนหลับไปทั้งคืน
มือกุมข้อเท้าผมไว้
เหมือนอยากหาที่ยึดเหนี่ยวหรือความอบอุ่น
เหมือนเด็กตัวน้อยๆ ที่กุมมือแม่ตอนหลับ
เราตื่นมาตอนเช้า ท่านไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรนะ
แค่ออกแนวยอมรับสภาพตัวเอง
"เจ้าหนู ตารู้ตัวนะว่าเป็นภาระให้แก
แต่แกช่วยพาตาลงจากเตียงหน่อยได้ไหม"
ผมเลยวิ่งไปที่หน้าเตียงแล้วยื่นมือให้ท่าน
แต่ท่านไม่ยอมให้ช่วย ท่านแค่เขย่ามือผม เขย่าแบบมีพลัง พลังของคนไม่ยอมแพ้โลก
แล้วท่านก็พยุงตัวลุกขึ้น ทีละซี่โครง
เหมือนนักสู้ล่ารางวัล…
จนกระทั่งยืนตัวตรงได้สำเร็จ
ผมถามว่า "ตาครับ โอเคหรือเปล่า"
ท่านยิ้มแล้วตอบว่า "ตาอยากเป็นแหวนบนนิ้วมือทูนหัวของตาจัง
เพราะทุกครั้งที่เธอเกาตูด
ตาจะได้เห็นดินแดนพันธสัญญา"
เราเริ่มต้นวันกันแบบนั้นแหละครับ
ท่านไม่เคยทิ้งความเก๋า
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ขนาดที่ว่าท่านยังหาแฟนได้เลย ชื่อซาร่าห์
ท่านเจอเธอที่ศูนย์ผู้สูงอายุ
ท่านบอกว่า "เจ้าหนู เรื่องความรักน่ะ มีแค่นิดเดียวก็อยู่ได้ยาว"
ในวันเกิดของเธอ ท่านพาเธอไปห้าง ไปเจาะหูครั้งแรกในชีวิต
"พวกเขาต้องช่วยกันจับตัวเธอไว้เลย แต่เธอก็ทำสำเร็จ"
แต่ท่านไม่ยอมให้ซาร่าห์ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล ท่านหยิ่งในศักดิ์ศรีเกินไป
ท่านไม่อยากให้เธอเห็นท่านในสภาพ ที่ดูอ่อนแอไปกว่ายอดมนุษย์
ผู้ไม่ยอมแพ้โลก
แต่มีครั้งหนึ่งที่ผมอยู่กับท่านที่โรงพยาบาล แล้วมีการพูดถึงชื่อเธอขึ้นมา
ตอนนั้นท่านอาการไม่ค่อยดี แต่พอได้ยินชื่อเธอก็สดชื่นขึ้นทันที
ท่านบอกว่า "ตาอยากคุยกับเธอ เจ้าหนู กดเบอร์เธอให้ตาหน่อย"
ผมเลยกดโทรออกให้
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้คุยกัน
"หวัดดี ทูนหัว นี่ผมเอง
คุณไม่ได้ท้องป่องอยู่ใช่ไหม
โอเค เดี๋ยวผมจะรีบไปหา แบบรูดซิปกางเกงลงรอเลย
ก็นะ ทูนหัว ผมหวังว่า ไปรษณีย์คงไม่เจ๊งไปเสียก่อน
เพราะผมไม่ได้ส่งจดหมายรักหาคุณ มาพักใหญ่แล้ว
ที่ผ่านมาผมฝันไปเองหรือเปล่า ว่าชีวิตคนเรามันดีงามได้ถึงเพียงนี้
ความฝันทั้งหมดที่ผมฝันถึงคุณ
เป็นแค่วิมานในอากาศหรือเปล่า
โอเค ทูนหัว แม่ดอกไม้ป่า ซาซ่า ฟาลังก้า
แค่อยากได้ยินเสียงคุณน่ะ
เดี๋ยวผมจะได้ซิ่งไปหาคุณแล้ว ยาหยี เดี๋ยวผมจะไปรับ
เราจะไปหาซื้อสร้อยคอให้เข้ากับต่างหูนั่น
โอเคจ้ะ ทูนหัว…
จนกว่าจะได้เจอกันบนสวรรค์
ลาก่อน"
"เจ้าหนู แกน่าจะได้เห็นเธอ
ใส่ต่างหูทองข้างละเม็ด
สวยบาดใจเลย
เอาละ
ไปได้แล้ว กลับไปซะ
ไปทำโชว์ให้ดีๆ พกกล้วยไปให้อุ่นใจด้วย"
นี่คือแหวนวงนั้น
เมื่อไรก็ตามที่ผมต้องการ พลังของคนไม่ยอมแพ้โลก
ผมจะเคาะแหวนวงนี้กับอะไรสักอย่าง แล้วนึกถึงคุณตาแจ็ค
บางครั้งผมก็นึกถึงอีสาวที่เดนเวอร์ ที่ผมเคยใช้นิ้วให้ แต่…
ส่วนใหญ่ผมจะนึกถึงคุณตาแจ็ค
แหวนวงนี้ไม่ได้เป็นแค่สัญลักษณ์ ของความดีเหนือความชั่วร้าย
แต่เป็นสัญลักษณ์ของความทรหด
คุณตาแจ็คของผมมีชีวิตอยู่ได้นานกว่าภรรยา
นานกว่าลูกสาว และนานกว่าสังขารของท่าน
แต่ท่านไม่เคยบ่น ไม่เคยสมเพชตัวเอง
ท่านสอนผมว่า "จงเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง
และจงก้าวต่อไป ก้าวต่อไปไม่หยุด"
แขกรับเชิญคนต่อไปของเรา คือดาวตลกหนุ่มสุดฮา
ซึ่งกำลังจะเปิดตัวครั้งแรกทางสถานีโทรทัศน์
ทุกท่านครับ ขอเสียงต้อนรับเจฟฟรีย์ รอสส์
เจฟฟ์
ใช่เลย โอ้ เพื่อนเอ๊ย
นี่คือกลอนที่พ่อผมเขียนให้แม่
มันชื่อว่า "เลิกกินขนมปังได้แล้ว"
"รอยยิ้มคุณเบ่งบานราวดอกไม้ในฤดูร้อนอันสดใส
เส้นผมคุณสยายลงมาราวกับสายฝนชุ่มฉ่ำ
ดวงตาคุณเปรียบดังมหาสมุทรกว้างใหญ่ สีครามสดใสจากชายฝั่งสู่ชายฝั่ง
แล้วไหงตูดคุณถึงใหญ่ปานรถบรรทุกได้ล่ะเนี่ย
เลิกกินขนมปังได้แล้ว"
เอาละ
เพื่อความเป็นธรรม ผมอยากให้รู้ ว่ากลอนต่อไปคือที่แม่ผมเขียน
โต้ตอบกลับไปหาพ่อ
มันชื่อว่า "ใส่เสื้อซะเถอะ คุณทำลูกๆ ขวัญหนีแล้ว"
การแสดงตลกมอบบัตรผ่านหลังเวที สู่โลกกว้างให้ผม
ผมเคยไปแสดงที่ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ แอฟริกา ทั่วอเมริกา
แม้แต่เขตสงครามในตะวันออกกลาง
