RADIOAKTYWNY KRYZYS
Márcio?
Czyli jednak tam jedziesz.
Jesteś nieodpowiedzialny.
Przecież nie idę grać w piłkę z kumplami.
Za dużo ryzykujesz.
Takim ojcem chcesz być?
Nic mi nie grozi.
Co mam zrobić?
Patrzeć, jak ktoś tonie? Odwrócić wzrok?
Rzuć mu koło ratunkowe albo wezwij ratownika.
- Nie idź z nim na dno. - To nie takie proste.
Od kiedy to bawisz się w ratownika?
To ja znalazłem źródło.
Zabezpieczyłem materiał, rozmawiałem z tymi ludźmi.
Potrzebują mnie.
My tu rozmawiamy, a to cały czas się rozprzestrzenia.
Wszyscy jesteśmy zagrożeni. Ty, ja, moja rodzina, tata.
Rozumiem.
Czyli to jednak coś niebezpiecznego.
Wczoraj mówiłeś, że nic ci nie grozi.
To jesteś bezpieczny czy nie?
Jestem.
Ryzykowałem tylko wczoraj.
Nie okłamuj mnie.
Nie kłamię, skarbie.
Ufam ci.
Chodź tu.
Przytul mnie.
No chodź.
Muszę już iść.
Gubernator stanu Roberto Correia odwiedził wczoraj siedzibę…
- Cześć, tato. - Cześć, Márcio.
- Napij się kawy. - Zjem później.
- Nie. - Pa.
…Krajowej Komisji Energii Jądrowej, Beny Orenstein.
Ma to zapobiec rozprzestrzenianiu się cezu
i skażeniu mieszkańców miasta.
Według doktora Orensteina
beton ograniczy promieniowanie wydzielane przez cez.
Na miejscu była reporterka Eneida Santini,
która rozmawiała z doktorem Orensteinem.
Czy betonowa osłona skutecznie tłumi promieniowanie?
Promieniowanie z kapsuły z cezem 137 zostało skutecznie powstrzymane.
Niestety ta kapsuła przez 15 dni krążyła po całym mieście.
Pamiętajmy, że mamy do czynienia z cezem 137 w formie proszku.
Mógł on się roznieść do wielu miejsc
i skazić mnóstwo ludzi.
Czy jest to katastrofa na miarę tej w Czarnobylu?
Nie.
W Czarnobylu doszło do wybuchu reaktora.
To było coś dużo groźniejszego niż tylko radioaktywny izotop
z aparatu do radioterapii.
Apelujemy jednak do wszystkich, którzy mieli kontakt z cezem 137
albo z osobami, które zetknęły się z tym izotopem,
aby udali się na stadion miejski i poddali się badaniom.
Dziękuję.
DZIEŃ 2
Przepraszam.
Przepraszam!
Proszę mnie przepuścić.
Dajcie mi przejść. Jestem z CNEN!
Przepuśćcie mnie. Pracuję tutaj.
Co jest?!
Hej, kolego!
Ja tu pracuję.
- Cofnąć się. - Byłem tu wczoraj z doktorem Orensteinem.
Proszę się cofnąć!
- Ja tu pracuję! - Cofnij się pan!
Jestem z Narodowej Komisji Energii Jądrowej.
- Nie chcą mnie wpuścić! - Przepuśćcie go.
Jest ze mną.
- Widzicie? - Tak, tak.
- Odpoczął pan? - Ani trochę.
Całą noc wisiałem na telefonie, zbierając ekipę.
Dzień dobry, panowie.
Za godzinę przewieziemy skażonych do szpitala miejskiego.
Za godzinę?
Oddział został właściwie przygotowany?
To zupełnie inna procedura.
Wszystko musi być wyłożone folią.
Personel musi mieć pełne stroje ochronne.
Trzeba wyłączyć z użytku łazienki,
bo radioaktywne ścieki nie mogą wpadać do kanalizacji.
Trzeba je zbierać i wysyłać do instytutu IRD.
Ilu zostanie tam przeniesionych?
Coś jest nie tak. Widziałem tego typa w garniaku.
Ci goście mi się nie podobają.
Trzymają nas tu siłą.
Nie rozumiecie tego?
Jak nic nie zrobimy, to nigdy nie wrócimy do domu.
- Evenildo… - Myślisz, że to zabawne?
Założę się, że naszych domów już nie ma.
Pewnie je zburzyli, by postawić tam wieżowce.
Nie mów tak, Raimundo.
Musimy coś zrobić.
Gdybyśmy naprawdę byli chorzy, byłbym w szpitalu z żoną,
nie w tej dziurze.
Kto trzyma chorych w takim miejscu?
Też tego nie rozumiem.
Widziałam dziś ludzi w kitlach, ale siedzą w środku.
Lekarze noszą kitle. Widziałaś na tym boisku jakiegoś?
- Coś nie gra. - Wygląda to…
Wiem tylko, że nikt nic nie mówi.
Tylko gapią się na nas, jakbyśmy byli zwierzętami w zoo.
To gubernator!
Opuść szybę!
