RADIOAKTYWNY KRYZYS
DZIEŃ 3
Przepraszam, ale czy jest pan tego pewien?
Nie ma powodu do obaw.
Od 30 lat badam tutejsze rzeki.
Ten strumień płynie tym korytem.
Nie wpada do rzeki Meia Ponte, skąd miasto bierze wodę.
Bogu dzięki.
Ale ze względu na opady i skażenie gleby
bardziej martwiłbym się o takie przydomowe studnie.
Fizycy z Rio oraz geografowie sprawdzają,
czy intensywne deszcze mogły przenieść radioaktywny cez-137
do studni i rzek Goiânii.
Oznaczałoby to skażenie głównego ujęcia wody w mieście.
Oddajmy głos fizykowi, profesorowi Henrique Carvalho,
który jest ekspertem od skażeń.
Czy to możliwe, że nasza woda jest skażona?
To wręcz wysoce prawdopodobne.
Gubernator stanu Goiás nie dba o zdrowie swoich obywateli.
Synku, wyspałeś się na tej kanapie?
Mniej więcej.
Zrób głośniej.
…do studni, wód gruntowych i rzeki Meia Ponte.
Wodę tę mieszkańcy piją na co dzień.
Nie ma już bezpiecznego źródła wody pitnej.
Przepraszam, panie Zé.
- Nie ruszaj się, wezmę miotłę. - Pomogę.
Nie trzeba. Skoczę po miotłę.
Czy my pijemy skażoną wodę?
To spekulacje. Nic nie jest potwierdzone.
A jak to potwierdzą, to co wtedy?
Nie wiadomo, gdzie odpady…
Czemu tu spałeś?
Wróciłem późno, byłem wyczerpany i tu zasnąłem.
Jadę na stadion, żeby się dowiedzieć, co z tą wodą.
- Na razie pijcie tylko mineralną. - Stadion?
O 19.00 mamy lot powrotny do domu.
Zapomniałeś?
Jasne, że nie.
Ale nie mogę wyjechać, nie uprzedzając o tym Orensteina.
- Nie pożegnałeś się wczoraj? - Nie o to chodzi.
Chcę być z nim na dobrej stopie,
bo może kiedyś będziemy razem pracować.
O czym ty mówisz? Narażasz się.
Bez obaw, nie opuszczę stadionu.
Wrócę przed 17.00 i pojedziemy na lotnisko.
- Obiecuję, Bi. - Obiecujesz?
Proszę cię.
Warto zwracać uwagę na pierwsze objawy:
nudności, wymioty, biegunkę, zawroty i ból głowy.
W przypadku odnotowania u siebie takich objawów
należy udać się na stadion miejski w Goiânii.
Pozostaje kluczowe pytanie:
kto tu zawinił?
CNEN ŚCIGA SIĘ Z CZASEM
CNEN NIE POCZUWA SIĘ DO WINY PANIKA W GOIÂNII
Jak ten bezmyślny profesor śmie wygadywać coś takiego w telewizji?
Zgadzam się, panie gubernatorze.
To oburzające.
On i media przekręcili fakty.
Ten strumień nie zasila Meia Ponte.
I właśnie to dziś pan powie.
Wieczorem wystąpi pan na konferencji i wyda oświadczenie.
Ja?
Wystarczy, że powie pan, że woda nie jest skażona.
Chwila.
Mogę powiedzieć, że strumień nie wpływa do Meia Ponte.
Ale czy cez nie trafił do rzeki z innych źródeł,
za to nie ręczę.
Czyli woda może być skażona.
Nawet gdyby cez dotarł do rzeki,
to jego dawka w takiej wielkiej masie wody
nikomu by nie zaszkodziła.
Mówiąc tak w telewizji, przyznamy, że woda jest skażona
i że nic nie robimy.
Nie potwierdzę publicznie niepotwierdzonych rzeczy.
Proszę je potwierdzić.
Pobrać próbki wody z Meia Ponte i jej dopływów.
Naszym priorytetem
powinna być dekontaminacja.
A nawet do tego nie mamy ludzi.
Naszym priorytetem jest uspokojenie ludzi.
Jeśli wybuchnie panika, dekontaminacji nie uda się przeprowadzić.
Zapewniam!
Przepraszam.
Jak długo potrwają te analizy?
Rzetelna analiza w laboratorium zajmie nam
co najmniej dwa dni.
- Są inne opcje? - Nie.
- A scyntylometr? - Ach, scyntylometr.
Scyntylometr.
Ten detektor nie wykaże cezu rozcieńczonego w tak wielkiej masie wody.
