Sandra Bernhard, grabe.
Di ko titirahin si Sandra Bernhard ng titi ni Bea Arthur.
Anyway, Biebs, tapos na 'yong napakaganda mong career.
Snoop, mahal kita, pare, sobra.
'Yong nakalanghap ng mas maraming usok kay Snoop
ay 'yong tatay ni Pete Davidson sa loob ng World Trade Center.
-Salamat, Pete. Sorry, Shaq. -Nakakatawa.
Alam kong paborito mo 'yong building akyatin.
Tom, halimbawa ka sa susunod na henerasyon
na kung magsisikap ka, kakain nang tama, ivi-video ang mga practice ng ibang team,
aalisan ng hangin ang bola, at papagawan ang NFL ng bagong rule para sa 'yo.
Pwede ka ring maging pangatlong pinakasikat na lalaki
sa Dunkin' Donuts commercial.
Tara na!
New York City!
I-welcome natin ang Roastmaster General,
Jeff Ross!
Kayong lahat, tara na!
Ano ba 'tong ginagawa natin?
Ano'ng nangyayari? Kumusta kayong lahat?
Nasa Broadway tayo, baby!
Hingang malalim, kayong lahat.
Kung saan mo man 'to pinapanood ngayon, huminga ka nang malalim.
Iwan sa labas ang nasa labas.
Gusto kong maging cathartic na karanasan 'to para sa ating lahat.
Kung may matindi kang pinagdadaanan sa buhay mo ngayon,
nasa tamang lugar ka.
Naging magaling na talaga ako sa pagpapasaya ng mga tao.
Nasa hospice care ang kaibigan kong si Donald na 86 years old na.
Bumibigay na ang kidneys niya, ayaw na niyang mabuhay pa.
'Yong anak niya, si Sarah, isa sa besties ko,
sinabing, "Jeff, gusto ka ng tatay ko. Ikaw lang ang gustong makausap."
"Please, pasayahin mo siya."
Tumabi ako sa kanya ng ilang oras, hinawakan ko ang kamay niya.
Pinag-usapan namin 'yong maganda niyang buhay, maganda niyang pamilya.
Noong huli, sabi ko, "Donald, di na ako komportable
na ikaw na ang emergency contact ko."
'Yong mga pinagdadaanan mo, iniisip mo, di mo malalampasan, malalampasan mo.
Baka nga tawanan mo 'to balang araw.
Dati, may malaki saka maganda akong Jewfro.
O, gusto ko 'to. Dala ko 'to kahit saan.
Minsan sa eroplano, kinamot ko ang ulo at may malaking kumpol ng buhok na nalagas.
Tapos noong gabi sa shower, napuno 'yong drain.
Sa loob ng isang linggo, nakalbo ako.
Sa loob ng tatlong linggo, 'yong kilay ko, pilikmata ko, wala na lahat.
'Yon pala, may alopecia ako.
Meron bang may alopecia dito?
Di ito nakakamatay, pero nag-transform ako sa abogado ni Voldemort.
Mala-Jeff Bezos ako kung imbes na Amazon, mozzarella sticks ang inimbento niya.
Kamukha ko si Bruce Willis kung may dementia rin 'yong trainer niya.
Yeah.
Ang gusto kong audience.
Kaya kong tawanan ang sarili ko dahil makapal ang balat ko.
Galing ako sa pamilya ng mga agresibong tao sa Newark, New Jersey.
Security.
Lifshultz ang totoo kong apelyido.
Matandang salitang Hebrew. Ibig sabihin, "Uy palitan mo na 'yan."
Ross ang middle name ko.
Ipinangalan ako sa lola ko sa tuhod, si Lola Rosie.
Oo. May Queen Elizabeth ang England.
Ang Newark, New Jersey, may Queen Rosie.
Pioneer siya sa larangan niya.
Nagsimula siya ng catering hall sa Newark noong '50s,
bago pa magkaroon ang mga babae ng gano'n kalaking negosyo.
Pinatakbo niya 'to kasama ang tatlong anak.
Band leader ang lolo kong si Herb.
Music niya ang narinig n'yo noong pumapasok kayo.
Si Uncle Murray ang bahala sa kusina, at si Uncle Albie ang nangdodoktor ng libro.
Negosyo 'to ng pamilya.
Nagsulat pa nga si Judy Blume tungkol sa Clinton Manor sa isa sa mga nobela niya.
Sinabi niyang pangarap ng bawat babae sa Jersey na tumanda
at magkaroon ng malaki, madramang kasal sa Clinton Manor.
Oo, si Lola Rosie, nagtatrabaho siya sa kusina buong araw,
tapos sa gabi, aakyat siya sa taas, magsusuot ng gown,
maglalagay ng rosas sa buhok, mamamahala sa mga malaki at magandang kasal
at tumutupad ng mga pangarap.
'Yan siya.
Bago siya mismo mapili ng Pittsburgh Steelers.
Saka malaki siya magpa-party sa pamilya.
Pinanatili niyang buo ang magulo naming pamilya, at itinuro niya ang tama sa mali.
Minsan, nagmamaneho si Lola Rosie papuntang Florida para magbakasyon
kasama ng asawa niya, ang lolo ko sa tuhod, Lolo Gus,
saka si Lee na kasama nilang nagtatrabaho sa catering hall.
Naaalala ko si Lee, mabuti siyang tao.
Tumigil sila sa South Carolina para magpahinga sa gabi,
at ayaw ng hotel na mag-check in sila dahil Black ang kaibigan nilang si Lee.
Kaya bumalik sa kotse si Lola Rosie, kinuha ang baril niya,
at pinatay ang lahat na nasa hotel.
"Wag kang manggago ng Jews."
'Yon ang lagi niyang kinakanta sa amin bago matulog.
Kaya maaga akong natutong di lang nasa dugo ko ang comedy,
superpower ko 'to.
At ito ang kuwento ng pinagmulan ko.
Noong bata pa ako sa Newark
Sinusubukan lang magpakatao At gumawa ng homework
Ayaw sa akin ng bully na 'to
"Maruming Jew," pang-aasar niya
Tapos sinuntok niya ako sa titi ko mismo
Habang nakahiga ako sa sahig sa sakit
Alam kong utak ko ang best weapon ko
Kaya tumayo ako, sinabi ko, "Uy, gago, di ka magiging scholar
dahil 'yong tito mo, tatay mo rin"
Tumawa lahat ng bata habang namula ang mukha ng bully
Maayos naman ang bata Pero namatay na ang bully sa loob niya
Tapos, gaya ng himala
Nagsimulang dumaloy ang mga biro sa akin nang pabilis nang pabilis
At 'yon ang araw na ako ay naging
The Roastmaster
Kaya, wag kang manggago ng Jews
Wag kang manggago ng Jews
Maliban kung gusto mong magpasa ang ego mo
Wag na wag kang manggago ng Jews
Yeah!
Habang lumalaki, ang mga Jew na kilala ko,
mga masisipag lahat, blue-collar na miyembro ng unyon,
mga makabayan pa.
Army medic ang Uncle Murray ko noong World War II.
Tumulong siyang magpalaya ng isang concentration camp.
Ano'ng ginawa n'yo ngayon?
Nakakuha siya ng Purple Heart saka Silver Star mula sa U.S. Army.
Pinakanakakatawa sa pamilya ang kapatid kong si Robyn.
Special ed teacher siya kaya lagi siyang may bagong material.
Si Steve, ang pinsan ko, na andito ngayon, ay isang emergcy room surgeon.
Ang pamangkin kong si Jared, lumalaban sa wildfires.
At noong anim na taon ako, binu-bully sa eskuwelahan,
kaya hinila ako ng nanay ko sa karate class,
kung saan nagpalitan lahat ng bata sa pangbubugbog sa akin.
Pero pinatibay ako nito agad.
Hinahatid ako araw-araw ni Mama, susunduin naman ako ni Papa.
Natuto ako ng disiplina. Ng respeto.
At sa edad na ten and a half, naging pangalawa ako sa pinakabatang black belt
sa United States.
Kosher Kai ang tawag nila sa akin.
Jews, matagal na kaming andito.
Nakaligtas kami sa pharaoh, Sa mga Nazi, at kay Saddam Hussein
At kung babalik si Jesus
Papatayin namin siya ulit
Kaya wag kang manggagago ng Jews
Wag kang manggagago ng Jews
Kahit na 'yong pagpatay kay Jesus ay di naman talaga totoo
Wag kang manggagago ng Jews
Oo.
Sa katagalan…
Pagtagal, ipinasa ang catering hall sa tatay ko,
ang alamat ng catering sa New Jersey, Ronnie Lifshultz. Palakpakan n'yo siya.
'Yan siya, walang takot na naghahain ng prime rib na kamay lang ang gamit.
Kahit ano para sumaya ang customer. Nagtatrabaho ang buong pamilya doon.
Habang nagpa-party ang mga kaibigan ko, naghihiwa ako ng briskets sa bar mitzvahs.
Tipunan ng iba't ibang klase ng pagiging agresibo ang Clinton Manor.
Irish saka Scottish ang lahat ng waitress,
at Haitian ang lahat ng mga katrabaho ko sa kusina.
Si Gregory 'yong gumagawa ng salads. Russian siya.
Lahat ng Jello molds, gawa ni Lester. Hungarian siya.
At ako ang anak ng boss.
Kaya natuto akong tumanggap nito, at natuto akong magbigay nito.
At nagsikap ako gaya ng iba sa catering hall na 'yon,
pero alam kong di 'yon ang tadhana ko.
Gusto kong sundan ang dakilang Jewish tradition ng paglikha ng mga bagay.
Kaming Jews, kami ang gumawa ng ilan sa mga kamangha-manghang imbensiyon
sa kasaysayan ng mundo, gaya ng
Barbie dolls, teddy bears
Nuclear-powered submarines
Typewriters, Prozac, Drones, at maong
Masarap talaga ang bagels
Panlalait sa comedy, Hollywood
Lahat, gawa ng Jews
Uy, Plan B, color TV
Teorya ng relativity
Google, kugel, cosmetic surgery
Welcome, ma'am.
Atsara, pagers, lipstick, at lasers
Lahat, ginawa nino?
Ng Jews!
Pasko…
Naku, Jews, gusto namin ang Pasko.
Dahil pinagdiriwang nito ang kapanganakan ng isang Jew, Jesus Chaim Christ,
na karpenterong Jew, ang nag-iisa sa buong sibilisasyon.
