RADIOAKTYWNY KRYZYS
Chcemy wyrazić nasze zdanie na temat wypadku w Goiânii.
Gdy ta wieść do nas dotarła, zwołaliśmy naradę.
Nie spodobało nam się,
że te odpady mają trafić na naszą ziemię.
Dziewięćdziesięciu Indian z plemienia Kayapó protestowało w Brasílii
przeciwko składowaniu odpadów atomowych w Serra do Cachimbo.
Niektórych rzeczy w przyrodzie po prostu nie wolno ruszać.
Trzeba je zostawić w spokoju, bo inaczej się zbuntują.
Protestujący obawiają się,
że odpady z Goiânii zagrożą 1500 rdzennym mieszkańcom stanu…
I mają rację.
Transport beczek ruszy w przyszłym tygodniu.
Musicie mi pomóc przy ich przewozie do Serra do Cachimbo.
- Ale Roberto… - Przepraszam.
Tak?
Nie mam nic do powiedzenia gubernatorowi stanu Pará.
Dobra, połącz.
Słucham?
Wykluczone! Te odpady tu nie zostaną!
Pójdę z tym do prezydenta!
Dziś zaczynamy nową terapię.
Wspaniale, prawda?
Wczoraj w telewizji mówili o pani bardzo miłe rzeczy.
Wspomnieli…
że gdyby nie pani…
skażeniu uległoby znacznie więcej osób.
I to prawda, pani Antônio.
Jest pani prawdziwą bohaterką.
Skarbie.
Tatuś ma coś dla ciebie.
Lekarze opowiadali ci o księżniczkach.
A ja…
opowiem ci bajkę o królowej,
która obcięła włosy na króciutko.
Tak jak ty, skarbie.
Ta śliczna królowa
ma najpiękniejszy głos na świecie.
Gdybyś wiedziała, jak płaczę
I jak błagam
Tatuś bardzo cię kocha, wiesz?
Bardzo cię kocham, skarbie.
Skarbie, słyszysz mnie?
Skarbie!
Skarbie?!
Antônia?
Nie!
Celeste?
Celeste…
- Co jest? - Serce stanęło!
Rozpoczynam masaż.
Ambu. Szybko!
Pomocy!
Skarbie.
Boże, córeczko…
Pomóżcie mi!
Idź do Celeste!
PRECZ Z CEZEM! PRECZ Z CNEN-em
Pani Catarino.
Pani Catarino, proszę.
Opuszczajcie.
Dalej.
Choć CNEN i władze stanu Goiás zapewniają,
że ciała Antônii Quadrado i Celeste dos Passos Quadrado
nie stanowią zagrożenia,
to dziś rano na cmentarzu Parque…
DZIEŃ 30
…doszło do protestów podczas pogrzebu pierwszych ofiar cezu.
Mówiliśmy, że ich tu nie chcemy!
- Nie będą tu pochowani! - Szanujcie naszych zmarłych!
Wynocha!
Nie zanieczyszczajcie ziemi!
- Won! - Nie tutaj!
Precz! Nie tutaj!
Co jest? Uspokójcie się!
Dość tego!
Cofnąć się!
Uwaga, rzucają kamieniami!
To moja córka!
Czekajcie!
- Cofnąć się! - Żądamy szacunku!
- Szanujcie nas! - Dość!
Wynocha!
Wynoście się!
- Wynocha! - Won!
Josias Machado Gomes.
Przyczyna śmierci: niewydolność oddechowa. Zgon: 28 października o 14.00.
Valêncio Freitas Soares.
Przyczyna śmierci: ostry obrzęk płucny. Zgon: 27 października o 19.45.
Wydech.
Jak się dziś czujesz?
Jest mi ciężko.
Życie straciło sens. Co mam teraz robić?
Co u João?
Myśli pan…
że mogę z nim porozmawiać?
Muszę to omówić
z doktorem Eduardem.
Panie doktorze.
