SERIAL OPARTY NA FAKTACH
RADIOAKTYWNY KRYZYS
Carlinhos, idziesz na testy do Atlético?
W niedzielę, bo wcześniej nie miałem butów do gry.
A teraz masz?
Nie, ale jak to znajdziemy, to sobie je kupię.
Czyli to coś ma jakąkolwiek wartość?
Mówię ci, to dobry towar.
Dobry piłkarz poradzi sobie nawet boso.
To tak nie działa.
GOIÂNIA, STAN GOIÁS BRAZYLIA
Muszę mieć korki.
Skoro tak mówisz.
- Nie da się grać boso. - Ja tak grałem.
Przepyszne pamonhas!
I słodkie curau…
13 WRZEŚNIA 1987
- Pomóż mi. - Tutaj.
INSTYTUT RADIOTERAPII W GOIÂNII
Lúcio, zostaw to. To nic nie jest warte.
Jak to nie jest? Patrz, jakie to duże.
Zostaw to i chodź.
Jaja sobie robisz.
Wcale nie.
Tu jest prawdziwa forsa.
Mówię ci.
Carlinhos.
Tu kiedyś był szpital?
- Pewnie roi się tu od duchów. - Nie gadaj głupot i chodź.
Zobacz tylko!
To jest to.
To coś?
Posłuchaj.
Nie mówiłem?
To ołów. Jest wart sporo forsy.
Bez sensu.
Kto zostawiłby coś tak cennego w tym opuszczonym miejscu?
Jak ktoś opływa w złoto, ma gdzieś ołów.
Przestań gadać, weź narzędzia i do roboty.
- Co za typ. - Pospiesz się.
Jak to otworzymy, to pewnie i tak nic z tego nie będzie.
Jasne, nie będzie…
Weź to.
- Lepiej to. - Szybko nam pójdzie.
Zobaczymy.
Poradzisz sobie?
Carlinhos, wiem, co robię.
Niby wiesz, ale i tak robisz to źle.
Lepiej uważaj.
Puść.
5 DNI PÓŹNIEJ
To aluminium. Jest tańsze od ołowiu.
Dam 1300 cruzado.
Sporo waży. Może 2000?
Poszedłbym z torbami, a muszę zapłacić pracownikom.
Najwyżej 1500.
Evenildo, tam jest ołów.
A ja muszę kupić korki.
Masz dziś farta.
Ostateczna propozycja: 1750 cruzado.
I dorzucę jeszcze 50,
żebyś kupił coś ładnego swojej mamie.
Dobra? Gotówką.
Masz tu swoje 1750.
A to dla twojej mamy.
Lúcio, to dla ciebie.
- Dziękuję. - Idź na piwo.
Uśmiechnij się, kasa wpadła.
Jutro wrócimy po taczki.
Sam ich wam nie przywiozę.
- Na razie. - Cześć.
- Kup sobie nową czapkę. - Zawsze ta sama śpiewka.
Dziwak.
- Przekręć. - Dobra.
Pomóż mi to podnieść.
Jeszcze.
Nie, na dziś już skończyłem.
Zamykam interes.
Pa.
Co to jest?
Dobry Boże.
10 DNI PÓŹNIEJ
Tininha?
Co z tobą?
Wszystko dobrze?
Otwórz.
Okropnie mnie mdli.
Cholera.
Pewnie od tego ciasta z krewetkami.
- Już wcześniej źle się czułam. - Tak?
- Napij się ziółek. - Zaparzę.
Widziałaś mój pojemnik na jedzenie?
- Pojemnik? - Taki błyszczący. Widziałaś?
- Był w salonie. - Nie widziałam.
Jak to nie?
- Przetrząsałaś moje rzeczy? - Daj spokój.
Nie ma go.
Słuchaj.
Chyba go nie wyrzuciłaś?
Wszędzie taszczysz to ze sobą.
Pewnie jest na złomowisku.
Po co w ogóle przyniosłeś tę diabelską rzecz do domu?
- Diabelską? - Żebyś wiedział.
Wszyscy przez nią chorują, a ty w to nie wierzysz.
I tylko się śmiejesz.
Śliczna jesteś, kiedy się złościsz.
Nie.
Dziś to stąd zniknie.
Znalazłem potencjalnego kupca.
Twój mąż to spryciarz. Zarobi dla nas fortunę.
- Dobra. - I wiesz co?
- Nie, Evenildo. - Nie?
Otworzymy bar Domowe Obiady u Tininhy.
Będziesz sławna.
Te twoje magiczne rączki zarobią dla nas kupę kasy.
Wtedy zamknę złomowisko i będę prowadzić twój lokal.
- Jasne. - W porządku?
- Ładnie pachniesz. - Nie jestem w nastroju.