Ale można by ewentualnie…
sprawdzić scyntylometrem ze śmigłowca
brzegi rzeki i okoliczne tereny.
Choć skażenie musiałoby być ogromne, żeby cokolwiek udało się wykryć.
Dobry plan. Dam wam policyjny śmigłowiec.
Ludzie zobaczą, że nie próżnujemy.
To i tak nie da nam stuprocentowej pewności.
To zróbmy jedno i drugie.
Pomiary ze śmigłowca
i analizę laboratoryjną próbek.
Na konferencji ogłosi pan wyniki.
Panie gubernatorze, błagam.
Zachowajmy ostrożność i zaczekajmy na wyniki z laboratorium.
Konferencja może zaczekać do jutra.
Media zażądają dokładnych danych.
To woda filtrowana.
Wypiłby ją pan?
Widzi pan?
Ludzie nie chcą dokładnych danych, tylko pragną czuć się bezpiecznie.
Dziś konferencja.
NADZÓR SANITARNY
Mogę wejść? Dziękuję.
Proszę wybaczyć.
Przepraszam.
Muszę przejść. Pracuję tutaj.
Przepraszam.
- Tam jest kolejka. - Dzięki.
Piłem tę skażoną wodę!
- Wszyscy ją piliśmy! - Tu jest kolejka!
- Proszę na koniec kolejki! - Muszę przejść.
- Dobrze, że przyszedłeś. - Dzień dobry.
Musisz wyszkolić policjantów, jak obchodzić się ze scyntylometrem.
Sprawdzą poziom skażenia wzdłuż brzegów Meia Ponte
i wszystkich jej dopływów.
- Zrobią to ze śmigłowca. - Ale ja…
Pobiorę próbki ze studni i wód gruntowych na skażonym terenie.
I jeszcze z kanalizacji burzowej.
Dobry pomysł.
Márcio, później ponaciskamy laboratorium o wyniki.
- Lecę, bo nie ma czasu. - Dobra.
Márcio.
Musisz mi pomóc.
Dobrze?
Carlos i Lúcio otworzyli kapsułę.
Mieli bezpośredni kontakt z cezem, a wyniki ich badań są kiepskie.
Muszą jechać do Rio.
Evenildo też długo był przy źródle.
Dostał dawkę bliską tej, którą przyjęła jego bratanica.
Trzeba go wysłać.
I Nina, bo ma ranę w pobliżu tętnicy szyjnej.
Ona też poleci.
A co z João?
- Ma poważne rany. - Ale leukogram w porządku.
Spadł mu poziom limfocytów, ale mieści się w normie.
Antônia jest stabilna.
Ma gorączkę i krwawienie wewnętrzne. Musi lecieć.
Czekaj.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Szósta jest oczywiście Celeste.
Wyślemy sześciolatkę do Rio bez jej ojca?
Już ustaliliśmy, że João jest stabilny.
Nie mamy wyboru. Mają tam tylko sześć łóżek.
Już ją oddzielono od mamy.
Boję się, że bez wsparcia
poczuje się samotna i straci wolę walki.
To kogo usunąć z listy?
Jak wdrożymy dobre leki, stan Antônii się poprawi.
Jej pobyt tutaj to dla niej pewny wyrok śmierci.
Tak samo jak dla Celeste, jeśli poleci bez João.
Pobierajcie po dwie próbki na każdy kilometr rzeki.
Jedną z dna, drugą z powierzchni.
Weźmiemy też próbki gleby z brzegów rzeki.
- Ruszajmy. - Dobrze.
Nina.
Spróbuj jeszcze trochę.
Pocenie się pomaga usunąć cez z organizmu.
Świetnie. Tak jest.
Skarbie, wypij więcej.
- Nie. - To dobrze ci zrobi.
- Proszę. - Nie.
- Tylko trochę, skarbie. - Nie.
Proszę cię.
Nie.
Woda ci pomoże.
Wypij choć trochę.
Dobrze, skarbie.
Tak jest, księżniczko.
Wypiłaś do dna.
Zwiększam dawkę leku przeciwbólowego.
Odczujesz ulgę.
Dzień dobry.
Wszystko dobrze?
Carlos, dobre wieści.
- Przenosimy cię do szpitala w Rio. - Co?
To lepiej wyposażona placówka.
Nie mogę jechać do Rio.
Tylko na jakiś czas.
Wrócisz tu, jak tylko wydobrzejesz.
Nie mogę zostawić mamy. Ma tylko mnie.
Będziecie mogli rozmawiać przez telefon.