Co to ma być?!
Ogłosił pan w telewizji, że mamy tu nowy Czarnobyl!
Powiedziałem, że w Czarnobylu była katastrofa jądrowa,
a w Goiânii tylko wypadek radiacyjny.
Mówiłem jasno.
Ludzie nie rozumieją, co to reaktor i izotopy.
- Wie pan… - Tłum przed stadionem to pańska wina.
Od teraz tylko ja rozmawiam z mediami.
Proszę państwa.
Mogą państwo się tu zebrać?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nazywam się Beny Davi Orenstein i jestem fizykiem jądrowym.
Należę także do Narodowej Komisji Energii Jądrowej.
Wiem, że jesteście wystraszeni,
ale jesteśmy tu, by wam pomóc.
Ten proszek, z którym mieliście kontakt,
nazywa się cez
i jest radioaktywny oraz bardzo szkodliwy.
Jeśli spadła na was choć odrobina tego proszku,
taka niewidoczna gołym okiem,
to będzie wam ona szkodzić, póki nie usuniemy jej z waszego organizmu.
Ten dżentelmen tutaj…
Márcio, chodź tu, proszę.
…również jest fizykiem.
Nazywa się Márcio.
Porozmawia z wami i zada wam parę pytań,
żeby ustalić, jak bardzo byliście narażeni
na kontakt z tym proszkiem
i czy mogliście roznieść go dalej.
Te informacje
mogą uratować życie wam
i innym ludziom.
Dlatego to niezwykle ważne,
byście nam o wszystkim powiedzieli.
- Świetnie. - Kiedy będziemy mogli wrócić do domów?
Wasze domy, tak jak wy,
muszą zostać poddane procesowi rygorystycznej dekontaminacji.
Ile to potrwa?
Jeszcze nie wiemy.
Jak to nie wiecie?
Możecie zagwarantować, że oddacie nam nasze domy,
kiedy skończą się te głupoty?
Tędy.
Tak, to ten.
Powieś go na tablicy obok drugiego.
Cześć, Beny.
Paula! Dobrze, że jesteś.
Proszę to położyć na tym stole.
Przywiozłam liczniki, scyntylometry, dozymetry.
Trzeba wszystkie uruchomić.
Esther i IRD są do twojej dyspozycji.
Świetnie, dziękuję.
Co to za wrzawa na zewnątrz?
Paula, to doktor Emerson Souza.
Jest naczelnikiem Wydziału Zdrowia.
To doktor Paula Matos.
Doktoryzowała się w Zurychu.
Pracuje w IRD w Rio i jest ekspertką od skażeń środowiska.
- Witamy. - Proszę to tu położyć.
João z ulicy 6.
Carlos z 57. i Nina z 26.
- Nie, z 28. - Rozumiem.
- A ty? - Na mnie tego nie ma.
I tak musimy to sprawdzić.
Nie zabrałem tego do domu, tylko wtarłem trochę w dłonie.
Rozumiem, ale mogłeś przenieść to przypadkiem
na ubraniu albo butach.
Musimy sprawdzić…
Czemu rzucasz petami w ludzi?
Jak się nazywasz?
Podaj mi swoje imię.
Nazywa się Raimundo.
- Raimundo? - Zamknij się.
A gdzie Raimundo mieszka?
Na ulicy, ale czasem nocuje u Evenilda.
Miałeś kontakt z tym świecącym proszkiem?
Chcesz mi pomóc? Uściśnij mi dłoń.
Śmiało.
To on wraz z panią Antônią przywiózł tę puszkę do Nadzoru.
- Zgadza się? - Czułem, że będzie źle.
- Jak tylko wysiedliśmy z autobusu. - Z jakiego autobusu?
Pojechaliście tam autobusem?
Darlei, po co w ogóle z nim gadasz?
Zamknij się.
- Chodźmy. - To poważna sprawa.
Ten skażony autobus nadal jeździ po mieście.
Raimundo, proszę!
Każdy, kto miał kontakt z cezem,
może być wektorem.
Może roznosić skażenie dalej.
Wystarczy wdepnąć w proszek i przenieść go na obuwiu,
dotykać skażoną ręką pieniędzy
albo napić się w barze ze szklanki…
Wejść.
- Przepraszam. - Wejdź, Márcio.
To doktor Paula Matos, o której ci mówiłem.
Paula, to jest Márcio.
- To pan znalazł źródło? - Tak.
Dzięki niemu mogliśmy podjąć pierwsze kroki.
I zostawił to pan na krześle na zewnątrz?
Paula.
To on wskazał główne ogniska skażenia.
Márcio, pokażesz nam?
Oczywiście.
Ustaliłem, że poza budynkiem Nadzoru Sanitarnego na 18. ulicy
wysokie promieniowanie jest także
w domu pana Carlosa na 57. ulicy,
gdzie rozszczelniono kapsułę.
Złomowisko pana Evenilda na 22. ulicy,
gdzie kapsuła została całkiem otwarta,
jest równie mocno skażone.
Potem pan Evenildo zabrał kapsułę do domu, gdzie leżała przez dziesięć dni.