- Chodźmy do łóżka. - Zmywam naczynia.
Dobra.
- Czyli nie widziałeś tego pojemnika? - Nie.
Hej, Raimundo.
Widziałeś mój pojemnik?
- Nie, Evenildo. - Nie?
- Nie. - Cholera.
- Nie wiem, gdzie go zostawiłeś. - Musi być na złomowisku.
Właśnie.
Raimundo.
Tak, pani Antônio?
Pomóż mi, proszę.
- Weź ten cholerny pojemnik. - Pani Antônio…
Ciężki.
- Mam wyjść tędy? - Tak.
Ale ciężki!
Proszę wejść.
Pomóż mi.
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Przepraszam.
Przepraszam.
Usiądź tutaj.
Tu.
Przeżegnaj się.
NADZÓR SANITARNY
Minęły dwie godziny, a ona nie chce sobie pójść.
Denerwuję się.
Dochodzi 17.00. Mam wizytę u fryzjera.
- Wiesz, o co chodzi? - Nie.
- Porozmawiam z nimi. - Dobrze.
Dzień dobry.
Przykro mi, ale już zamykamy.
Na razie jesteście otwarci.
- Mam prawo z kimś porozmawiać. - Oczywiście.
- Przepraszam, pani… - Antônia.
Antônia. W czym mogę pani pomóc?
Jestem Jânio.
To coś truje ludzi.
Pracownicy mojego męża wylądowali w szpitalu.
Carlos i Lúcio również.
Wszyscy źle się czujemy.
Mamy zawroty głowy, mdłości.
Rozumiem, ale co to jest?
Mąż kupił to na złomowisku.
- To jest coś metalowego? - Tak.
- Może macie problem z szambem? - Niemożliwe.
- Może to zatrucie pokarmowe? - Nic z tych rzeczy.
Mieszkamy w innych domach. Każdy jadł co innego.
- Oni nie słuchają! - Czekaj.
Spokojnie, próbuję to rozgryźć.
- Wcale tak to nie wygląda. - Raimundo!
Odkąd to trafiło na złomowisko, wszyscy są w szpitalu.
- To wina tej rzeczy. - Ale…
- Chodźmy. - Czekajcie.
- Kręci mi się w głowie. - Spokojnie, proszę usiąść.
Cristina, przynieś wody.
- Proszę. - Niech się pani napije.
- Proszę pić. - Dobrze.
- Lepiej? - Spokojnie.
- Wyprowadź mnie. - Przewietrzmy się.
Proszę głęboko oddychać.
- Cris, przynieś pani krzesło. - Robi się.
- Proszę tu usiąść. - I oddychać.
Spokojnie!
Rety.
Niech pani usiądzie.
- Nie chcę już siedzieć. - Przynieś więcej wody.
Nie chcę wody.
- Przyszłam tu z powodu tej rzeczy. - Zajmę się tym.
Proszę usiąść.
Nie chcę.
Proszę posłuchać.
Nieopodal jest przychodnia.
Zabierz ją tam, a torbę zostaw.
Pójdę tylko wtedy, gdy pan obieca się temu przyjrzeć.
Obiecuję, że się tym zajmę.
A pani musi obiecać, że pójdzie teraz do przychodni.
- Wierzy mi pan? - Tak. I obiecuję, że się tym zajmę.
- Zostaw to tu. - Tak, zostaw.
- Sprawdzi to pan? - Obiecuję.
- Chodźmy. - Na końcu ulicy.
Jak się pani czuje?
Tu Radio Cerrado Sun. Dzień dobry, Goiânio!
Wracamy do wywiadu z gubernatorem Roberto Correią.
Kraj pogrążony jest w kryzysie.
Jak może to wpłynąć na przyszłość Goiânii?
W kraju szaleje inflacja. Szpitale strajkują.
DZIEŃ 1
Ale są też dobre wieści.
POCZĄTEK RADIOAKTYWNEGO KRYZYSU
Dzięki wysiłkom rolników i inwestycjom rządowym
stan Goiás może liczyć w przyszłym roku na rekordowe zbiory.
Choć wszyscy w nas zwątpili, to moja wiara była niezachwiana.
Gdy reszta kraju tkwi w miejscu, my idziemy do przodu.
Chodź na śniadanie.
Tata już czeka.
Wielkie nieba.
Jak ty dramatyzujesz.
Jesteś dokładnie taki…
jak twój ojciec.
Jak to możliwe?
Zaraz zacznie narzekać, że dawno nas tu nie było.
Że nie przywieźliśmy mu prezentu.
Dobrze go znam.
Wiesz…
tak właściwie,
to mamy dla niego prezent.
Jaki?
Jak to jaki?
Nic ci nie świta?