My nie mamy telefonu.
Możesz do niej pisać.
Nie umiem pisać.
Zróbmy tak.
Powiesz mi, co chcesz jej przekazać,
ja to spiszę i wyślemy ten list twojej mamie.
Co ty na to?
- Dobrze. - Świetnie.
Umowa stoi.
- Porozmawiajmy z panem Evenildem. - Dobrze.
Jak się pan ma, panie Evenildo?
Udało nam się załatwić panu przeniesienie do szpitala w Rio.
Jak to do Rio?
Nie chcę tam jechać.
Tu jest mój dom, moja rodzina.
Nigdzie nie jadę.
Panie doktorze?
Chwileczkę, Darlei.
Tamtejszy szpital jest lepiej wyposażony…
Panie doktorze!
- O co chodzi? - Pominęliście mnie.
Czemu jedni jadą, a inni zostają?
Stan niektórych pacjentów wymaga leczenia w Szpitalu Marynarki Wojennej.
Co pan opowiada?
Jaki znowu stan?
Wszystkich skaziło to samo świństwo.
- Reszta ma tu umrzeć? - Spokojnie, to nie tak.
Chcą się nas pozbyć.
Nikt się tu nikogo nie pozbywa.
Chcemy tylko zapewnić wszystkim odpowiednie leczenie.
Kto tam pojedzie?
Przenosimy Celeste, Evenilda, Ninę, Lúcia, Carlosa
i Antônię.
Jak to? Moja córka pojedzie tam sama?
Wykluczone.
Jak dziecko ma jechać do Rio bez rodzica?
- Macie nas gdzieś! - Bez taty nie pojedzie.
To nie w porządku.
Nie wolno wam nas rozdzielać.
- To kwestia logistyki. - Czemu nas rozdzielacie?
Muszę z nią jechać.
- Nie chcemy was rozdzielać. - Nie chcę jechać do Rio.
To nie w porządku.
Mała ma sama jechać do Rio?
- Spokojnie. - Co wy sobie myślicie?
- Uspokójcie się. - Po co nas rozdzielać?
Proszę o spokój.
POLICJA FEDERALNA
Panie Clóvis, czegoś tu nie rozumiem.
Czemu budynek byłego Instytutu Radioterapii
nie był zabezpieczony?
Nie było tam bramy, ochrony. Niczego.
Zabezpieczony przed czym?
To nie był nasz majątek.
Z dokumentów wynika, że tamten grunt
należy do pańskiej firmy.
Owszem, grunt tak.
Ale budynek i jego wyposażenie należą do Instytutu Radioterapii.
Od którego kupił pan ten obiekt.
Kupiliśmy go od organizacji Santa Casa.
Jaką rolę odegrał w tym Instytut?
Proszę pytać o to ich albo Santa Casę.
My kupiliśmy tylko teren,
ale okazało się, że stoi tam klinika.
Sprzedano nam ten grunt, choć klinika nadal tam rezydowała.
I nie chciała się wynieść.
W końcu się wyniosła, skoro teraz to pustostan.
Nastąpiło to po długich bojach.
Gdy zaczęliśmy rozbiórkę, wywalczyli nakaz wstrzymania prac.
Jestem właścicielem tego gruntu i nie mogę z niego korzystać.
Czy to nie skandal?
To ziemia niczyja.
Według aktu własności ta ziemia ma właściciela.
A ten aparat z cezem?
Nie widział go pan?
Wyburzyłby pan budynek z tym sprzętem w środku?
Nie jestem lekarzem ani technikiem od rentgena.
Od radioterapii.
Jestem zwykłym biznesmenem.
Byłem przekonany, że to tylko złom.
Nie sądziłem, że właściciel kliniki zostawi tam coś tak groźnego.
To on powinien za to beknąć.
I ludzie z Santa Casa, którzy narobili tego całego bajzlu.
- Zważymy pana. - Dobrze.
Proszę tutaj.
Jakieś wieści?
Cóż…
nic pani już nie grozi.
Za 15 dni proszę się zgłosić do Szpitala Chorób Tropikalnych
na badania kontrolne.
A teraz może pani stąd iść.
Dokąd?
Do domu.
Niby jak?
Zabraliście mi ubrania, dokumenty, pieniądze.
Mam wyjść tak, jak stoję?
Proszę zadzwonić po kogoś z rodziny.
Po kogo?
Wczoraj całą moją rodzinę zabrano autobusem do szpitala.
Zawieźcie mnie tam.
Niestety nie mogę nic zrobić.
Proszę znaleźć kogoś, kto pani pomoże.