แต่ตอนที่ผมได้เลื่อนขั้นเป็นสายดำ ด้านการจิกกัดด่าทอจริงๆ
คือตอนที่ยอดฝีมือระดับโลก อย่างคริส ร็อกและเดฟ แชปเพลล์
ชวนผมให้ไปลอนดอนกับพวกเขา เพื่อเป็นแขกรับเชิญสุดเซอร์ไพรส์
ในโชว์ของพวกเขาที่โอทู อารีน่า
พวกเขาบอกผมว่า "อยากทำอะไรก็ทำเลย"
ผมเลยเดินออกไปต่อหน้าฝูงชน 15,000 คน
แล้วก็เริ่มพล่ามเรื่องควีนเอลิซาเบธ
ซึ่งปกติคนอเมริกันไม่ทำกัน
ตอนนั้นควีนอยู่ห่างไปไม่กี่กิโล ที่พระราชวังบักกิงแฮม
ผมพูดว่า "ผมรักควีนนะ เพราะท่านทำให้ผมนึกถึงย่าทวดโรซี่"
ทั้งคู่ต่างประคับประคองครอบครัวเพี้ยนๆ เอาไว้
และตอนนั้นควีนเพิ่งรับเลี้ยงลูกหมาคอร์กี้สองตัว
ผมเลยพูดว่า "ว้าว รับเลี้ยงลูกหมาตอนอายุ 96
ต้องมองโลกในแง่ดีขนาดไหน
โอ้ เราจะแก่เฒ่าไปด้วยกันนะจ๊ะ
จูบิลีน้อย บูลบิลีของแม่"
หมาพวกนั้นเป็นของขวัญให้เจ้าชายฟิลิป สามีของพระองค์
ที่ตอนนั้นอายุ 99 และนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล
ควีนให้คอร์กี้สองตัวเป็นของขวัญเยี่ยมไข้
ซึ่งก็น่ารักดี แต่ผมมักจะรู้สึกว่า มันอาจเป็นการสร้างภาพหรือเปล่า
เพราะมันเป็นสัปดาห์เดียวกับที่ เมแกน มาร์เคิลไปออกทีวี
แล้วอ้างว่าราชวงศ์นี้เหยียดผิว
แน่นอน พวกเราส่วนใหญ่ก็แบบ "ขอบคุณมาก นักสืบมาร์เคิล
ว้าว
นี่คุณจะบอกเราว่าคนขาวอายุร้อยปีพวกนี้
ที่สวมมงกุฎ สวมผ้าคลุม
อาศัยอยู่ในปราสาท และเคยล่าอาณานิคม ไปแล้ว 70 เปอร์เซ็นต์ของโลก
อาจมีมุมมองเรื่องสีผิวที่ล้าสมัยไปหน่อยเหรอ
คุณไขคดีนี้ได้ไงกันเนี่ย คุณนักสืบ
ว้าวเลย"
ตำรวจสกอตแลนด์ยาร์ด คงอยากสัมภาษณ์งานคุณแล้วมั้ง
พวกเราที่เหลือต่างทึกทักเอาว่าควีนแห่งอังกฤษ
คงจะเดินว่อนอยู่ใน พระราชวังบักกิงแฮมสักวันหนึ่ง
แบบว่า "โอ้ ฟิลิป ฉันคุยกับแฮร์รี่แล้ว
ข่าวดีจ้ะ เราจะมีคนดำมาอยู่ในราชวงศ์สักที
โอ้ เจ้าชายมือใหม่จากเบลแอร์
จะไม่ต้องมีเด็กที่เกิด จากการแต่งงานเลือดชิดให้จัดการเพิ่มแล้ว
ลูกหมาจ๋า มาฉลองกันเถอะ
ฟิลิป มาเอาฉันเป็นครั้งสุดท้ายสิ
ได้เวลาน้ำชาแล้ว ฟิลิป
ฉันสั่งให้คุณเอาถุงชา มาแกว่งใส่ควีนของคุณเดี๋ยวนี้
เอาไข่อายุ 99 ปีนั่นหย่อนใส่ปากฉันซะ
ฟิลิป ขอสร้อยไข่มุกให้ฉันที
เล็งเหนือสร้อยไข่มุกของจริงเลยนะ
ฟิลิป มาชิมพายเนื้อของฉันเป็นครั้งสุดท้ายหน่อย
ลูกหมา ลงจากเตียงซะ
ฟิลิป เอาฉันให้เหมือนตอนปี 1939 เลยนะ
ตอนที่เราเพิ่งล่าอาณานิคมที่บาร์เบโดสสำเร็จ
คุณจำได้ใช่ไหม
โอ้ ฟิลิป ฉันจะเสร็จแล้ว ฟิลิป
พระเจ้า… ช่วย
ฉันด้วย
โอ้ ที่รัก
ทำได้ดีมาก ฟิลิป เยี่ยมมาก ตาเฒ่า
โอ้ ฟิลิป
ฟิลิป…
ฟิลิป"
ควีนให้ลูกหมาเขาสองตัว
สามวันต่อมาเขาก็ตาย
เจ้าชายฟิลิปเสียชีวิตวันเดียวกับ แรปเปอร์คนโปรดของผม ดีเอ็มเอ็กซ์
แต่ตลกดีที่กลายเป็นเจ้าชายฟิลิป ที่พูดคำสุดท้ายว่า
"หมาฉันอยู่ไหน"
นั่นมุกเด็ดเลยนะ
นั่นมุกเด็ดเลย
แต่มุกนี่น่ะ มันเล่นแล้วก็เล่นเลย
มิตรภาพที่เราสร้างขึ้น ระหว่างทางต่างหากที่สำคัญ
พวกดาวตลกคือเผ่าพันธุ์ของผม
ผมเป็นดาวตลกก่อนที่จะเป็นอย่างอื่นซะอีก
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมมันถึงเจ็บปวดมาก ในช่วงหลังๆ นี้
ตอนที่เพื่อนซี้สามคนของผมต่างพากันจากไป ในระยะเวลาแค่แปดเดือน
นี่คือสี่ขุนพลแห่งวงการเครื่องด่า
พับผ่า คนพวกนี้ทำให้ผมขำจนน้ำตาร่วงมาแล้ว
ไม่รู้ทำไมผมถึงกลายเป็นคนที่ยังเหลืออยู่ เพื่อเล่าเรื่องนี้
มีแฟนคลับนอร์ม แมคโดนัลด์อยู่ที่นี่ไหม
ต้องงี้สิ
นอร์มมีมุกหนึ่งที่เป็นมุกโปรดของผม เขาชอบเล่นปีละสองครั้ง
เขาจะพูดว่า "ใกล้จะถึงวันปรับเวลาตามฤดูกาลแล้ว
ฉันว่าอย่างมากก็แค่หกเดือน"
งานแรกๆ ที่ผมได้เงินคือแสดงเปิดโชว์ ให้นอร์ม แมคโดนัลด์
ที่คลับตลกในนิวเจอร์ซีย์
ตอนนั้นเขายังไม่ดังจริงๆ หรอก แต่มีก็กลุ่มแฟนคลับติดตามอยู่
เขาเป็นคนแคนาดาพิลึกๆ ที่พูดสำเนียงแปลกๆ
คนดูมักไม่ค่อยเก็ตมุกเขา และเขาก็เล่นแป้กไปสี่ในเจ็ดรอบการแสดง
เมื่อไรก็ตามที่นอร์มแสดงได้เฉียบ เราจะไปหลังเวที
แล้วเล่นโป๊กเกอร์กันจนกว่าจะถึงโชว์รอบต่อไป
แต่เมื่อไรก็ตามที่นอร์มเล่นแป้ก ด้วยเหตุผลที่ผมก็ยังไม่เข้าใจ
นอร์มจะเดินไปยืนอยู่ตรงทางออก
แล้วบอกลาคนดูทุกคนที่เดินออกจากคลับ