Ostatnim razem, gdy chciałem zobaczyć się z Tininhą…
nie pozwoliliście mi, a teraz ona…
Zobaczę, co da się zrobić.
Przepraszam.
Weź głęboki wdech.
Masz zawroty głowy?
Problemy z oddychaniem?
Ból w klatce?
João?
Nieważne, doktorze.
Połóż się.
Oddychaj. Spokojnie.
Słuchaj, Carlos.
Ten nowy lek ma wzmocnić twoją odporność.
Ale nie udało nam się wyleczyć ran na twojej ręce.
Pojawiła się martwica tkanki.
Proszę mówić po ludzku.
Musimy rozważyć amputację.
To może uratować ci życie.
A zatem…
Carlos ma hipotermię.
João ma obrzęk płuc.
I to tuż po podaniu czynnika CSF.
Przypadek?
Ta terapia jest ryzykowna.
Mimo zastrzyków straciliśmy Josiasa i Valência.
Chwila.
To było po czterech dniach zastrzyków.
I obaj zmarli z powodu opornej Klebsielli,
którą zarazili się przed rozpoczęciem tej eksperymentalnej terapii.
Lúcio, Nina i Evenildo robią postępy.
To nie postępy.
Tak czy owak, nie możemy się pomylić.
Jeśli odstawimy CSF, a stan Carlosa się pogorszy,
może go zabić zakażenie ręki.
Jeśli gorączkę wywołała terapia, to może go zabić jej kontynuowanie.
Owszem.
SZPITAL MIEJSKI W GOIÂNII
Cześć, mały.
Pogadasz z wujkiem?
- Raimundo mówił, że João się pogorszyło. - João?
Od kiedy to mówisz do ojca po imieniu?
Odczep się.
Chłopak nie będzie cię szanował,
jak będziesz się płaszczył przed każdym lekarzem.
Jest wściekły na cały świat.
Ty nie?
Claudinei jest mądry, Darlei.
Celowo wścieka się na ojca…
żeby mniej cierpieć, jeśli João też coś się stanie.
Niektórzy wolą samotność, żeby nie doświadczać bólu po stracie.
Hej, Márcio!
Synku.
Synku!
Mój syneczku.
Na pewno możesz wracać do domu?
- Tak, wypisali mnie. - Ale…
Zawieź mnie do Wydziału Zdrowia.
Ale… Márcio.
Pojedziesz do pracy w takim stanie?
Wsiadaj.
Odbiło ci?
Słuchaj.
Do Wydziału Zdrowia.
- Nie! - Ile razy mam ci tłumaczyć?
Nie ma regulacji dotyczących odpadów jądrowych.
Goiás nie da się zrobić w bambuko i te beczki opuszczą mój stan.
Ludzie się boją.
Musimy podjąć zdecydowane działania.
Najlepsze wyjście to budowa składowiska w Abadia de Goiás…
Nie będzie mnie pan uczył, jak mam rządzić stanem.
Obiecałem mieszkańcom, że pozbędę się tych beczek z Goiás.
Chyba że ktoś mi tego zabroni.
My panu zabronimy.
- Słucham? - Co masz na myśli?
Sam pan mówił, że nie ma jeszcze regulacji.
Zatem jeśli otrzyma pan odgórny nakaz zatrzymania odpadów w Goiás,
powie pan, że nie miał wyboru.
Roberto, porozmawiaj z prezydentem.
CNEN ma swoje kontakty w Kongresie, prawda?
Tak.
Czyli mógłbyś to tam załatwić?
Jasne. Mogę od razu się tym zająć.
Cóż,
mając poparcie prezydenta i Kongresu,
moglibyśmy zbudować składowisko, nie czekając na odpowiednią ustawę.
Ale ogłosimy, że to tymczasowe, by uniknąć zamieszania.
Chciałem cię zobaczyć.
Porozmawiać.
Przeczytam ci coś, co napisałem.
Mogę?
No dobrze.