May nagsabi noong isang araw na Jewish ang singer na si Adele.
Oo, Adele Katessin ang buong pangalan niya.
At kahit mga Christmas carol, 'yong mga classic, gaya ng
I'm dreaming of a white Christmas
ay isinulat ng isang nakakatuwang lalaking Jew na si Irving Berlin,
na siguro ano lang…
Nangangarap ng kita sa 4th quarter
Kapitalismo, peminismo, Pagtuli, cheesecake
Radiation, irigasyon, Vaccination, Diyos ko
Gramophone, mobile phone, E.T. phone home
Lahat, ginawa nino?
Jews!
'Yong mikropono.
Oo, sa isang punto, may Jew na parang,
"Kailangan nating mas maging maingay!"
Ngayon, bilang parangal kay Lola Rosie namin,
nagkikita-kita ang magulo kong pamilya pag kaya at nagluluto ng recipes niya.
Wag kang manggago ng Jews, lalo na 'yong Chinese sa dulo.
May mahilig ba sa matzo ball soup dito?
Tinatawag 'to ni Lola Rosie na "Jewish penicillin."
pero kaming Jews, di kami tumigil doon.
Inimbento rin namin ang penicillin.
Kaya bilang parangal kay Lola Rosie, sundan ang tumatalbog na matzo ball.
One, two, three, kaya,
Wag kang manggago ng Jews
Wow!
Wag kang manggago ng Jews
Kung gusto mo ng palakpakan at di ng boos
Wag na wag kang
Manggago ng Jews
O ng Blacks, o ng Mexicans, o ng Muslims, o ng Puerto Ricans,
o ng Italians,
o kung anuman 'tong lalaking 'to, di ko alam.
Kapayapaan sa Mundo!
Yeah!
L'Chaim!
Para sa Papa.
Para kay Taylor at Travis.
Ang sigla ng audience, wow!
Batiin n'yo ang mga kaibigan ko, Felix at Asher, kayong lahat!
Wow.
Parehong nagtapos sa Berklee School of Music.
Wag kayong mabilib, accounting ang inaral nila, pero kahit pa.
Gusto ko 'to, mga magandang taong nagtatawanan sa magandang venue.
Wala akong asawa saka mga anak na uuwian.
Ito ang dahilan ng pagpapatuloy ko. Muntik na akong mamatay last year.
Pagtapos kong laitin si Tom Brady, nagpahinga ako ng ilang linggo.
Kaya naisip ko, babawi ako.
Pupunta ako sa dentista, sa psych.
At dalawang taon nang nagte-text 'yong kaibigan kong si Jordan sa grupo namin,
magpa-colonoscopy na raw kami.
Di pa ako nakakapagpa-colonoscopy.
Pumunta na ako sa wakas, di pala 'to gano'n kasaya katulad ng inisip ko.
Ibig kong sabihin, may music at baby oil, andun din si Diddy.
Di ako nakakuha ng bill, kung iisipin mo, pero…
Nagising ako paglipas ng isang oras, nakatayo sa harap ko 'yong doktor.
At sinabi niyang nakakita siya ng stage 3 tumor sa colon ko.
At di pa talaga ako nagkakasakit sa buong buhay ko.
Di ko naisip na mangyayari 'to sa akin. Kinansela ko 'yong shows ko ng taong 'yon.
At last summer, tinanggalan ng seven inches ang colon ko.
Ngayon, may semicolon na ako.
Ang sarap sabihin no'n, guys.
Pwede ba akong magbukas sa inyo ngayong gabi?
Talaga?
Malaki 'yong suso ng nanay ko.
Parang, sobrang laki. At saka napakagaling magpatawa.
Kaya papatawanin siya ng tatay ko para tumalbog-talbog sila.
Wala pa kaming Netflix noon. 'Yon ang libangan namin.
'Yong magulo kong pamilya, wala kaming tinatapon.
At may nakita akong bag ng love letters
na isinulat ng tatay ko para sa nanay ko
noong freshman siya sa maliit na eskuwelahan upstate,
'yong Paul Smith's Junior College.
Nag-aaral siya ng hotel and restaurant management
para siya na ang mamahala sa negosyo ng pamilya.
At may trabaho sa opisina si Mama nang di kalayuan dito sa 34th Street.
At makikita mo kaagad kung gaano sila ka-in love.
"Dear Marsha, di ko alam bakit sobrang nag-aalala ka na di ako nakakapagsulat."
"Maniwala ka sa akin, baby, wala kang dapat ipag-alala tungkol sa ating dalawa."
"Bakit mo kailangan ng bowling ball?"
"Libre sila pag nag-bowling ka."
"Di ko pa natatanggap 'yong grades ko sa restaurant management,
pero tingin ko, bagsak ako sa frozen foods."
"Baby, di ko alam kung ano'ng ginagawa mo sa akin."
"Minsan pag natutulog ako, kukuha ako ng unan at nangangarap akong ikaw 'yon."
"Tingin ko nababaliw na talaga ako."
"Pag-ibig at lahat ng mga kalokohang kasama nito."
"Ronnie."
"P.S. November 3rd ang birthday ko. Kailan ang sa 'yo?"
So, 'yon na 'yon. Bumagsak siya.
Ikinasal sila sa Clinton Manor.
Siningil na ni Lola Rosie lahat ng pabor, binigyan sila ng wedding of the century.
At umakyat sila sa taas sa bridal suite,
hinubad nila ang dami't ng isa't isa,
at sinimulan na nilang gawin… ako.
Wag n'yo akong i-judge, mas cute ako sa ultrasound.
Ipinanganak akong may dalawang maliit na depekto,
na maganda na para sa New Jersey noon.
Jersey!
May kakaibang bukol ako sa taas ng mata.
Mukha akong UFC baby weight world champion.
At napakaliit ng butas ng ari ko.
Oo.
Kaya sa unang araw ng buhay ko, kailangang humiwa ng surgeon ng pangalawang butas
sa likod mismo ng unang butas.
Kaya hanggang ngayon, umiihi ako sa dalawang magkaibang butas.
Tinatawag ko silang Lincoln Tunnel at ang Holland Tunnel.
Sinubukan lahat ng mga magulang ko para mawala ako.
Sinubukan nila akong lunurin.
Noong di 'yon gumana, sinubukan nilang bigyan ako ng diabetes.
'Yon ang Lolo Herb ko at Auntie Donna ko.
Nagiging sentimental ako pag nakikita ko ang films na 'to.
Miss ko na 'yang cake. Masarap 'yan.
Paglipas ng 16 buwan, sumubok ulit sila, at nakuhan nila 'to ng tama.
Ang kapatid kong si Robyn, "Wawa" ang tawag ko sa kanya.
Ipinanganak siya, at makikita n'yo, perfect siyang baby, baby siya ng baby.
Kahit 'yong ibang baby, napapatingin kay Wawa, at kami parang, wow, may BILF doon.
'Yong tatay ko…
Gagawin no'n lahat para magpatawa. Walong gabi ang Hanukkah.
May iba't ibang regalo ang mga bata kada gabi.
Lagi kaming bibigyan ng pangit na regalo ni Papa
bago niya ibigay 'yong talagang gusto namin.
"O, salamat, Pa, scotch tape."
At maghihintay siya ng 15, 20 minutes, at magsasabi,
"Sige, kuhaan mo ako ng soda sa ref."
Bubuksan ko ang ref, tapos may tuta doon sa loob.
Mas simple noon.
Pwede pang mag-freeze ng tuta para magpatawa.
Isang beses, sumasagot-sagot ako sa nanay ko, at hinampas niya ako,
at dahil nag-aaral ako ng karate,
naharangan ko 'to at napilay 'yong pinky niya.
Di siya galit. Tumatawa lang hanggang emergency room
dahil alam niyang hinahanda niya ako sa kung anong sunod na mangyayari.
Noong 12 ako, nalaman naming may leukemia si Mama.
At naging misyon kong pasayahin siya.
Nangongolekta siya ng estatwa ng maliit na elepante.
Maraming tao 'yong nakakaalam nito.
Sabi niya, pag nakataas 'yong trunk, magdadala 'yon ng positive energy.
Sobrang positive ng nanay ko.
Sinabihan siya noong una na anim na buwan na lang siyang mabubuhay.
Lumipas ang dalawang taon, nasa remission na siya, palabas ng ospital,
excited na sa paparating na bat mitzvah party ng kapatid ko.
Nahanap ko ang sulat na 'to…
na isinulat niya para sa tatay ko mula sa ospital
"Dear Ronnie…"
"Uuwi ako sa umaga, at may mga gusto akong sabihin sa iyo."
"Nanginginig ang mga daliri ko dahil sa gamot, pero mababasa mo 'to."
"Di ako makaka-recover kung wala ang suporta mo,
at mga maliit na sekretong di mo hinayaang sabihin nila sa akin."
Medyo nagpabaya sa kalusugan 'yong mga magulang ko.
Nagtatrabaho nang mahabang oras ang tatay ko sa catering hall,
naglagay 'to ng lamat sa pagsasama nila. Pero binuo ulit sila ng sakit niya.
Binibisita namin siya sa ospital, tapos kinuha ni Papa ang medical chart niya
at nakitang sinulat ng doktor, "SOB ang pasyente."
Tinapon ni Papa 'yong chart, tumakbo palabas, hinanap 'yong doktor.
Siya, "Ba't mo tinawag na son of a bitch ang asawa ko?"
"May sakit siya! Ikaw 'yong son of a bitch!"
Magalang na ipinaliwanag ng doktor na "short of breath" 'yong SOB.
O baka sobrang galing ng doktor sa improv.
Ano man, gusto kong handang protektahan ni Papa si Mama.
"Ronnie, may napakaganda tayong pamilya, tayong apat,
na may pagkakataong magsimula ulit, halos parang himala."
"Baka nga gano'n."
"Magsikap tayong lahat, dahan-dahan, please."
"Una, kailangan mo akong itawid sa susunod na buwan, kada araw."
"Takot na takot ako."
"Kung itong kakila-kilabot na sakit ang makakapagbuo sa atin, sulit ito."
"Nitong mga huling nakaraang taon, sa sarili ko ako galit, hindi sa 'yo."
"Sobrang lungkot ko dahil sa pagtaba ko."
"Magpasensiya ka."