Tu jest dom pana João na 9. ulicy.
To brat pana Evenilda.
A tutaj…
znajduje się dom pani Niny, ich kuzynki.
Chwila, ile jest tych ognisk?
Na razie wiem o sześciu.
Najbardziej martwi mnie to,
że pani Antônia i Raimundo pojechali do Nadzoru autobusem,
a proszek wysypywał się z ich torby.
Ile dni temu?
Dwa.
Od dwóch dni po Goiânii jeździ radioaktywny autobus.
Trzeba natychmiast wstrzymać cały transport publiczny!
Cały z powodu jednego autobusu?
Bez przesady.
Każdy, kto nim jechał w ciągu ostatnich 48 godzin,
może roznosić ten proszek na ciele albo butach
do innych miejsc: domów, szkół.
„Może” roznosić.
Nie mamy pewności.
Poza tym kapsułę z cezem przewieziono w torbie, prawda?
Ale w takiej plecionej.
No tak.
Skoro więc proszek wysypał się z kapsuły,
to może został w tej torbie?
„Może”.
No dobrze.
Zgadzam się.
To tylko jedna z możliwości.
Ale w sytuacji, z którą mamy do czynienia,
nie możemy sobie pozwolić na takie ryzyko.
Ten autobus trzeba zdjąć z ulicy.
- Która to linia? - Raimundo nie chce powiedzieć.
Linia nic nie da. Musimy ustalić autobus.
Ustalimy linię i autobus się wycofa.
Nikt nie będzie niczego wycofywał.
Już i tak zasialiście panikę w mieście.
Wyobraźcie sobie paraliż komunikacji miejskiej
z powodu jakiegoś rzekomo radioaktywnego autobusu.
Co będzie, jak się okaże, że on wcale nie został skażony?
Pomyślcie o szkodach, jakie moglibyśmy wyrządzić.
I po co? Po nic.
- Mogę coś zaproponować? - Proszę.
W nocy, gdy autobusy są w zajezdni,
będzie można dyskretnie je sprawdzić.
To brzmi rozsądniej.
Nie, proszę mnie posłuchać.
Skończyliśmy dyskusję.
Życzę miłego dnia.
To wszystko?
Pozwolimy, by ten autobus dalej jeździł po mieście?
Musimy dokończyć selekcję pacjentów,
którzy pojadą do szpitala.
Byle szybko.
Łącznie z tymi ze Szpitala Chorób Tropikalnych.
- Właśnie. - Idę ich przebadać.
I spytam panią Antônię, którą linią jechali.
Świetny pomysł, Márcio.
Proszę zostawić tu ten krzyżyk.
Ma pani na sobie coś jeszcze?
Dziękuję.
Proszę czapkę.
To moja jedyna.
To odpady radioaktywne i trzeba się ich pozbyć.
Ma pan coś w kieszeniach?
Nie dotykaj, Celeste.
Spinka.
Dokąd?
Poproszę pierścionek.
To moja obrączka.
Pozwól mamie.
Ma pani coś w kieszeniach?
Pieniądze.
Wszystko.
Później je zwrócicie?
- Lalka. - Kochanie, Bruna musi tu zostać.
- Nie. - Tak, skarbie.
- Ona też mogła zachorować. - Jest moja.
Przecież to lalka. Ona nie zachoruje.
Nie zostawię jej.
Kochanie, spójrz na mnie.
- Bruna musi zostać. - Nie ma mowy.
- Później ją odzyskamy. - Nie!
- Celeste. - Zostanie ze mną.
- Zostanie ze mną! - Celeste, ciszej.
Skarbie.
- Jak masz na imię? - Celeste.
Celeste. Jakie piękne imię.
- O ona jak się nazywa? - Bruna.
Bruna. Rozumiem.
Nie chcesz jej zostawiać w tym niemiłym miejscu?
Mam tu taki fajny domek. Zostaw ją ze mną.
Ładny ten domek.
Zobacz.
- Będzie jej twardo. - Załatwimy jej materac.
- I poduszkę, koc… - Tak, dostanie poduszkę.
I jeszcze ją nakarmię. Co ona lubi jeść?
Lubi lody.
Lody? Dam jej dużo lodów, dobrze?
- Możemy ją zostawić? - Zostaw ją ze mną.
Bardzo ci dziękuję.
Zamknijmy to.
Idź za nią, synku.
Celeste.
To woda z octem. Proszę ją wylać sobie na głowę.
Pomoże w dekontaminacji.
Myślałam, że ocet jest na wszy.
Ale piecze!
Piecze jak cholera!
Dzięki, Lúcio.
Do szpitala miejskiego.
Antônia Quadrado.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
Jak się pani dziś czuje?
Wciąż mnie mdli i mam słabe nogi.
To pani zaniosła ten pojemnik do Nadzoru Sanitarnego?
Tak. Razem z Raimundem.
To było bardzo odważne.
Zrobiłam to, co trzeba.
Proszę się odwrócić.
Pojechaliście tam autobusem, prawda?