มันน่ากระอักกระอ่วนมาก
นอร์มมักจะนำหน้าคนอื่นหนึ่งก้าวเสมอ
ผมแค่หวังว่าเขาจะซื่อตรง เรื่องสุขภาพตัวเองมากกว่านี้
เราจะได้จัดงานอำลาให้เขาอย่างเหมาะสม
ที่นี่มีแฟนคลับกิลเบิร์ต กอตต์ฟรีดไหม
กิลเบิร์ต เพื่อนผมเอง นั่นไงเขา
ครั้งสุดท้ายที่เขาขึ้นเวที เขาเซอร์ไพรส์ผมที่งานแสดงงานหนึ่ง
เขาเดินออกมาแล้วเล่ามุกตลกยาวเฟื้อย ที่โคตรจะบ้า
เรื่องเซ็กซ์ทางเบ้าตา กับคุณย่าที่ตายไปแล้วของเขา
ในงานศพของเขา ผมเลยพูดว่า "มุกตลกของกิลเบิร์ตนั้นไร้ความกลัว
ไร้เมตตา และบ่อนทำลาย
แต่เขากลับน่ารักมาก จนเขาทำให้เราหัวเราะ
กับมุกเอาเบ้าตาคนตายได้"
ผมมองไปที่โลงศพของเขาแล้วพูดว่า
"ตอนนี้ชักขำไม่ออกแล้วใช่ไหม กิลเบิร์ต"
ดาร่า เมียของเขาโทรหาผมเร็วๆ นี้
บอกว่าเธออยากพาลูกๆ ของเธอ ลูกๆ ของกิลเบิร์ต
เด็กวัยรุ่นน่ะ มาดูโชว์นี้
ผมเลยบอกว่า "คือว่า พวกเขาเพิ่งเสียพ่อไปไม่นาน
โชว์นี้อาจจะหนักเกินไปสำหรับพวกเขา หรืออาจจะเร็วเกินไปหน่อย"
แต่ต้องยกความดีความชอบให้ดาร่าที่พูดว่า "ไม่หรอก ฉันอยากให้เด็กๆ เห็น
ว่าชีวิตคุณเองก็ผ่านเรื่องราวที่คล้ายกันมา
และตอนนี้คุณยังสบายดี"
ไม่ใช่แค่ผมไปได้ดี เด็กๆ ก็ไปได้ดีด้วย
ลิลลี่เพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง โรงเรียนภาพยนตร์ที่มหาลัย
แม็กซ์ก็เพิ่งได้ลองจับหน้าอกผู้หญิงครั้งแรก
ทำได้ดีมาก เพื่อนยาก
ผมชอบไปกินมื้อค่ำบ้านพวกคุณนะ
ผมคิดถึงตอนนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะกับกิลเบิร์ต
ร้องเพลงจากเรื่อง "บุษบาหาคู่"
เจฟฟ์ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถ แล้วก็นึกถึงนาย และ…
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ เจฟฟรีย์
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู
ตอนท้ายเสียงหายซะได้ พอแก่แล้วก็เป็นแบบนี้แหละ
รักนายนะ ขอให้มีค่ำคืนที่สุดยอด
และขอบคุณที่ชวนลูกสาวฉัน ฉันต้องเลี้ยวซ้ายแล้ว
บาย รักนาย
รักนายเหมือนกัน บ็อบ
บ็อบ ซาเก็ต คุณพ่อแห่งอเมริกา
เหมือนกับบิล คอสบี้
ยกเว้นบ็อบทำให้คนหลับด้วยวิธีดั้งเดิม
ด้วยการพล่ามเรื่องงานการกุศล เพื่อมูลนิธิวิจัยโรคผิวหนังแข็ง
ฟังนะ ผมหวังว่าพวกคุณจะมีเพื่อนอย่างบ็อบ
เขาสุดยอดที่สุดแล้ว
เขาจะบอกรักคุณเสมอ
ทุกครั้งที่คุยกัน คุณจะได้ยินคำนั้น
บ็อบมักเทศน์เรื่องการมองโลกในแง่ดี
เขาจะพูดว่า "ฉันไม่เอาเรื่องลบๆ" เขาสอนให้ผมเมินพวกคนขี้ชัง
เขาเคยเล่นละครบรอดเวย์สองสามเรื่องด้วย บ็อบน่ะ และเขาก็ภูมิใจกับมันมาก
เขาเป็นดาราจอแก้วผู้ยิ่งใหญ่ที่คนทั่วโลกรู้จัก
แต่บ็อบรักการเป็นดาวตลก
บ็อบใช้ชีวิตแบบนักแสดงเดี่ยวไมโครโฟน
เขาถึงขนาดตายแบบดาวตลกเลย
บางคนคงเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง
เขาอยู่ที่ฟลอริดา เพิ่งแสดงโชว์สุดมหัศจรรย์จบ
เขากลับไปที่ห้องพักในโรงแรม แล้วไม่รู้ทำอีท่าไหน บ็อบลื่นหัวกระแทกพื้น
ผมมักรู้สึกว่ามันช่างเหมาะกับคนที่เคยเป็น พิธีกรรายการ "วิดีโอเด็ดจากทางบ้าน"
มุกนี้เอาไปใช้ได้เลยนะ บ็อบ
หรือไม่ก็เอาไปใช้ได้เลยนะ บ็อบ
เขาเป็นคนที่ซับซ้อนนะ แต่…
ผมคิดถึงบ็อบจริงๆ ตอนเกิดโรคระบาด
ตอนนั้นผมกำลังอกหัก และบ็อบก็ไม่ได้อยู่ด้วย
เพื่อคอยให้กำลังใจยามดึก พร้อมแซนด์วิชเนื้อรมควันเหมือนอย่างเคย
เราทุกคนต่างก็ผ่านมันมาได้ มันเป็นช่วงเวลาลำบากสำหรับทุกคน
งานแสดงของผมถูกยกเลิกหมด
ผมต้องอยู่บ้านคนเดียว
รู้สึกเหงาเป็นครั้งแรกในชีวิต
แฟนเก่าผมคงนึกสงสารผมละมั้ง เพราะเช้าวันหนึ่งเธอเอาหมาจรจัดมาส่งให้
เป็นหมาที่เธอเจอข้างถนน พันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ด
หมามันแก่ได้แค่ไหนกัน
ไอ้หมาตัวนี้อายุน่าจะประมาณ 40 ต้นๆ ได้
ขนก็ร่วง ฟันก็หลอ หนีบเหล้าสกอตไว้ใต้รักแร้อีกต่างหาก
แถมน่าจะยังติดหนี้ไมเคิล วิคอยู่ 2,000 เหรียญ
ผมนี่แบบ "ผมไม่อยากได้หมาตัวนี้
ไอ้หมาตัวนี้มีปัญหาแล้ว"
แถมผมยังแพ้ขนหมา ผมกลัวหมาจะตาย
แต่มันเหมือนกับว่าจักรวาล
กำลังท้าทายให้ผมรักหมาตัวนี้
มันต้องการบ้าน
ส่วนผมต้องการเพื่อน
ผมเลยอาบน้ำให้มัน หายาให้กิน