"Mahal na mahal kita."
"Marsha."
Sobrang tapat.
At oo, naka-wig siya sa mga picture na 'yan.
Pero masaya kami noong gabing 'yan.
Sayaw kami nang sayaw.
Sinayaw pa namin 'yong paborito niya, "Piano Man," ni Billy Joel.
Wag mong tugtugin, mahal ang rights.
Ngayon, sa bagong town na kami nakatira.
Sumusubok kami ng kapatid kong magkaroon ng mga bagong kaibigan.
Madalas ulit sa ospital ang nanay ko.
Kaya mas naging independent kami ng kapatid ko,
nagluluto ng sariling hapunan, naglalaba, saka…
Isang hapon, umuwi si Papa galing sa pagbisita kay Mama sa ospital.
Pinapunta niya kami sa sala.
Sinabi niya, "Jeff, Robyn, halikayo rito."
Inakbayan niya kami.
Sinabi niya, "Di ko alam kung ano'ng sasabihin sa inyo pero… Patay na si Mama."
Pwede n'yo akong samahan dito, o pumunta sa kuwarto n'yo, kung ano'ng gusto n'yo.
Naaalala kong nakaupo ako sa kuwarto ko.
15 ako noon,
nag-iisip, "Wow, ganito ba ang buhay?"
"Akala mo gano'n na, pero hindi pala?"
Parang pag pumunta ka sa comedy show tapos may lalaking magkukuwento
tungkol sa mga patay niyang kamag-anak.
Minsan, kailangan mo lang magpaubaya at sumabay sa agos, alam n'yo 'yon?
Pero di na kami masyadong nag-usap tungkol kay Mama pagkatapos.
Bumibisita siya sa panaginip ko. Maraming nagsabing gano'n din sila.
Natutulog ako, at boom, andun siya. "Ma, akala ko patay ka na."
"Hindi, buhay ako." Tatawa lang kami saka iiyak, magyayakapan at halikan.
Siyempre, gigising ka at mare-realize mong panaginip lang 'yon.
Para 'tong pagkatanggap ulit ng balita.
Pero panahon na no'n na nagdesisyon akong magiging iba ang buhay ko.
Ako ang responsable sa kasayahan ko,
at lulubusin ko ang buhay.
Maaga akong natuto, ginawa ang mga tao para magluksa saka magpatuloy, pagkatapos.
Di ka pwedeng magluksa habangbuhay, o may parte sa 'yong mamamatay.
Di 'yon patas.
Kaya ginawa namin kung ano'ng ginagawa ng mga tao.
Bumangon kami.
Kumikita na nang malaki si Papa sa catering hall,
at single siya na ginagawa 'yong makakaya niya.
Nagsimula siyang pumunta sa Atlantic City. Nagbukas ang mga casino.
Maglalaro siya ng blackjack. Nakilala niya si Don Rickles sa steakhouse.
Naging rock star caterer siya, kilala siya ng lahat.
Isang araw, naglalaro kami ng poker ng mga kaibigan ko sa high school sa kusina.
Kinuha ko 'tong picture, at umiiyak doon 'yong kaibigan kong si Hamo
dahil natalo siya ng $100 sa poker.
Dumating si Papa galing sa trabaho, naka-tuxedo pa at puno ng pera ang bulsa,
nakita niyang umiiyak si Hamo.
Siya, "Hamo, saglit, sagot kita. Teka lang, Hamo."
Pumunta si Papa sa ref, binuksan niya 'to, at naglabas ng stick ng butter.
Tapos nilagay 'to ni Papa sa mesa.
Sinabi niya, "Hamo, kung kakainin mo 'tong stick ng butter…
bibigyan kita ng $100."
Nakatatlong kagat si Hamo at sumuka siya sa lababo, binigyan siya ni Papa ng $47.
Ang aral ng kuwento, wala akong lintik na idea.
Kakaiba ang tatay ko.
Isang gabi, kailangan kong ilabas 'yong basura, malamig,
kaya sinuot ko ang tuxedo jacket niya,
at nakapa ko 'yong isa sa mga bulsa nito,
at may nailabas akong maliit na plastic ng puting pulbos.
Ako, parang, "Bakit may dalang sariling asin si Papa?"
Pero nalaman ko 'to, at siguro di na ako nagulat pagtapos ng isang taon
noong sinundo niya ako nang maaga sa school para sa meeting kasama
ng isang college admissions counselor.
Pinasampa ni Papa ang kotse sa bangketa, at sobrang bilis ng pagsasalita niya.
Na-realize ko kung ano'ng nangyayari. Nahiya ako, at nagsinungaling sa kanya.
Sabi ko, "Pa, tingin ko, gusto nilang mag-isa lang ako dahil unang meeting 'to."
at umalis ako nang wala siya.
Pagtapos ng isang taon, nag-college na ako. Sa Boston University ako pumasok.
Nag-major ako sa film, minor sa political science,
pero puro lang ako hithit sa bong at nood ng Spinal Tap kasama ng mga kaibigan.
Andito 'yong ilan sa kanila.
Nagsimula akong tumugtog sa punk rock bands.
Music director ako ng istasyon ng radyo sa college.
Sabado ng gabi ang highlight ng bawat linggo.
Pupunta kaming magkakaibigan sa Exeter Street Theatre
at isasadula ang The Rocky Horror Picture Show.
Naku, sobrang hot kong suot 'yong fishnet stockings.
Unang beses kong hinayaan ang sariling magpakatotoo,
sobrang saya ko, sa pagiging mapanlikha.
Kalahati ng junior year ko…
May urgent na tawag mula sa lolo ko, nakatira siya sa amin.
At sinabi niya, "Umuwi ka na agad, champ."
Nasa ospital si Papa. Nagkaroon siya ng brain aneurysm dahil sa cocaine.
Na-coma siya, at pagkatapos ng tatlong araw, nawala na rin siya.
At sinubukan kong wag magalit sa kanya. Nilubos niya ang buhay niya.
Sana ba, di siya nagsinungaling na di na siya naninigarilyo sa life insurance niya?
Oo, di ako gagawa ng walong shows kada linggo, sasabihin ko.
Sa libing niya ako unang beses nagsalita sa microphone.
Sabi ko, "Kung kilala n'yo si Papa, alam n'yong gusto niyang maalala
hindi nang may kalungkutan, kundi may ngiti."
Pumunta sa bahay lahat ng kilala namin. Teenagers pa kami ng kapatid ko.
Kaya 'yong mga kapitbahay at kaibigan namin, parang,
"Ulila na kayo ni Robyn ngayon."
"Sa amin na kayo tumira. Aampunin namin kayo."
Tapos kami, parang, "Lumayas kayo sa bahay namin."
"Bahay na namin 'to ngayon."
Pumunta 'yong rabbi para sa panalangin ng pagluluksa.
Nasa kuwarto ang lahat, sobrang lungkot, tapos nagkatinginan kami ng kapatid ko.
Tumingin siya sa baba, nagsimulang tumawa.
Kaya tumingin ako sa baba, at nakita ko 'yong tuta niyang
tahimik na sinasakyan 'yong binti ng rabbi.
Nagpapanggap 'yong rabbi na di 'yon nangyayari.
Ilang segundo lang, tumawa na ako, at tumawa na lahat.
Kahit na 'yong rabbi saka puppy, tumatawa.
Na-realize kong may self-defense technique pang iniwan ang mga magulang ko sa amin
sa porma ng pagpapatawa,
ang kakayahang tawanan ang pinakamadilim na bagay.
At niligtas nito ang buhay ko.
'Yong mga magulang ko, di nila ako nakitang mag-perform, kahit isang beses.
Magugustuhan nila ang buhay ko, man.
Siguradong magugustuhan nila 'to. Pupunta sila rito gabi-gabi.
Sigurado 'yon.
Malamang nakaupo sila dito sa harapan
imbes na itong… dalawang hindi naman kilalang mga tao.
Proud ka ba sa akin?
Oo.
Proud din ako sa inyo, guys. Ang galing n'yo.
Alam n'yo, binubuo ko 'yong show na 'to, nang nag-iisiip,
"Dapat ko bang ikuwento nang ganito ang mga magulang ko,
basahin 'yong love letters nila?" Wala na sila para makitawa sa atin.
'Yong nanay ko, di ko na masyadong maalala ang nanay ko.
Namatay kaagad ang tatay ko nang sobrang daming di pa nasasabi.
Kaya gusto ko 'tong isipin.
Ilang araw akong nagpahinga at nag-camping kami ng barkada ko upstate.
Di pa ako nakapunta doon, at nagmamaneho ako pa-campsite.
Dumidilim na, at naliligaw na ako.
Sa sobrang pagkaligaw, di ko namalayang naliligaw na ako.
20 minutes akong nasa maling direksiyon, at na-realize ko rin 'to sa wakas.
At sa lugar kung saan ako nag-U-turn,
sa harap mismo ng kotse ko, may bangko
saka bus stop
at sign na nagsasabing, Paul Smith Junior College.
Tapos, ako, "Ano? Teka."
Doon na-in love si Papa kay Mama, nagsulat ng love letters.
Di ko 'to mapaniwalaan.
Alam kong may ibig sabihin 'to…
dahil sa tabi ng bench, may dalawang usa,
nakatayo lang sa gilid ng kalsada, nakatingin lang sa akin.
Malaki 'yong suso noong isa.
May puting pulbos dito ang isa, mabilis magsalita, nagbibigay ng direksiyon.
Ako, parang, "Sige na nga!"
Pero naging inspirasyon ko 'to para magpatuloy,
para patuloy na mas maunawaan ang mga magulang ko
para baka makatulong 'yong buhay nila para mas maunawaan ng iba ang buhay nila.
Bago ang show, tiningnan ko ulit ang mga gamit nila,
at may nakita akong lumang karton ng tax returns
na itinago ko sa kung anumang rason.
May nilabas akong sobre ng FedEx, binuksan ko 'to, at dumulas 'to.
Minsan ko na siguro 'tong nabasa, binalik sa sobre, at nalimutan na.
Nag-iisang sulat 'to sa akin ni Papa.
"Dear Jeff, alam mo, di ako magaling magsulat,
pero dama kong dapat ilagay sa salita ang mga dapat kong sabihin."
"Karamihan ng mga tatay, mahal ang mga anak nila, pero konti lang ang sinuwerteng
magustuhan din sila bilang kaibigan."
