RADIOAKTYWNY KRYZYS
DZIEŃ 6
Panie Evenildo?
- Co się dzieje? - Brak tętna.
- Saturacja spada. - Rurka siedem i pół.
Przejmij.
Walcz, Evenildo.
Wentyluj go.
Jeden.
Dwa.
Nie reaguje.
Walcz, Evenildo.
Márcio!
Policzę beczki na zewnątrz.
Już dobrze.
Nie zrobię ci krzywdy.
Spokojnie.
Márcio!
Wstawaj.
Już dobrze.
Pokaż.
Już po wszystkim.
Dziękuję.
Wyjdziemy?
Teraz na wprost.
Darlei, chodź i zobacz.
Doktorze.
Nic nam nie grozi, gdy to skażone coś jest w pobliżu?
Jeśli nie będziecie się przytulać, to nic wam nie będzie.
- Tutaj? - Tak.
Ten playboy zamknął nas na stadionie i nawiał?
- Raimundo, proszę. - Przestań.
Wystarczy.
Co ci daje wszczynanie kłótni?
Otwórz oczy, Darlei.
Gość zgrywa bohatera.
Nie chce się z tobą kumplować.
SZPITAL MARYNARKI WOJENNEJ
- Doktor Eduardo? - Nádia? Miło mi.
Josias ma 39ºC i nie dostał jeszcze leków, a Antônia jest ustabilizowana.
- Zajmij się nią. - Ostrożnie.
Towarzyszu Owieczkin! Miło pana widzieć.
Eduardo, to mój zespół z Rosji.
Nie macie tu odizolowanej strefy dla osób skażonych?
To wszystko, co mamy.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Panie doktorze.
Czemu nie mogę zobaczyć Evenilda?
Nie chcecie mi powiedzieć, że mój mąż nie żyje?
Zatrzymajmy się.
Co pan robi?
Ona chce zobaczyć męża.
Pokazuję go pani, żeby panią uspokoić.
Rozumiem.
Będziecie rozdzieleni, bo ma pani teraz niską odporność.
Dobrze się nim opiekujemy.
Wyniki badań są stabilne.
- Jest w śpiączce. - Boże.
Doktorze.
Chodźmy, zanim on się wścieknie.
Dobrze, dziękuję.
To Tininha?
- Została tu przeniesiona. - Tininha?
Ciebie też tu przywieziono?
- Czemu jest na noszach jak Celeste? - Nie rozumiem.
Jak się masz?
Co u Celeste?
- Jak się trzyma? - Dobrze.
João, wracaj do swojego pokoju.
Eduardo, musimy porozmawiać.
Esther jest naszym fizykiem.
Zajmuje się badaniami laboratoryjnymi.
- Laboratoryjnymi? - Tak.
To czemu tu się naraża?
Widząc pacjentów, lepiej rozumiem dane.
Oszaleliście?
Co tu się wyprawia?
WEDŁUG WŁADZ ODPADY RADIOAKTYWNE NIE ZOSTANĄ W GOIÁS
MAPA OKOLIC GOIÂNII
- Przywykłeś już do nowego biura? - César.
- Miło cię widzieć. - Nawzajem.
Jak ci minął lot?
Był koszmarny.
- Przeczytałem to w samolocie. - Widziałem to.
On teraz nie ustąpi.
Jestem tu, by go do tego nakłonić.
Ale musisz mi pomóc.
To on.
- Witam w Goiânii. - Dziękuję.
Dzień dobry.
- Jak leci? - Roberto.
Panie gubernatorze, przykro mi, że umowa na soję nie wypaliła.
Mnie jest bardziej.
Z powodu soi i ryżu, których nawet miejscowi nie chcą kupować.
Wszystkich wystraszył transport skażonych kartonów
wysłanych z Goiás do São Paulo.
Teraz pan rozumie, dlaczego prosiłem o dyskrecję.
Czytałeś wiadomości?
Tak.
Przemyślmy to na spokojnie.
Te beczki emitują silne promieniowanie.
Przewożenie ich przez cały kraj to fatalny pomysł.
Kilometr w tę czy w tamtą nie zrobi większej różnicy.
Co będzie, jeśli któraś z beczek pęknie
i cez skazi także inne stany?
To nie będzie już mój problem.
