(ความเดิม)
อาจจะเป็นเพราะนางรำพึง
เราเลยต้องเวียนว่ายกลับมาเจอกัน
เหมือนที่พ่อครูพูดไว้จริงๆ
ปู่รู้จักนางรำพึง
พรุ่งนี้จะขึ้นรถไฟมาหาเราแต่เช้า
คุณเจตครับ
ลองโทรหาคุณเขมหน่อยได้ไหมครับ
ผมรู้สึกแปลกๆ
เนี่ย ยายเอาขนมมาฝากพ่อครูด้วย
ครานี้อย่าหวังว่ามึงจักรอด
เป่าแล้วก็กินซะ
จะได้รู้ว่าอร่อยเหมือนเดิมไหม
ก็ต้องอร่อยเหมือนเดิมสิ ยาย
อุตส่าห์ทำมาให้ตั้งแต่เด็กจนโต
เป็นอะไร ลูก
เล่าให้ยายฟังซิ
ผมไปช่วยพ่อใหญ่ปราบผีมาตั้งหลายครั้ง
แต่ก็ยังพลาด
ผมไม่เก่งเลย ยาย
สู้พ่อใหญ่ไม่ได้สักที
จะไปอยากสู้กับพ่อใหญ่เขาทำไม
ไม่มีใครเกิดมาแล้วเก่งเลยหรอก ภรัณ
ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ
เอ้า
อีกหน่อยได้เป็นหมอธรรม
ก็ไม่ได้กอดกันแล้ว
พอได้แล้ว ยาย
เดี๋ยวผมก็ร้องไห้หรอก
อยากร้องก็ร้องเลย
ไม่ต้องเก่งหรอก อยู่กับยาย
ไม่ต้องเข้มแข็งอะไรหรอก
แม่ผมก็ไม่ทันได้เห็นผมเป็นหมอธรรม
ผมอยากเห็นยายภูมิใจในตัวผม
นี่ยายก็ภูมิใจที่สุดแล้ว ลูก
ดูท่าจะเครียด
จนเสียขวัญ
ยายจะเรียกขวัญให้นะ
มาเด้อ ขวัญเอย
มาเด้อ มาสู่อกแม่
ผู้แคร์เจ้าหลาย
มาเด้อ ขวัญเอย
หม่องใดที่เจ็บหลายๆ
ให้หายปลิดทิ้ง
มาเด้อ ขวัญเอย
มาหาคนฮักเจ้าจริง
อย่าทิ้งให้โศกโศกา
มาเด้อ ขวัญเอย
ขวัญเจ้ามาแล้ว
ขวัญแก้ว
มาสู่คีงเด้อ
- พ่อครู - พ่อครู
พ่อครู
เกิดไรขึ้นจ๊ะ
- พ่อครูเกิดไรขึ้น - พ่อครู
ไปช่วยเขมก่อน
- แต่พ่อครูเองก็… - ไปช่วยเขม
- จ้ะ พ่อครู - จ้ะ พ่อครู
มันไม่รับสายว่ะ
มึงมีเซนส์ไรปะเนี่ย
ไม่แน่ใจน่ะครับ
แต่ผมรู้สึกเหมือน…
รอบๆ ตัวคุณเขมมันมืดไปหมดเลยครับ
คุณเจตลองโทรหาอีกครั้งได้ไหมครับ
โยมเจตใช่ไหม
หลวงปู่เกษม
อาตมารีบต่อรถมา
เพราะกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่
เรารีบกลับเรือนกันเดี๋ยวนี้เถอะ
วาระสุดท้ายของมึงมาถึงแล้ว
คุณทำอะไรยายสี
เพลานี้มึงห่วงตัวเองเสียดีกว่า
กูจักทำให้มึงได้เห็น
ความระยำที่มึงกับครอบครัวมึงได้ทำไว้กับกู
คุณหนูเจ้าคะ
คุณหนูเจ้าขา
อยู่นิ่งๆ เถิดเจ้าค่ะ
มาเถิดเจ้าค่ะ คุณหนู
ใคร
พวกคุณเป็นใคร
คุณหนูหนา คุณหนู
เห็นทีต้องตามแม่หญิง
พิรี้พิไรกระไรนัก ลูก
- ฮะ - เหตุใดไม่ให้พี่เอี่ยม พี่จิกแต่งตัวให้รึ
แม่
ลูกไม่ชอบสวมสไบใส่สร้อยเจ้าค่ะ
ไม่ใคร่สบายตัว
ก็ไม่ได้ให้ใส่ให้สบาย
เพลานี้เจ้าคุณพ่อเรียกพบ
ก็ต้องแต่งตัวให้เหมาะควร
มาเถิด
เดี๋ยวแม่จะติดเกี้ยวมาลาให้
มาสิ ครองขวัญ
เท่านี้ก็อัดจะแย่
ยังต้องใส่เกี้ยวอีกหรือเจ้าคะ
อดทนไม่กี่ชั่วยาม
แม่นายจักได้เอ็นดูเยี่ยงไรเล่า
แม่นายจักมีน้องแล้ว
คงกราดเกรี้ยวน้อยลงใช่ไหมเจ้าคะ
แน่ะ
อย่าเรียกแม่นายเยี่ยงนั้นอีกเทียว