„Moja miłość żyje teraz w ciszy.
Ponoć stała się teraz wspomnieniem.
Gwiazdą na niebie.
Bohaterką.
A ja chciałem tylko, żeby żyła”.
To, czego naprawdę chcę,
to żeby Tininha i Celeste…
bawiły się teraz przed domem, ale niestety tak nie jest.
Nie.
Po tej tragedii, choć nie mogłem, to bardzo chciałem napisać,
że nie ma dnia, żebym nie myślał o tym,
że gdybym nie kupił
tego cholernego pojemnika…
tego przeklętego pojemnika…
to nic by się nie stało, prawda?
Stary, ja…
schrzaniłem.
Po prostu…
nawaliłem na całej linii, João.
Ja…
Wiem…
że nie musisz mi wybaczać,
ale wiesz, bracie…
mimo wszystko cię przeproszę, dobrze?
Przepraszam, João.
Przepraszam, stary.
Ale wiesz, nie możesz być…
taki przybity.
Zrezygnowany.
Musisz wyzdrowieć, João.
Stary…
musisz, kurwa, walczyć!
Wiesz…
jak stracę też ciebie, to mnie kompletnie dobije.
Nie zniosę tego.
Przepraszam, stary.
Wybacz mi.
- César. - Jak się masz?
Dobrze.
To pani Alzira.
- Witam. - Dzień dobry.
Beny,
Alzira doradzi nam, co robić.
Tak?
Prokuratura postawiła panu zarzut
nieumyślnego spowodowania śmierci.
Doprawdy?
Chcą cię wezwać na przesłuchanie.
To dobra wiadomość,
bo będziesz mógł się bronić,
a my będziemy służyć ci wsparciem.
- Przepraszam… - Wypisali cię?
- Nie powinieneś odpoczywać? - Nic mi nie jest.
- Przyjdę później. - Nie, Márcio. Wejdź.
To pan César, przewodniczący CNEN-u.
Miło mi.
Márcio, kiedy wznowimy prace,
mógłbyś się zająć przygotowaniem składowiska?
Oczywiście.
Oskarżyli też naczelnika Wydziału Zdrowia, więc to wykorzystamy.
Według dekretu z 1978 roku instytucją odpowiedzialną za kontrolę
substancji radioaktywnych w Goiás
jest stanowy Wydział Zdrowia.
Może i tak.
Ale ta klinika podlegała również mojemu nadzorowi.
I nie zamierzam się wykręcać.
Beny, taka postawa rzuci cień na cały CNEN.
A…
jeśli teraz stracimy wiarygodność,
to nie uda się nam zbudować składowiska w Goiás.
Czekaj, czekaj.
Jeszcze nie wiemy,
jakie będzie stanowisko Kongresu i prezydenta.
Wiemy, Beny.
Wiemy.
Dobra.
Dzień dobry, obywatele Goiás.
Kongres Narodowy zatwierdził,
a prezydent właśnie podpisał ustawę,
która stanowi, że każdy stan jest odpowiedzialny za składowanie
własnych odpadów radioaktywnych.
Jednak mimo tej decyzji, która zapadła na szczeblu federalnym,
podtrzymuję swoje zobowiązanie
i usunę odpady radioaktywne z centrum Goiânii.
Po szeroko zakrojonych badaniach
rząd stanu Goiás wraz z CNEN-em
wytypował optymalną lokalizację
na tymczasowe składowanie wspomnianych odpadów.
Jest to teren w Abadia de Goiás.
UWAGA STREFA RADIOAKTYWNA
Staniemy się wzorem dla Brazylii i całego świata
w radzeniu sobie z takim zagrożeniem.
Dziękuję.
NADZÓR SANITARNY
DZIEŃ 45
Proszę spojrzeć.
Nie chcemy cezu!
Nie do wiary!
Nie chcemy tu cezu!
Precz z cezem!
Nie dla cezu!
Musimy przejechać.
Nie wpuścimy tej napromieniowanej ciężarówki.