Tu nie może pani zostać.
Proszę tu usiąść.
Tak.
Pani Catarino!
Mam w torbie czyste ubrania.
Przyniosę je pani.
Mam też jakieś drobne.
Może pani wrócić do domu autobusem.
Dziękuję.
- Żądamy godnych godzin pracy! - Chcemy godnych godzin pracy!
- Opieka zdrowotna nie jest na sprzedaż! - Nie na sprzedaż!
Strajk generalny w całym szpitalu!
- Dziękuję. - Do widzenia.
Strajk generalny w całym szpitalu!
Strajk generalny!
Strajk generalny w całym szpitalu!
STRAJK
Słucham?
Przyszłam odwiedzić rodzinę.
Wstęp tylko dla upoważnionego personelu.
- Przyjęto ich wczoraj. - Wstęp tylko dla personelu.
Proszę odejść.
Jak tam, panie pułkowniku?
Z powietrza nie wykryto skażenia terenu.
Ale się wlecze! Rusz się, człowieku!
Podziwiasz widoki?
Z drogi, do cholery.
Co pani robi?
Muszę coś sprawdzić.
Już to robiłem. Bez rezultatu.
Co to było?
Czy ta ciężarówka była…?
Tak.
To ta ciężarówka.
Hej! Stój!
Hej!
Proszę się zatrzymać!
Stój!
Stać!
Stój!
- Skąd wziął pan te kartony? - Z magazynu w centrum.
- Jest tam tego więcej? - Mnóstwo.
Nie do wiary.
Muszę szybko zawieźć te próbki do laboratorium.
Dobra, zajmę się tym.
Proszę mnie zawieźć do tego magazynu.
- Prowadź mnie. - Powodzenia!
Nikt nic nie wie.
Długo to potrwa?
- Bolą mnie plecy. - Ale tu gorąco.
Ta kolejka się nie rusza.
W ogóle się nie przesuwamy.
Wszystko w porządku.
Pani następna.
Czy wystąpił u pani któryś z tych objawów:
nudności, zawroty głowy, wymioty?
Dziś wymiotowałam.
Miała pani kontakt z cezem czy z kimś nim skażonym?
- Chyba bezpośrednio. - Jest pani w ciąży?
A czemu pan pyta?
Promieniowanie może uszkodzić płód
i wywołać poronienie.
Proszę mnie zbadać.
Dobrze. Ręce szeroko.
Stopa do góry.
Teraz druga.
Proszę się odwrócić.
Gotowe.
Nie jest pani skażona.
Jeśli objawy nie ustąpią,
proszę tu wrócić na powtórne badanie.
Czy ta osoba, która miała kontakt z cezem, była tu się przebadać?
- Dr. Orenstein, prawda? - Tak.
Chodzi o mojego męża Márcia.
Pracuje z panem.
- Miło panią poznać. - Wzajemnie.
- Pani imię? - Bianca.
Pewnie jest pani dumna, prawda?
Márcio świetnie się spisuje.
Mogę z nim porozmawiać?
Nie ma go tu.
Pojechał sprawdzić potencjalne ognisko promieniowania.
Powie mu pan, że tu byłam?
- Oczywiście. - Niech pan nie zapomni.
Bez obaw. Powiem mu.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Celeste musi być z ojcem.
Już oddzielono ją od mamy.
Czemu nie weźmiecie João?
João da sobie tu radę.
Głęboki wdech.
Wstrzymać.
Wydech.
Tak jest.
Co oni tam mają, czego wy nie macie?
Głęboki wdech.
Wstrzymać.
Wydech.
Mają tam tylko sześć wolnych łóżek?
Może mi pan powiedzieć.
Tak.
Nie chcę jednak, by reszta czuła się gorzej traktowana.
- Bo to nieprawda. - Wiem.
Dlatego oddaję swoje miejsce.
Wiem, że tu też się mną pan zaopiekuje.
Niech ojciec jedzie z małą.
Doktorze, przekroczył pan limit ekspozycji.
- Jak ma na imię twoja mama? - Nancy.
Mogę?
Mamo, wysyłają mnie do Rio, żebym szybciej wyzdrowiał.
Nie martw się, wrócę cały i zdrowy.
Śmierć dziecka to dla matki największy ból.
Bóg by ci tego nie zrobił.
Jesteś taką dobrą osobą.
Oby Bóg miał mnie w opiece.
Na pewno ma dla mnie jakiś plan.
Proszę wyjść.
Liczę, że jeszcze cię przytulę.
Proszę się cofnąć.