- Nie. - Nic a nic?
Bianca, jak to się stało?
Nie wiesz, skąd się biorą dzieci?
Cieszysz się?
Cóż,
chyba tak.
Kochanie.
Wkrótce będziesz mamą.
A ty tatą.
Kocham cię.
Tak bardzo, bardzo.
Powiemy twojemu tacie?
Poczekajmy.
Może mu powiemy, jak wrócimy do Rio de Janeiro.
- Nie ma mowy. - Serio.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pamiętasz tę panią Antônię, która była tu wczoraj?
- Tak. - Odezwała się?
Dzięki Bogu nie.
Nikt nie dotykał tego worka?
Nie.
Pani Antônia Quadrado?
Tak.
Częste wymioty?
- I zawroty głowy? - Też.
- Wypadają pani włosy? - Garściami.
- Aż tak? - Tak.
Rozumiem.
- A te rany? - Strasznie pieką.
Proszę pokazać drugą rękę.
- Sparzyła się pani? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Same zaczęły się pojawiać. Tutaj też.
- Od kiedy ma pani te objawy? - Od kilku dni.
Od kilku dni.
Zaraz przyjdzie lekarz.
Przygotujemy panią.
Przepraszam.
Gratulacje, tato!
- Na zdrowie! - Za zdrowie teścia!
Dziękuję, synowo!
Muszę przyznać, że czuję się zaszczycony,
że przyjechaliście z Rio do Goiânii na moje urodziny.
- Tylko dla mnie. - Jest pan wyjątkowy.
Strasznie długo was tu nie było.
Owszem.
- Przyjechaliśmy w zeszłym roku. - Na święta.
- Tak. - Znów będziecie tylko dwa dni?
- Praca czeka. - Właśnie.
W porządku, nie narzekam.
A co do prezentu, to już wiem, o co was poproszę.
Jest konkurs na stanowisko wykładowcy na tutejszym uniwersytecie.
Dobrze płacą.
A koszty życia tutaj są dużo niższe.
Moglibyście zamieszkać nieopodal.
Z twoim wykształceniem, synu,
z łatwością dostałbyś tę posadę.
A ta, o którą się starasz…
Zdam wszystkie wymagane egzaminy,
by dostać posadę zgodną z moim wykształceniem.
Chcę pracować jako fizyk jądrowy.
W Goiânii nie mam na to szans.
Masz tu jedynie rodzinę, co?
Kochanie, dajmy temu spokój.
Pokonaliśmy taki kawał drogi.
Powiedzmy mu.
- Nie. - To poprawi atmosferę.
- Proszę. - Nie.
Nie.
- Słucham? - Cześć, Márcio.
Jak leci? Tu Ricardo.
Doktor Jajogłowy! Cóż za zaszczyt!
Kto to?
Jajogłowy. Nasz sąsiad.
- Możesz mówić? - Tak.
Dzwonię w pewnej sprawie.
Mam tu kilku pacjentów z podobnymi objawami.
Zawroty i bóle głowy, wypadające włosy, wymioty.
Pamiętam, że studiowałeś fizykę jądrową.
Te objawy dziwnie pasują mi do zatrucia jakąś substancją.
Być może radioaktywną.
Nie sądzę.
Objawy, o których mówisz,
pojawiają się w ostrej chorobie popromiennej.
Ci ludzie musieliby przyjąć ogromną dawkę.
To niemożliwe.
Dzwonił do mnie dyrektor Nadzoru Sanitarnego
i dopytywał o pacjentkę, którą do nas przywieziono.
Według tej kobiety
jej objawy wywołał przedmiot, który do nich przyniosła.
Skoro jesteś w mieście, to mógłbyś się temu przyjrzeć?
Przyjechałem tu tylko na urodziny taty.
Ten dyrektor po ciebie przyjedzie i za godzinę wrócisz do domu.
Niech najpierw pojedzie do Nuclebrás i wypożyczy stamtąd scyntylometr.
Ale za godzinę muszę być w domu.
- Naprawdę wychodzisz? - Dobra.
- Wyjaśnię ci. - Co?
To nie do ciebie.
- Dobra. - Później pogadamy.
Dobra. Na razie.
Skarbie…
Co najgorsze, zwymiotowała mi na buty.
Widział pan zawartość tej torby?
Bałem się jej otwierać.
Lepiej dmuchać na zimne.
Co to?
- Scyntylometr wydaje taki dźwięk. - Rozumiem.
Dziwne.
Co się, kurwa, dzieje?
Chyba się zepsuł.
Musimy wrócić po nowy.
Chicão, zawracaj do Nuclebrás.
A byliśmy już tak blisko.
NADZÓR SANITARNY
Straż pożarna, dzień dobry.