Jak przekonasz władze innego stanu do przyjęcia tych odpadów?
CNEN jest agencją federalną?
- Owszem. - To dobrze.
Doktor Orenstein sporządzi listę miejsc składowania poza Goiás.
A ty, jako szef CNEN-u, wykorzystasz swoje wpływy,
by przekonać, kogo trzeba.
Pomóżmy sobie nawzajem.
Przypomnę tylko,
że to na was spoczywa odpowiedzialność
za porzucenie w centrum Goiânii tego aparatu z cezem.
Czekam na panów propozycje. Życzę miłego dnia.
Mówiłaś, że jest ci smutno, bo wypadają ci włosy.
Dzień dobry.
Jak je obetniemy, to wyrosną mocniejsze.
- Nie. - Cześć, księżniczko.
Jesteś Celeste?
Nazywam się Esther. Miło cię poznać.
Jest pani lekarką?
Nie.
- Wyglądam na lekarkę? - Tak.
Ale nią nie jestem.
Pamiętasz te kubeczki, do których musisz ciągle siusiać?
- Tak. - To właśnie do mnie trafiają.
Ohyda!
Owszem.
Masz takie piękne włosy.
Naprawdę śliczne.
Ale krótkie są teraz bardzo modne.
Kojarzysz księżniczkę Walii?
Ma bardzo krótkie włosy.
Glória Maria też, skarbie.
Przecież ją lubisz.
Jest piękna.
I bardzo mądra.
Tak jak ja.
- Tak! - Tak.
Może na razie podetniemy ci włosy tylko z przodu?
Przejrzysz się w lustrze i jeśli ci się spodoba,
to obetniemy resztę?
Tylko z przodu, żebyśmy mogli zobaczyć.
Dobrze.
Zawsze dostaję trzy takie tabletki.
Jedna wystarczy.
- Co tam? - Będzie dobrze.
Dzień dobry.
Proszę je zażyć.
- Wszystko w porządku? - Zwykle biorę trzy.
Racja.
- Pan żartuje? - Nie.
Chodźmy.
Narażacie ojca na promieniowanie pochodzące od jego córki,
a teraz podajecie chorym absurdalne ilości błękitu pruskiego.
Nigdy wcześniej nie spotkałem się z czymś takim.
Nawet w literaturze medycznej.
Zalecane dawki nie działały przy tak długim okresie ekspozycji.
Kto monitoruje skutki uboczne?
Ja.
Codziennie.
Badania wykazują, że stan pacjentów się poprawia.
Będę w IRD.
Doktorze Eduardo, naprawdę chce pan tak ryzykować?
To moi pacjenci.
- Tak? - Eduardo?
Joana?
Tak.
Słyszałeś o José Carrerasie?
O tym słynnym tenorze?
Leczy swoją białaczkę nowym lekiem,
który mógłby mieć zastosowanie u moich pacjentów.
Terapia wzmacnia układ odpornościowy,
pobudzając produkcję białych krwinek.
Pierwsze słyszę.
Jakieś skutki uboczne?
W przypadku białaczki na razie brak.
- Od kiedy to stosują? - W USA od ubiegłego roku.
FDA to zatwierdziła?
Przefaksuję ci artykuł, który czytałam.
- Autorem jest Richard London. - Trochę ryzykowne.
Dzięki, Joana. Zapoznamy się z tym.
Eduardo, przemyśl to.
Ten lek może pomóc waszym pacjentom, a zwłaszcza Celeste.
Dobrze.
Dziękuję, Joana.
Powiedziała: Richard London?
Tak, to autor tej terapii na białaczkę.
- Zna pan go? - Tak.
To szarlatan.
Ale zachowam zdanie dla siebie, bo i tak mnie pan nie posłucha.
A może jednak?
Nie w tym rzecz, prawda?
Sprowadzam eksperta z Czarnobyla, a wy ignorujecie jego opinie.
Eduardo nie jest ekspertem, bo jest Brazylijczykiem?
W Czarnobylu ekspozycja trwała zaledwie kilka minut.
Tu ludzie mieli kontakt z cezem przez kilka dni.
To wszystko zmienia.
W porządku.
Podawajcie dalej wyższe dawki błękitu pruskiego.
Ale Esther, proszę.