"Di ko alam kung mauunawaan mo ang sinabi ko,
pero balang araw, pag nagkaanak ka, alam ko, mauunawaan mo."
Well, Pa, nagbayad ako nang personal para sa 11 abortion.
Di ko alam kung 'yon ang ibig mong sabihin.
Pero nauunawaan pa naman kita.
"Ang una kong gustong gawin, bumalik at alalahanin ang saya
na binigay mo sa akin sa mga nagdaang taon."
"Ang pag-uwi mo galing karate school
saka lahat ng tawanan natin tungkol sa kalokohan sa loob ng kotse."
"Siyempre, ang makita kang tumakbo sa field
para sa high school state championship game."
0-11 kami. Binibiro niya lang ako rito.
"Makita ang kahanga-hangang disiplina mo noong nagtatrabaho ka sa Clinton Manor,
at di mo sinamantala kahit kailan na anak ka ng boss."
Ang sarap sa pakiramdam no'n.
"Kung paano tayo tumatawa pag binabato mo ako ng spaghetti."
Magsisimula ng spaghetti fights si Mama sa kusina.
Siya, "Spaghetti, one, two, three," at magbabatuhan kami ng spaghetti.
Ginagawa pa namin 'to ng kapatid ko. Sobrang nirerekomenda ko 'to.
"At ngayon, Jeff, 'yong makita kang tumanggap ng high school diploma mo."
"Alam kong bihira nating pag-usapan ang nanay mo,
pero alam kong naiisip natin siya paminsan-minsan.
"Kung gaano siguro siya ka-proud ngayon."
"Alam kong di ako nagpapakita ng emosyong nararamdaman ko talaga para sa 'yo,
pero lagi 'tong andiyan."
"Kung napuputol ko 'yong kagustuhan mong makipag-usap sa akin, sorry."
Mahaba ang oras ng trabaho sa catering hall.
Pag kakausapin ko nang pribado si Papa, pupunta kami sa walk-in refrigerator.
So, maiksi lahat ng usapan naming mag-ama, at matigas 'yong mga utong namin.
"Mula nang namatay ang nanay mo,
di ko pa kayo nakakasama nang husto ng kapatid mo."
"Mahirap dahil sa paraan ng paglaki ng negosyo ko
at kung paano ako nagmamadaling umalis sa gabi kaysa maglaan ng oras sa inyo."
Sana di mo nami-miss ang tradisyunal na buhay sa bahay, at oo,
humihingi ako ng tawad."
"Gusto kong tapusin ang sulat na 'to sa pagsasabi ng the best ka."
"Wala na akong hihinging mas mabuting anak."
"Mabait ka, mabuti, saka lohikal kang mag-isip."
"Maging ganyan ka lang, Jeff, at lagi kang magiging masaya at maayos sa buhay."
"Lagi kitang mamahalin at gugustuhin bilang kaibigan."
"Ang tatay mo," na may exclamation point.
Pa, kung proud ka sa akin, magpadala ka ng senyales.
Salamat, Pa.
Baka pagtapos na lang ng show.
Napakasuwerte ko.
Mabait ang mga magulang ko, at pinalaki nila ako nang sapat.
Alam n'yo, pag may gano'ng pagkawala na sa 'yo noong bata ka, babaguhin ka nito.
Alam na ng ilan sa inyo.
Minsan, mahirap gumawa ng mga pangmatagalang plano
kasi dama mong parang guguho 'tong lahat.
Minsan, mahirap maging close sa mga tao, kasi ramdam mong mawawala na lang sila.
Ginagawa ko ang makakaya ko.
Minsan, peke 'yong ngiti ko, umaasa na maging totoo 'to.
Lagi 'yong gumagana.
Saka 'yong kaibigan kong si Mark, andito siya. Hi, Mark.
Siya, "Ba't di ka mag-comedy class,
itong stand-up comedy class kasama ako? Tingin ko, magiging magaling ka."
Kaya nagklase kami. Wala namang mawawala sa akin.
Chubby loser lang naman akong nakatira sa New Jersey kasama ang lolo,
at nagustuhan ko agad 'yong klase.
Noon lang ako naging excited ulit mula noong nag-karate ako noong maliit pa ako.
Ito ako, binabago ang mga karanasan ko sa buhay
sa bagay na masaya, bagay na healing.
Isa sa mga unang open mic jokes ko, sinabi ko,
"Wag mong hayaang i-set up ka ng lolo mo sa blind date."
Nagbukas siya ng pinto, naka-isang tingin ako.
Kasuklam-suklam.
'Yon ang pangalan niya, Kasuklam-suklam..
Ang pangalan niya sa Hebrew ay Yech.
Man, kumakayod talaga ako,
namimigay ng flyers, ginagawa ko lahat para sa stage time.
Sa wakas, nagustuhan ako ng emcee sa best na comedy club sa buong New York.
Inimbitahan niya ako sa diner sa tapat ng club.
Pagtapos ng shows, bibigyan niya ako ng tips, pointers, advice.
Wala pang naniniwala sa akin dati. Ang astig nito.
May gabing sinabi niya pa, "Jeff, tingin ko, pwede kang mag-artista."
"Talaga?" "Oo," sabi niya. "Dapat mag-acting lessons."
"Wow, okay."
Sabi niya, "Alam mo, bibigyan kita ng una mong acting lesson."
Alas-dos 'yon ng madaling araw. Sabi niya, "Ilang bloke lang ang layo ng bahay ko."
Bumalik kami sa apartment niya.
Sabi niya, "Simulan natin sa breathing exercises. Pumikit ka."
Nilagay niya dito 'yong kamay niya. Sabi niya… "Relax."
"Hinga, Jeff."
"Jeff, di ka nagre-relax. Pumikit ka lang, relax."
"Hinga, Jeff, relax."
At andun na banda 'yong kamay niya.
At na-realize ko, umatras ako.
Sabi ko, "Uy, pare, di ko alam. Di ko alam, pare."
"Kailangan ko nang umalis."
"Naghihintay 'yong lolo ko sa akin sa New Jersey."
At napahiya ako.
Pero pumupunta pa rin ako sa comedy club na 'yon gabi-gabi.
Ayokong hayaan 'yong weirdo na 'tong humarang sa landas
ng bago kong pangarap na maging stand-up comedian.
Misan dama kong parang may utang na loob pa nga ako sa kanya
sa pagpapakita sa akin kung gaano kahirap sa show business.
At andito siya ngayon. Palakpakan n'yo siya.
Henry, akala ko ikay 'yan.
Wala sanang magagalit.
Well, medyo galit, naaalala mo.
Minsan para akong batang walang ina
Nangungulila
Sinabing nangungulila
Tuwing gabi pagbaba ko sa stage, dederetso ako sa Port Authority dito.
Sasakay ako sa 114 Express bus pabalik ng New Jersey,
kung saan ako nakatira kasama ng 78-year-old kong roommate,
ang tatay ng nanay ko, si Papa Jack,
'yong main man ko, best friend, soul mate ko.
Magkasama kaming kumakain. Sinusuot namin ang damit ng isa't isa.
Naging kaibigan niya lahat ng kaibigan ko.
Nagpa-party pa ako sa birthday niya noong 79 na siya.
"Champ, sabihin mo sa lahat, 80 na ako."
"Para mas maganda ang mga matanggap kong regalo."
Sasamahan ko siya buong araw sa mga doctor appointment.
Sa gabi, pupunta ako ng New York at susubok na sumalang sa stage,
at lagi akong bibigyan ng konting dollars para sa bus at saging ni Papa.
Magsasabing, "Uy, Champ, ito, magbaon ka ng saging sa biyahe."
"Sige na. Baka magkaroon ka ng potassium emergency, o…
baka maipit ka sa traffic,
o baka may makilala ka."
"Pag kailangan, pwede 'tong magamit na dildo. Sige."
"Kung malungkot ka, pwede mo 'tong itagilid."
"Ipapaala nitong ngumiti ka."
Ito rin ang paraan niya ng pagsasabing, "Di ako makakasama sa 'yo,
pero kasama mo ako sa biyahe."
Lagi siyang andiyan para sa akin,
kahit noong baby pa ako na gumagapang sa sahig ng apartment niya.
Gumagawa ng tsaa si Lola Helen na asawa niya, napatid sa akin nang may takure
at may konting nabuhos na kumukulong tubig doon.
May peklat pa rin ako, pero di naman gano'n kasama,
dahil binuhat ako agad ni Papa Jack gamit ang kamay niyang mala-glove ng baseball,
at tumakbo siya ng 13 bloke papuntang emergency room.
World-beater energy.
Isa siyang retired construction worker galing sa Bronx.
Matikas na lalaki.
World-beater ang tawag niya sa sarili.
Nakikita n'yo ang singsing?
Bolt na bakal talaga 'yong singsing niya
galing sa nahuling Nazi submarine noong World War II.
Isang Nazi U-boat lang ang nahuli ng U.S. Navy sa buong gera.
'Yong U-505, naka-display na 'to sa isang museum sa Chicago.
At hinatak nila 'to pabalik ng America para pag-aralan 'yong technology.
At tagagawa ng barko si Papa Jack na nakadestino sa Baltimore,
grupo niya ang namamahala sa pagpapanatili sa nahuling Nazi sub ng ilang araw.
Kaya humila siya ng bolt, niliha niya, at gumawa siya ng singsing.
At tinatapik niya 'to sa mga bagay para sa suwerte.
Buong buhay niya 'tong suot. World-beater energy.
Andito na kami. Matagal nang wala ang asawa niya, college na ang kapatid ko.
Dalawa kaming baliw na nakatira sa bahay na kinalakihan ko, dito sa New Jersey.
Minsan isasabit ko sa sarili ang electric guitar at pupunta ang mga kaibigan namin.
Kakanta si Papa Jack ng blues sa sala namin.
Niraramdam ko ang bukas
Gaya ng nararamdaman ko ngayon
Mag-iimpake na ako ng bagahe At lalayas na
Ito ako, 23 years old, sinusubukang simulan ang buhay ko,
iniisip kung gaano ko pa katagal maaalagaan ang lolo ko.
Nagpapagaling pa siya sa isang surgery, mahirap na surgery,
at nag-suggest 'yong social worker sa ospital na tumakas ako
at maglibot ako sa isang assisted living facility, bahay para sa matatanda.