เรากลายเป็นเพื่อนซี้
ช่วงโรคระบาดเราอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง ตัวติดกันแจ
ถ้าผมออกไปร้านขายของสักชั่วโมงหนึ่ง พอผมกลับมา…
แล้วหมาก็จะทำท่าแบบ…
ตกกลางคืน เราจะออกไปข้างนอก แล้วนั่งมองพระจันทร์
พอคืนไหนจันทร์เต็มดวง เราก็จะหอนใส่พระจันทร์กัน
มันชอบมากเลยละ
เช้าวันหนึ่ง ผมตื่นมาแล้วสังเกตว่ามันกระดิกหาง
ผมก็แบบ "หือ มันมีความสุขแฮะ
ฉันเองก็น่าจะมีความสุขได้มากขึ้นอีกนิด
มาฉลองกันดีกว่า" ผมพามันไปสวนสำหรับหมา
ผมไม่เคยไปมาก่อน ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
ที่นั่นมีแต่พวกหมาพุดเดิลสุดเพอร์เฟกต์
เดินสองขาไปมา แถมสูบบุหรี่ไฟฟ้าด้วย
ผมเดินเข้าไปพร้อมกับหมาของผม ไอ้หมาค่อมแห่งสวนหมา
หมาของผมเห่าผิดทิศผิดทางไปหมด
ลูกเทนนิสลอยมากระแทกหน้ามันเต็มๆ
เลือดประจำเดือนไหลย้อยออกมา
นึกสงสารมันชะมัดที่ไม่ได้พาไปทำหมัน ทุกคนจ้องเราเป็นตาเดียว
สาวคนหนึ่งถามว่า "นี่หมาเก็บมาเลี้ยงหรือเปล่าคะ"
"เปล่า ผมเป็นครูสอนการแสดงของมัน
มันไม่ได้เป็นไรหรอก มันแค่กำลังซ้อมบทหนังเรื่องต่อไป"
มันรับบทโดนรถบัสชน ในหนังของมาร์ติน สกอร์เซซีเลยนะ
นั่นบาร์บรา สไตรฮาวด์เลย ให้เกียรติชื่อนั้นหน่อย
"หมาเก็บมาเลี้ยงเหรอ พูดอะไรแบบนั้น คุณผู้หญิง
คิดว่าผมตีหมาตัวเอง แล้วพามันมาโชว์ตัวที่สวน
เพื่ออวดให้คนอื่นเห็นหรือไง ยัยโรคจิต
ใช่น่ะสิ มันเป็นหมาถูกเก็บมาเลี้ยง
และใช่ ผมจะเลี้ยงมัน
ผมโพสต์รูปมันลงไอจีด้วย"
เขียนแคปชั่นว่า "นี่คือบ้านของแกตลอดไป"
ยอดไลก์ถล่มทลาย
ทุกคนแบบ "โถ" ข้อความผมเริ่มเด้งรัวๆ
มีข้อความส่งตรงมาจากพวกศูนย์พักพิงสัตว์ ที่กำลังสิ้นหวังในช่วงโรคระบาด
แอชเชอร์ ช่วยเล่นเพลงประกอบ โฆษณาหมาเศร้าๆ หน่อย
นั่นแหละ
รู้นะว่าต้องทำยังไง
ผมได้ข้อความนี้
"เรามีเยอรมันเชพเพิร์ดอีกตัวที่นี่
ตัวนี้ยังเป็นแค่ลูกหมาอยู่เลย
ถ้าเราหาบ้านให้มันไม่ได้ภายใน 12 นาทีนี้…
เราคงต้องต่อยหน้ามัน…
เอาไปปั่นเป็นน้ำผลไม้ แล้วเอาไปให้หมาตัวอื่นกิน"
ว่าไงนะ
นั่นแหละที่ผมทำ
ไม่เคยเลี้ยงหมามาก่อนเลย
จู่ๆ ก็ต้องมาติดแหง็กอยู่บ้านคนเดียว กับเยอรมันเชพเพิร์ดสองตัว
ใช่เลย
ใช่
อ้อ พวกมันรู้ด้วยนะว่าผมเป็นคนยิว
ทุกเช้าเลย
"ตื่นได้แล้ว ไอ้ยิว ไปสวนหมา เดี๋ยวนี้
ไปสวนหมา เดี๋ยวนี้
แกเอาขนมไปซ่อนไว้ที่ไหน
ขนมอยู่ไหน ไอ้ยิว
เราได้กลิ่นขนมนะ
ขนมอยู่ไหน
แกควรเอามาให้เราซะดีๆ ก่อนที่เราจะไปรื้อเจอเอง
ขนมอยู่ไหน อยู่ในห้องใต้หลังคาใช่ไหม
เอกสารแกอยู่ไหน ไอ้ยิว
เราปวดฉี่ เอกสารของแกอยู่ไหน"
ผมตั้งชื่อพวกมันว่าเอาช์กับชวิตซ์
ผมรักพวกมันนะ แต่ผมยังเตะพวกมันวันละครั้ง เพื่อระลึกถึงคนยิวทุกคน
ที่เราเสียไปในเหตุฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
อย่ามาแหย็มกับคนยิว พวกมันก็คิดว่ามุกนี้ตลกดี
หมาส่วนใหญ่จะกลัวพลุ
แต่หมาของผมชอบพลุมาก
เพราะมันทำให้พวกมันนึกถึงวันวานอันรุ่งโรจน์
ขอมือหน่อย
พวกมันเป็นหมาเฝ้าบ้านที่ห่วยแตกที่สุด เพราะถ้ามีใครบุกเข้ามาในบ้านผม
พวกมันคงจะบอกว่า "ไอ้ยิวอยู่ในนั้น
มันนอนหลับอยู่ในนั้น
หลับไม่รู้เรื่องเลยละ
ตอนนี้แหละ ได้โอกาสแล้ว"
เจ้าตัวเล็กนั่น ผมตั้งชื่อว่านิปซีย์
มันกำลังเรียนรู้ทุกอย่างจากเจ้าหมาแก่
มันเลยเดินลงบันไดแบบขากะเผลก
มันขึ้นรถเหมือนหมาแก่
แบบยกสองขาขึ้นก่อน แล้วรอให้ผมอุ้มขึ้นไปแบบนี้
ตัวแก่ ผมเรียกมันว่านาน่า
เพราะดูมันสิ มันแก่เหมือนคุณยายเลย
ผมไม่รู้ประวัติมันหรอก มันเป็นหมาข้างถนน
แต่หมอสัตว์บอกว่าดูออกว่า นาน่าเคยมีลูกมาแล้วหลายครอก และ…
มันมีตุ่มแปลกๆ เต็มตัวไปหมด
สมองก็เสื่อม ขาก็เจ็บ
บางครั้งผมเลยพ่นควันกัญชาใส่หน้ามัน
"มานี่เร็ว นาน่า"
คุณจะเห็นได้เลยว่า ต้อหินของมันเริ่มทุเลาลงทันตาเห็น
มันมักมองผมด้วยสายตาแบบนาซี แล้วก็คงคิดว่า
"แกเป็นคนดีนี่นา"
วันหนึ่งเราไปที่สวนหมากัน แล้วนาน่าก็เล่นกับหมาตัวอื่นๆ
เล่นไปเล่นมา แล้วมันก็ล้มฟุบลง
แล้วขาของมันก็…
แล้วเวลาที่หมาแก่ล้ม มันน่ากลัวมากครับ
ผมอุ้มมันขึ้นมา ผมกำลังแบก หมาเยอรมันเชพเพิร์ดหนัก 45 กิโลกรัม