Ty, Eduardo i Loureiro
musicie wszystko z nim konsultować.
Facet przywiózł ze sobą cały zespół lekarzy.
Nie możemy ich teraz stracić, jasne?
Tak.
Umowa stoi.
Dziękuję.
SZPITAL MIEJSKI W GOIÂNII
Przepraszam.
Boli.
Dzień dobry.
Wie pan, jak się czuje moja siostrzyczka?
Przykro mi, ale nic nie wiem.
- Nie możecie mnie wysłać do Rio? - Już o tym rozmawialiśmy.
Márcio, wiesz dokąd wysłali Catarinę?
To mama Claudineia i Celeste.
Zajmuję się tylko usuwaniem skażenia.
Nic nie wiem o ofiarach.
SCHRONISKO TYMCZASOWE
ZAMELDOWANIE: 19.00 WYMELDOWANIE: 9.00
To pani łóżko.
Właśnie zmieniłam pościel.
To tu mamy mieszkać, dopóki nie odzyskamy domów?
Jest pani matką tej małej?
Lepiej się czuje?
Nie wiem.
Słyszę o niej tylko w telewizji.
Nawet pani nie może jej odwiedzać?
Nie stać mnie na bilet do Rio.
Nie mogę nawet odwiedzić syna w tutejszym szpitalu.
Proszę. Czysty ręcznik.
Mogę pani pomóc znaleźć pracę.
Jeśli pani chce.
- To właśnie te obszary. - Chwileczkę.
Tylko te dwa miejsca są bezpieczne?
„Tylko”?
A ile jest tych beczek?
Jakieś 2500.
Do tego co najmniej 1200 pudeł.
Za dużo.
Myślałem, że chodzi panu o tereny poza stanem Goiás.
Teraz interesują mnie tylko te tereny w Goiás, o które pana pytałem.
Nic już nie rozumiem.
Gubernator powiedział mediom, że te odpady tu nie zostaną.
Czy on w ogóle wie, o co pan mnie prosi?
Proszę tylko o analizę do celów badawczych.
To tylko studium przypadku.
Zatem nie pogniewa się pan, jeśli najpierw zadzwonię do gubernatora?
Proszę wybaczyć.
Panie Fernandes.
No dobrze.
Ten raport ma wskazać odpowiednie miejsce składowania cezu.
Przez niedbalstwo właścicieli kliniki może umrzeć mnóstwo ludzi.
Wielu może też umrzeć przez błędy popełnione przez nas,
czyli przez osoby, które miały nadzorować tę sprawę.
Nie mogę sobie pozwolić na żadne błędy w tym raporcie.
I musi mi pan w tym pomóc.
Proszę.
Dobrze.
Nie może zrobić sobie przerwy?
Márcio, wystarczy tej jazdy na rowerze.
Dość się spociłeś.
Przejrzałam badania. Masz lekką anemię.
I nieco zaniżony poziom limfocytów.
Ale byłeś długo wystawiony na działanie cezu,
więc uznajemy cię za skażonego.
Jak długo tu zostanę?
Trudno powiedzieć.
Dla nas to też nowe doświadczenie.
Ale będziemy mieć na ciebie oko.
Zostawię was.
Dziękuję.
Nie miałem odwagi powiedzieć Biance…
że jestem skażony.
Głowa mi pęka.
Nie mogę zebrać myśli.
Coś cię boli?
Czuję ból i strach.
Strach przed wyznaniem jej prawdy.
Przed powrotem do domu…
i tym, że już tam nie wrócę.
Boję się, że ją stracę.
Przytłaczające uczucie, co?
Mimo tych okropnych okoliczności…
rzadko kiedy w mojej pracy czułem się tak bardzo potrzebny.
I paradoksalnie…
rzadko kiedy czułem się tak bezradny.
Coś o tym wiem.
Ale zawsze mamy wybór.
Zawsze.
Posłuchaj.
Będę się za ciebie modlić.
Ale powiedz Biance.
Słucham?
Cześć, kochanie.
Jak się masz?
Jestem wykończona.
Mam dość samotności
i sprawdzania klasówek,
choć lekarka powiedziała, że mam anemię.
Anemię?
Jakie dała ci zalecenia?
Mam brać suplementy i unikać stresu.
U ciebie w porządku?