- Tak. - Pamięta pani, którą linią?
Tą spod mojego domu, w kierunku dworca autobusowego.
To chyba numer 008.
Linia 009 też jedzie spod pani domu na dworzec.
Sama już nie wiem, czy to była 008, czy 009.
Proszę sobie przypomnieć.
- Głowa mi pęka. - Cokolwiek.
Kolor albo jakąś charakterystyczną cechę.
Ten autobus może skazić innych ludzi.
Jestem Evenildo. Dokąd jadę?
Do szpitala miejskiego.
Proszę wsiadać.
Imię?
João.
A twoje?
Claudinei.
Wy też będziecie leczeni w szpitalu miejskim.
Wsiadajcie.
Imię?
Catarina.
Nie ma pani na liście.
Ale moje dzieci są.
Celeste, tak?
- Ona jedzie do szpitala. - Tylko ze mną.
To dziecko.
Rozumiem, proszę pani.
Ale poziom pani napromieniowania jest niemal zerowy.
Nie powinna pani być przy niej.
- Jest mocno skażona. - Nie powinnam?
- Pani nie ma dzieci, co? - To dla…
- Odbiło pani? - Co jest?
Nie obchodzi mnie, czy będę skażona!
- Jej tata tu jest. - Ona potrzebuje mamy!
Proszę coś zrobić.
Mówię do pani!
Proszę coś zrobić!
- Pan jest ojcem? - Tak.
- Czemu Catarina nie jedzie? - Bo nie jest napromieniowana.
- João się nią zaopiekuje. - Nie możecie.
- Zamknij się! - Catarina.
Po czyjej jesteś stronie?
- Catarina! - O co chodzi, João?!
- Nie możemy nic zrobić. - Zgódź się.
Proszę pomyśleć o swoim zdrowiu.
- Nie dbam o to. - Rozumiem.
- Zależy mi na dzieciach. - Jesteś zdrowa.
Wsiadajcie do autobusu.
Claudinei, chodź tu.
João, weź swoją córkę.
Synku.
Musisz pomóc tacie zająć się Celeste.
- Czemu nie jedziesz? - Obiecaj, że ich nie opuścisz.
- Potrzebujemy cię… - Obiecaj mi!
Obiecuję.
Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy?
Tak, ale chcę zostać z tobą.
Ja też chcę, ale ta pani nam nie pozwala.
Mama nie może jechać.
- Nie! - Potem do was dołączę.
Musisz pojechać.
- Nie. - Wstań.
Nie.
Nie zdążysz za mną zatęsknić.
- Mama wkrótce przyjedzie. - Nie.
- Wsiadaj. - Chodź ze mną.
Nie bój się.
Idź do niej.
- Pańskie imię. - Darlei.
Proszę wsiadać.
Zaopiekujemy się nią.
- Imię? - Raimundo.
Proszę wsiadać.
- Zajmiemy się nią. - Proszę.
- Imię? - Feliciano.
Proszę wsiadać.
POLICJA WOJSKOWA
Proszę się ustawić w rzędzie.
Przenoszą państwa do szpitala miejskiego.
W jednym rządku proszę.
Tak jest.
W jednym rządku.
Wezwijcie lekarza.
- Chwila. - On strasznie cierpi.
- Chwila. - Pomocy!
- Trzeba mu pomóc. - Doktorze!
- Lekarz już idzie. - Spokojnie.
Co się dzieje?
- Trzeba mu pomóc. - Z drogi.
Moja ręka!
Dziesięć miligramów morfiny.
- Jeszcze chwila. - Doktorze.
Proszę wytrzymać.
Na co pani czeka?
On pani nie skazi!
- Rób to! - Spokojnie.
I już.
SZPITAL CHORÓB TROPIKALNYCH
Idziemy.
Tędy.
Dajmy go tutaj.
- Tak jest. - On jedzie z nami?
Nie może jechać na siedząco.
Nie, Carlinhos jedzie z nami.
- Pomieścimy się. - Jasne.
Pomóżcie mi. Na trzy.
Chwila. Raz, dwa, trzy!
- Uwaga na jego rękę. - Ostrożnie.
Uwaga na głowę.
- Tak jest. - Uwaga na jego głowę.
Ostrożnie z ręką.
Połóżcie go tam.
Uwaga na nogę.
Ostrożnie.
Uwaga na głowę.
Wchodźcie.
Uwaga na głowę.
Usiądź tutaj.
- Wszystko gra? - Tak.
Zabierz ich do szpitala, karetkę zostaw na miejscu
i jedź się zbadać na stadion.
- Tamten szpital nie strajkuje? - Jedź.
- Dobrze. - Jak to „strajkuje”?
Tylko tam można było ich odizolować.
Jak mamy pracować w takich warunkach?
Brakuje nam tu dosłownie wszystkiego.
Nie ma leków ani środków do dezynfekcji.
Do tego pracujemy po 40 godzin bez przerwy.
Jak mam w ten sposób ratować ludzkie życie?
My też mamy rodziny.
Zostaniemy tutaj. Niech nikt nie odchodzi.