Wiesz, jak się z tym obchodzić, chłopcze?
W przeciwieństwie do licznika Geigera
scyntylometr wykrywa nawet najmniejsze promieniowanie.
On ma zagraniczny doktorat z fizyki jądrowej.
Zna się na scyntylometrze.
Ale ten egzemplarz jest zepsuty.
Według mnie działa normalnie.
Ma pan drugi, żeby to sprawdzić?
Tak.
- A co jest w środku? - Nie wiem.
Ale nie chcę tu tego cholerstwa.
Zabierzcie to i może wrzućcie do rzeki.
- Co to za korek? - Nie wiem. Dziwne.
Rzeczywiście.
Dobry Boże.
Jeszcze tego mi dziś brakowało!
Co się dzieje?
- To ta torba, panie Márcio! - Stać!
- Nie! - Stać!
Cris, mówiłem, żeby nikt tego nie ruszał!
Tylko wezwałam straż!
- Wrzucę to do rzeki. - To jest radioaktywne!
Radioaktywne?
Proszę to odnieść tam, skąd pan to zabrał!
- Tylko nie do nas. - Ma skazić kolejne miejsce?
W rzece to skaziłoby resztę domostw!
- Słyszał pan o Czarnobylu? - O Czarnobylu?!
Trzeba ewakuować budynek Nadzoru.
- Nie mogę… - Scyntylometr wyszedł poza skalę!
Wszyscy zostaliśmy napromieniowani.
Proszę posłuchać.
Ewakuujcie ten budynek, bo inaczej zginą ludzie!
Panie Jânio!
Dobra. Proszę wnieść tę torbę do środka!
- Przejdźcie na drugą stronę. - Ruszać się!
Ewakuować budynek!
Wszyscy wychodzą!
Uwaga! Ewakuujemy budynek!
Proszę wychodzić!
- Pospieszcie się! - Ewakuacja!
Zachować spokój!
Pospieszcie się! Ewakuujemy budynek!
Pospieszcie się!
Musimy wiedzieć, skąd to pochodzi,
gdzie było i kto tego dotykał.
Inne domy też mogą być skażone.
Przyniosła to niejaka pani Antônia.
Obiekt był na złomowisku jej męża.
Zostawiła tu adres.
Mam.
Panie Márcio, jest pan fizykiem i ekspertem.
Ja się w ogóle na tym nie znam.
Musi pan tam ze mną pojechać.
Dobrze?
To chyba tutaj.
No i?
To miejsce jest mocno skażone.
Nie powinniśmy tam wchodzić.
Zostaliśmy napromieniowani
i teraz dostajemy kolejne dawki.
Jak bardzo to jest groźne?
Źródło promieniowania jest jak ognisko.
Rozumiem.
To, jak bardzo się oparzymy, zależy od odległości, wielkości źródła
i czasu przebywania w jego pobliżu.
Stojąc przy ognisku, czujemy jego ciepło.
Tak.
Promieniowanie jest niewyczuwalne,
ale niezwykle groźne.
Skutki odczuwa się dopiero później.
Ale tak jak w przypadku ogniska,
im dalej jesteśmy od źródła, im mniej się narażamy, tym lepiej.
Nie wiem, jaką dawkę dostaliśmy.
To zależy od mocy źródła i rodzaju pierwiastka.
Nadal za mało wiemy.
Ale jeśli w środku są ludzie,
to trzeba ewakuować całą okolicę.
Nie traćmy czasu.
Dzień dobry!
Witam! Jak leci?
- Już idę. - Jasne.
Dzień dobry.
Szukamy pana Evanilda. Pracuje tu?
Jestem Evenildo. Każdy to przekręca.
Rozumiem.
Jesteśmy z Nadzoru Sanitarnego.
Pańska żona przyszła do nas z pewnym przedmiotem.
Coś pan kojarzy?
Ten obiekt jest bardzo niebezpieczny.
Emituje promieniowanie, które skaziło ten teren.
Ten teren?
Co to za goście?
To broń? Jesteście glinami?
Broń? Skądże!
Nie jesteśmy z policji.
Chcemy tylko wiedzieć, skąd pochodzi ten przedmiot.
Wścibski jak gliniarz.
Macie mnie za głupka?
Jesteśmy z Nadzoru Sanitarnego, nie z policji.
Jeśli nie chcecie nić kupić ani sprzedać, to wyjście jest tam.
Pańska żona jest w szpitalu
wraz z innymi napromieniowanymi osobami.
Poziom skażenia tego miejsca jest skrajnie wysoki.
Panie Evenildo, my chcemy pomóc.
Musicie natychmiast stąd pójść.
Stój pan. Nikt nigdzie nie pójdzie.