At ginawa ko, maayos 'to, pero alam kong di para sa amin ang gano'n.
Alam kong sasamahan ko siya hanggang huli.
May magandang organisasyong dumadaan sa bahay namin dati,
titingnan ang lolo ko at maghahatid ng bagong lutong pagkain
para makapunta akong New York at maituloy ang pangarap ko.
Shout-out sa Meals on Wheels. Napakabuting mga tao.
At pupusta akong may mga caregivers dito ngayong gabi,
at saludo ako sa inyo.
Dahil alam ko kung gaano kahirap mag-alaga ng taong
di na kayang alagaan ang sarili nila.
Pero ipapangako ko 'to. May pride n'yong babalikan ang panahong 'to sa buhay n'yo.
Pinapangako ko 'yon.
May magaling na nurse si Papa, babaeng Jamaican, Lily ang pangalan.
Sinasabi niya dati, "Lahat, dalawang beses magiging bata."
"Pagkapanganak sa kanila, at pag mamamatay na sila.
At naramdaman ko talaga 'yon kay Papa Jack.
Minsan, natutulog ako, at nadapa siya sa kuwarto ko sa kalagitnaan ng gabi
at bumagsak sa ilalim ng kama ko nang nakabitin 'yong binti niya sa gilid.
Sobra siyang nasaktan. May ribs na kailangang basagin para sa surgeries.
Hilo siya, parang wala sa sarili, at nakatulog siya buong gabi,
hawak 'yong ankle ko,
parang para sa grounding o pampainit
na parang batang humahawak sa nanay nila habang natutulog.
Gumising kami sa umaga, di siya nahihiya.
Medyo nagpaubaya na siya sa sitwasyon.
"Alam kong mahirap akong pakisamahan,
pero kaya mo kaya akong tulungang umalis sa kama na 'to?"
At tumakbo ako sa harap ng kama at iniabot ko ang kamay ko.
Di siya nagpatulong. Nakipagkamay lang. Nang mahigpit, world-beater energy.
At itinayo niya ang sarili niya, rib kada rib,
parang boksingero…
hanggang nakatayo siya nang tuwid.
Sabi ko, "Papa, ayos ka lang?"
Ngumiti siya. Sabi niya, "Sana singsing na lang ako sa kamay ng girlfriend ko."
"Para sa tuwing kakamutin niya ang puwit niya,
makikita ko ang lupang pinangako."
At gano'n kami nagsimula ng araw.
Di siya nawawalan ng angas,
kahit ano pang mangyari.
Nagka-girlfriend pa nga siya. Si Sarah. Nakilala niya sa senior center.
Siya, "Champ, pagdating sa pag-ibig, may mas mararating ang maliliit na bagay."
Sa birthday ni Sarah, pumunta silang mall, pinabutasan niya 'yong tenga, first time.
"Kailanga nila siyang hawakan, pero nagawa niya."
Pero ayaw niyang bisitahin siya ni Sarah sa ospital. Masyadong ma-pride.
Ayaw niyang makita ni Sarah na nababawasan ang pagka-Superman, o world-beater niya.
Pero minsan, kasama ko siya sa ospital, at nabanggit ang pangalan ni Sarah.
At masama ang lagay niya, pero sumigla siya agad.
Sabi niya, "Gusto ko siyang makausap. Champ, tawagan mo ang number niya."
Kaya tinawagan ko. 'Yon na ang huling beses na nag-usap sila.
"Hi, baby. Ako 'to."
"Di ka naman buntis, ano?"
"Okay, papunta na ako diyan nang bukas ang zipper."
"Anyway, baby, sana di magsara 'yong post office
dahil matagal na kitang di napapadalhan ng sulat."
"Buong panahon lang ba akong nangangarap na napakapatas ng buhay?"
"Lahat ba ng pangarap ko tungkol sa 'yo
ay naging mga kastilyo lang sa hangin?"
"Okay, Mama, Wildflower, Zaza, Falanga gusto ko lang marinig ang boses mo."
"Malapit na ulit akong makagalaw at makatakbo, baby. Bubuhatin kita."
"Kukuha tayo ng kuwintas para ipares sa mga hikaw mo."
"Okay, baby…
itaas natin sa langit."
"Bye."
"Champ, dapat nakita mo siya."
"Tag-isang gold stud kada tenga."
"Ang ganda."
"Sige na,
alis na, bumiyahe ka na."
"Good luck sa show, magbaon ka ng saging sa biyahe."
Ito 'yong singsing.
Pag kailangan ko ng konting world-beater energy,
tinatapik ko 'tong singsing at iniisip ko si Papa Jack.
Minsan naiisip ko 'yong babae sa Denver na na-finger ko isang beses, pero…
madalas, si Papa Jack ang naiisip ko.
Di lang simbolo ng kabutihan o kasamaan ang singsing na ito.
Simbolo 'to ng katatagan.
Nalagpasan ni Papa Jack 'yong asawa niya,
'yong anak niya, 'yong katawan niya.
Pero kahit kailan, di siya nagreklamo, di niya kinaawaan ang sarili,
at tinuro niya sa aking, "Maging handa ka sa kahit ano, at magpatuloy lang."
Isang nakakatawang comedian ang sunod na guest
na magde-debut sa television network.
Ladies and gentlemen, i-welcome natin si Jeffrey Ross.
Jeff!
Yeah! Grabe, pare!
Isa 'to sa mga isinulat ni Papa para kay Mama.
"Tigilan mo na 'yong tinapay" ang tawag dito.
Matingkad na bulaklak sa tag-init Ang pamumukadkad ng ngiti mo
Parang marahang tag-ulan Ang pagbagsak ng buhok mo
Parang karagatan ang mga mata mong Asul sa baybayin kada baybayin
Kaya bakit parang truck ang puwit mo?
Tigilan mo na 'yang tinapay
Ayos.
Pero gusto kong malaman n'yo, 'yong sunod kong tula, sinulat 'yon ni Mama
bilang sagot kay Papa.
"Magdamit Ka, Tinatakot Mo Ang Mga Bata," ang pamagat.
Binigyan ako ng comedy ng backstage pass sa mundo.
Nag-perform na ako sa Australia, New Zealand, Africa, sa buong America,
kahit sa war zones sa Middle East.
Pero nakuha ko talaga 'yong black belt ko sa panlalait
nang dalawa sa pinakamagaling dito, sina Chris Rock at Dave Chapelle,
inimbita akong sumama sa kanila sa London para maging special surprise guest
sa mga show nila sa O2 Arena.
Sabi nila, "Gawin mo 'yong gusto mo."
Kaya lumabas ako sa harap ng 15,000 tao
at nagsimula akong magsalita tungkol kay Queen Elizabeth,
na di dapat ginagawa ng mga Amerikano.
Nasa Buckingham Palace siya na ilang milya lang ang layo.
At sinabi ko, "Gusto ko ang reyna dahil naaalala ko si Lola Rosie sa kanya."
"Pareho nilang binubuo 'yong magulo nilang pamilya."
At kakaampon lang ng reyna ng dalawang tuta na Corgi.
Sabi ko, "Wow, nag-aampon ng tuta sa edad na 96."
"Gaano naman kapositibo 'yon?"
"O, sabay tayong tatanda,
mga cute kong Jubilee, Bubilee.
Regalo ang mga 'yon para sa asawa niya, si Prince Philip,
na 99 na noon, na nasa ospital.
Nagregalo siya ng 2 Corgi para sa paggaling ni Prince Philip.
Na ang sweet naman, pero nararamdaman kong publicity stunt lang 'to,
dahil 'yon din 'yong linggong lumabas sa TV si Meghan Markle
na nagsasabing racist ang royal family.
Siyempre, karamihan sa amin, parang, "Salamat, Detective Markle."
"Wow."
"Sinusubukan mo bang sabihin sa amin na itong mga 100-year-old na hilaw
na nagsusuot ng mga korona at mga kapa
at tumitira sa mga kastilyo at nanakop sa 70% ng planeta,
na baka may lumang pananaw tungkol sa race?"
"Paano mo naresolba 'yong kaso, detective?"
"Wow!"
Gusto kang makausap ng Scotland Yard.
Na akala nating lahat, 'yong Queen of England
gumugulong-gulong lang sa Buckingham Palace isang araw,
parang, "O, Philip, kinausap ko si Harry."
"Magandang balita, magkakaroon na ng Negro sa pamilya natin."
"O, isang fresh prince."
"Wala nang aalagaang incest babies."
"Puppies, mag-celebrate tayo."
"Philip, kantutin mo ako sa huling pagkakataon."
"Tea time na, Philip."
"Inuutusan kitang i-tea bag ang reyna mo, ngayon na."
"Ibaba mo na 'yang 99-year-old na bayag sa bunganga ko."
"Philip, bigyan mo ako ng pearl necklace
sa ibabaw nitong tunay na pearl necklace."
"Philip, kainin mo ang shepherd's pie ko sa huling pagkakataon."
"Puppies, umalis kayo sa kama."
"Philip, kantutin mo ako na parang nasa 1939 tayo."
"Kakasakop lang namin sa Barbados."
"Naaalala mo."
"O, Philip, malapit na ako, Philip!"
"God… save
me!"
"O, babe."
"Magaling, Philip, magaling, tanda."
"O, Philip."
"Philip…"
"Philip?"
Binigyan niya si Philip ng dalawang tuta.
Namatay si Philip pagtapos ng tatlong araw.
Parehong araw namatay si Prince Philip saka si DMX, isa sa paborito kong rappers.
Pero ironic na 'yong mga huling salita ni Prince Philip ay,
"Where my dogs at?"
Pambihira 'yong gig na 'yon.
Pambihirang gig.
Pero 'yong mga gig, dumarating saka lumilipas ang mga 'yan.
Mas mahalaga 'yong mga nagiging kaibigan natin.
Mga comedian ang pamilya ko.
Komedyante muna ako bago ang lahat.
Kaya sobrang sakit, kamakailan lang,
nang mamatay ang tatlo sa best friends ko, na 8 months lang ang pagitan sa bawat isa,
ang Mount Roastmore mismo ng comedy dito.
Man, pinapatawa ako ng mga 'to hanggang maiyak na ako.
Kahit papaano, ako ang naiwan para magkuwento.
May fan ba dito si Norm Macdonald?
Yeah!
Kay Norm 'yong isa sa paborito kong jokes. Twice a year niya 'to nasasabi.