Nie wyjdziemy stąd, dopóki…
Dzień dobry.
Jestem doktor Selton Luz, dyrektor szpitala.
Proszę wysiąść i udać się za tymi policjantami.
Proszę za mną.
Ustawcie się tutaj.
Parami. Pani tutaj.
Powoli.
Dalej.
Ale tam tłok.
Proszę za tą panią.
Pani obok.
Boże, to Tininha.
Tininha tu jest!
- Gdzie? - To Tininha!
Chodź, Carlinhos.
Carlinhos?
Nie chodzi. Trzeba go nieść.
Co się stało?
Carlinhos?
- Trzeba go nieść. - Przyniosę nosze.
Nie zostawię go samego!
- Carlinhos? - Proszę pani.
- Ktoś go zabierze? - Tak. Proszę za mną.
Nie przerwiemy tego strajku.
To moja żona! Otwórzcie!
- Wysiadajcie powoli. - Moja żona tam jest!
Evenildo?
Skarbie!
Evenildo! Co wy tu robicie?
- Jak się czujesz? - Kiepsko.
- Ty też źle wyglądasz. - Mam pęcherze.
Proszę za mną.
- Dziwnie tu. - Mówiłam, że to coś jest przeklęte.
Co tu robi policja?
- Wchodźcie. - Dokąd idziemy?
- Proszę iść za resztą. - Nikt nam nic nie mówi.
To jakieś szaleństwo.
Tędy.
Zapraszam.
Śmiało.
Zapraszam.
Co to jest?
- Co to za miejsce? - Wchodźcie.
- Jesteśmy tu sami. - Dziwne.
Zapraszam do środka.
Ten oddział przygotowano specjalnie dla was.
Dziwne miejsce.
Kto się nami zajmie?
- Nikogo tu nie ma. - Wejdźcie dalej.
Tatusiu, boję się.
Nie bój się. Jestem tu.
Dla wszystkich wystarczy miejsca?
Zostawią nas tu.
Jezu.
Tato, gdzie będziemy?
Najpierw muszą nas zbadać.
Spójrzcie na to miejsce.
- Jak długo tu zostaniemy? - Proszę wejść.
Wszystko pozamykane.
Co to za folia na podłodze? Po co to wszystko?
- Kurwa. - Co to jest?
Patrzcie.
Zostawiają nas tu na pewną śmierć.
Nie pamięta linii, ale autobus jechał w kierunku dworca.
A kierowca miał kowbojski kapelusz
i wisiorek z Matką Boską na desce rozdzielczej.
- Mogę poczekać na przystanku. - Dobra, jedź tam.
Już tu jestem.
Zrób to, ale bądź dyskretny, dobrze?
Dobrze.
I uważaj, żebyś sam się nie skaził.
- Strajkujemy! - Strajkujemy!
Strajkujemy!
Jesteśmy odpowiedzialni za życie mieszkańców miasta.
Nie możemy operować bez rękawiczek…
Pomocy.
Pomóżcie.
Ich stan się nie poprawił.
Promieniowanie wyżerało ich od środka.
- W Czarnobylu? - W Moskwie.
Po wypadku udałem się tam prosto z Francji.
Tu wygląda to nieco mniej poważnie.
Z tego, co wiem, dotyczy to około 15 osób.
Pan też jest lekarzem?
Fizykiem.
Pilnuję waszego bezpieczeństwa.
William, miło mi.
- Ja jestem Eduardo, a to Vitor. - Miło mi poznać.
Przysłali tylko dwóch lekarzy?
Tak, ale będziemy kierować całym zespołem szpitala.
Przynajmniej tak nam powiedzieli.
Jesteśmy odpowiedzialni za życie mieszkańców miasta.
Mają prawo do leczenia na wysokim poziomie…
Skąd to dochodzi?
NADZÓR SANITARNY
Z karetki. Zatrzymaj wóz.
- Naprawdę z karetki? - Tak.
O kurwa! Kto go tu tak zostawił?
Potrzebujemy noszy.
- Dajcie nosze! - Czekaj!
Na co?
- Sprawdź jego napromieniowanie. - Dobra.
Dajcie nosze!
Masz.
Potrzebujemy noszy!
- Dajcie nosze! - Odbiło ci?
Mają chorobę popromienną.
Ludzie, potrzebne są nosze!
Cholernie piecze mnie ręka. Muszę ją włożyć do wody.
Kran nie działa.
Chyba widziałem tam łazienkę.
- W korytarzu są drzwi. - Tutaj?
Wszystko zamknięte, a gliny nie otwierają.
TOALETA MĘSKA
Co jest?
Zamknięta.
TOALETA DAMSKA
Wszystkie są zamknięte.
Nie możemy się tam odlać? Wszystko pozamykane.
João!
João, sprawdź, czy tam jest łazienka.
Zamknięte. Tam nie ma?
Cholera!
- Obie zamknięte. - Nie ma łazienki?
- Są zamknięte. - Jak to?
- Zapytajmy gliniarzy. - Obie zamknięte.
Nie ma tu łazienki?