ไปที่รถเพื่อพาไปหาหมอ
พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอก
เหมือนที่ผมเคยรู้สึกเมื่อหลายสิบปีก่อน
ตอนที่อุ้มคุณตาแจ็คไปที่รถ
เพื่อพาท่านไปส่งห้องฉุกเฉินเป็นครั้งสุดท้าย
ผมถึงกับเคาะแหวนของท่านกับรั้วสวนหมา
คิดว่า "นี่อาจถึงเวลาแล้วก็ได้
ฉันไม่รู้ว่าจะดูแลหมาตัวนี้ต่อไปได้ไหม"
พอผมไปถึงคลินิกสัตว์
ผมก็ต้องตัดสินใจบอกลา
ผมไม่เคยมีประสบการณ์แบบนั้น กับสัตว์เลี้ยงมาก่อน
ปรบมือหน่อยครับถ้าคุณเคยต้องเจอเรื่องแบบนี้
รู้ไหม ผมร้องไห้เหมือนเด็กเลย
ผมโทรหาลูกพี่ลูกน้องชื่อเอ็ด "เอ็ด ช่วยมาที่คลินิกตอนนี้เลยได้ไหม
พานิปซีย์มาด้วยนะ
ฉันอยากให้มันได้บอกลานาน่า เราต้องบอกลานาน่าแล้ว
และช่วยซื้อสเต๊กมาเป็นมื้อสุดท้ายให้นาน่าด้วย"
แล้วผมก็นั่งลงบนพื้นที่คลินิกสัตว์
นั่งรอกับนาน่า
ผมกุมเท้ามันไว้
และขอบคุณมันที่เป็นเพื่อนผม มาตลอดช่วงโรคระบาด
มันเงยหน้ามองผม แล้วพูดว่า
"นายรับฉันมาดูแล
ยามที่ฉันเดียวดาย
นายยอมให้ฉันขนร่วง
ไปทั่วบ้านนาย
เรานอนกอดกันบนเตียง
เหมือนคู่ผัวตัวเมีย
ฉันมอบหมัดให้นาย
นายมอบชีวิตให้ฉัน
นาย…
เป็นคนดีนี่นา"
หลังจากนั้นราวชั่วโมงครึ่ง
เอ็ด ลูกพี่ลูกน้องของผมก็มาถึง
พร้อมกับหมาอีกตัวและสเต๊ก
ถึงตอนนั้น สิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ก็เกิดขึ้น
ผมหิวโซเลย
นาน่ามองผมประมาณว่า "ไอ้ยิวหน้าเลือดนี่ จะกินอาหารมื้อสุดท้ายของฉันจริงๆ เหรอ"
ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนอก
หยิบกล้วยงอมๆ ที่ผมบังเอิญพกติดตัวมาทั้งวันออกมา
แล้วผมก็กินกล้วยของผม
นาน่าก็กินสเต๊กของมัน
เราได้หัวเราะกันเป็นครั้งสุดท้าย
หมอสัตว์เดินเข้ามาเพื่อจะฉีดยาให้
และจังหวะที่หมอกำลังจะจิ้มเข็ม ลงบนขนของนาน่า
เพื่อทำลายความตึงเครียด
ผมพูดว่า "หมอครับ ผมเปลี่ยนใจแล้ว"
นาน่าลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งประมาณว่า "เร็วไปโว้ย ไอ้เวรนี่"
แล้วมันก็ลืมตาอีกข้างขึ้น
มันมองตาผมเป็นครั้งสุดท้าย
แล้วบอกว่า
"ฉันไม่เคยเชื่อฟังนาย
เล่นวิ่งคาบของก็ทรมานสุดๆ
ฉันเป็นนาซีคนเดียวที่ไม่ทำตามคำสั่ง
แต่นาย
นายไม่เคยตัดสินฉัน
นาย…
นายมีแต่รักฉัน
นมฉันอาจจะหย่อนยาน
แต่หางฉันจะไม่หยุดกระดิก
นาย…
เป็นคนดีนี่นา"
เฮ้ อยากหอนกับผมไหม มันจะรู้สึกดีนะ
นึกถึงใครก็ตามที่อยู่ในใจคุณคืนนี้ แล้วระเบิดมันออกมา
(นาน่า)
สองสามสัปดาห์ต่อมา
หมอก็ส่งเถ้ากระดูกของนาน่ามาให้
ผมไม่รู้จะทำอะไรกับมัน
ผมกับนิปซีย์เลยสวดให้นิดหน่อย ที่คนยิวได้เผาศพนาซีคืนสักครั้ง
แล้วเราก็เอามันมาม้วน แล้วสูบเข้าปอด
นั่นแหละสิ่งที่นาน่าคงต้องการ
แต่ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมคิดว่า
"เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
ผมไม่เคยอยากมีสัตว์เลี้ยง
แต่ผมกลับมาร้องห่มร้องไห้ ให้กับหมาแก่ขี้เรื้อนเหยียดเชื้อชาติยิวตัวนี้
แต่นั่นแหละแสดงให้เห็นถึงพลังแห่งความรัก
พลังแห่งมิตรภาพ
คุณสูญเสียบางอย่าง แต่อีกอย่างก็มักจะโผล่มาจากไหนไม่รู้
เพื่อมาเติมเต็มพื้นที่ในหัวใจคุณ
แต่คุณต้องยอมด้วย
คุณต้องเปิดใจรับมัน
และนั่นคือสิ่งที่นาน่าทำกับผม
บางครั้งผมยังรู้สึกเหมือนมันยังทำแบบนั้นอยู่
เพราะหมอโรคมะเร็งของผมมาจากเยอรมนี
ผมรู้สึกเหมือนนาน่ากลับมาเพื่อดูแลผม
"เจฟฟ์ เรามีข่าวดีและข่าวร้าย"
"โอเค หมอ ข่าวร้ายคืออะไร"
"คุณต้องเข้ารับเคมีบำบัดนานหกเดือน"
"เชี่ยเอ๊ย แล้วข่าวดีล่ะ"
"คุณผมร่วงไปนานแล้ว"
ผมตื่นมาเช้าหลังผ่าตัด แล้วมันก็เจ็บไปหมด
ผมเจ็บไปทั้งตัว
มีสายสวนโผล่ออกมาจากอุโมงค์ลินคอล์น อุโมงค์ฮอลแลนด์ และ…
สะพานเวอราซาโน่
ผมเช็ดตาแล้วก้มมอง
มีถาดอาหารวางอยู่ พวกเขาให้กาแฟไม่มีคาเฟอีนหนึ่งแก้ว
กับกล้วยหนึ่งลูก
ผมนี่แบบ "หา เอาจริงดิ"
หมอผมเดินเข้ามา
ผมถามว่า "ดร.เลนซ์ ผมต้องกินตอนนี้เลยเหรอ
ผมเพิ่งผ่าตัดลำไส้ใหญ่ออกไปครึ่งหนึ่งนะ"
เขาบอกว่า "ครับ ลำไส้ใหญ่มันฟื้นตัวเร็วมาก
ยิ่งคุณกินเร็ว เราก็ยิ่งรู้เร็วขึ้น ว่าทุกอย่างทำงานปกติ"
ผมก็เลยกินกล้วย
ผมเคาะแหวนของคุณตากับขอบเตียง แล้วผมก็นึกถึงท่าน