Dzwoniłam do twojego taty. Mówił, że jeszcze nie wróciłeś.
Gdzie jesteś?
Zatrzymałem się w hotelu.
Dlaczego?
Miałeś kontakt z cezem?
Nie, skarbie.
To tylko środek ostrożności.
Na pewno? Nie podoba mi się to.
Mówisz mi prawdę
czy próbujesz mnie uspokoić?
Skarbie.
Szczerze mówiąc, źle się czuję.
A to dlatego, że za tobą tęsknię.
Odpocznij, dobrze? Klasówki nie uciekną.
Niestety nigdzie nie uciekną.
Niestety.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Twój synek też.
DZIEŃ 15
Panie José Miguelu…
Guerra.
Zabrał pan drzwi, dachówki,
barierki i stolarkę z kliniki byłych wspólników,
ale zostawił aparat z cezem.
Zdemontowałem drzwi, ale nie pozwolono mi ich zabrać.
Sama pani widziała, ile dostałem za swoje udziały w klinice.
Zainwestowałem w to miejsce i miałem prawo tak zrobić.
Nie pomyślał pan, że nikt nie włamałby się do budynku
z drzwiami, oknami i dachem?
Nie wiedziałem, że aparat wciąż tam jest.
Wspólnicy chcieli się go pozbyć.
Na pewno zostawili go tam celowo,
by uniknąć kosztów i pozbyć się problemu.
Kiedy dostanę resztę opracowań, o które pana prosiłem?
Raport, który pan otrzymał, jest przecież kompletny.
A gdzie propozycje miejsc składowania w innych stanach?
Może trochę zmienimy to opracowanie.
César, w moim raporcie podałem listę odpowiednich miejsc.
Jest tam wszystko, czego wam trzeba.
Skoro gubernator chce wywieźć cez poza stan,
niech sam zrobi badania.
Beny.
Nie radzę się sprzeciwiać.
Ja się tym zajmę.
Wyluzuj.
Catarina?
Tak?
STREFA SKAŻONA
Proszę się cofnąć.
Chwileczkę.
Cześć, mamo.
- Mamo. - Cześć, kochanie!
Mój skarbie.
- Tęsknię. - Jak się masz, synku?
- W porządku. - Tak?
Claudinei, spójrz mamie w oczy.
Dobrze się tu tobą opiekują?
Tak, mamo.
- Czujesz się lepiej? - Tak.
Słowo honoru?
Tak.
A Darlei i Raimundo?
- Nic im nie jest. - Tak?
To dobrze.
Zabrali Celeste.
Tylko tata mógł z nią pojechać.
Bogu dzięki.
Gdybyś pojechała do Rio,
nie zniosłabym rozłąki z całą waszą trójką.
Zostałeś tu, bo już zdrowiejesz.
Nie przejmuj się, skarbie.
Mama ma już bilet do Rio de Janeiro, by odwiedzić Celeste.
Cudownie.
Serio?
Zobaczę ją.
Zabierz jej te ciastka, które tak uwielbia.
Oczywiście, że zabiorę.
Tobie też je przyniosę. Zjesz je?
- Tak. - Obiecujesz?
Obiecuję.
Mój synku.
Claudinei, musimy już iść.
Pa, mamo.
Mama bardzo cię kocha.
Nie zapominaj o tym.
Ja ciebie też.
Słuchaj lekarzy.
Będę.
- Dobrze? - Chodźmy.
Kocham cię, Claudinei.
Ja ciebie też.
Pa, skarbie.
Będę królową,
lekarką…
No proszę.
…i będę latać samolotem.
Dobry plan.
Ale żeby to wszystko robić, musisz być silna, prawda?
Może zjemy tę zupę?
- Nie. - Chociaż trochę.
- Trochę. - Nabierzesz sił.
- Dobrze. - Tak.
Proszę.
Podmuchaj, jeśli jest za gorąca.
O tak.
Teraz mięsko.
Wybudził się pan.
Dzień dobry.
Wygląda pan na wystraszonego. Zobaczył pan ducha?
Mam przerąbane, co?
Skądże.
Ale przez tydzień był pan w śpiączce.
- Cholera. - Tak.
Jak się pan czuje?
Zaschło mi w ustach i boli mnie gardło.
Jakieś nowiny o mojej żonie?