Ej.
Łazienki są pozamykane.
- Nic o tym nie wiem. - I to obie.
To jak mamy chodzić za potrzebą?
- Otwórzcie. - Nie możemy.
- Chcę do łazienki. - Nie wolno wam wyjść.
- Otwierajcie! - Spokojnie.
- Nie jestem zwierzęciem. - Mamy tu kobiety i dzieci.
- Jak mamy iść za potrzebą? - Nie możecie wyjść.
Wsuńcie klucz pod drzwi!
Nie dam się traktować jak zwierzę!
Dajcie wsparcie na trzecie piętro.
- Nie jesteśmy zwierzętami! - Zabierzcie stąd Raimunda.
Uspokójmy się.
- Wszyscy się uspokójcie. - Pogadajmy.
Otwierać!
Otwórzcie te jebane drzwi!
Wezwij wsparcie!
Otwierać!
Otwórzcie drzwi!
Oni chcą wyjść.
- Wezwij wsparcie! - Chcą wyjść.
- Musimy wejść! - Otwieraj!
- Otwórz drzwi! - Otwieraj!
Otwierać drzwi!
Chodźcie tu wszyscy!
- Pomóżcie im! - Chodźcie!
Otwórzcie drzwi!
- Otwierać! - Ale już!
- To Carlos! - Wypuśćcie mnie!
To Carlinhos.
Kurwa, otwórzcie!
Otwierać!
Otwórzcie! To rozkaz!
- Do której sali. - Po lewej, za znakiem.
- Z drogi! - Ruszaj!
Potrzebuję płynów!
- Idź po płyny. - Poszukam.
I termometr!
Tachykardia.
Znajdź wenflon osiemnastkę.
Wchodzisz, młody?
Czy ten autobus jedzie na stadion?
Nie, na stadion jedzie 222.
Rozumiem.
- Przepraszam. - W porządku.
Sprawdźmy, skąd ta gorączka i czy nie wdało się zakażenie.
Ciśnienie stabilne: 120 na 80.
Nie możecie tak długo tu być bez odzieży ochronnej.
Będziecie mieć kontakt z napromieniowanymi pacjentami.
Są określone limity dopuszczalnego promieniowania,
jakie można przyjąć w ciągu godziny, dnia i tygodnia.
Te dozymetry wyznaczają bezpieczne granice.
Kto je przekroczy, trafia do chłodni.
Bezpieczeństwo przede wszystkim. Jasne?
- Tak. - Jasne.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Proszę o uwagę.
Wszyscy tu są?
Jestem doktor Eduardo Souto.
A ja Vitor Loureiro.
Przyjechaliśmy z Rio, żeby się wami zaopiekować.
Co z Carlosem?
Czy Carlinhos umrze?
Był odwodniony, ale doszedł do siebie i najgorsze minęło.
Nie możemy tu siedzieć bez dostępu do łazienki.
Nasz kolega William przyniesie pojemniki.
Będziemy badać próbki kału oraz moczu,
a potem wszystko zutylizujemy, aby uniknąć skażenia kanalizacji.
Dlatego łazienki są zamknięte.
- Nasze wydzieliny też są skażone? - Rozumiem, że jest wam ciężko.
Ale prosimy o cierpliwość i o współpracę.
Kolejna ważna rzecz:
musimy wiedzieć, w jaki sposób zetknęliście się ze sproszkowanym cezem.
Czy go dotykaliście, wdychaliście lub połknęliście.
- Nic nie powiem. - I jak się czujecie.
Tylko tak będziemy mogli dobrać wam odpowiednie leczenie.
Jakieś pytania?
MAGISTRAT
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Musimy zebrać wszystkie psy.
Paula, tam.
Tam po raz pierwszy naruszono kapsułę.
- Carlinhos, użyj szczypiec. - Czekaj.
Dobra. Trzymaj.
Wzięliśmy ołowiany element z tego opuszczonego miejsca
i zabraliśmy go do Carlinhosa.
- Ciężkie to było? - Jak diabli, doktorze.
Sam ołów.
I sporo się przy tym napracowaliśmy.
Mocno się namęczyliśmy, ale wszystko rozebraliśmy.
Prawie wszystko.
Nie mogliśmy otworzyć kapsuły.
Następnego dnia rzygałem jak kot.
Myślałem, że to przez żarcie kupione na ulicy.
- Carlinhos! - Hej, Carlinhos!
- Chodź tu!
- Biegnę! - Musimy to sprzedać.
Dawaj.
- Uwaga. - Ale on szybki!
Dobra.
Idziemy.
- Cześć, Carlinhos. - Cześć!
Ale to ciężkie.
Jak leci?
Strzel gola!
Proszę, 1750 cruzado.
A to dla twojej mamy.
Lúcio, to dla ciebie.
Idź na piwo.
- Dziękuję. - Uśmiechnij się.
- Kasa wpadła. - Super.
- Dzięki. - Proszę.
- Na razie. - Na razie.
Cześć.
Kup sobie nową czapkę.
Zawsze ta sama śpiewka.
Czekaj.