Ale ona nie jest napromieniowana.
Nieważne.
Nie zrzucicie nam tu tej bomby, żeby potem uciec.
To jest całkowicie bezpieczne.
Tak? To zabierz to sobie do domu.
Dzień dobry.
- Jak się pan nazywa? - Dorimar.
Emerson, naczelnik Wydziału Zdrowia.
Odblokujcie drogę, bo chcemy przejechać.
- Nie chcemy promieniowania! - Precz z cezem!
- Precz! - Nie chcemy cezu!
Ludzie! Przepuścimy ich?
Nie!
- Nie chcemy cezu! - Precz z cezem!
Precz z cezem!
Zaręczam, że nie ma zagrożenia.
Ma pan słowo moje i gubernatora!
Precz z cezem!
Niech gubernator sam ze mną porozmawia.
Precz z cezem!
NADZÓR SANITARNY
Kompromitacja władz.
Cez, który wywołał kryzys radiologiczny w Goiás,
wrócił do budynku Nadzoru Sanitarnego
po tym, jak protestujący uniemożliwili wwiezienie go
na teren tymczasowego składowiska…
Ciekawe, ile to jeszcze potrwa.
Dziękuję, Eneida.
Synu, nie rozumiem cię.
Wolisz chorować,
frustrować się i być z dala od żony,
niż wykładać na uczelni?
- Wolałbym coś pomiędzy. - Życie tak nie działa.
Tato, jestem dorosły i znam życie.
Wybacz.
Czasami wyrażam się zbyt stanowczo.
Ale to dla twojego dobra.
Wiem, tato, ale…
Słuchaj.
To nie tak, że nie lubię uczyć, ale też za tym nie przepadam.
Bo nie o tym marzyłem.
Natomiast praca, którą teraz wykonuję, sprawia,
że serce bije mi mocniej.
Będąc w terenie czuję,
że znalazłem swoje powołanie.
Po prostu się martwię.
Czy ta twoja praca zawsze będzie taka ryzykowna?
Nie, tato. Mam nadzieję, że nie.
I mam nadzieję, że nie tak frustrująca.
Jeśli zdam egzamin do służby cywilnej.
Synku, jestem z ciebie taki dumny.
Dobrze, że wdałeś się w mamę.
Jesteś odważny.
I uparty.
Żaden protest cię nie powstrzyma.
Nie tutaj!
Musicie zrozumieć, że stan Goiás już jest napiętnowany
przez cały kraj.
Taka blokada drogi dobije naszą gospodarkę.
A kiedy biznes cierpi, tracą wszyscy.
Wywieźcie te odpady gdzie indziej.
Zatem mamy impas.
Owszem.
Jeśli się nie dogadamy,
utkniemy tu na zawsze.
Ja wiem, jak mogę wam pomóc.
A pan jak nam pomoże?
Jeśli odblokujecie drogę,
obiecuję, że od razu zacznę szukać innego miejsca na to składowisko.
Zgoda?
Takie to proste, co?
Bez konkretnego terminu i gwarancji.
- Dajcie mi tydzień. - Dwa dni.
Do tego czasu nic tu nie wjedzie.
W porządku.
Tak trudno znaleźć inne miejsce?
W 48 godzin to niemożliwe.
Nie wystarczyłoby nawet 48 dni.
W analizach uwzględniłem potencjalne miejsca w całym stanie.
Tylko Abadia spełnia wszystkie wymagania.
A gdybyśmy tak zerwali to porozumienie?
Co masz na myśli?
Protestujący przepuszczają ciężarówki rozwożące towary.
Pojedźmy tam taką ciężarówką.
Najlepiej w nocy, by nie budzić podejrzeń.
Mam złamać złożoną obietnicę?
Zrzuci pan winę na CNEN
i powie, że postawiliśmy pana przed faktem dokonanym.
Cześć, tato.
Słyszysz mnie?
Claudinei, tak?