แม่ไม่เคยสอนให้เจ้าว่าร้ายผู้อื่นเยี่ยงนี้
ลูกไม่พูดต่อหน้าคนอื่นหรอกเจ้าค่ะ
แต่แม่นายดุจริงนะเจ้าคะ
โอ๊ย
ลูกคนนี้
อยู่นิ่งๆ เสียที
อย่างไร
ครานี้เราจะได้บุตรหญิงหรือชาย
คืนก่อนนี้
ดาวประจำตัวคุณหญิงเกศแก้วตกอยู่ในกลุ่มธาตุไฟ
ถือเป็นธาตุแข็ง
ชะรอยเจ้าคุณแลคุณหญิงจะได้บุตรชายขอรับ
เช่นนั้นฤๅ
สมใจเจ้าคุณพี่แล้วนะเจ้าคะ
อิฉันยินดียิ่งนักเจ้าค่ะ
ลูกจักได้น้องชายหรือเจ้าคะ
ดิฉันดีใจกับแม่นายด้วยนะเจ้าคะ
หากมีสิ่งใดให้รับใช้
บอกได้ทุกเมื่อเลยเจ้าค่ะ
ขอบน้ำใจ น้องหญิงคคนางค์
นี่ก็ครรภ์ที่สามละ
พี่เองก็กังวลใจอยู่ไม่น้อย
หวังว่าครานี้ จะได้บุตรชาย แข็งแรงสมดังใจนะเจ้าคะ
ดี
ในที่สุด
กูจะได้ทายาทสืบสกุลเสียที
ขอรับ
มิได้เพียงเท่านั้นขอรับ
ดูจากฤกษ์แล้ว
ชะรอยเจ้าคุณวรสิงห์ จักได้บุตรชายถึงสองคนทีเดียว
ท่านหมายความว่ายังไง
ลางที
ข้าจะได้ลูกแฝดทีเดียวรึ
ท่านเจ้าคุณ
ท่านเจ้าคุณขอรับ
มีเรื่องด่วนขอรับ
น่ายินดียิ่งนัก
เรื่องกระไรอีก
วันนี้ข้าจะมีเรื่องกระไรยินดีกว่านี้อีกรึ
เมื่อคืนแม่หญิงรำพึงมีอาการอาเจียนหนัก
รุ่งเช้า กระผมจึงไปตามหมอมาตรวจ
เห็นว่าแม่หญิงรำพึงเอง
อาจมีบุตรด้วยขอรับ
ฟ้าดินเป็นใจยิ่งนัก
นี่ฤๅที่ท่านโหรว่า
ขอรับ
ที่ทำนายว่าจักได้บุตรชายถึงสอง
ข้าหมายถึง จากครรภ์คุณหญิงเกศแก้วหนึ่ง
แลแม่หญิงรำพึงอีกหนึ่งขอรับ
เช่นนี้เอง
ตอนนี้แม่รำพึงอยู่ที่ใด
พาข้าไปหานางที
ทางนี้ขอรับ
ดีจัง
ลูกจักมีน้องถึงสองคนทีเดียวเจ้าค่ะ คุณแม่
เจ้าคุณพี่ขอลากลับล่วงหน้าไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ
อิฉันอยากให้เจ้าคุณพี่ได้เห็นหน้าลูก
ราชการครานี้ เป็นคำสั่งโดยตรง
จากท่านสมเด็จเจ้าพระยา
ข้าคงจะขัดขืนด้วยกิจธุระส่วนตัวเสียไม่ได้
เรียบร้อยแล้วขอรับ
สงสัยแม่รำพึงคงแพ้ครรภ์หนัก
มีครรภ์แรกก็อายุ 21
นับว่าเกือบจักไม่ทันแล้วเสียนะเจ้าคะ
เจ้าคุณพี่อย่าถือสานางเลย
พี่เข้าใจ
ขออภัยเจ้าค่ะ
พี่นึกว่าเกิดเหตุอันใดกับแม่รำพึง
จึงไม่มาส่งพี่ไปราชการ
ขออภัยเจ้าคุณยิ่งที่บ่าวมาสาย
บ่าวตั้งใจร้อยมาลัยมาให้
งามนัก
หวังแต่เพียงอวยพร ให้เจ้าคุณสำเร็จราชการในเร็ววัน
จักได้กลับมาทันเจอหน้าลูกทั้งสอง
ช่างใส่ใจเสียเหลือเกินนะ แม่รำพึง
มาลัยพวงหนึ่งเท่านี้
คงจักทำให้เจ้าคุณพี่สำเร็จราชการได้โดยเร็ว
หามิได้เจ้าค่ะ แม่นาย
บ่าวเพียงแค่อยากช่วยเจ้าคุณเท่าที่จักทำได้
แต่มีเพียงงานฝีมือที่ถนัด
ยังต้องเรียนรู้จากแม่นายอีกมาก
ข้านี่ช่างโชคดีนัก
ได้เมียดี
รักใคร่ปรองดองกันด้วยดี
รักษาเนื้อรักษาตัวเถิด
เจ้าทั้งสอง
มีแก้วตาดวงใจของพี่อยู่ในครรภ์
เจ้าล่ะ