Siya, "Andiyan na ang Daylight Saving Time."
"Bibigyan ko 'to ng anim na buwan."
Isa sa mga pinakaunang bayad kong gig 'yong opening para kay Norm Macdonald
sa isang comedy club sa New Jersey.
Di pa siya sikat. May underground following siya.
Nakakatuwa siyang Canadian na may kakaibang punto.
Di siya laging naiintindihan ng crowd, at bigo siya sa apat sa pitong shows.
Pag sobrang bumebenta si Norm, pupunta siya sa backstage
at maglalaro ng poker hanggang sa sunod na show.
Pero tuwing bigo si Norm, para sa mga dahilang di ko maintindihan,
Tatayo si Norm sa exits
at magpapaalam sa bawat tao habang umaalis sila.
Sobrang nakakailang.
Laging nauuna sa lahat si Norm.
Sana lang mas naging tapat siya tungkol sa health niya.
Nabigyan sana namin siya ng maayos na paalam.
May fan dito si Gilbert Gottfried?
Ang kaibigan kong si Gilbert! 'Yon siya!
Isa sa mga huling beses niya sa stage, sinorpresa niya ako sa isang show
at lumabas at sinabi 'tong mahabang, nakakalokong joke
tungkol sa pag-skull-fuck sa patay niyang lola.
Kaya sa libing niya, sinabi ko, "Walang takot ang comedy ni Gilbert
at walang-awa, saka subersibo."
"Pero sobrang nakakatuwa siya, napapatawa niya tayo
sa joke tungkol sa pag-skull-fuck sa patay."
Tapos tumingin ako sa kabaong niya at sinabing,
"Di na nakakatawa, ha, Gilbert?"
Tinawagan ako ng asawa niya, bago lang, si Dara,
gusto raw niyang dalhin ang mga anak nila ni Gilbert,
'yong teenagers nila, dito sa show.
At sinabi ko, "Well, bago lang 'yong pagkamatay ng tatay nila."
"Baka maging medyo intense sa kanila ang show, masyadong maaga."
Nakakatuwa ang sinabi ni Dara, "Hindi, gusto kong makita nila
na may gano'n ka ring pinagdaanan sa buhay mo
at na maayos ka naman."
Hindi lang ako ang maayos, maayos din sila.
Freshman na si Lily sa film school sa college.
At nakahawak na ng utong si Max.
Magaling, buddy!
Gusto kong pumupunta sa bahay n'yo para maghapunan.
Miss ko nang umupo sa mesa kasama si Gilbert,
kumakanta ng mga kanta sa Fiddler on the Roof.
Jeff, nasa kotse ako, saka nakaupo ako, at nami-miss kita, at…
Happy birthday to you
Happy birthday, dear Jeffrey
Happy birthday to you
Medyo humina sa dulo. Nangyayari 'to pag matanda ka na.
I love you, sana, the best ang gabi mo.
At salamat sa pag-imbita sa mga anak kong babae, at kakaliwa na ako. Bye. Love you.
Love you too, Bob.
Bob Saget, tatay ng America.
Parang si Bill Cosby.
Maliban sa makaluma si Bob magpatulog ng mga tao.
sa pagkukuwento sa charity work niya para sa Scleroderma Research Foundation.
Makinig kayo, sana magkaroon kayong lahat ng kaibigan gaya ni Bob.
Siya ang pinakamabait.
Lagi niyang sasabihing mahal ka niya.
Sa bawat usapan, narinig n'yo doon.
Maging positibo 'yong pangaral ni Bob.
Siya, "Di ako gumagawa ng negatibo." Tinuruan niya akong harangan 'yong haters.
Nagka-dalawang Broadway shows siya, si Bob, at sobrang proud niya doon.
Isa siyang sikat na TV star na kilala sa buong mundo.
Pero gusto ni Bob magpatawa.
Isinabuhay ni Bob ang stand-up. Comedy din ang pagkamatay niya.
Alam na 'to ng iba sa inyo.
Nasa Florida siya. May magandang show.
Pagtapos, bumalik siya sa hotel room niya, nadulas siya at tumama ang ulo.
Na pakiramdam ko, perfect para sa nag-host ng America's Funniest Home Videos.
Pwede mong magamit 'yon, Bob.
O pwede mong magamit 'yon, Bob.
Komplikado siyang tao, pero…
Na-miss ko talaga si Bob noong dumating 'yong pandemic.
May pinagdadaanan akong breakup, at wala si Bob
pati na 'yong madalas na pep talks niya sa gabi at pastrami sandwiches.
Nalagpasan natin 'tong lahat. Mahirap na panahon 'to sa ating lahat.
Lahat ng shows ko, na-cancel. Mag-isa lang ako sa bahay.
Nag-iisa ako sa unang pagkakataon sa buhay ko.
Naawa siguro sa akin 'yong ex ko kasi isang umaga, nag-iwan siya ng asong
nakita niya sa kalye, isang German Shepherd.
Ilang taon ang inaabot ng aso?
Mukhang nasa early 40's na ang asong 'to.
Nawawalan ng buhok, sirang mga ngipin, may bote ng scotch sa ilalim ng braso,
may utang pang 2,000 kay Michael Vick. Ako, "Ayoko ng asong 'to."
"May problema ang asong 'to."
Saka, allergic ako sa mga aso. Takot ako sa mga aso.
Pero parang 'yong universe,
hinahamon akong mahalin 'yong asong 'to.
Kailangan niya ng bahay.
Kailangan ko ng kaibigan.
Kaya pinaliguan ko siya, binilhan ng gamot.
Naging besties kami. Pandemic 'to. Magkasama kami nang 24/7, codependent.
Pag pumunta ako sa tindahan ng isang oras, babalik ako…
Tapos 'yong aso parang…
Sa gabi, lalabas kami at tititig sa buwan.
Pag bilog 'to, aalulong kami sa buwan.
Gusto niya 'yon.
Isang umaga, pagkagising ko, napansin kong kumakaway 'yong buntot niya.
Parang, "Ha, masaya siya."
"Baka mas masaya ako."
"Mag-celebrate tayo." Pumunta kaming dog park, di pa ako nakapunta sa gano'n.
Lahat parang may mga perfect poodle na naglalakad
sa dalawang paa, nagve-vape at kung ano, tama?
Pumasok kami ng aso ko, ang kuba ng dog park.
Tumatahol lang 'yong aso ko sa maling direksiyon.
Tinatamaan siya ng tennis ball sa mukha. Tumutulo 'yong regla niya.
Di pa siya nakakapon, kawawa. Lahat, nakatingin sa amin.
Sabi ng isang babae, "Rescue ba 'yong aso mo?"
"Hindi, acting coach niya ako."
"Okay siya. Nagre-rehearse siya para sa sunod niyang pelikula."
Mabubundol siya ng bus sa pelikula ni Martin Scorsese.
Si Barbara Streishound 'yan. Rumespeto ka naman sa pangalang 'yon.
"Rescue ba siya?" "Sa tingin mo, ale?"
"Binugbog ko 'yong aso ko at dinala sa dog park
para ipagyabang siya, baliw ka?"
"Oo, rescue siya."
"At oo, alaga ko siya. "Nag-post ako ng picture niya sa Instagram."
'Yong caption, "Ito ang fur-ever home niya."
Napakadaming likes.
Lahat, parang, "Aww!" Napuno ako ng messages.
Direktang messages galing sa desperadong dog shelters noong pandemic.
Asher, tumugtog ka ng malungkot na dog commercial music.
Yeah.
Alam n'yo na kung paano 'to, tama?
Natanggap ko 'tong message.
"May isa pa kaming German Shepherd dito."
"Puppy pa lang 'to."
"At pag di namin siya nahanapan ng bahay sa susunod na 12 minutes…
kailangan siyang suntukin sa mukha…
gawing smoothie, at ipakain sa iba pang aso.
Ano?
Kaya, ito na ako. Di pa ako nagkakaaso sa buhay ko.
Bigla na lang akong mag-isa sa bahay na may dalawang German Shepherds.
O, yeah.
Yeah.
O, at alam nilang Jewish ako.
Kada umaga.
"Gising, Jew! Dog park, schnell!"
"Dog park, schnell!"
"Saan mo tinatago 'yong treats?"
"Nasaan 'yong treats, Jew?" "Naaamoy namin 'yong treats."
"Asan 'yong treats?"
"Mas mabuting ibigay mo na sa amin kaysa mahanap pa namin."
"Asan 'yong treats? Nasa attic ba?"
"Asan 'yong mga papeles mo, Jew?"
"Iihi kami. Asan 'yong mga papeles mo?"
Pinangalanan ko silang Ausch at Schwitz.
Mahal ko sila, pero sinisipa ko sila once a day para sa bawat Jew
na namatay dahil sa Holocaust.
Wag kang manggago ng Jews. Tingin nila, nakakatawa 'to.
Karamihan sa mga aso, takot sa paputok.
Mahilig sa paputok 'yong mga aso ko,
dahil pinapaalala nito 'yong rurok ng nakaraan.
Paw.
Pinamasama silang bantay, kasi pag may nanloob sa bahay ko,
sasabihin nila, "Andun 'yong Jew!"
"Natutulog siya doon!"
"Nang walang kamalay-malay."
"Pagkakataon mo na!"
'Yong maliit, pinangalanan kong Nipsey.
Natutuhan niya lahat sa matandang aso,
kaya may pilay siyang bumababa ng hagdan.
Sasakay siya sa kotseng parang matandang aso,
nakataas ang dalawang legs, tapos maghihintay na buhatin siya nang ganito.
'Yong matanda, Nana 'yong tawag ko,
kasi tingnan n'yo, lola na siya.
Di ko alam ang kuwento niya. Asong kalye siya.
Pero sabi ng vet, sobrang dami na raw naging anak ni Nana, maraming puppies, at…
marami siyang kakaibang bukol sa katawan niya,
may dementia siya, at masakit ang mga binti niya.
Kaya minsan bubugahan ko siya ng konting marijuana sa mukha.
"Halika, Nana!"
At makikita mong naaayos mag-isa 'yong glaucoma niya.
Lagi niya akong binibigyan ng tingin na parang Nazi, para siyang,
"Isa ka sa mga mabubuti."
Nasa dog park kami minsan, at nakikipaglaro si Nana sa ibang mga aso,
naglalaro tapos bumagsak siya.