Twój tata musi mieć maskę tlenową
i ciężko mu się rozmawia.
Ale nas słyszy?
Tak. Dam go na głośnik, dobrze?
Tato?
Jak się masz?
Wybacz, zapomniałem, że nie możesz mówić.
Ale wiedz…
że to nie twoja wina.
Skąd miałeś wiedzieć, że to coś jest niebezpieczne?
Ci, którzy wiedzieli, nie ostrzegli nas.
Mają to gdzieś.
Nikogo nie obchodzimy.
Zależy na nas chyba tylko lekarzom
i nam samym.
Chciałbym, żebyś tu był z mamą.
I moją małą księżniczką.
Tato.
Mama i ja cię potrzebujemy.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek.
Wracaj do zdrowia.
Kocham cię.
Moja ręka!
Spokojnie, Carlos.
Podam ci coś przeciwbólowego.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
Panowie!
Załatwiłem dwóch chirurgów i anestezjologa na jutro.
- Chcecie operować jutro? - Tak.
CSF działa. Wzrósł poziom granulocytów.
Ale nadal jest zbyt niski.
Znajdzie pan jakieś rozwiązanie, czy będzie tylko wyliczał problemy?
Poszukam pielęgniarki i jeszcze jednego chirurga.
Kurwa.
Możecie zagwarantować,
że zespół operujący nie zostanie skażony?
Tego nie da się zagwarantować.
- A jeśli szpital zostanie pozwany? - A jeśli ktoś umrze?
Wydaje się pan bardzo pewny, że ten człowiek przeżyje operację,
choć tego pan nie wie.
Gdyby to było takie proste, nie potrzebowalibyśmy trzech zespołów.
Życie pana Carlosa i tak jest zagrożone.
Bez operacji na pewno umrze.
Mamy już dwóch chirurgów i potrzebujemy jeszcze jednego.
Márcio, słyszysz mnie?
Słyszę cię, Paula.
Ciężarówka numer dwa załadowana.
Przyjąłem.
Dzień dobry wszystkim.
Na wstępie chciałbym wyrazić
moją pełną wolę współpracy,
w celu rozwiania wszelkich wątpliwości.
Chcę także wyjaśnić, na czym polegały moje obowiązki…
Będziemy na miejscu za pięć minut.
Zrozumiałem.
…a także opisać moją rolę w działaniach
mających na celu opanowanie skażenia cezem-137.
Wbrew temu, co twierdzą niektórzy…
Ruszajmy.
Wbrew temu, co powtarzają media,
nadzór nad źródłami promieniotwórczymi znajdującymi się na terenie stanu Goiás
nie leży w gestii Narodowej Komisji Energii Jądrowej,
lecz stanowego Wydziału Zdrowia,
zgodnie z dekretem numer 81384.
Zgodnie z dekretem numer 81384 z 1978 roku.
Należy podkreślić,
że nawet gdyby CNEN sprawował taki nadzór,
to i tak byłoby to niewykonalne,
ponieważ Instytut Radioterapii w Goiânii nie poinformował nas na piśmie,
że na terenie kliniki pozostał sprzęt
zawierający radioaktywny cez-137.
To kolejna nieścisłość
w zeznaniach właścicieli Instytutu Radioterapii w Goiânii,
którą przekazali mediom.
Same ich kłamstwa pokazują…
Ich kłamstwa…
Same ich kłamstwa pokazują,
że bardziej zależy im na ratowaniu własnej skóry
niż na rzetelnym wypełnianiu…
swoich obowiązków.
- Wynocha! - Kurwa.
NIE DLA ODPADÓW
Mieli być trzej chirurdzy.
Nie udało się znaleźć trzeciego.
Jaki jest maksymalny czas ekspozycji?
Spokojnie, będę nad tym czuwać.
Dam znać, kiedy macie wyjść.
A jeśli oba zespoły przekroczą czas?
Zrobimy wszystko, by do tego nie doszło, pani doktor.