ไม่อยากมีอีกสักคนหนึ่งรึ
แล้วเจ้า
อยากมีน้องน้อยอีกสักคนหนึ่งหรือไม่
ดิฉันมิได้แข็งแรงสมบูรณ์พอจะตั้งครรภ์ได้อีก
แต่ข้าสาบานว่าข้าจักดูแลบุตรที่กำเนิดทั้งสอง
เยี่ยงลูกในไส้ของข้า
ตอบแทนแม่นาย และน้องหญิง
ที่ทำหน้าที่นี้แทนข้าเจ้าค่ะ
ขอบใจเจ้าทั้งสามมาก
มีพวกเจ้าอยู่ที่เรือน
ข้าคงหมดห่วง
ข้าไปก่อนนะ
เจ้าค่ะ คุณพี่
เจ้าค่ะ
เป็นกระไร
หนักหรือไม่
ไข้ขึ้นเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ
เป็นปกติของคนท้อง
ท้องที่แล้ว
เจ้าก็พูดกับข้าเช่นนี้
แลข้าก็เสียลูกไปไม่ทันกาล
เอ็งไปตามหมอซิ
มาตรวจเผื่อไว้ก่อน
ท่านหมอตรวจแล้ว
ลูกของเราปลอดภัยดีเจ้าค่ะ
นี่ก็คราที่สามแล้ว
ไม่ต้องห่วงหรอกเจ้าค่ะ
ข้าขอบใจเจ้ามาก
ที่เจ้าอุ้มชูความหวังของข้าไว้
แต่เจ้าก็อายุเยอะแล้ว
แต่เจ้าก็เป็นเมียเอก
ที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องต่อหน้าที่
จงรักษาตัวเองให้ดี
ท้องสุดท้าย
เจ้าจงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุด
รีบนอนเสีย
จะเป็นผลดีแก่ลูก
เจ้าคุณพี่ไม่นอนซะที่นี่ล่ะเจ้าคะ
ข้ามีราชการจะต้องสะสางอีกโข
เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอเถอะ
ราชการอะไรกัน
ไปหาอีรำพึงน่ะสิไม่ว่า
พ่อครู
พ่อครู ทำไมเป็นงี้อะครับ พ่อครู
- พ่อครู - พ่อครู
พ่อครู
- พวกโยม - พ่อครู
หลีกไปก่อน
พ่อครู
- พ่อครูครับ - พ่อครู
เกิดอะไรขึ้นครับ พ่อครู
แล้วคุณเขมอยู่ไหนครับ
พ่อครู
คุณเขม
- พี่เขม - พี่เขม
ได้ยินเสียงตุ๊บๆ ด้วยเจ้าค่ะ
น้องเป็นกระไรหรือเจ้าคะ
น้องดิ้นจ้ะ
แปลว่าน้องแข็งแรงมาก
ตื่นเต้นอยากออกมาเจอพี่สาวแล้ว
ออกมาไวๆ หนาจ๊ะ
เดี๋ยวลูกออกไปเล่นกับพี่จิก พี่เอี่ยมเสียประเดี๋ยวนะ
ให้แม่ได้คุยกับน้ารำพึง
เจ้าค่ะ
ข้าล่ะอยากให้ลูกของข้า…
เฉลียวฉลาดแบบลูกของพี่หญิงบ้าง
ถ้าครองขวัญเป็นบุตรชาย
เจ้าคุณคงหลงอยู่โข
เป็นโชคดีของเขาที่เกิดมาเป็นหญิง
มิใช่
โชคดีของข้าต่างหาก
พี่หญิง
ข้าเข้าใจว่าพี่หญิงเป็นห่วง
แต่ข้าแจ้งแก่แม่นายแล้วว่า
ลูกของข้าจักเป็นบ่าวเยี่ยงข้า
มิได้คิดแก่งแย่งสกุลกับลูกของแม่นาย
แม้นไม่ได้แก่งแย่ง
แต่ก็ได้เชื้อสายเจ้าคุณท่านแล้ว
ข้าเพียง…
อยากอยู่กับชายที่ข้ารัก
น้องหญิง
ข้าขอเสียมารยาทหน่อยเถิด
น้องยังอายุน้อยนัก
เจ้าคุณท่านเพียงแค่อุ้มชูอุปถัมภ์
ก็เห็นว่ารัก
จักให้ข้าเห็นเป็นอย่างไรได้อีก
บ่าวเยี่ยงข้าได้เท่านี้ก็ดีโขแล้ว
ข้าอยากตอบแทน
ด้วยการมีบุตรชายให้เจ้าคุณ
ถือเป็นสิ่งถูก
ก็ถูกแน่แท้อย่างที่เจ้ากล่าว
ข้าเพียงแต่อยากเตือนเท่านั้น
จงชั่งใจเจ้าให้ดี
ว่ารักสิ่งใดมากกว่ากัน
ระหว่างเจ้าคุณท่าน