Pomodlisz się za mnie?
Kocham Cię.
Twój syn, Carlos.
João!
- João! - Nie można wchodzić.
- Celeste! - Ostrożnie.
Moje dziecko!
Czekajcie, to jej matka!
Proszę jej pozwolić.
Mój skarbie.
Cześć, moja kochana.
- Dokąd was zabierają? - Do Rio.
- Do Rio? - Tak.
- De Janeiro? - Tak.
Claudinei jest z Tininhą.
- Musimy iść. - Kocham cię.
Mama cię kocha.
Kocham cię, Catarino.
- Celeste! - Mamusiu!
Kocham cię!
Muszę mieć wyniki do 19.00.
Do roboty!
Pani doktor, mamy wyniki analizy wody ze studni.
Wszystko jest skażone.
Trzeba zniszczyć wszystkie kartony i zamknąć magazyn.
Nie ma mowy.
Mam dzieci, muszę zapłacić pracownikom.
Każdy, kto tego dotknie, zostanie skażony.
Pan nie rozumie, że z tego żyje mnóstwo ludzi.
Naraża pan własne dzieci.
Skąd macie ten towar?
Od zbieraczy.
Czy inne auta też to wywoziły?
Przepraszam.
STOP
Możecie mnie przepuścić? Mieszkam tu.
Nie wolno przechodzić.
Chcę tylko coś stamtąd zabrać.
Teren jest zamknięty z powodu skażenia.
Ale ja tam mieszkam.
Czy może pan wezwać przełożonego?
Nikogo takiego tu nie ma.
Sônia!
- Catarina? - Jak leci?
- W porządku. - Jak chłopaki?
W porządku. Już ci lepiej?
Mówią, że nic mi nie grozi.
João i dzieci są w szpitalu, ale niedługo wyjdą.
Słuchaj.
Przez to promieniowanie zamknęli całą moją ulicę.
Mogłabym dziś u ciebie przenocować?
Problem w tym, że właśnie przyjechały do mnie kuzynki.
- Byłoby ciasno. - Nie jestem skażona.
Widziałam was w telewizji.
Oni wybijają nawet zwierzęta. Muszę myśleć o swoich dzieciach.
Catarina.
- Co u Celeste? - Nie wiem.
Nie chcą powiedzieć.
Pomodlę się za nią. Trzymaj się.
Jaką umowę miała organizacja Santa Casa z Instytutem Radioterapii?
Pani komisarz, dla nas zawsze liczy się dobro ludzi.
Użyczyliśmy Instytutowi grunt,
aby ten mógł tam zbudować klinikę onkologiczną.
Użyczyliście? W zamian za co?
Cóż, to była prywatna placówka,
ale nie chcieliśmy pieniędzy ani podziału w zyskach.
Naszym jedynym warunkiem było
darmowe leczenie naszych podopiecznych chorych na raka,
którzy wymagali radioterapii.
Na początku Instytut chętnie z nami współpracował.
Ale z biegiem czasu
chciwość wzięła górę.
Odmówili darmowego leczenia naszych chorych.
Złamali umowę.
Więc sprzedaliście ten grunt.
Właśnie.
Zanim oni opuścili ten budynek.
SZPITAL MARYNARKI WOJENNEJ
OBSZAR SKAŻONY
UWAGA
Pan Evenildo zostanie tutaj.
A tu pan Carlos.
Zapraszam.
Może położysz się do łóżka?
Tatusiu.
- Tak? - Jestem głodna.
Wkrótce dostaniesz posiłek.
Najpierw zrobimy kąpiel odkażającą,
a potem coś zjesz.
Pokażę panu pański pokój.
Jestem jej ojcem. Zostanę tutaj.
Musimy was rozdzielić dla waszego dobra.
Jeśli będziecie się wzajemnie napromieniowywać,
nie uda nam się was wyleczyć.
INSTYTUT OCHRONY RADIOLOGICZNEJ I DOZYMETRII
Antônia Quadrado?
Antônia Quadrado.
Gotowe.
Dziwne.
- Mocz jest rozrzedzony? - Tak.
Niemożliwe. Wszystko było sprawne.
Zbadam licznikiem Geigera. Może spektrometr szwankuje.
Dobrze.
Esther!
Esther! Działa.
Niemożliwe.
To musiałaby być ogromna dawka.
Myśli pani…
Promieniowanie przekracza skalę aparatu.
- Doktorze Eduardo, tu Esther. - Cześć, Esther.
Mam wyniki badań i nie są to dobre wieści.