Tapos yong binti niya…
Pag bumagsak 'yong matandang aso, nakakatakot 'to.
Tapos binuhat ko siya, at dala ko 'tong 100-pound na German Shepherd
sa kotse para dalhin siya sa vet
na may parehong kabog sa dibdib ko
na naramdaman ko ilang dekada na ang nakalipas,
nang dinala ko si Papa Jack sa kotse
para dalhin siya sa emergency room sa huling pagkakataon.
Tinapik ko pa 'yong singsing sa bakod ng dog park
at naisip ko, "Baka ito na 'to."
"Di ko alam kung maaalagaan ko pa ang asong 'to."
At pumunta ako sa opisina ng vet,
at kinailangan kong gawin 'yong desisyon para magpaalam.
Di ko pa nararanasan 'yon sa alaga dati. Pumalakpak kayo kung pinagdaanan niyo 'to.
Alam n'yo, para akong batang umiiyak.
Tumawag ako sa pinsan kong si Ed, sabi ko, "Ed, pwede ka bang pumunta sa vet ngayon,
at pwede mo bang dalhin si Nipsey?
"Gusto ko siyang magpaalam kay Nana. Kailangan naming magpaalam kay Nana."
"At pwedeng magdala ka ng steak para sa huling meal ni Nana?"
Tapos umupo ako sa sahig, sa opisina ng vet, at naghintay ako kasama si Nana,
Tapos hinawakan ko ang paw niya,
at nagpasalamat akong naging kaibigan ko siya noong pandemic.
Tumingin siya sa akin, at sinabi niyang,
"Pinatuloy mo ako
Noong mag-isa ako"
"Hinayaan mo akong maglagas
Sa buong bahay mo"
"Nagyakapan tayo sa kama
Na parang mag-asawa"
"Binigyan kita ng pulgas
Binigyan mo ako ng buhay!"
"Isa ka
sa mga mabubuti."
Pagkatapos ng isa't kalahating oras, dumating ang pinsan kong si Ed
dala 'yong isang aso at 'yong steak.
Sa oras na 'yon, nangyari 'yong di mapipigilan.
Nagutom ako.
Tumingin sa akin si Nana, "Kakainin ba ng gagong Jew na 'to 'yong last meal ko?"
Kinapa ko ang bulsa ng jacket ko,
Naglabas ako ng may pasang saging na nagkataong dala-dala kong buong araw.
Kinain ko 'yong saging ko, kinain ni Nana 'yong steak niya,
at nagtawanan kami sa huling pagkakataon.
Pumasok na 'yong vet para ibigay 'yong shot.
At pagkatulak na pagkatulak ng vet sa karayom sa balahibo ni Nana,
para mawala 'yong tensiyon,
sinabi ko, "Doc, nagbago ang isip ko."
Nagbukas ng isang mata si Nana na parang, "Masyadong maaga, gago!"
Binuksan niya 'yong isa pang mata.
Tiningnan niya ako sa huling pagkakataon.
Sabi niya,
"Hindi ako sumunod"
"Torture maglaro ng fetch"
"Ako lang ang Nazi na hindi sumusunod sa utos"
"Pero ikaw
Hindi mo ako hinusgahan"
"Ikaw
Minahal mo lang ako"
"Pwedeng luslos na ang mga suso ko
Pero di tumitigil kumaway ang buntot ko"
"Isa ka
sa mga mabubuti"
Uy, gusto n'yong umalulong kasama ko? Masarap sa pakiramdam.
Isipin n'yo lang 'yong nasa isip n'yo at magpakawala lang kayo.
Paglipas ng ilang linggo,
ipinadala na sa akin ng vet ang abo ni Nana.
At di ko alam 'yong gagawin dito.
Kaya nagdasal kami konti ni Nipsey tungkol sa Jew na nag-cremate ng Nazi, sa wakas.
Nirolyo namin siya sa joint saka hinithit namin.
'Yon ang gusto ni Nana.
Pero naaalala kong iniisip ko,
"Paano nangyari ito?"
Di ko gusto ng alaga.
Iniiyakan ko 'tong may mange na anti-Semitic bitch.
Pero pinapakita no'n ang kapangyarihan ng pag-ibig,
kapangyarihan ng pagkakaibigan.
Pag may nawala sa 'yo, siguradong may susulpot mula sa wala
at pupunan ang puwang sa puso mo.
Pero kailangan mong hayaan. Kailangan mong maging bukas dito.
At 'yon ang nagawa ni Nana para sa akin.
Minsan, nararamdaman kong ginagawa pa rin niya 'yon
dahil taga-Germany 'yong oncologist ko.
At pakiramdam ko, si Nana 'to na bumalik para alagaan ako.
"Jeff, meron tayong good news at ilang bad news."
"Okay, Doc, ano 'yong bad news?"
"Kakailanganin mo ng anim na buwan ng chemotherapy."
"Fuck. Ano 'yong good news?"
"Matagal ka nang walang buhok."
Gumising ako noong umaga ng surgery at masakit ang lahat.
Masakit ang buong katawan ko.
May mga catheter ako sa Lincoln Tunnel saka sa Holland Tunnel at
Verrazzano Bridge.
Nagpunas ako ng mata at tumingin sa ibaba.
May tray silang iniwan na may tasa ng decaf saka saging.
Ako, parang, "Ano? Naman."
Pumasok ang doktor ko. Sabi ko, "Dr. Lenz, pwede na ba akong kumain?"
"Kakatanggal lang ng kalahati ng colon ko."
Sabi niya, "Oo, napakatatag ng colon."
"Pag kumain ka agad, mas mabilis nating malalaman na gumagana ang lahat."
So, kinain ko 'yong saging ko,
Tapos tinapik ko ang singsing ni Papa sa gilid ng kama at inisip ko siya.
Pero di ko naisip 'yong astig na lalaki, 'yong world beater.
Naisip ko 'yong lalaking inalagaan ko.
At ngayon, andito ako.
Ako siya.
Mula sa nag-aalaga papuntang inaalagaan, gano'n-gano'n lang.
At mahirap ang chemo. Alam ng ilan ito sa inyo.
Pero di ito kasinghirap ng pinagdaanan ng nanay ko.
Sa katunayan, sobrang ganda ng epekto sa akin na di na tinuloy ang huling session.
"Ikaw lang ang taong tumaba sa chemotherapy."
Umaandar na ang taon at naghahanda na akong umalis ng California
at bumalik sa New York para sa mga show.
Kaya sabi ko, "Doc, pwede na akong umalis? Bumiyahe?"
"Pwede na akong magtrabaho? Pwede ko na 'tong gawin?"
Sabi niya, "Well, mag-schedule tayo ng follow-up colonoscopy,
at makikita natin ang makikita natin."
Sinusubukan kong wag mag-alala, pero nag-aalala ako tungkol dito.
'Yong gabi bago ang colonoscopy ko, nakahiga ako at nag-iisip,
"Alam mo, noong huling beses kong tinanggal ang singsing
at nilagay 'to sa drawer at di mabuti 'yong colonoscopy,
kaya hahayaan ko 'to ngayon."
5:45 ng umaga, madilim pa sa labas,
Nag-Uber ako papuntang clinic at nakahiga ako sa kama, naghihintay.
Hindi bilang "Jeff Ross, ang Roastmaster," ako si Jeff Lifshultz,
isa lang lalaking naka-gown at medyas.
At may mga kurtinang naghihiwalay sa lahat ng pasyente sa palibot ng malaking clinic.
Nasusulyapan ko 'yong ibang pasyente habang naglalakad sila
at naririnig ko sila sa mga kurtina na nakikipag-usap sa mga nurse,
sinasagot lahat ng tanong na pinapasagot sa 'yo
pag sasalang ka sa isang medical procedure.
Pumasok na 'tong mabait na nurse, si Angie, at sabi niya,
"Mr. Lifshultz, kailangan mo nang ilagay 'yong singsing sa bag na 'to."
At sinabi ko, "Please, pwede bang isuot ko lang?"
Sabi niya, "Labag 'to sa mga regulasyon,
pero may lalapitan akong tao at pwede kang pumirma ng waiver," at gano'n na nga.
At nagsimula na siyang magtanong ng libong tanong
tungkol sa medical history ng pamilya ko
at sa personal na medical history ko at lahat ng gamot ko
at, "Kailan n'yo to huling ginawa? Ano'ng kulay ito?"
At ginagawa ko 'yong best ko na sagutin lahat ng tanong.
Pagod na ako. Gising ako buong gabi.
Wala pa akong tulog. Di pa ako kumakain.
Kinakabahan ako.
Sa wakas, sabi niya, "Patapos na tayo,
pero kailangan namin 'tong itanong sa lahat."
Sumandal siya.
Sabi niya,
"Naisip mo na bang saktan ang sarili?"
"May malakas ka bang support system na lagi mong maaasahan?"
At nagsimula na akong umiyak.
Di ko alam kung bakit.
Pinatigil ko siya, umiling ako, at nagsimula na siya sa sunod na tanong,
at sa kung anong rason, pinahinto ko siya.
Sabi ko, "Angie, pwede mo bang ulitin 'yon?"
"Naisip mo na bang saktan ang sarili?"
"May malakas ka bang support system na lagi mong maaasahan?"
Di ko mapigilang umiyak, at di ko alam kung bakit,
Umaatungal ako at…
Dahil wala na akong mga pilik-mata dahil sa alopecia.
Nasusunog ng asin galing sa luha 'yong mata ko,
at di ako makakita, at di makapagsalita, at…
Binigyan nila ako ng anesthesia, lumabo na lahat.
Tapos, sinundo ako ng kaibigan kong si Eddie, nasa kotse na niya ako,
sinusubukan kong ipaliwanag ang nangyari sa kanya,
at di ako makapagsalita nang di umiiyak.
At nasa bahay ko na kami, at sinubukan ko ulit,
at pareho na kaming umiiyak, at umupo ako doon
hanggang sa ma-realize ko na umiiyak ako para sa iba
na naririnig ko sa mga kurtina
na hindi gano'n kaganda ang sagot sa mga gano'ng tanong.
Na-realize ko
di na mahalaga 'yong resulta ng colonoscopy ko
dahil may phone akong puno ng emergency contacts.
Di lang 'to laban.
Army 'to.