กับชีวิตของเจ้า
เจ้าก็รู้
ว่ามีคนที่มิอาจเห็นลูกเจ้าเติบใหญ่ได้
ตรองดูให้ดีเถิด
เจ้าอายุเพียง 21
ยังต้องอยู่อีกนาน
แม่หญิงเจ้าคะ
แม่นายเกศแก้วจักคลอดแล้วเจ้าค่ะ
หายใจเข้าลึกๆ นะเจ้าคะ
อีกคราหนึ่งนะเจ้าคะ
แม่นายเจ้าขา
เบ่งเจ้าค่ะ แม่นาย
ออกมาแล้วเจ้าค่ะ
คุณหนู
ออกมาแล้วเจ้าค่ะ แม่นาย
ออกมาแล้ว คุณหนูมาแล้วเจ้าค่ะ
แม่หมอ
ขอข้าแลหน้าลูกข้าเถอะ
แม่หมอทำกระไร
เกิดเหตุใดขึ้น
ไยไม่มีเสียงคุณหนู
นั่นสิ แม่หมอ
คุณหนูไม่หายใจแล้วเจ้าค่ะ
เอ็งว่ากระไรนะ
คุณหนูไม่หายใจแล้วเจ้าค่ะ
เอ็งว่ากระไร
บางคราวก็เกิดเรื่องเช่นนี้ได้เจ้าค่ะ
ไม่จริง ไม่จริง
- แม่นายเจ้าขา แม่นาย - ลูกกูยังหายใจอยู่
- อย่าลุกเจ้าค่ะ - ลูกกูยังหายใจอยู่
แม่นาย ยังลุกไม่ได้นะเจ้าคะ
- แม่นายเจ้าขา - ไม่จริง
- เอาลูกกูมา - แม่นาย อย่าเพิ่งลุกเจ้าค่ะ
เอาลูกกูมา
ทำไม
ทำไมสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งกูเช่นนี้
- แม่นาย - แม่นายเข้มแข็งเจ้าค่ะ
ลูก ลูกแม่ แม่ขอโทษ
แม่ขอโทษ
- ทำไม - แม่นาย อย่า
แม่นายเจ้าขา อย่า
แม่นาย อย่าเจ้าค่ะ
อย่าเจ้าค่ะ แม่นายเจ้าขา
ทำไม
ทำไม ทำไมต้องเป็นกู
ทำไมต้องเป็นกู
แม่นาย อย่าเจ้าค่ะ แม่นายเจ้าขา อย่า…
อย่าทำแบบนี้เจ้าค่ะ แม่นาย
ทำไมลูกกู…
มั่นใจแล้วรึ น้องหญิง
เหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนใจ
คำตอบของคำถาม
ที่พี่หญิงให้ข้าไปตรองดู
ข้าได้คำตอบแล้ว
มิใช่ว่าข้ารักเจ้าคุณ
หรือว่ารักตัวเองแต่อย่างใด
ข้ารักเด็กคนนี้ยิ่งนัก
รัก… ตั้งแต่แรกพบหน้า
รัก… สุดหัวใจ
เช่นนั้น
คืนนี้ข้าจักให้คนของข้าไปรอรับลูกเจ้า
อยู่ที่ป่าท้ายเรือน
แล้วจักช่วยโหมข่าวออกไป
ว่าลูกของเจ้าตายเช่นเดียวกับลูกของแม่นาย
ลูกจ๋า
จงไปใช้ชีวิต
ให้เติบใหญ่สมบูรณ์
จงมีชีวิตอิสระเถิดหนา
แม่ขอโทษ
แม่ขอโทษที่วาสนาของแม่
มีให้เจ้าเพียงเท่านี้
ระวังเจ้าค่ะ
มึงรีบไปไหนรึ
แม่นาย
กูได้ข่าวว่าอีรำพึงมันแท้งลูก
ทำไมมึงจักไม่ดูแลมัน
บ่าวกำลังจักไปหาหยูกยาเจ้าค่ะ
อีข้างหลังมึงนั่นน่ะ ใคร
ญาติของบ่าวเองเจ้าค่ะ
จักนำไปฝากที่โรงครัว
มึงนึกว่ากูโง่งั้นรึ
จับมัน
ได้เจ้าค่ะ แม่นาย
- หยุดเดี๋ยวนี้นะ - หลีกไป อีสาย
- กูไม่หลีก - กูบอกให้หลีก
ไม่
- มึงนั่นแหละ - กูบอกให้หลีกไป
พี่
อีรำพึง
มานี่
ลูกมึงรอด
มึงปดกู
มึงตบตากูงั้นรึ
มึงหวังจะเอาหน้าตอนเจ้าคุณพี่กลับมาใช่หรือไม่
ไม่ใช่นะเจ้าคะ มึงเอาลูกมาให้กูเดี๋ยวนี้เลยนะ
มึงเอาเด็กมาให้กู
เอาเด็กมาให้กู
เอามา บอกให้…
อย่าเข้ามานะ ออกไป
ลูกของกู ใครก็เอาไปไม่ได้ทั้งนั้น
กูเป็นนายหญิงของเรือนนี้
กูสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ
ไปเอาเด็กมา
ขอรับ
ปล่อย
- เอาตัวมันมา ไป - อย่าเอาลูกกูไป
- เอาไป เอามันไป - อย่าเอาลูกกูไป
ลูก…
แม่นาย
แม่นาย แม่นาย อย่า
แม่นายๆ แม่นาย
แม่นายอย่าทำอะไรคุณหนูนะเจ้าคะ
มึงเรียกมันว่ากระไรนะ
คุณหนูเจ้าค่ะ
แม่นายๆ
แม่นาย
บ่าวขอ อย่าทำเลย แม่นาย
แม่นายจะทำอะไรเจ้าคะ
แม่นาย
ปล่อยกู
มันเป็นลูกบ่าว
คุณหนูของเรือนนี้ มีแค่ลูกของกูคนเดียวเท่านั้น
พี่
พี่…
พี่
เหตุใดแม่รำพึงยังไม่มาหนอ
หรือว่านางจักเปลี่ยนใจเจ้าคะ
มาแล้วนั่น
อ้าว เกิดเหตุอะไรขึ้นรึ นังจิก
คุณหนูเจ้าค่ะ
คุณหนูแอบตามแม่นายเข้ามาที่ป่า
แล้วพลัดหลงไปแล้วเจ้าค่ะ
ว่ากระไรหนา
เหตุใดฟ้าจึงเข้าข้างมึงนัก
กูเฝ้าเพียรพยายามทำหน้าที่เมียมาตั้งหลายปี
แต่บ่าวอย่างมึง
ยังเสือกจะเสนอหน้ามาแย่งทุกอย่างไปจากกู
มิหนำซ้ำ
มึงยังจะให้ลูกของมึง ขึ้นมาเป็นใหญ่แทนที่ลูกของกูอีกรึ
ไม่จริงเจ้าค่ะ
ไม่จริง
บ่าวยังยืนยันคำเดิม
ลูกของบ่าวจักเป็นบ่าวรับใช้
ไม่เหิมเกริมเทียบชั้นกับลูกของแม่นาย
อีตอแหล
คนอย่างมึง
มันมักใหญ่ใฝ่สูงมาตั้งแต่แรกแล้ว อีรำพึง
แม่นาย
แม่นายเพิ่งเสียลูกไป
แม่นายน่าจักต้องเข้าใจสิเจ้าคะ
ขอลูกบ่าวคืนนะเจ้าคะ
บ่าวขอลูกคืนนะเจ้าคะ ได้โปรด
กูก็อยากให้มึงเข้าใจกูเหมือนกัน
ในเมื่อลูกกูไม่ได้เกิด
ลูกมึงก็จักไม่ได้เกิดเช่นกัน
แม่นาย
แม่นายๆ
แม่นาย
พี่หญิง
พี่หญิง พี่หญิงคคนางค์
เอามันไปขัง
แล้วปิดปากพวกบ่าวในเรือนนี้ให้หมด
- ขอรับ - ขอรับ
ไป
- กูไม่ไป - ไป
กูไม่ไป กูจะเอาลูกกู
ไป
เอ้า ไป
คุณหญิงแจ้งข่าวแก่ข้าแล้ว
ข้าจะไม่ฟังความข้างเดียว
ว่าไปเสีย รำพึง
เจ้าโยนลูกคุณหญิงทิ้งน้ำจริงรึ
มึงบอกเจ้าคุณเช่นนั้นรึ
มึงอย่าริอ่านขึ้นมึงขึ้นกูกับคุณหญิงเช่นนั้น
เรื่องเป็นมาอย่างไร
ตอบกู
เจ้าคุณก็รู้
ว่าบ่าวเป็นคนเช่นไร
จักกระทำชั่วเยี่ยงนั้นได้รึ
หากเป็นแต่กาลก่อน
อิฉันก็อยากจะเชื่ออยู่หรอกเจ้าค่ะ
แต่อิฉันได้ยินมาว่า
หลังจากที่แม่รำพึงแท้งลูกตาย
นางก็สิ้นสติ
หันไปติดฝิ่น
จนกระทั่งอิฉันท้อง
คลอดลูกออกมา
นางถึงมาลักตัวลูกอิฉันไปฆ่าเจ้าค่ะ
ตอแหล
มึงตอแหลหน้าทนมากนะ อีนางเกศแก้ว
อีรำพึง
มึงระวังคำพูดคำจาของมึงเสีย
เจ้าคุณบอกว่า
จักมิฟังความข้างเดียว
ใช่หรือไม่เจ้าคะ
แม่นายริษยาบ่าว
เพราะว่าบุตรของตนนั้นสิ้นใจหลังคลอดทันที
จึงได้บุก…
มาชิงตัวลูกของบ่าว…
ลูกของบ่าวไปฆ่าเจ้าค่ะ
สรุปคือลูกของเจ้าอย่างนั้นฤๅ
ใช่เจ้าค่ะ
ไม่จริงนะเจ้าคะ
ลูกชายของคุณพี่คลอดออกมาสมบูรณ์ดีทุกอย่าง
จนอิฉันต้องนอนซม
อีรำพึงต่างหาก
ที่มันอาศัยช่วงนั้นมาลักลูกของเราไป
แม่หญิงคคนางค์กับแม่หนูก็มาเยี่ยม