Do Szpitala Marynarki trzeba natychmiast przenieść
panów Josiasa, Valência i Artura oraz panią Antônię.
Nigdy nie widziałam tak silnego skażenia cezem.
Ich narządy i tkanki poddawane są ciągłemu promieniowaniu.
Infekcje i anemia będą nie do opanowania.
Dziękuję, Esther.
Doktorze Orenstein.
Witaj, Márcio.
No i co tam?
Śmigłowce nie wykryły zanieczyszczeń cezem wzdłuż brzegów rzeki,
ale odkryłem coś innego.
Czekaj.
Załóżmy, że rzeka jest skażona,
ale może jedynie w niewielkim stopniu?
Słuchajcie.
W próbkach wody ze studni przy domu João
wyszło 514 bekereli na litr.
Pięćset…
- Strasznie wysoko. - Co z innymi studniami?
- I z wodami gruntowymi? - Nie ma jeszcze wyników.
Będę czekać na wyniki w laboratorium.
Jak mam zapewnić opinię publiczną, że ta woda jest bezpieczna do spożycia,
skoro mamy niejednoznaczne wyniki pomiarów brzegów rzeki
i tak mocno skażoną studnię?
Márcio, o co chodzi?
Mam więcej złych wieści.
Carlos i Lúcio zbierali złom i kartony do recyklingu.
Pewnie robili to nadal, będąc już skażeni.
Znalazłem magazyn z wielką stertą radioaktywnej tektury.
Część wysłano ciężarówką
do São Paulo.
Doktorze!
- Co się stało? - Antônia!
Ma drgawki!
Niech ktoś pomoże!
Dajcie mi trochę miejsca!
Tylko spokojnie.
Trzymaj ją za nogę.
William! Weź diazepam!
Spokojnie, pani Antônio.
- Spokojnie. - Trzymaj ją tak.
Proszę oddychać.
- Tak. - Spokojnie!
- Spokojnie. - Już, już.
Możesz puścić.
Spokojnie. Proszę oddychać.
- Powoli poruszaj jej nogą. - Przytrzymaj ją.
Jesteśmy przy pani.
Już.
- Już dobrze. - Musi pan iść.
Już dobrze.
Doktorze.
Zostań z nią.
Nie damy rady tak dłużej.
Już dobrze.
- Wiadomości wieczorne? - Tak.
Chcecie znać stan pacjentów skażonych cezem-137?
Oczywiście.
- Tu może być? - Tak.
Sześcioro pacjentów przeniesionych do Rio ma najlepszą możliwą opiekę,
ale kolejna czwórka wymaga natychmiastowego transportu.
Co stoi na przeszkodzie?
Admirał ma tylko sześć łóżek na tego typu wypadki.
Szpital Marynarki Wojennej posiada niezbędny sprzęt
i personel przygotowany do leczenia takich chorych.
Musimy koniecznie przewieźć tam tych pacjentów.
Dziękuję.
…póki nie przyjdzie tu dyrektor.
Jeszcze chwilę.
Mam gorący apel do lekarzy i pielęgniarek tej placówki.
Jestem lekarzem.
Rozumiem wasze żądania.
Macie rację.
Ale nie odchodźcie od łóżek!
Obecnie tylko ja i jeden fizyk zajmujemy się
dziesięciorgiem pacjentów z ostrym zespołem popromiennym
bez opieki pielęgniarskiej.
Apeluję do was i wszystkich pracowników służby zdrowia w kraju.
Szukamy hematologów, dermatologów, anestezjologów, chirurgów plastycznych
i pielęgniarek.
Jesteście nam potrzebni.
Zwracam się do was o pomoc.
Zastanówcie się w głębi serca,
po co wybraliście ten zawód.
Jesteśmy na trzecim piętrze. Dziękuję.
Proszę zaczekać.
Wiem, że promieniowanie może przerażać.
Ale istnieją protokoły, które minimalizują ryzyko.
Jestem hematologiem,
leczyłam chorych na AIDS i się nie zaraziłam.
Wielu moich kolegów odwróciło się od nich
z powodu braku wiedzy i uprzedzeń.
Naszą misją jest ratowanie życia.
Jeśli starczyło nam odwagi na strajk i postawienie się władzom,
to miejmy ją także, by pomóc tym pacjentom.
Tchórzostwo nam nie przystoi.
Pomogę panu.
Proszę na mnie liczyć.
Właśnie usłyszeliśmy szczere wyznanie…
Łamistrajk!
No pięknie.
Ciężarówka wyjechała z Goiânii o czasie.
Niedługo dotrze do São Paulo.