- Jest tu. - Antônia?
Jesteście teraz razem.
Czyli ona też choruje, tak?
Proszę powiedzieć prawdę.
Ucieszy się, że się pan wybudził.
Chcę ją zobaczyć.
To pilne.
Chodzi o Antônię?
O nią, prawda?
Chodzi o Antônię?
- Spokojnie. - Tininha?
- Co się stało z moją Antônią? - Tylko spokojnie.
- Zaczęło się teraz? - Tak.
Dobra.
Trzeba zrobić kolejną transfuzję.
- Dobrze. - Słyszy mnie pani?
Proszę na mnie spojrzeć.
Rozejrzeć się. Spojrzeć w górę.
Podaj płyny.
Mam krew.
Zostań tu na czas transfuzji.
Pogadam z Owieczkinem.
Zaraz wracam.
Chyba pora na terapię eksperymentalną.
Nie, trzymajmy się protokołu.
Rozumiem, ale to nie jest Rosja. Musimy być elastyczni.
My?
To pan bierze ryzyko.
I to pańscy pacjenci.
Sam błękit pruski nie zdoła usunąć cezu z ich organizmów.
Trzeba wzmocnić odporność, bo promieniowanie mocno ją osłabiło.
Terapia, którą proponuje doktor Joana, ma właśnie to na celu.
Rozumiem.
Ale Owieczkin wyraził się jasno.
To jest zbyt ryzykowne.
Przyleciałeś z Goiânii do Rio, żeby nam tego zabronić?
Też popierasz to szaleństwo?
Dotychczasowa terapia się nie sprawdza.
Nie brzmi przekonująco.
Porozmawiajmy bezpośrednio z autorem tego opracowania.
Słyszałem, że cieszy się kiepską reputacją.
- Według Owieczkina? - Daj spokój.
Może stworzymy komisję przy Ministerstwie Zdrowia?
Wezwiemy innych lekarzy i wysłuchamy ich opinii.
Powtórzę to, co powiedział nasz konsultant.
Zastosowanie słabo sprawdzonej terapii
jest bardzo ryzykowne.
Zgodziłeś się na zmianę dawki błękitu pruskiego
mimo sprzeciwu konsultanta. Skąd teraz ten opór?
Zastosowaliśmy większe dawki, ale to nic nie dało.
Nie widać żadnej poprawy.
Przepraszam.
Wybaczcie.
Wiem, że ci ludzie żyją dzięki wprowadzonym zmianom…
ale w kwestii alternatywnej terapii zgadzam się z Owieczkinem.
To za duże ryzyko.
Jestem zmęczona tą walką o swoje racje.
Lepiej posłuchaj osoby, której opinię bardziej poważasz.
Rezygnuję ze stanowiska.
Esther.
DZIEŃ 20
Dlaczego z kliniki wyniesiono wszystko oprócz aparatu z cezem?
Fundacja Santa Casa nam to uniemożliwiła.
Po eksmisji nie wpuszczono już nas do środka.
Ponieważ naruszyliście warunki umowy.
Zmyślili tę historyjkę po to,
żeby mogli nas wyrzucić i sprzedać ziemię po wyższej cenie.
Ich pacjenci przez cały czas mieli zagwarantowaną darmową radioterapię.
Czy poinformował pan CNEN, że w budynku pozostał aparat z cezem?
Od początku istnienia kliniki nie odwiedził nas nikt z CNEN-u.
Nie było żadnej kontroli.
Panie Inácio, tak czy nie?
Poinformował pan CNEN?
Oczywiście.
Może to pan udowodnić?
- Catarina? - Tak?
- Zabrałaś gazetę sprzed drzwi? - Tak. Podać ją panu?
Później ją wezmę.
Pani Val, jeśli zna pani kogoś, kto szuka sprzątaczki,
będę wdzięczna za polecenie mnie.
Jasne.
- …w szpitalu miejskim… - Mówią o tej dziewczynce.
…i w Szpitalu Marynarki Wojennej.
A co mnie to obchodzi? Jedna mniej, która roznosi to świństwo.
Według naszych źródeł w Szpitalu Marynarki
stan czterech pacjentów nieco się polepszył,
natomiast sześciu jest w stanie krytycznym.