แต่ผมไม่ได้นึกถึงชายสุดแกร่ง ผู้ไม่ยอมแพ้โลกคนนั้น
ผมนึกถึงคนที่ผมเคยคอยดูแล
แล้วตอนนี้ผมก็มาอยู่ตรงนี้
ผมกลายเป็นท่าน
จากคนดูแล กลายเป็นคนถูกดูแลเฉยเลย
และคีโมมันก็หนักเอาเรื่อง
พวกคุณบางคนอาจรู้ดี
แต่ก็ไม่หนักเท่าตอนที่แม่ผมต้องเจอ
ที่จริงผมทำได้ดีมาก จนหมอให้ผมงดการรักษาในครั้งสุดท้ายเลย
"คุณเป็นมนุษย์คนเดียวเลยนะ ที่น้ำหนักขึ้นตอนทำเคมีบำบัด"
ปีนั้นผ่านไป และผมก็เตรียมตัว จะออกจากแคลิฟอร์เนีย
เพื่อกลับมานิวยอร์ก เพื่อแสดงโชว์พวกนี้
ผมเลยถามว่า "หมอ ผมไปได้ไหม ผมเดินทางได้ไหม
ผมทำงานได้ไหม ผมทำสิ่งนี้ได้ไหม"
เขาบอกว่า "ก็นะ เราจะนัดวัน ส่องกล้องตรวจลำไส้ติดตามผล
แล้วจะได้เห็นในสิ่งที่เราจะได้เห็นกัน"
ผมพยายามไม่กังวลกับมัน
แต่มันก็กังวลนั่นแหละ
คืนก่อนวันส่องกล้อง ผมนอนคิดอยู่บนเตียง
"รู้ไหม ครั้งที่แล้วฉันถอดแหวน
แล้วใส่มันไว้ในลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง การส่องกล้องครั้งนั้นออกมาไม่ดีเท่าไร
งั้นคราวนี้ฉันใส่มันไว้ดีกว่า "
ตีห้า 45 ตอนนั้นข้างนอกยังมืด
ผมเรียกอูเบอร์ไปคลินิก แล้วก็นอนรอบนเตียง
ไม่ใช่ในฐานะ "เจฟฟ์ รอสส์ เครื่องด่า" แต่คือเจฟฟ์ ลิฟชูลต์ซ
แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่ชุดคลุมกับถุงเท้า
และในคลินิกใหญ่แห่งนี้ มีม่านกั้นแยกคนไข้ทุกคน
ผมเห็นเงาวับๆ แวมๆ ของคนไข้คนอื่น เดินผ่านไปมา
ได้ยินเสียงพวกเขาผ่านม่านตอนคุยกับพยาบาล
ตอบคำถามมากมายที่เจ้าหน้าที่บังคับให้คุณตอบ
เวลาคุณไปเข้ารับการรักษา
แล้วพยาบาลน่ารักคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอชื่อแองจี้ เธอพูดว่า
"คุณลิฟชูลต์ซ คุณต้องเอาแหวนใส่ถุงนี้เดี๋ยวนี้"
ผมก็บอกว่า "ผมขอใส่มันไว้เถอะนะครับ"
เธอบอกว่า "มันผิดกฎระเบียบค่ะ
แต่เดี๋ยวฉันไปตามเจ้าหน้าที่ มาให้คุณเซ็นใบยินยอมสละสิทธิ์"
เธอไปทำตามนั้น ส่วนผมก็เซ็นชื่อ
แล้วเธอก็เริ่มถามคำถามผมมากมายก่ายกอง
เรื่องประวัติทางการแพทย์ของคนในครอบครัว
ประวัติสุขภาพส่วนตัวของผม ยาที่ผมกินอยู่ทั้งหมด
และ "ทำแบบนี้ครั้งล่าสุดเมื่อไร สีนี่สีอะไร"
ผมก็พยายามตอบคำถามพวกนี้เท่าที่ทำได้
ผมเหนื่อยมาก ผมไม่ได้นอนมาทั้งคืน
ไม่ได้นอน ไม่ได้กิน
ประหม่าด้วย
ในที่สุดเธอก็พูดว่า "ใกล้เสร็จแล้วค่ะ
แต่เราต้องถามคำถามนี้กับทุกคน"
เธอโน้มตัวเข้ามา
แล้วพูดว่า
"คุณเคยมีความคิดอยากทำร้ายตัวเองไหม
คุณมีคนคอยช่วยเหลือ ที่คุณพึ่งพาได้ตลอดหรือเปล่า"
แล้วผมก็เริ่มร้องไห้โฮ
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ผมส่ายหัว โบกมือไล่เธอไป เธอก็เตรียมจะข้ามไปคำถามต่อไป
แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรั้งเธอไว้
ผมบอกว่า "แองจี้ ทวนคำถามเมื่อกี้ อีกรอบได้ไหม"
"คุณเคยมีความคิดอยากทำร้ายตัวเองไหม
คุณมีคนคอยช่วยเหลือ ที่คุณพึ่งพาได้ตลอดหรือเปล่า"
ผมหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
ผมสะอึกสะอื้น แล้วก็…
เพราะผมไม่มีขนตาเหลือจากโรคผมร่วง
น้ำตาเค็มๆ เลยทำตาแสบไปหมด
ผมมองอะไรไม่เห็น แทบจะพูดไม่ออกด้วยซ้ำ แล้วมัน…
พวกเขาให้ยาสลบ ทุกอย่างเลยเริ่มพร่าเลือน
รู้ตัวอีกที เอ็ดดี้ เพื่อนผมก็มารับผมแล้ว ผมนั่งอยู่ในรถเขา
พยายามอธิบายให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผมพูดออกมาไม่ได้โดยไม่ร้องไห้
แล้วเราก็กลับมาถึงบ้านผม ผมพยายามจะพูดอีกครั้ง
คราวนี้เราทั้งคู่เลยร้องไห้ด้วยกัน แล้วผมก็นั่งอยู่ตรงนั้น
จนกระทั่งผมรู้ตัวว่าผมร้องไห้ให้คนอื่นๆ
ที่ผมได้ยินเสียงผ่านม่านกั้น
คนที่อาจไม่มีคำตอบดีๆ ให้กับคำถามพวกนั้น
ผมตระหนักได้ว่า
ผลตรวจส่องกล้องลำไส้ใหญ่ของผม จะออกมายังไงก็ไม่สำคัญ
เพราะในโทรศัพท์ของผม เต็มไปด้วยรายชื่อติดต่อฉุกเฉิน
มันไม่ใช่แค่เรื่องการต่อสู้
มันคือการมีกองทัพต่างหาก
เพื่อนๆ ทุกคนของผม ที่มากันแน่นเต็มห้องพักโรงพยาบาล
พร้อมกับกล่องโดนัทและกีตาร์ และอยู่เป็นเพื่อนผมทั้งคืน
และตอนที่โรงพยาบาลให้ผมกลับบ้านได้
จอห์น สเตมอส เพื่อนผมก็มายืนรอผมอยู่ก่อนแล้ว
พร้อมกับลูกหน้าตาน่าเกลียดของเขา และ…