Lahat 'to ng kaibigan kong nagsiksikan sa hospital room ko
nang may kahon ng donuts at gitara at sinamahan ako buong gabi.
At noong pinauwi na ako mula sa ospital,
naghihintay sa akin doon ang kaibigan kong si John Stamos
kasama ang pangit niyang anak, at…
'Yong kapatid kong si Robyn, na iniwan lahat
para alagaan ako ng dalawang buwan.
Spaghetti fights at lahat.
Noong kailangan na niyang bumalik sa trabaho, nagtawag siya ng tulong.
Lumipad ang Auntie Donna ko at inalagaan ako
gaya ng ginawa niya noong bata pa ako.
'Yong pinsan kong sina Aaron saka Rona, na andito ngayon, lumipad sila,
at niluto nila 'yong recipes ni Lola Rosie.
'Yong weird kong kapitbahay na di ko ka-close, gumawa ng banana muffins
at iniwan sa harapan ng bahay ko para may madadala ako sa mga nurse
kada dalawang Martes pag nagpapa-chemo ako.
Army ito, at proud akong sabihin, kung anuman ang nasa loob ko,
napatay na namin 'to bago ako mapatay nito.
Maganda ang pakiramdam ko.
Andiyan pa ang chemo port ko, kung sakali, pero sobrang ganda ng pakiramdam ko.
Buong buhay ko, meron akong pambihirang army.
'Yong kaibigan kong si Mark, na nagsabing subukan ko ang stand-up comedy.
'Yong kaibigan kong si Jordan, na nagsabing magpa-colonoscopy ako.
'Yong ahente kong si Stacy, na may 10% sa gig na 'to.
At di lang mga kaibigan at kapamilya ko.
'Yong audience din. Kayo ang army.
Dahil binigyan n'yo ako ng purpose!
Purpose!
Dahilan para kontian ang red meat
para maipagpatuloy ko ang misyon ko.
Ang misyon ko sa buhay na pagalingin ang mundo.
Para pagalingin ang mga tao sa pamamagitan ng panlalait.
Kaya kung may matindi kang pinagdadaanan sa buhay ngayon,
tumayo ka at kainin mo 'yong saging mo.
Kung may sine-celebrate ka, tumayo ka.
Kung kadiri ka lang, tumayo ka.
-Hello, Ma'am. -Hi. Kumusta?
Mabuti naman. Ano'ng meron sa 'yo, babe?
May pancreatic cancer ang kapatid ko.
May pancreatic cancer ang kapatid mo.
-Ano'ng pangalan niya? -Vicky.
Vicky? Kumusta ka? Inaalagaan mo ba siya?
Oo.
E, 'yong hairstylist mo?
May cancer din ba 'yong taong 'yon?
Teka, pangit ba?
Hindi, maganda 'to.
Para sa'yo ito. I love you.
Salamat sa pag-share noon. Sana ayos lang ang kapatid mo.
Sino pa?
O, fuck.
Wala akong oras para dito.
Day off ko bukas. Mukang andito lang tayo buong gabi.
Hello?
Para 'tong si Dilbert na tumira ng troll na manika.
Sobra 'to para sa utak ko ngayon.
Sana may cancer ang lalaking 'to.
Ito na 'yong pinakakakaibang couple na nakita ko.
Alam n'yo? Kung saan kayo masaya. Sino ang sasalo nito?
Eleanor… Asher, kailangan ko ng drumroll. 140 na ang taong 'to.
Tingnan mo 'to. Mas bata pa 'yong mukhang nakita ko sa pera.
Dali na, Eleanor. Pambihirang sandali 'to. Handa ka na?
May backup ka, tama, pare?
Sige, Eleanor, tumutok ka.
Mahalaga 'to. Nakadepende 'yong buong lintik na Netflix special dito.
Saluhin mo 'tong saging.
Yeah!
Di niya nasalo!
Pero sinubukan niya, at 'yon ang mahalaga.
Three years ago, tumawag ako sa Suicide Hotline, sinabi nila, "May baril ka ba?"
At sinabi ko, "Wala."
Tapos sila, "Pwede ka bang tumawag pagtapos ng 15 minutes?"
Ano'ng lintik 'yong sinasabi mo?
Tatlong minuto lang kitang kilala, gusto ko nang patayin ang sarili ko.
Kinakain na ng gurang na 'to ang saging niya sa gitna ng lintik na show.
Gusto ko 'to!
-Hi. Gary. -Gary ang pangalan ko.
Noong 11 ako, nawalan ako ng kamay sa isang pagsabog.
At positibong kuwento 'to, kasi nauwi ako sa pagpasok sa art school,
at naging successful akong designer sa loob ng 30 years,
at retired na ako, at andito ako, pinapanood ka.
Gusto ko 'to!
Tingnan mo ikaw, pare. Inspirasyon ka.
Hihingi sana ako ng fist bump, pero ayokong maging insensitive.
Paano kung gusto mong magsabi ng, "Fuck you"? Paano mo 'to ginagawa?
Kailangan mo lang…
Alamat ang lalaking ito. Diyos ko!
-Kailangan mong mag-adapt. -Kailangan mong mag-adapt.
-Magandang aral sa buhay 'yan. -Oo.
-Ito 'yong maganda kong asawa. -Magandang buhay.
Kawawang babae, di pa na-finger sa buong buhay niya.
'Yan. May saging din para sa 'yo.
I love you. Ilagay mo sa ilalim ng braso mo.
Sino'ng tatalo doon?
Dito! Sa taas!
-Saan! -Dito banda!
-Kumusta? Kumusta ka? -Hi!
Sine-celebrate kong limang taon na akong divorced!
Diyos ko!
Wow!
Teka. Kakapagawa ko lang ng boobs ko!
At kakapagawa mo lang ng boobs mo.
Maganda 'yan, para pag nahulog ka, tatalbog ka paakyat.
Magiging kapabayaan kung di ako magbabanggit ng konting family history.
Andito ang mahusay writer, si Judy Blume.
Ayokong pahiyain ka.
Judy, andiyan ka ba? Ako 'to Jeff.
Wow! Alam mo, nakakatawa, kakabasa ko lang ulit ng libro mo
kasi first time kong magkaroon ng regla.
Sinasabi mong nasunog 'yong bahay mo sa Palisades?
Wala na lahat, as in lahat.
56 years kami doon, tapos, wala na lahat. Wala kaming kahit ano.
Masasabi ko nga sa pananamit mo.
Marami akong lintik na nawalang damit!
Kamamatay lang ng dalawa mong anak? 'Yon ba ang sinabi mo?
Sorry. Sobrang sorry.
Di ko… Mali bang itanong kung ano'ng pangalan ng mga anak mo?
-'Yong anak kong babae, si Patty. -'Yong babae, si Patty.
At 'yong lalaki si Joe.
Joe. Inaalay ko ang show ngayong gabi kina Patty saka Joe.
Halika, kailangan kong yakapin ang babaeng 'to. Tingnan mo.
Salamat, honey.
Mahirap 'yon.
Oo.
Pero ang kagandahan, pareho kayo ng suso ng nanay ko.
I love you, baby. Para kina Patty saka Joe.
Tingnan n'yo ang lalaking 'to. Kumusta kayo, sir?
'Yong dealer ng cocaine ng tatay ko, magaling.
-Ano'ng meron sa 'yo? -Mabuti ako.
-Sige. Ano'ng pangalan mo? -Ako si Keaton.
Keaton. Ano'ng kwento mo, Keaton?
Namatay ang lolo ko two weeks ago, at namatay ang aso, three weeks ago, so…
Napakalala ng linggo mo.
-Ano'ng pangalan ni lolo? -Gerald.
-Ano'ng pangalan ng aso? -Maisie.
Maisie at Gerald. Alam mo? Hayaan natin ang anak ng babaeng 'yon.
Iaalay ko ang palabas na 'to sa lolo mo saka sa aso mo…
Hindi?
I love you, honey. Sobrang the best ka.
Totoo ngang gamot ito.
Ano'ng ginagawa mo, Keaton?
Estudyante ako sa NYU.
-Sa NYU? Ano'ng pinag-aaralan mo? -Nag-aaral ako ng acting.
-Nag-aaral ka ng acting. Sobrang cool. -Gano'n ako.
Halika rito. Tumingin ka sa screen.
Ginagawa mo na 'yong Broadway debut mo ngayon.
Napakaganda.
Pwede ba nating palakpakan lahat ng volunteer ko, kayong lahat?
Nagsusulat ng maliliit na message sa saging ang nanay ko.
Isusulat niya, "I love you, I miss you, at ilalagay niya 'to sa school lunch ko."
Miss na rin kita, Ma.
Lalo na ngayong gabi.
Alam n'yo, kumpol-kumpol lumaki ang mga saging.
Pinoprotektahan nila ang isa't isa.
At tulad natin, 'yong mga saging, magkakapasa sila pero ayos pa rin sila.
Ang totoo, pag mas may pasa sila, mas matamis sila.
Tapos malambot sila sa loob, pero protektado sila ng layer sa labas,
nitong makapal na balat, bagay na kailangan natin para makaraos sa buhay,
dahil di natin malalaman ang mangyayari pag lumabas na tayo sa pintong 'yon.
Kaya magpakatatag kayong lahat.
World-beater energy, sabayan n'yo ako.
World-beater energy!
Ngayon, mangako kayo.
Pag may problema kayo sa buhay, at marahas ang mundo,
isipin n'yo lang at tawanan 'yong mga paborito n'yong jokes ngayong gabi.
Nag-enjoy ba kayo?
Pakiramdam ko, ako 'yong pinakamasuwerteng gago sa Earth,
na nagse-celebrate ng 60th birthday ko
sa Broadway, baby!
Pero pag namatay na ako,
wag kayong mamroblema,
dahil lagi akong nasa tabi n'yo
tuwing magbabaon kayo ng saging
Para sa biyahe!
Sa langit, baby!
Salamat!
I love you! I love you so much!
Magpakatatag kayo!
Palakpakan natin si Felix!
Saka si Asher!
Teka lang! At si Nipsey!
Halika rito, bastardo kang Nazi!
Halika rito, Nipsey!
Nipsey, umungol tayo.
Parang sa Annie, kung saan lumabas 'yong mga aso sa dulo,
maliban sa ako 'yong kalbo saka ulila.
Good night sa lahat!
Tigilan mo na 'yong tinapay.
Pagsasalin ng subtitle: KRE