Wśród nich jest mała Celeste,
która została mocno napromieniowana
po spożyciu cezu-137 w postaci proszku.
Lekarze wierzą jednak,
że dziewczynka i pozostali pacjenci wrócą do zdrowia.
- Słucham? - Esther?
Tu César. Jak leci?
Cześć, César.
Wiesz…
udało mi się przekonać Ministerstwo Zdrowia do tej komisji.
Wróć do IRD.
Potrzebujemy cię.
Wiem.
Potraktuję to jako „tak”.
Komisja zbierze się w Szpitalu Marynarki Wojennej.
Joana jedzie do Rio, by nas wesprzeć.
W składzie będzie też Owieczkin.
Na pewno będzie przeciwny tej kuracji.
Nie mogłem nic więcej zrobić.
César, dokonałeś dobrego wyboru.
Dziękuję.
Gubernator może pana przyjąć.
Doktor Paula nie musi się już martwić o te beczki,
bo jadą one do Serra do Cachimbo.
Z dala od ludzi, jak pan chciał.
„Z dala od ludzi”?
Uskarża się pan na uprzedzenia wobec stanu Goiás,
a traktuje pan stan Pará tak, jakby był on ziemią niczyją.
Rozmawiałeś o tym z prezydentem?
Jak myślisz, kto to nam załatwił?
Przewiozą odpady radioaktywne ponad tysiąc kilometrów,
by pozbyć się ich w regionie bogatym w wody gruntowe.
Spokojnie, Beny.
Jak coś pójdzie nie tak, on zrzuci winę na CNEN.
Przecież po to harujemy,
żeby lekkomyślni politycy robili z nas kozły ofiarne.
- Paula. - Wie pani, co jest lekkomyślne?
Trzymanie tego w mieście!
Doktorze, proszę przyspieszyć prace.
Jutro przyjadą kolejne beczki.
Już poinformowałem media,
że jesteście w pełni odpowiedzialni za prace dekontaminacyjne.
Dziękuję państwu.
- Chodźmy. - César?
Chodź, Beny.
Dżem gruszkowy, lody gruszkowe.
Wiesz, jaki to problem?
To nie jest sezon na gruszki.
Nie znajdę ich w supermarkecie.
Jak tylko wrócę, zdobędę ci te gruszki.
- Dobrze. - Tak?
Będę czekać. Nie zapomnę o tym.
W wiadomościach mówili,
że gubernator wysyła odpady do Serra do Cachimbo.
- Czyli to już koniec? - Co on robi?
Nie powiedział wam?
Muszę ci coś wyznać, ale proszę, nie denerwuj się.
Márcio, na litość boską, nie strasz mnie.
Jestem w szpitalu, bo zostałem skażony.
Ale nic mi nie jest.
Przysięgam.
Jak się czujesz?
Kiedy wyzdrowiejesz?
Co powiedziała lekarka?
Muszę zostać tu nieco dłużej,
żeby przejść jakieś badania.
Ale obiecuję, że już nie będę się narażał.
Miałaś rację.
Nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo ryzykuję,
ale teraz muszę…
Nie…
chcę dokończyć pracę, którą zacząłem.
Jestem jednym z najlepszych w tej dziedzinie.
Przekładam na praktykę wiedzę wyniesioną ze studiów.
Pomagam tu ludziom, którzy wszystko stracili.
Rozumiesz?
Márcio.
Jestem po twojej stronie.
Wspieram cię.
Ale przestań mnie okłamywać.
Jeśli znów mnie okłamiesz, to cię zabiję.
Zrozumiano?
Dobrze, skarbie. Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
Przepraszam za to wszystko.
Naprawdę bardzo cię kocham.
Ja ciebie bardziej.
Przesyłam buziaka. Dla was obojga.
Nie jesteś bohaterem, mądralo.
- Spokojnie. - Nie ma mowy.
Pamiętam, jak nas potraktowałeś.
To gówno wykończy mnie i moją rodzinę.
Patrz.
Ty i twoi ludzie wywołaliście ten syf.
Więc przestań się szczerzyć.
Nie jesteś bohaterem.
Proszę bilet do Rio de Janeiro.
DZIEŃ 22
ODJAZDY
Tininha.
Hej!
Ani kroku dalej!
Źle! Źle!