โรบิน น้องสาวผม ที่ทิ้งทุกอย่าง
เพื่อมาดูแลผมตลอดสองเดือนเต็ม
ทั้งทำสงครามสปาเกตตี และทุกๆ อย่าง
พอเธอต้องกลับไปทำงาน เธอก็เรียกกำลังเสริมมาช่วย
อาดอนน่า บินมาหาแล้วก็คอยดูแลผม
เหมือนตอนที่ผมยังเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง
และแอรอน ลูกพี่ลูกน้องผม กับโรน่า ลูกพี่ลูกน้องอีกคนที่มาในคืนนี้
ก็บินมาหาและทำอาหาร ตามสูตรย่าทวดโรซี่ให้กินทุกเมนู
ไหนจะเพื่อนบ้านเพี้ยนๆ ที่ผมแทบไม่รู้จัก อบมัฟฟินกล้วย
มาวางทิ้งไว้ให้ที่หน้าบ้าน เพื่อให้ผมมีของติดไม้ติดมือไปฝากพยาบาล
ทุกวันอังคารเว้นอังคารที่ผมต้องไปทำคีโม
มันคือกองทัพครับ และผมภูมิใจที่จะบอกว่า ไม่ว่าอะไรก็ตามที่อยู่ในตัวผม
เราฆ่ามันได้แล้วก่อนที่มันจะฆ่าผม
ผมรู้สึกดีมาก
ผมยังมีพอร์ตคีโมอยู่ เผื่อเอาไว้น่ะ
แต่ผมรู้สึกดีมากจริงๆ
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมมีกองทัพที่น่าทึ่งแบบนี้เสมอ
มาร์ค เพื่อนรักของผม ที่บอกให้ผมลองเดี่ยวไมโครโฟน
จอร์แดน เพื่อนรักของผม ที่บอกให้ผมไปส่องกล้องตรวจลำไส้
สเตซี่ ตัวแทนของผม ที่ได้ส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์จากงานนี้
และก็ไม่ใช่แค่เพื่อนๆ กับครอบครัวผมเท่านั้น
ผู้ชมของผมก็ด้วย พวกคุณคือกองทัพของผม
เพราะพวกคุณมอบเป้าหมายให้ผม
เป้าหมาย
เหตุผลให้กินเนื้อแดงน้อยลง
เพื่อที่ผมจะได้ทำภารกิจต่อไป
เป้าหมายชีวิตของผมที่จะเยียวยาโลกใบนี้
เยียวยาผู้คนผ่านการจิกกัดด่าทอ
ดังนั้นถ้าคุณกำลังเจอเรื่องหนักๆ ในชีวิตตอนนี้
ลุกขึ้น แล้วรับกล้วยของคุณไป
ถ้าคุณกำลังมีเรื่องให้ฉลอง ก็ลุกขึ้นเลย
ถ้าคุณแค่รู้สึกว่าตัวเองทุเรศ ก็ลุกขึ้นมา
- หวัดดีครับ คุณผู้หญิง - หวัดดีค่ะ เป็นยังไงบ้าง
ผมสบายดี คุณล่ะ ที่รัก มีเรื่องอะไรบ้าง
น้องสาวฉันเป็นมะเร็งตับอ่อน
น้องสาวคุณเป็นมะเร็งตับอ่อน
- เธอชื่ออะไรครับ - วิคกี้ค่ะ
วิคกี้เหรอ เป็นยังไงบ้าง คุณคอยดูแลเธออยู่ใช่ไหม
ใช่นะ
แล้วช่างทำผมของคุณล่ะ
หมอนั่นก็เป็นมะเร็งด้วยเหรอ
เดี๋ยว ทรงผมฉันดูแย่มากเลยเหรอ
เปล่าครับ มันดูสวยแล้ว
นี่ให้คุณเลย รักคุณนะ ที่รัก
ขอบคุณที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ขอให้น้องสาวคุณไม่เป็นไร
มีใครอีกไหม
โอ๊ย ให้ตาย
ผมไม่มีเวลาทำแบบนี้นะ
พรุ่งนี้วันหยุดผม เราคงได้อยู่ที่นี่ทั้งคืนแน่
หวัดดีครับ
สภาพเหมือนตุ๊กตาโทรลล์โดนดิลเบิร์ตขย่มมาเลย
สมองผมรับเรื่องนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ
หวังว่าหมอนี่จะเป็นมะเร็ง
นี่เป็นคู่รักที่แปลกที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นเลย
ก็นะ แล้วแต่จะชอบเลย ใครจะเป็นคนรับกล้วยนี่
เอลีนอร์… แอชเชอร์ ขอเสียงรัวกลอง ผู้หญิงคนนี้อายุ 140 ปีแล้ว
ดูสิ ขนาดใบหน้าบนธนบัตร ยังดูเด็กกว่าคนนี้เลย
เอาหน่อย เอลีนอร์ นี่คือช่วงเวลาสำคัญ พร้อมไหม
คุณมีกำลังเสริมใช่ไหม
เอาละ เอลีนอร์ ตั้งใจนะ
นี่เรื่องใหญ่ รายการพิเศษทาง Netflix ขึ้นอยู่กับช็อตนี้
รับกล้วยลูกนี้ให้ได้
ต้องงี้สิ
รับพลาดสนิท
แต่เธอพยายามแล้ว นั่นแหละที่สำคัญ
สามปีก่อน ฉันโทรไปสายด่วน ป้องกันการฆ่าตัวตาย
พวกเขาถามว่า "คุณมีปืนไหม"
ฉันบอกว่า "ไม่มี"
พวกเขาก็บอกว่า "งั้นอีก 15 นาทีช่วยโทรมาใหม่นะ"
พูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
เพิ่งรู้จักคุณได้แค่สามนาที ผมก็อยากไปที่ชอบๆ แล้ว
ยัยแก่คนนี้ยืนกินกล้วยกลางโชว์หน้าตาเฉยเลย
ชอบชะมัด
- หวัดดีครับ แกรี่ - ผมชื่อแกรี่
ตอนอายุ 11 ผมเสียมือทั้งสองข้างไปในเหตุระเบิด
แต่เรื่องนี้ให้พลังบวกนะ เพราะสุดท้ายผมได้เข้าโรงเรียนศิลปะ
และเป็นดีไซเนอร์ที่ประสบความสำเร็จมา 30 ปี
ตอนนี้ผมเกษียณแล้ว และผมก็มานั่งดูคุณที่นี่
ชอบเลย
ดูคุณสิ เพื่อน คุณคือแรงบันดาลใจเลย
ผมอยากขอชนหมัดอยู่นะ แต่ผมไม่อยากทำอะไรที่ดูใจดำ
แล้วถ้าอยากบอกใครให้ "ไปตายซะ" คุณทำยังไง
คุณแค่ต้อง…
หมอนี่ตำนานชัดๆ คุณพระ
- คุณต้องรู้จักปรับตัว - คุณต้องรู้จักปรับตัว
- เป็นบทเรียนชีวิตที่ยอดเยี่ยมมาก - ครับ
- นี่ภรรยาแสนวิเศษของผม - ชีวิตดี๊ดี