- Weszliście na moją posesję. - Nie…
Bez nakazu was tu nie wpuszczę.
- Macie nakaz? - Nie ma czasu…
Spokojnie.
Dobra, nikt tu nie wejdzie.
Nie musicie się od razu ewakuować.
Chcemy tylko ustalić, skąd ten obiekt się tu wziął.
Znikąd, jasne?
To sprawa życia i śmierci.
To pan go skądś zabrał?
Że niby go ukradłem?
O nic pana nie oskarżam, ale musimy to pilnie ustalić.
Możemy to już zakończyć?
Kupiłem to od pewnych chłopaków.
- To jakiś problem? - Skądże.
Co to za młodzi ludzie?
Czasem tu przychodzą. Nazywają się Carlos i Lúcio.
- Nie mów tego. - Przecież oni nic nie ukradli.
Panowie, proszę.
Wiecie, skąd oni to przywieźli?
Ja wiem.
No super.
Kiedyś była tu klinika radioterapii?
Tak, ale zamknęli ją trzy lata temu.
Ożeż kurwa.
Brakuje głowicy.
Tu nie ma promieniowania?
Nie.
Czyli kapsuły nie otworzyli tutaj.
Jak można było porzucić tu taki sprzęt?
Media mnie cisną, bo ewakuowałeś budynek urzędu.
Teraz ewakuujesz cały kwartał?
Złomowisko jest bardzo skażone.
Trzeba ewakuować okolicę, żeby wykonać pomiary i dekontaminację.
Nie mam takich uprawnień.
Proszę porozmawiać z gubernatorem.
A jeśli tam nic nie ma?
Weźmie pan za to odpowiedzialność?
To niemożliwe, by niczego tam nie było.
Panie naczelniku,
wysokie odczyty są nawet poza złomowiskiem.
Bomba atomowa?
W Brazylii ich nie produkujemy.
A jak zaatakują nas Amerykanie?
CNEN NARODOWA KOMISJA ENERGII JĄDROWEJ
Albo Sowieci?
Posłuchajcie.
Energia jądrowa nie powstała do celów wojennych.
Ale w Czarnobylu był wybuch.
To był wypadek, nie wybuch bomby.
Czy elektrownia w Angrze też może wybuchnąć?
Skądże.
Tam wszyscy są niezwykle ostrożni.
Myślałem, że fizyka jądrowa jest ciekawsza.
Bo to prawda.
Jest. I to bardzo.
Bywa wręcz fascynująca.
- Narodowa Komisja Energii Jądrowej. - Daj.
Co takiego? Wypadek w Goiânii?
Chwileczkę.
Proszę mówić wolniej.
Już łączę.
- Druga linia. - Rita, czy mogłabyś…?
Oczywiście.
- Mam. - Dziękuję.
Świetnie.
Jak nazywało się to miejsce?
Instytut Radioterapii w Goiânii.
Tak.
Zamknięto go trzy lata temu.
Był tam aparat z kobaltem, ale go zabrano.
Na pewno?
Widziałem resztki obudowy.
Choć…
Tak?
Wygląda na to, że był tam jeszcze drugi aparat.
Mógł tam zostać, ale nie mam tego w dokumentacji.
Nie wiem zatem, czy go zabrano.
Też miał kobalt?
Nie, cez-137.
Izotop znany z Czarnobyla.
- Zgadza się. - W formie stałej czy w proszku?
To był stary model, więc w proszku.
Nikt nigdy tego nie zgłosił.
Jak to możliwe?
Znajdź Césara. Muszę z nim porozmawiać.
Jest na kongresie w Wiedniu.
Spróbuję się z nim skontaktować.
Panie Márcio.
Cez znajduje się w ołowianej głowicy,
która jest niezwykle ciężka.
Nie da się jej przewieźć bez odpowiedniego sprzętu.
A jednak komuś się udało.
INSTYTUT OCHRONY RADIOLOGICZNEJ I DOZYMETRII – RIO DE JANEIRO
Przedstawiam państwu naszą stażystkę.
Żartuję.
Esther pracowała tu przez wiele lat.
Niezorientowanym zdradzę, że zrewolucjonizowała nasz instytut.
To największy autorytet w kraju
w dziedzinie ochrony radiologicznej i dozymetrii.
Na kilka lat podkradł nam ją instytut IPEM w São Paulo,
ale znów jest u nas.
- Esther, witaj. - Dziękuję.
Może chcesz powiedzieć parę słów?
Boże.
Chcę, żebyście wiedzieli, że choć jestem waszą przełożoną,
to pragnę, żebyście widzieli we mnie przyjaciółkę i partnerkę.
Nauka to działanie w zespole i naprawdę w to wierzę.
Mam nadzieję, że razem wiele się nauczymy.