Dawaj.
Ostrożnie.
Aż 16 000 impulsów na sekundę.
Pierwszy raz widzę coś takiego.
Przez dziesięć dni…
ta rzecz stała w naszym salonie.
Jak jakieś trofeum.
Przez dziesięć dni.
Ale najgorsze jest to…
że Evenildo dał ten proszek wielu ludziom.
Tak było.
Potem wszyscy zaczęli się źle czuć.
- Przestań. - Ej, João.
- Uśmiechnij się. - Evenildo, przestań.
Ślicznie wyglądasz.
Gotuję, skarbie. Zaraz podaję kolację.
Ślicznotka z ciebie.
Evenildo, daj spokój.
- Spójrz na to. - Co to jest?
- Coś pięknego. - Nie otwieraj tego na stole.
- Tylko raz. - Nie!
Ja tu podaję kolację.
Zabierz to na zewnątrz.
Nie otwieraj tego na stole.
Spróbuję większego.
Spróbujmy.
Patrz!
Ale ładny.
Rany.
Coś cudownego.
Wiesz co?
Pewnie chłopaki zabrali to z tego UFO, które się rozbiło w João Leite.
- Co takiego? - UFO?
Tak.
- Nie wierzysz mi? - Nie.
- Pokazywali to w telewizji. - Kłamiesz.
Tininha, widzieliśmy to w wiadomościach, prawda?
- Przestań zmyślać. - Droczy się.
Zabierz to ze stołu, bo chcę podać kolację.
- Rany. - Uprzątnij to.
Kochanie, zepsułaś zabawę.
Skarbie.
Przerobię ci to na błyszczący pierścionek.
Da się to przerobić?
- Stary… - On się zna.
Pewnie powie, że się da.
- Nie da się. - Nic nie wiesz!
Za delikatne.
Artur, chodź tu.
To twój szczęśliwy dzień. Dam ci trochę tego proszku.
Daj mi papier.
Właśnie został królem Arturem, bo jest już bogaty.
- Dzięki. - Rany.
Proszę.
A ludzie mówią, że jestem samolubem.
Mój kumplu od kielicha!
Proszę bardzo.
Kochanie, mam coś, co ci się spodoba.
Serio?
Mój mąż przyniósł ten proszek do domu.
Wyglądał bardzo ładnie.
Dobry Boże.
- Rany! - I co myślisz?
Świetne!
Pięknie wyglądasz.
Jak gwiazda.
Chodź tu, nie uciekaj.
Mój brat i wspólnik dostanie największą działkę.
- Celeste się spodoba. - Masz.
Claudineiowi też.
Proszę!
To dom brata Evenilda.
Nazywa się João i jest ojcem tej dziewczynki.
- Jak ona ma na imię? - Celeste.
Skarbie, chcesz sałatkę?
Nie.
Na pewno?
Chodź. Kolacja gotowa.
Celeste.
Dokończysz rysować tutaj.
Dziękuję.
Celeste, księżniczko.
Zobacz, co przyniósł ci tatuś.
Claudinei! Chodź i zobacz.
Tatuś przyniósł wam gwiazdy z nieba.
Patrzcie.
Spójrz, skarbie.
Ale to ładne.
Zobaczmy.
Rany!
Przepiękne.
Możesz tym oświetlić wszystkie twoje zamki.
Wszystkie.
Chwytam cię za rękę.
I kładę ci to tutaj.
- Gwiezdny prysznic! - Co to jest?
Gwiazdy z nieba.
Ładne, prawda?
Skąd to wziąłeś?
Claudinei, zobacz, jak się świeci.
- Kupiłeś to? - Jasne, że nie.
Dostałem to od Evenilda.
- Nie musisz tego robić. - Daj spokój.
Właśnie siadałam do kolacji.
Cały dzień tu dziś siedziałam.
Myślałam, że wrócisz i mi pomożesz.
Gdyby to było cenne, nie dostałbyś tego za darmo.
Nie musisz tego wyrzucać.
Podaj dzieciom kolację.
Celeste, umyj ręce przed posiłkiem.
Ty też, Claudinei.
Już idę.
- Jezu! - João, pomóż mi.
Później tata przyniesie ci więcej gwiazd.
Nie zauważyłem, że nie umyła rąk.
Kurwa!
- Co się stało? - Celeste połknęła cez. Pomóż mi.
- Trzeba ją przenieść. - Dokąd?
Tu nie da się ich leczyć. Szybko.
Cez musiał trafić do kanalizacji.
Czy kanał biegnie w tę stronę?
- Dzień dobry. Jak leci? - Witam. Dobrze.
Wie pani, czy ścieki z tych domów trafiają do tego strumienia?
Trudno powiedzieć.
Czy to wy zabraliście João, Catarinę i ich dzieci?
Aresztowano ich?
Nie.
Są chorzy.
Jest pani przyjaciółką rodziny?
Owszem.
Napiją się państwo kawy?
Nie, dziękujemy.
- Zapraszam. - Czy ktoś jeszcze z panią mieszka?