บ่าวคงเห็นว่าอีรำพึงอยากจะขึ้นมาเยี่ยมอิฉัน
เลยปล่อยให้มันขึ้นมา
แต่หารู้ไม่ว่า…
มันหมายจะฆ่าลูกของเรานะเจ้าคะ
ไม่จริง
จริงหรือไม่
ออเจ้า
ลูกจำพี่สาวทั้งสองได้หรือไม่
ลูกแม่หญิงรดามณี
ที่แม่ส่งไปอยู่กับตายายที่สุพรรณฯ
เพราะแม่หญิงป่วยไข้จนสิ้นใจ
จำได้ไหม ลูก
เจ้าค่ะ
ที่จริง ที่แม่หญิงรดาสิ้นบุญไป
เป็นฝีมือแม่นาย
ถ้าลูกจักอยู่ที่นี่ต่อไป
ลูกห้ามขัดเคืองใจแม่นายเกศแก้วเป็นอันขาด
จริงเจ้าค่ะ
คืนนั้น ฉันกับลูก
ไปเยี่ยมแม่นายเกศแก้วเจ้าค่ะ
ไม่จริง
ไม่จริงเจ้าค่ะ
คืนนั้น พี่หญิงกับแม่หนูก็อยู่ด้วยเจ้าค่ะ
พี่หญิงกับแม่หนู
เห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่นายกระทำ
ไยโป้ปดเล่า
แม่หนู
แม่หนูครองขวัญ
แม่หนูก็เห็นมิใช่รึเจ้าคะ
แม่รำพึง…
แม่หนูก็เห็นมิใช่รึเจ้าคะ
- แม่รำพึง… - ได้โปรดช่วยบ่าวด้วยเถอะนะเจ้าคะ
นะเจ้าคะ ได้โปรดช่วยบ่าวด้วยเถอะ
ครองขวัญ
มานี่เสีย
เจ้าตอบข้ามา
คืนนั้นลูกเห็นกระไร
ลูกเข้าใจใช่หรือไม่
แต่ถ้าลูกพูดปด
น้ารำพึงจะตายไหมเจ้าคะ
ถ้าลูกพูดความจริง
แล้วพี่จิก พี่เอี่ยมล่ะ
คุณหนูเจ้าขา
เราอาจจะปลอดภัย
เพราะมีตำแหน่งปกป้อง
แต่บ่าวของเรา
หัวหลุดเป็นแน่
ข้าเห็นน้ารำพึง…
โยนน้องน้อยทิ้งลงแม่น้ำเจ้าค่ะ
ไม่จริง
ไม่จริงเจ้าค่ะ
ไม่ ไม่จริง
ไม่จริง
แม่นายเจ้าขา แม่นาย
จับคนเอาฝิ่นมาให้แม่รำพึงได้แล้วเจ้าค่ะ
ไม่จริงเจ้าค่ะ
ไม่จริงเลย…
ไม่ ไม่จริงเลยเจ้าค่ะ
ไอ้อีระยำพวกนี้สุมหัวกันใส่ร้ายบ่าว
ไม่จริงนะเจ้าคะ
มันคิดกลั่นแกล้งบ่าว
ไม่จริงเจ้าค่ะ เจ้าคุณ
- อย่าไปเชื่อพวกมันนะเจ้าคะ - เอาอีบ่าวจัญไรตัวนี้
ไปโบยให้ตายเสีย
อย่าไปเชื่อพวกมัน ปล่อยกู
- ไป - ปล่อยกู
ปล่อย
พวกมึงนั่นแหละ จัญไร
จัญไรกันทั้งชั่วโคตร
จัญไรกันหมดนั่นแหละ
กูจักดูหน้าพวกมึงทุกตัว
ทุกตัว
กูขอสาปแช่งพวกมึง ขอให้…
เอามันไปโบย
- ไป - ให้ตายโหงทั้งชั่วโคตร
คอยดู
กูขอสาปแช่งให้พวกมึงตาย
อีจัญไร
มึงมอง
มองกูเสีย
กูจักต้องเจอกับกระไร
กูขอสาปพวกมึงทุกคน
กูขอให้ตระกูลของพวกมึง…
จงพบแต่ความวิบัติ
ไม่มีลูกชายสืบสกุล
ถ้ามึงตาย
ก็ขอให้เกิดใหม่ในชาติภพหน้า
กูก็จะขอจองเวร
มึงเกิดเป็นหญิง
กูจะขอให้มึง
พลัดพรากจากคนที่รัก
ไม่จากเป็น
ก็จากตาย
เยี่ยงที่กูต้องจากลูกของกูไป
และหากมึงเกิดเป็นชาย…
กูขอให้มึงตกตาย
ตอนอายุ 21
เฉกเช่นเดียวกับกู
แม่
แม่ครับ
พี่อยู่ที่ไหนจ๊ะ
ฉันรอพี่อยู่ทุกวัน
ทำไมพี่ไม่กลับมา
มึงมองไปรอบๆ เสีย
พวกมันต่างก็ได้ชดใช้ ในสิ่งที่ทำกับกูในทุกๆ ชาติภพแล้ว
ไม่จริง…
พี่วัฒน์
พี่วัฒน์ต้องไม่ตายแบบนี้
พี่วัฒน์ต้องไม่ทิ้งเขมไปแบบนี้
ทุกคนล้วนชดใช้กรรมหมดแล้ว
เหลือแต่มึง