Tyle.
Witamy.
Bierzmy się do pracy!
Brawo.
Słuchajcie.
Dzwonił doktor Orenstein.
Mamy przygotować listę sprzętu.
Jasne, ale po co?
W Goiânii był wypadek radiacyjny.
Panie gubernatorze, scyntylometr wychodzi poza skalę.
A to bardzo czułe urządzenie.
Dawka może być bardzo duża.
Wręcz ogromna.
Tego nie wiemy.
Jak to nie wiecie?
Proszę sobie wyobrazić wagę w sklepie mięsnym.
Ma skalę do dziesięciu kilo.
Jeśli na nią nadepniemy, przeciąży się…
i nie będzie można odróżnić dziesięciu kilogramów od stu.
Scyntylometr jest jak taka przeciążona waga.
Ci ludzie są narażeni na ciągłe promieniowanie,
choć nie wiadomo, jak duże.
Trzeba ewakuować i odizolować tamtą okolicę,
a osoby skażone odkazić.
Skażone?
Mogę długopis?
Proszę.
Już wyjaśniam. Długopis to źródło,
a tusz to materiał radioaktywny.
Gdy zbliży się pan do źródła, zostanie pan napromieniowany.
Oddalając się od źródła, otrzyma pan mniejszą dawkę
i nie napromieniuje innych ludzi.
Mógłby pan podejść do sekretarza i nic by mu się nie stało.
- Ale jak źródło się uszkodzi… - Rozumiem. Jeśli tusz…
Jeśli będę miał kontakt z materiałem, napromieniuję innych.
Zgadza się.
Ale tutaj mamy do czynienia z proszkiem.
Cez w takiej postaci jest drobniejszy od cukru
i wysoce radioaktywny.
Przenosząc go na skórze, ubraniu,
połykając albo wdychając, ludzie zostają skażeni.
I stają się chodzącym źródłem.
Ludzie ze złomowiska muszą trafić do szpitala.
Ci z Nadzoru Sanitarnego również.
Wszyscy.
Nie, chwila!
Nie można ich zabrać do szpitala.
Skażą kolejnych ludzi.
Najpierw trzeba ich odizolować w jakimś bezpiecznym miejscu.
Jest tu coś takiego?
Stadion miejski?
Jânio, zrób, co trzeba, i przygotuj stadion.
- Oczywiście. - Souza.
Zorganizuj transport tych ludzi.
Oczywiście, ale…
ten pan jest tu ekspertem.
Musi mi pan pomóc wszystko skoordynować.
Przecież jedzie tu już doktor Orenstein z CNEN-u.
Pan nie jest z CNEN-u?
Ja?
Przyjechałem tu tylko na urodziny ojca.
Tak rzadko tu przyjeżdżamy, a ty znikasz w urodziny taty,
by pomóc sąsiadowi, z którym od lat nie rozmawiałeś?
Gubernator poprosił mnie o pomoc.
Nie mogę odmówić.
- Gubernator? - Tak, gubernator.
- To Márcio? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak, panie Zé.
- Trochę się spóźni. - W porządku.
- Jest samochód. Jedziemy? - Sekundkę.
Twój tata przyniósł właśnie pieczywo.
Na stole jest tort.
Muszę lecieć. Przepraszam.
Spójrz na tę ranę, Evenildo.
Zrobiła się tam, gdzie spadł ten proszek.
Kto go dotknął, choruje.
Antônia, chłopaki – wszyscy są w szpitalu.
A ty mi wmawiasz, że to coś innego?
João też wczoraj rzygał jak kot.
Celeste źle się czuje, odkąd przyniosłeś to do domu.
João, Claudinei i Celeste piją tylko sok z ziemniaków.
Wiem, bo też mam wysypkę.
Widzicie?
Ale ta rzecz już stąd zniknęła
i więcej nikomu nie zaszkodzi.
Tininha i chłopaki wkrótce wrócą ze szpitala.
Życie toczy się dalej.
Bardziej niepokoją mnie ci dwaj gogusie,
którzy chcą nas wyrzucić ze złomowiska
i sami tam wejść.
Co do cholery?!
Jeśli to naprawdę było radioaktywne, to mielibyśmy tu drugi Czarnobyl.
Raimundo, mamy w tym mieście jakąś elektrownię atomową?
To były ich słowa.
Hej.
- Cicho. - Nie otworzysz?
No otwórz.
Darlei, kazałem ci siedzieć cicho.
Myślisz, że przyszli nam pomóc?
Dobry wieczór.
Emerson Souza, naczelnik Wydziału Zdrowia.
Od kiedy to policja dba o zdrowie ludzi?
Musimy ewakuować ten dom.