Gdy tylko tam przyjedzie,
musicie ewakuować to miejsce i zamknąć cały zakład.
Potem nic nie może tam wjechać ani stamtąd wyjechać.
I ostatnia prośba.
Niech to się obędzie bez zbędnego rozgłosu, dobrze?
Zgadza się.
Tak, tak.
Dobrze, dziękuję.
Instytut Miar i Wag zamknie papiernię.
Wyobrażam sobie minę gubernatora
na wieść, że problem dotarł do São Paulo.
Spokojnie, radzimy sobie z tymi skażonymi kartonami.
Wszystko jest pod kontrolą.
I po konferencji prasowej…
Po konferencji prasowej…
wytłumaczę to gubernatorowi.
Coś nie tak?
Po prostu nic dziś nie jadłem.
Coś panu przyniosę.
Nie, Márcio.
Dziś jest Jom Kippur.
To najważniejsze święto w żydowskim kalendarzu.
Mogę zjeść dopiero, gdy na niebie pojawi się pierwsza gwiazda.
- Wody? - Nie.
Przepraszam, ale…
poszczenie w takim momencie to czyste szaleństwo.
Tak.
Wiesz, wszystko, co robimy, niesie konsekwencje.
Ale czasem to, czego nie robimy,
niesie jeszcze większe konsekwencje.
Mógłbym teraz być w domu, z rodziną…
Bianca. Cholera!
Twoja żona? Była tu.
Tutaj?
SZPITAL MARYNARKI WOJENNEJ
Jak tylko wrócą, musimy…
…najlepszą możliwą opiekę.
Ale kolejna czwórka wymaga natychmiastowego transportu.
Co stoi na przeszkodzie?
Admirał ma tylko sześć łóżek na tego typu wypadki.
Szpital Marynarki Wojennej posiada niezbędny sprzęt
i personel przygotowany do leczenia takich chorych.
Musimy koniecznie przewieźć tam tych pacjentów.
Przepraszam, admirale.
Lekarze i pielęgniarki chcą z panem rozmawiać.
Mogą wejść?
O co chodzi?
Chcemy zgłosić się na ochotnika,
by szpital mógł przyjąć więcej ofiar skażenia cezem-137.
Dobry wieczór.
Ile kosztuje bilet do Rio de Janeiro?
Wystarczy. Dłużej nie dam rady.
Dobrze się wypociłeś.
Pora zażyć lekarstwo.
Nic z tego. Nie wiem, co to za świństwo.
I włączcie tu klimatyzację,
bo wszyscy pocimy się tu jak szczury.
Nie możemy włączać klimatyzacji.
Jest częścią wspólnego obiegu i mogłoby dojść do skażenia innych sal.
Raimundo, zobacz.
To tak zwany błękit pruski.
Pomaga usunąć cez z organizmu wraz z kałem.
Bez obaw, twój organizm go nie wchłonie.
„Bez obaw…”
To niebieskie wygląda jak ten syf, przez który tu jestem.
Słuszna uwaga, ale pomyśl o tym tak:
to dobre niebieskie wyłapuje złe niebieskie w twoim ciele.
I wychodzą razem.
Posłuchaj.
To coś tutaj…
może uratować ci życie.
Dlatego skoro każemy ci to wziąć, to musisz nas słuchać.
Nawet cię nie znam.
Zażyję ją…
jeśli zdejmiesz maskę i pokażesz gębę.
Masz niską odporność.
Bez maski mógłbym cię zarazić jakąś groźną bakterią.
Ta maska jest dla twojego dobra.
Ten lek też.
Dziękuję.
Teraz dajcie mi spokój.
To lek zwany błękitem pruskim.
- Proszę. - Raimundo też go dostał?
Wspaniale.
Trudny z niego pacjent, co?
Miał ciężkie dzieciństwo.
Stary go bił, więc uciekł z domu.
Bywa agresywny, bo ludzie źle go traktują.
Jedyną osobą, której słuchał, była Antônia.
Opiekowała się nim od dziecka.
Mówię to tylko dlatego…
bo czasami jest krnąbrny,
ale wkrótce się uspokoi i będzie współpracował.
- Dzięki za informację. - Jasne.
Przepraszam.
Raimundo, mogę wejść?
Raimundo?
Raimundo uciekł!
- Raimundo uciekł! - Co?!
- Darlei! - Raimundo uciekł!
Wiesz, gdzie on może być?
Skarbie?
Bianca?
Tato?
Márcio?
Gdzie Bianca?
Bianca?
Powiedziała, że skoro ciągle cię nie ma,
to woli wrócić do domu.