- Do pokoju. - Evenildo, nie!
Nie możesz tam wejść.
Chcę tylko porozmawiać z żoną.
Wiem, ale jeśli tam wejdziesz,
zaszkodzisz sobie i jej.
- Wracaj do swojego pokoju. - Proszę!
Evenildo! Proszę.
Chodź. Musisz odpocząć.
Ona tam leży. Chcę tylko porozmawiać.
- Nádia! - Później.
- Tak? - Celeste nie reaguje.
- No nie. - Co się dzieje?
- Co to ma być? - O co chodzi?
Moja córeczka.
- Co tam? - Temperatura 40 stopni.
Metamizol i wankomycyna.
- Co się stało? - Proszę stąd wyjść.
Zajmiemy się pańską córką, ale proszę poczekać na zewnątrz.
- Zajmiemy się nią. - To moja córeczka.
- Pierwsze słyszę. - Musicie mieć zaświadczenie.
O jakie zaświadczenie chodzi?
Stwierdzające, że nie jest pani skażona.
- Bez niego nie wpuścimy was do Minas. - Nikt nas nie uprzedził.
Nic na to nie poradzę.
Trzy razy mnie badano i nie dostałam żadnego zaświadczenia.
Macie zaświadczenie?
Nie jestem skażona!
Przestań, Edu.
Stresujesz mnie.
Mamy bronić kuracji o nieznanym działaniu.
Daj spokój. Nigdy nie miałeś wątpliwości?
Codziennie ryzykujemy.
To proste.
Jeśli pacjent umrze bez tej terapii,
winna będzie choroba popromienna.
Ale jeśli pacjent umrze po terapii,
cała wina spadnie na tę metodę leczenia.
Martwisz się o swoją reputację?
Cokolwiek zrobimy, będą winili tylko nas.
Przepraszam.
Jesteście gotowi?
Gdzie ten lekarz, który przed kamerami wzywał kolegów do odwagi?
W przypadku małej Celeste
każda dawka powyżej dwóch grejów może zagrażać życiu.
Celeste przyjęła sześć grejów.
Mimo zastosowania błękitu pruskiego w wysokich dawkach leczniczych,
to nadal nie wystarcza.
Nie dajemy Celeste szansy na przeżycie.
Mała ma zapalenie jamy ustnej,
biegunkę, krwotok jelitowy, adynamię i ciężką postać pancytopenii.
Jeśli nie wzmocnimy jej odporności, umrze w ciągu miesiąca.
Eksperymentalna terapia CSF
to przełom na miarę leków na AIDS.
Terapia CSF jest skuteczna.
Polega ona na podawaniu glikoproteiny, której produkcję hamuje cez.
Organizm produkuje ją, by wzmocnić układ odpornościowy.
Doktorze Eduardo, podziela pan tę opinię?
Dobrze.
Doktor Eduardo i ja
znamy skutki promieniowania
wykraczające poza wszelkie teorie.
Widzieliśmy pacjentów wystawionych na działanie
niewiarygodnie wysokich dawek promieniowania jonizującego.
Drodzy koledzy, zajmujemy się nauką,
a ta ma swoje ograniczenia.
Nie możemy narażać pacjentów
na nieznane skutki uboczne tego leku.
To nieodpowiedzialne.
Okrutne.
Okrutne jest patrzenie na ich agonię,
nie próbując wykorzystać wszystkich opcji.
Mój kolega wspomniał o Czarnobylu.
Media też szukają takich porównań.
Ale to nie jest Czarnobyl.
Tu nie doszło do awarii elektrowni atomowej.
Do tej pory nie było przypadku, by ktoś przez dziesięć dni trzymał cez
w swoim salonie.
To pierwszy raz.
Tak,
w Czarnobylu leczyliśmy wielu pacjentów.
I widzieliśmy mnóstwo zgonów.
Czy gdybyśmy ofiarom obu tych tragedii
zaoferowali nawet nikłą szansę na wyzdrowienie,
to czy nie wybrałyby one tego słabego promyka nadziei,
zamiast nieuchronnej bolesnej śmierci?
DZIEŃ 25
- Proszę. - Dobrze.
SZPITAL MARYNARKI WOJENNEJ
To CSF, doktorze.
Oby zadziałało.
SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz WYDARZENIAMI.