Mieszkam tylko z synem. Jest teraz w pracy.
Właśnie zrobiłam kawę.
Gorąca i pyszna.
- Na pewno się nie napijecie? - Nie.
- Może wody? - Nie trzeba.
Beny!
Co to za hałas?
Panowie.
Trzeba ewakuować wszystkie te domy.
Musimy zamknąć cały kwartał.
Dobrze.
Wyciągnąć wszystkich z domów!
Ale już!
Szybko!
Ej, co to za ustrojstwo?
Widziałam to w filmie o bombie atomowej.
- To bomba. - Bomba?
To bomba atomowa.
Nie, czekajcie!
- Nazywam się Márcio i jestem fizykiem. - Autobus jest skażony.
- Zatrzymaj się! - Skażony!
Spokojnie!
Posłuchajcie mnie.
Ten autobus jest napromieniowany.
Musicie pojechać na stadion, żeby się zbadać.
Wszyscy.
- Otworzyć drzwi! - Nie, czekajcie!
Ustawcie się w szeregu.
Zaraz tam pojedziemy.
Proszę.
Proszę pani, musimy jechać.
Trzeba szybko się ewakuować.
- Uwaga na autobus. - Dalej.
- Proszę pójść z tą panią. - Idziemy.
Proszę za tą panią.
- Idźcie tam. - Co się dzieje?
W domu obok był radioaktywny proszek.
Na stadionie was zbadają.
Pospieszcie się.
Szybko!
Wsiadajcie.
To już wszyscy?
- Dobra, jedźcie! - Proszę tutaj.
Spokojnie!
Uspokójcie się!
To bardzo ważne, żeby wszyscy się przebadali.
To dla waszego dobra, jasne?
- To jakiś świr. - Nie!
- Otwórz pan te drzwi! - Nie!
- Proszę nie otwierać! - Chcemy wysiąść!
Jeśli wierzy pan w Boga, proszę nie otwierać.
Jak pan to zrobi, oni uciekną.
Nie będzie można ich leczyć i skażą innych ludzi.
W pańskich rękach jest życie wielu osób.
Chcę wysiąść.
- Nigdzie nie idę! - Chcę do domu!
- Otworzyć! - To bomba!
- Dobrze. - Bardzo dziękuję.
- Będzie dobrze, ale się uspokójcie. - Nie pojadę na stadion!
Nie ma czego się bać.
Skażenie objęło mały obszar miasta
i nie zagraża ludności.
Podjęliśmy szybkie, zdecydowane działania i sytuacja jest już pod kontrolą.
Panie gubernatorze, co się dzieje?
To nasz zespół specjalistów.
Szuka ludzi, którzy mogli zostać napromieniowani.
Nie ma się czym martwić.
- Stać! - Proszę otworzyć drzwi.
Ci ludzie muszą wejść. Autobus jest skażony.
Trzeba ich zbadać.
- Nie mam pozwolenia. - Słyszał pan?
- Autobus jest skażony! - Nie mogę nic zrobić.
Proszę ich wpuścić!
- Nie mam pozwolenia. - Natychmiast ich wpuśćcie!
Jest pan z CNEN?
- Ja tylko… - Tak, to nasz człowiek.
Po Goiânii jeździł napromieniowany autobus?
Cóż, to jest…
Apeluję do wszystkich osób,
które w ciągu ostatnich 48 godzin jechały linią 008,
by jak najszybciej stawiły się na stadionie miejskim.
Po Goiânii jeździł skażony autobus.
Pasażerowie właśnie wysiadają z autobusu.
Tędy proszę.
SZPITAL MARYNARKI WOJENNEJ RIO DE JANEIRO
Admirale, chcę do was przewieźć dziesięciu pacjentów.
Szpital nie ma odpowiedniego sprzętu, a personel strajkuje.
Rozumiem, ale niestety takie są fakty.
Mamy sześć wolnych łóżek.
Niech pan wybierze najcięższe przypadki.
Nasz zespół się nimi zajmie.
Rozłączył się.
Tylko sześciu?
Nie ma mowy.
KOMENDANT POLICJI FEDERALNEJ
Na jutro, dobrze?
Pani komendant?
Słyszała pani o tym skradzionym cezie 137?
Skażenie obejmuje kolejne rejony miasta.
Skradziono materiał radioaktywny? Jak to w ogóle możliwe?
Właśnie tego musi się pani dowiedzieć.
INSTYTUT RADIOTERAPII W GOIÂNII
Mieliście szukać tego autobusu w nocy i w zajezdni.
Ten autobus był mocno skażony.
Nie mogliśmy czekać.
To nie wszystko. Odkryliśmy nowe źródła promieniowania.
Skażonych domów jest więcej.
Musimy kontynuować pomiary i ewakuacje.
Trzeba zamknąć ulice, całe kwartały.
Gleba i ścieki w jednym z domów były skażone cezem.
Wiatr i deszcz mogą go przenieść do pobliskiego strumienia,
co tylko pogorszy sprawę.
Trzeba temu zapobiec, choć może jest już za późno.
SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz WYDARZENIAMI.