ผู้หญิงน่าสงสารคนนี้ ไม่เคยโดนใช้นิ้วทำเสียวมาตลอดชีวิตเลยสิ
เอาไปเลย เอากล้วยให้เธอด้วยแล้วกัน
รักคุณนะ เพื่อน หนีบไว้ใต้รักแร้เลย
มีใครให้มากกว่านี้อีกไหม
บนนี้
- ตรงไหน - ข้างบนนี้
- ว่าไงครับ เป็นไงบ้าง - หวัดดีค่ะ
ฉันกำลังฉลองที่หย่าครบห้าปี
โอ้ พระเจ้า
ว้าวซ่า
เดี๋ยว ฉันเพิ่งไปทำนมมา
แล้วคุณก็เพิ่งทำนมมา
ดีเลยครับ เวลาล้มจะได้เด้งกลับมาได้ไวๆ
ผมคงเสียมารยาท ถ้าไม่พูดถึงประวัติครอบครัวผมสักหน่อย
นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ จูดี้ บลูมก็อยู่ที่นี่
ผมไม่อยากทำให้คุณเขินน่ะ
จูดี้ อยู่ตรงนั้นไหม นี่ผมเอง เจฟฟ์
ว้าว
รู้ไหม ตลกดี ผมเพิ่งกลับไปอ่านหนังสือคุณ
เพราะผมเพิ่งมีประจำเดือนครั้งแรก
คุณจะบอกว่าบ้านคุณที่พาลิเซดส์ โดนไฟไหม้มอดเลยเหรอ
ทุกอย่างหายไปหมดเลยค่ะ ทุกอย่างเลย
เราอยู่ที่นั่นมา 56 ปี ตอนนี้ทุกอย่างหายไปหมด
เราไม่เหลืออะไรแล้ว
ก็พอดูออกจากเสื้อผ้าที่คุณใส่
ฉันเสียเสื้อผ้าไปเยอะมาก
คุณเพิ่งเสียลูกไปสองคนไม่นานมานี้เหรอครับ
ผมเสียใจด้วย เสียใจด้วยจริงๆ
ผมไม่รู้จะ… จะเสียมารยาทไหม ถ้าจะถามว่าลูกๆ ของคุณชื่ออะไร
- ลูกสาวฉันชื่อแพตตี้ - ลูกสาวคุณชื่อแพตตี้
ส่วนลูกชายชื่อโจ
โจ ผมขออุทิศโชว์คืนนี้ให้แพตตี้กับโจครับ
มานี่ ผมต้องกอดผู้หญิงคนนี้หน่อย ดูคุณซะก่อน
ขอบคุณนะ ที่รัก
เป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสจริงๆ
ครับ
แต่มองในแง่ดี หน่มน้มคุณเหมือนแม่ผมเลย
รักคุณนะ ที่รัก แด่แพตตี้กับโจ
ดูหมอนี่ซะก่อน เป็นยังไงบ้างครับ
โอ้ พ่อค้าโคเคนของพ่อผมก็มา เยี่ยมเลย
- เป็นยังไงบ้าง - ก็ดีค่ะ
- โอเค คุณชื่ออะไร - คีตันค่ะ
คีตัน คุณมีเรื่องอะไรมาเล่า คีตัน
ปู่ฉันเพิ่งเสียสองสัปดาห์ก่อน หมาฉันก็เพิ่งตายสามวันก่อน ก็เลย…
คุณเจอสัปดาห์ที่ห่วยแตกสุดๆ เลย
- คุณปู่คุณชื่ออะไรครับ - เจอรัลด์ค่ะ
- แล้วหมาคุณล่ะ - เมซี่ค่ะ
เมซี่กับเจอรัลด์ รู้ไหม ช่างหัวลูกๆ ของคุณผู้หญิงคนนั้น
ผมขออุทิศโชว์นี้ให้ปู่กับหมาของคุณ…
ไม่เอาเหรอ
ผมรักคุณนะ คนดี คุณโคตรเจ๋งเลย
นี่แหละยารักษาโรคขนานแท้
คุณทำงานอะไรครับ คีตัน
ฉันเป็นนักศึกษาที่ม.นิวยอร์ก
- เป็นนักศึกษาที่ม.นิวยอร์ก เรียนอะไร - การแสดงค่ะ
- เรียนการแสดง เจ๋งเลย - ใช่เลยค่ะ
มานี่เลย มองที่หน้าจอนะ
คุณกำลังเดบิวต์ที่บรอดเวย์เดี๋ยวนี้แหละ
งดงามมาก
ขอเสียงปรบมือให้กับอาสาสมัครทุกคน ของผมหน่อย
แม่ผมเคยเขียนข้อความสั้นๆ ไว้บนกล้วย
ท่านจะเขียนว่า "แม่รักลูก คิดถึงลูก" แล้วก็เอาใส่ไว้ในกล่องข้าวกลางวันของผม
ผมก็คิดถึงแม่ครับ
โดยเฉพาะคืนนี้
รู้ไหม กล้วยเติบโตเป็นหวี
พวกมันปกป้องกันและกัน
ก็เหมือนกับพวกเรา ถึงกล้วยจะช้ำ มันก็ยังอร่อย
ที่จริง ยิ่งมันช้ำมากเท่าไร มันยิ่งหวานมากขึ้นเท่านั้น
แม้เนื้อข้างในจะนุ่มนิ่ม แต่ถูกปกป้องด้วยเปลือกชั้นนอก
หนังหนาๆ นี่แหละ คือสิ่งที่เราต้องมีเพื่อเอาชีวิตรอด
เพราะคุณไม่มีทางรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อเดินออกไปพ้นประตูเหล่านั้น
ดังนั้นเข้มแข็งไว้ ทุกคน
พลังของคนไม่ยอมแพ้โลก พูดตามผม
พลังของคนไม่ยอมแพ้โลก
ทีนี้ สัญญากับผมอย่างหนึ่ง
เมื่อไรที่ชีวิตมันเฮงซวย และโลกพยายามจะหาเรื่องคุณ
แค่นึกย้อนกลับมา แล้วขำกับมุกตลกที่คุณชอบที่สุดคืนนี้
สนุกกันไหมครับ
ผมรู้สึกเหมือนเป็นไอ้ตัวแสบ ที่โชคดีที่สุดในโลก
ที่ได้ฉลองวันเกิดครบ 60 ปี
ที่บรอดเวย์เลย ยาหยี
แต่ถ้าผมเกิดม้วยไปจริงๆ
ไม่ต้องทำให้วุ่นวายใหญ่โต
เพราะผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ
ทุกครั้งที่คุณพกกล้วยไว้
ให้อุ่นใจ
ขึ้นไปสูงเสียดฟ้าเลย ทูนหัว
ขอบคุณครับ
รักพวกคุณนะ รักพวกคุณมากเลย
เข้มแข็งเอาไว้
ขอเสียงปรบมือให้ฟิลิกซ์ด้วย
ให้แอชเชอร์ด้วย
เดี๋ยวก่อน แล้วก็นิปซีย์
มานี่เลย ไอ้ลูกสมุนนาซี
มานี่เร็ว นิปซีย์
นิปซีย์ มาหอนกัน
เหมือนหนังเรื่องแอนนี่เลย ที่หมาออกมาตอนจบ
ยกเว้นผมเหมาบท เป็นทั้งไอ้โล้นและเด็กกำพร้า
ราตรีสวัสดิ์ครับ ทุกคน
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์