Prosiłem ją, by została, ale się uparła.
Chciała jechać na lotnisko sama, więc ją zawiozłem.
Pokaż, jak wbijasz tę.
Ribamar, polej mi jednego.
- Czy to nie Raimundo? - Tak, ten ze złomowiska.
Co jest? Wypisali cię?
Tak. Daj mi to, co zwykle.
O kurwa! Co to za dziwne wdzianko?
- Nawiałeś ze szpitala? - O co chodzi, Zé?
Chcesz nas zarazić? Wypad.
Przestań, Batista.
Nalej mi kieliszka.
Odejdź, bo wszystkich zarazisz.
Nalej mi tylko jednego!
Wynocha!
Wracaj do gry.
No nalej mi jednego.
Nie ma mowy. Wynocha.
- Wynocha! - Mam. Nalej mi gorzały.
Gdzie teraz?
Darlei twierdzi, że Raimundo tu przesiaduje.
Jesteśmy blisko.
Zostańcie tam, a my będziemy tu.
Powodzenia.
Dziś ważny dzień.
- Dobry wieczór, Marta. - Cześć.
Przyszły wyniki?
Jeszcze nie.
Ale ma pan odczyty z powietrza, prawda?
Nie wykryli skażenia, ale to nie znaczy…
Proszę mówić jasno i konkretnie.
Zdoła pan uspokoić opinię publiczną?
Świetnie.
Doktorze Orenstein.
Márcio. Co tam?
Mamy już wyniki?
Jeszcze nie.
Wszystko dobrze?
Proszę się o mnie nie martwić.
Powodzenia.
Raimundo, wynoś się stąd!
- Zostanę, gdzie zechcę. - Won!
I co chcesz mi tym zrobić?
Nie celuj tym we mnie!
- A ty, Zé? - Cofnij się!
Tam.
Odejdź! Nie dotykaj mnie!
Wynoś się!
- Nie! - Zatłukę cię!
- Na litość boską! - Nikogo nie zarazisz!
Rzuć broń!
Spokojnie!
Czekaj!
Porozmawiajmy.
- Nie ma o czym. - Spokojnie.
- Trzeba sprzątnąć tego gnoja. - Spójrz na mnie.
Jesteśmy lekarzami i zabieramy go do szpitala.
- Rzuć broń! - Lepiej posłuchaj.
- Już dobrze! - Rzuć to!
Tak jest. Ręce na głowę!
Odwróć się.
- Raimundo. - Odwróć się.
Hej.
- To ja. - Ręce za plecy.
Poznajesz mnie?
Wracajmy do szpitala.
Chodź ze mną.
Tak.
Dobrze.
Są! Dzięki!
Dobry wieczór państwu.
Witam mieszkańców Goiânii.
Przychodzimy z uspokajającymi wieściami.
A nikt nie przekaże ich jaśniej
i nie udowodni lepiej, że miasto jest bezpieczne,
niż dyrektor Narodowej Komisji Jądrowej,
doktor Beny Orenstein.
Panie doktorze.
Dobry wieczór.
Sprawdziliśmy scyntylometrami brzegi rzek zasilających miasto
i nie wykryliśmy żadnego skażenia powyżej ustalonych norm.
Zatem nawet jeśli odrobina cezu trafiła do wody,
to nie stanowi to zagrożenia.
Czyli woda jednak jest skażona?
Nie. Tego nie powiedziałem.
Czy cez mógł dotrzeć do domostw?
Doktorze, proszę wyjaśnić mieszkańcom Goianii.
Czy ich woda jest skażona, czy nie?
Czy wodę z kranu można bezpiecznie pić?
Czy mieszkańcy piją skażoną wodę?
Przepraszam.
Jest czysta.
Pragnę przekazać mieszkańcom Goiânii,
że woda w tym mieście jest w 100% bezpieczna.
Jedyna studnia ze skażoną wodą została już zamknięta.
Wyniki ma pani doktor Paula Matos.
Obecnie naszym priorytetem
jest usuwanie ognisk skażenia w całym mieście.
Doktorze, otrzymałam informację
o ciężarówce ze skażonym papierem,
która wyjechała z Goiânii do papierni w São Paulo.
Czy CNEN o tym wiedział?
Papiernia została już zamknięta, a sytuacja jest opanowana.
Zataił pan ten fakt przed opinią publiczną?
Czy istnieje ryzyko, że Goiânia wysyła skażony towar
do reszty kraju?
GRANICA STANOWA GOIÁS - MINAS GERAIS
SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz WYDARZENIAMI