มึงคนเดียวเท่านั้น
แล้วความแค้นของกู
จักคลี่คลายลงไปได้
พี่เขมได้ยินไหมจ๊ะ พี่เขม
พี่เขม พี่เขมจ๊ะ
พี่เขมได้ยินไหมจ๊ะ พี่เขม
พี่เขม รีบหนีไป
เขม
เขมเป็นไร
พ่อครู
ทำไมพ่อครูถึง…
ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน
ยายสีอยู่ไหน
ยายสี…
- คุณเขม - ไอ้เขม
- พ่อครู - คุณเขม
- ไอ้เขม
ใจเย็นๆ ครับ คุณเขม
คุณเขม
ไอ้เขม มึงเป็นไรหรือเปล่า
คุณเขม
เกิดอะไรขึ้นครับ
นางรำพึง…
รำพึงทำไม
รำพึงเข้าสิงยายสี
แล้วก็…
ยายสี
- ยายสี - ยายสี
- ไม่…
ไปตามลุงชัยมา
ยายสี
กูบอกให้ไปตามลุงชัยมา
เรียกรถพยาบาลมาด้วย
ผู้สูงอายุจมน้ำครับ
ใช่ครับ
ช่วยมาให้เร็วหน่อยได้ไหมครับ
ขอร้อง
ถอยไปครับ
ช่วยวัดชีพจรด้วยครับ
พอเถอะ เขม
ไม่ครับ
ยังไม่ครบ 20 นาที
ยายสียังมีโอกาส
เชื่อฉัน
- ยายสี - พอแล้ว
ยายสี
ไม่ครับ
ไม่
มันต้องไม่เป็นแบบนี้
ยายสีฟื้นเร็วสิครับ
ฉันบอกให้พอ
ยายสี…
ฉันบอกว่าพอได้แล้ว
มาเด้อ ขวัญเอย
มาเด้อ มาสู่อกแม่
ผู้แคร์เจ้าหลาย
มาเด้อ ขวัญเอย
หม่องใดที่เจ็บหลายๆ
ให้หายปลิดทิ้ง
มาเด้อ…
ยายสี
ขวัญเอย…
ยายสีครับ
มาหาคนฮักเจ้าจริง
อย่าทิ้งให้โศกโศกา
มาเด้อ ขวัญเอย
มาเด้อ มาสู่อกแม่
ผู้แคร์เจ้าหลาย
มาเด้อ ขวัญเอย
หม่องใดที่เจ็บหลายๆ
ให้หายปลิดทิ้ง
นางสี
ขอให้ไปดีๆ
ไปสบายๆ นะ
สวัสดีครับ
เข้าไปเลย
ไม่มีใครถือโทษโกรธเคืองเธอหรอก
ไป
ไม่เป็นไรครับ
ผม…
ทำไม่ได้ครับ
โยมสีทิ้งจดหมายนี้ไว้ให้อาตมา
เหมือนว่าแกจะเป็นโรคหัวใจ
คงจะสิ้นใจไปเมื่อวันก่อน
แล้วนางรำพึง
จึงฉวยโอกาสใช้ร่างนั้นนั่นแหละ
อาตมาคิดว่าควรจะบอกกับโยมไว้
ว่าการสิ้นใจของโยมสี
ไม่เกี่ยวกับโยม
ชาวบ้านทุกคนเองก็ทราบเรื่องนี้กันหมดแล้ว
โยมสบายใจเถอะ
แล้ว…
หลวงปู่จะไปพักที่ไหนเหรอครับ
อาตมาบอกกับทางวัดไว้แล้ว
ว่าจะขอจำวัดที่นี่ชั่วคราว
โยม
ถ้าจะเศร้า
ก็เศร้าให้จบ
หลังจากเผาโยมสีเรียบร้อย
อาตมากับโยม
จะต้องสะสางเรื่องของนางรำพึงกัน
ไม่เอา เอก
อย่าทำแบบนี้
เอกอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีทอง
พี่เจตปล่อยเอกไปเถอะจ้ะ
ทอง
ทองทำไมเหรอ
เหมือนว่านางรำพึงจะ…
คุณเขม
พ่อครู
พ่อครู พาทองกลับมาได้ไหมครับ
พี่ขอโทษนะ
พี่เขมไม่ผิดเลยจ้ะ
ทองเขาได้ทำสิ่งที่อยากทำแล้ว
และทำหน้าที่ของตัวเอง
จนถึงวันสุดท้าย
เอกพร้อมแล้วจ้ะ
พ่อครูส่งเอกไปหาทองนะ
ขอร้องล่ะ เอก
ไม่ไปไม่ได้เหรอ
เอกเลือกแล้วจ้ะ
ให้เอกไปหาทองเถอะนะ
ที่ผ่านมา ขอบคุณเหลือเกินจ้ะ
ลาก่อนนะจ๊ะ พี่เขม พี่เจต
ฝากบอกลาพี่ชาญด้วยนะ
เอก
พี่ขอโทษ
เอก
พี่ขอโทษ
มึงรู้ปะ
ตอนเด็กๆ
เวลากูหนีพ่อครูไปเที่ยว
ยายสีเขาเป็นคนช่วยกูปิดพ่อครูตลอดเลย