Wszyscy jesteście skażeni cezem-137.
Mówiłeś, że nie jesteś gliną.
Naprawdę nie jestem.
Nazywam się Márcio i jestem fizykiem jądrowym.
A to naczelnik Wydziału Zdrowia.
Pański dom jest silnie skażony.
Najpierw złomowisko.
A teraz mój dom.
Czyli co? Nagle wszystko?
Proszę posłuchać.
Każda minuta spędzona w tym domu zwiększa zagrożenie dla waszego zdrowia.
W tej kapsule był proszek, prawda?
On jest radioaktywny i przyczepia się do ubrań, skóry, włosów.
Jeśli nie poddacie się leczeniu, możecie umrzeć.
To jest scyntylometr.
Służy do pomiaru promieniowania.
Słyszy pan ten dźwięk?
To znak, że wasz dom jest skażony.
Musicie mi zaufać.
Dokąd chcecie nas zabrać?
- W bezpieczne miejsce. - Do szpitala, gdzie leży Antônia?
Nie, najpierw do centrum przesiewowego, a dopiero potem do szpitala.
Takiego centrum z policją przed drzwiami?
Macie nas za przestępców?
Nigdzie się stąd nie ruszę!
Niestety nie macie wyboru – musicie pojechać.
Inaczej ucierpi dużo więcej osób!
Nie opuszczę mojego domu!
Mamusiu, boli mnie głowa.
Chodź do mamusi, skarbie.
Chodź tu, Claudinei.
Chodź, synku.
Chodź.
POLICJA WOJSKOWA
Dobry wieczór.
Proszę wysiąść i pójść ze mną.
Co my tu robimy?
To dla waszego dobra.
Tu są dzieci.
Dla wszystkich znajdzie się miejsce.
Chodź, João.
Zapewnimy wam odpowiednią opiekę.
Chodź, Celeste.
Tędy, proszę.
W tamtą stronę.
Strażacy zaprowadzą was do miejsc zakwaterowania.
Panie Zé, zaśpiewamy Sto lat?
A co z Márciem?
Trochę się spóźni.
Jest już pan zmęczony.
Zostawimy mu kawałek tortu.
Nie, zaczekajmy.
Wiadomości. Pogłośnij, Antônio.
Wiadomości z ostatniej chwili.
Wypadek radiacyjny w Goiânii.
Radiacyjny?
Z jednego z domów ewakuowano całą rodzinę.
To Márcio!
…ewakuują także okoliczne domy.
Wkrótce wrócimy z nowymi informacjami.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Czy potrafi pan wyjaśnić, jak do tego mogło dojść?
Musimy to dopiero ustalić.
Ale teraz trzeba działać szybko, żeby uniknąć tragedii.
- Pan Márcio? - Nie.
Emerson Souza, naczelnik Wydziału Zdrowia.
Miło mi poznać.
Márcio to ten młody człowiek.
Dobry wieczór. Rozmawialiśmy przez telefon.
To zaszczyt móc pana poznać.
Nie sądziłem, że jest pan aż tak młody.
W jaki sposób wytypował pan domy podlegające izolacji?
Zastosowałem maksymalne dopuszczalne normy:
0,1 milirema wewnątrz domów i 0,5 na zewnątrz.
Miałem tylko jeden scyntylometr i nie mogłem zrobić dokładnych pomiarów.
Ten młody fizyk mówił, że wie, co robi.
Zgadza się.
Ja zrobiłbym tak samo.
Mamy teraz dwa ważne zadania.
Nie dopuścić do rozprzestrzeniania się cezu
i odizolować ofiary.
Najważniejsze, że ci ludzie opuścili skażoną strefę.
Teraz trzeba przeprowadzić selekcję.
Ustalić, kto jest skażony i kto wymaga opieki lekarskiej.
Osoby te muszą natychmiast trafić do szpitalnej izolatki.
Wiele trafiło już do Szpitala Chorób Tropikalnych.
Są całkowicie odizolowane od reszty?
Panie naczelniku, to musi być pełna izolacja.
Panie Márcio, muszę zobaczyć źródło cezu, żeby ocenić skalę problemu.
Oczywiście…
Przecież on już wszystko zmierzył, a pan pochwalił jego działania.
Ten licznik Geigera jest o wiele lepszy
i czulszy przy wysokich dawkach.
Jest jak waga w aptece, a nie u rzeźnika.
Rozumiem. Idziemy?
Tak, chodźmy.
Ej!
- Chodź tu. - Zaraz do panów dołączę.
NADZÓR SANITARNY
Licznik Geigera pokazuje maksymalny odczyt.
To poważna sytuacja.
Trzeba to stąd zabrać.
Nie ma mowy.
To zbyt niebezpieczne. Nie można się do tego nawet zbliżyć.