ไอ้ทอง ไอ้เอกอีก
มันรู้ว่ากูไม่มีเพื่อนสักคน
มันก็ยังคอยมาเล่นเป็นเพื่อนกู
ผมเข้าใจ
ว่าคุณเจตเสียใจนะครับ
แต่ทุกคนไปสบายแล้ว
ถ้าเขามองลงมา
แล้วเห็นคุณเจตไม่ร่าเริงเหมือนเดิม
เขาจะเป็นห่วงนะครับ
ยังไง…
คุณเจตก็ยังมีผมอยู่ตรงนี้นะครับ
ในฐานะเพื่อน
เราไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง
คุณเจตคงอยากหยุดพัก เรื่องของเราไปก่อนใช่ไหมล่ะ
ขอบคุณนะ
ที่เข้าใจกู
ไว้ถ้าจบเรื่องไอ้เขมเมื่อไหร่
เราค่อยมาสานต่อเรื่องที่ค้างไว้ทีหลังนะ
ถึงตอนนั้น
เรามาทำทุกอย่างให้มันชัดเจนกันนะครับ
ตอนนี้
เราเป็นเพื่อนรักกันไปก่อนนะ
ลุงชัยครับ
อ้าว เขม
ว่าไง ลูก
ผม…
มีเรื่องอยากจะขอให้ลุงช่วย
พ่อครู…
ฉันกลับไปเป็นพ่อครูแล้วเหรอ
เอ่อ…
ผมขอโทษครับ
คือ ผม…
อย่าไปเลยนะ เขม
อยู่ด้วยกันก่อนเถอะ
แต่ทั้งยายสี
ทั้งทอง
ทั้งเอก
ทุกคนที่พี่รัก
เขาจากไปเพราะผม
ยายสีเขาก็จากไปตามอายุขัย
ส่วนไอ้ทอง ไอ้เอก…
มันก็ควรไปผุดไปเกิดตั้งนานแล้ว
ฉันเองต่างหากที่รั้งมันไว้
ไม่
ไม่ใช่
มันเป็นเพราะผม
มันเป็นเพราะผมคนเดียว
เธอก็รู้อยู่แก่ใจนี่ เขม
ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
แต่…
ผมคงสู้หน้าใครไม่ไหวแล้วล่ะครับ
ฉันไม่เหลือใครแล้วนะ เขม
อยู่กับฉันก่อนเถอะนะ
พี่…
ผมขอโทษ
พี่
ไม่เป็นไร
พี่
ของที่นางรำพึงมันทำใส่ยังค้างอยู่
พักอีกสักวันสองวันก็น่าจะหาย
ไม่ต้องห่วงหรอกนะ
นางรำพึงเองมันก็เจ็บหนักเหมือนกัน
น่าจะหลบไปอีกสักพักหนึ่ง
คงจะไม่โผล่มาเร็วๆ นี้
ผมเป็นห่วงพี่มากกว่าครับ
เป็นห่วงก็อย่าทิ้งกันไปสิ เขม
เขม…
พี่ครับ
ผมต้องขอบคุณพี่สำหรับทุกอย่างจริงๆ
ทุกช่วงเวลาที่ผมได้เจอกับพี่
พี่ทำให้ผมรู้สึกคุ้มค่าที่ได้มีชีวิตอยู่
พี่ได้ทำให้ผมได้ลองรัก
แบบที่ไม่คิดว่าจะได้ลอง
ได้พบเจอกับผู้คนที่รักผม
มันทำให้ผมรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่ได้เกิดมา
เป็นยังไงบ้างครับ คุณเจต
เราไปยืมรถในหมู่บ้านกันเถอะครับ
ไป
ต่อให้ผมจะไม่อยู่ในวันพรุ่งนี้
ผมก็ไม่เสียดายอีกแล้ว
เอ่อ… กรุงเทพครับ
รอบต่อไป 14:50 น.นะคะ
ขอบคุณค่ะ
ผมยังไม่ได้ยอมแพ้หรอกนะครับ
แต่จากนี้
ผมอยากจะหาทางด้วยวิธีของตัวเอง
จะได้ไม่ต้องมีใครต้องมาเจ็บปวดเพราะผมอีก
ขอให้วันข้างหน้าของพี่
มีแต่รอยยิ้มตลอดไปนะครับ
ไอ้เขม
(ตอนต่อไป)
เราขอโทษนะ เจต
เราไม่อยากเสียใครไปอีกแล้วอะ
ไปกรุงเทพกันหมดเนี่ยแหละ
อีกเจ็ดวันก็จะถึงวันเกิดไอ้เขมละ
ถ้ามันรอดไปถึงตอนนั้นน่ะ
ก็จะพ้นคำสาป
นี่ยังแน่ใจกันใช่ไหมว่าจะไหว
ถ้าไม่มีพ่อครูอะ
พ่อครูสูญเสียเพื่อผมมามากพอแล้วครับ
- เขมจิราต้องรอด - เขมจิราต้องรอด
เขม