Poza tym nie ma gdzie tego przenieść.
Nie możemy mieć w centrum miasta takiej radioaktywnej bomby.
Trzeba coś wymyślić.
Zwykle cez znajduje się w głowicy z ołowiu,
która blokuje promieniowanie.
Ale tu nie stopimy ołowiu.
Potrzebna jest betonowa rura.
Taka duża, kanalizacyjna, z otworem na szerokość krzesła.
I betoniarka.
Beton powstrzyma promieniowanie.
Jeśli nakryjemy krzesło betonową rurą i całość zalejemy betonem,
zatrzymamy promieniowanie i rozprzestrzenianie się proszku.
Nikt nie zdoła ruszyć takiego ciężaru.
Beton nie zatrzyma całego promieniowania.
Budynek Nadzoru i tak trzeba będzie zamknąć.
Ale wokół niego będzie bezpiecznie.
To na tę chwilę jedyne możliwe rozwiązanie.
I prowizoryczne. Musi to pan stąd zabrać.
Panie gubernatorze, obiecuję, że stąd nie wyjadę,
póki pańskie miasto nie będzie bezpieczne.
Panie Márcio.
Musiał pan dziś przyjąć sporą dawkę.
- Zbadam pana. - Oczywiście.
Ale najpierw muszę coś panu powiedzieć.
Rozmawiałem z jedną z ofiar.
Kontakt z cezem miało znacznie więcej osób.
Przenoszono go z miejsca na miejsce.
Zakres szkód jest znacznie większy.
Trzeba sprowadzić tu więcej służb.
Musimy też ustalić, kto jeszcze miał kontakt z cezem.
Proszę rozłożyć ręce.
Nie jest pan skażony.
Proszę zdjąć buty. Szybko.
Proszę włożyć je tutaj.
Ostrożnie.
Dobrze.
Niech pan wrzuci ten worek do budynku Nadzoru.
I tak go zamkniemy.
Śmiało.
A teraz niech pan wraca do domu.
Proszę wziąć prysznic, coś zjeść, odpocząć.
I jutro tu wrócić.
Będzie mi pan potrzebny.
Dziękuję.
Do jutra.
Nie wrócił.
- Pozmywam naczynia. - Proszę iść spać.
- Jest pan zmęczony. - Mam iść spać?
- Proszę… - To Márcio.
- Co się stało? - Mamy problem.
Widzieliśmy w telewizji!
Wybaczcie, że się spóźniłem.
- Gdzie masz ubranie? - Co to za problem?
Nic mi nie jest, ale musicie mnie posłuchać.
Powiedz prawdę. Co się dzieje?
Czemu jesteś w bieliźnie i gdzie zniknąłeś?
Co się stało?
Wiesz, że teraz będzie nas troje.
- Zostaniesz ojcem. - Ojcem?
- Zamierzaliśmy ci powiedzieć. - Naprawdę.
- Od dawna o tym wiecie? - Przepraszamy.
- Będziesz tatą! - Boże.
- Wszystko gra? - Nic mi nie jest.
Ale teraz mnie wysłuchajcie.
Nic mi nie jest, ale muszę wziąć prysznic.
Dobry Boże.
Wnuk.
Nie chciałam, by dowiedział się pan w taki sposób.
Moja droga.
Gdyby ta ulica Ta ulica była moja
Byłaby cała Cała wybrukowana
Kamyczkami Błyszczącymi kamyczkami
I stąpałby po niej Stąpałby mój ukochany
Na tej ulicy Na tej ulicy jest gęsty las
Który zowie się Zowie się samotność
A w nim mieszka A w nim mieszka piękny anioł
Który skradł mi Który skradł mi moje serce
Słucham?
Cześć, Beny. Mówi César.
Udało się wam odizolować źródło?
Nie, ale nad tym pracujemy.
Musisz nam przysłać cały zespół specjalistów.
Techników, lekarzy, fizyków i sprzęt.
Dobrze.
Musimy też wszystkich powiadomić.
Argentynę, Oak Ridge, Agencję Energii Atomowej.
Dostaniecie pełne wsparcie CNEN-u.
Ale musimy to szybko opanować.
- Zlokalizowaliście ogniska skażenia? - Wszystkie są już odizolowane.
Ale kapsuła była otwarta ponad dwa tygodnie.
Wiemy, że cez już się rozprzestrzenił.
A jeśli przeniesie się jeszcze dalej
na całe miasto, ulice,
do rzeki, wód gruntowych…
Dobra, wrócę wcześniej do kraju.
Jeśli nie zareagujemy natychmiast,
grozi nam katastrofa, jakiej Brazylia jeszcze nie widziała.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz azylia jeszcze nie widziała.