Trzymamy kciuki!
Trzymaj się, Carlinhos. Powodzenia.
Dzień dobry, Carlos.
Boję się, doktorze.
Nie bój się.
Wszystko będzie dobrze.
Ufam panu.
Wchodzi tylko pierwszy zespół.
Chodźmy.
Powodzenia, Carlos.
Nie tutaj!
Nie wpuścimy tu żadnej ciężarówki z odpadami.
Porozumienie dotyczyło odblokowania drogi,
a nie składowania odpadów.
Kto negocjował z wami to porozumienie?
Sam gubernator.
Możemy zaświadczyć!
Nie chcemy tu cezu!
Chwileczkę!
Naprawdę chcecie, by te odpady wróciły do miasta?
Tak!
To weźcie sobie po beczce i sami to tam zawieźcie.
Bzdury!
Proszę o spokój!
Tak, zerwaliśmy porozumienie.
Ale co próbujecie w ten sposób chronić?
Nasze rodziny!
- Ziemię! - Zdrowie!
Domy, rodziny, ziemię…
Czyli po prostu czujecie strach.
- Boicie się skażenia? - Oczywiście!
- Pan też? - Tak.
- I pan? I pani? - Tak.
Świetnie. Ja też się tego boję.
Ale bardziej boję się tego, co się stanie,
jeśli te beczki zostaną w centrum miasta.
Musicie komuś zaufać.
Inaczej ten koszmar nigdy się nie skończy.
A tu jest najbezpieczniejsze miejsce do składowania tych beczek.
I nie ja tak twierdzę,
tylko dane.
Dane naukowe.
NIE DLA ODPADÓW RADIOAKTYWNYCH
Udało się.
Sprawdzam krzepliwość.
Świetnie.
Ucisk.
- Ciśnienie spada. - Dalej krwawi.
Podać płyny!
I krew. Szybko!
Za trzy minuty wymiana zespołów.
Już nie wrócicie, bo osiągnęliście limit ekspozycji.
Walcz, Carlos.
Podnieś ręce.
Operacja jeszcze potrwa.
Musimy tam wrócić.
Nikt pani nie powstrzyma.
Ale musi pani wiedzieć, że to niebezpieczne.
Jeśli trzeba, zaryzykuję.
Zaraz wracam.
Promieniowanie zniszczyło tkankę. Nie mogę zatamować krwawienia.
- Ile mamy czasu? - Dwie minuty.
Co robimy?
Teoretycznie żaden lekarz nie może już wejść.
Krwawienie ustaje. Znalazłem naczynie.
Jeszcze jedno osocze i krio.
- Eduardo. - Zostanę.
Ja nie chcę tu dłużej być.
Podać noradrenalinę. Serce ledwo bije.
- Nie chcę już się narażać. - Skup się.
Towarzyszu.
Możemy to za was dokończyć.
Loureiro wszystko nam wyjaśnił.
Zespół drugi wychodzi.
- Jakieś wieści? - Żadnych.
Przyjaciele,
mieliście rację.
Udało się.
Dokonaliśmy tego!
Dobra robota!
Dobra robota.
Doktor Esther,
dziękuję.
Dziękuję.
Twierdzi pan, że Instytut Radioterapii
powinien był was poinformować o porzuconym aparacie z cezem-137?
Tak.
Jak już wspomniałem,
właściciele są zobowiązani zgłaszać wszelkie zmiany dotyczące sprzętu.
W przypadku Goiânii
poinformowano nas tylko o jednym aparacie.
Tym z kobaltem.
Wynika to jasno z dokumentacji CNEN-u.
Chce pan coś jeszcze dodać?
Tak.
Mówiłem o obowiązkach wynikających z litery prawa.
Teraz chcę poruszyć kwestię odpowiedzialności.
Panie Orenstein.
Jako dyrektor CNEN-u
przestrzegałem wszystkich procedur.
Sumiennie wykonywałem swoje obowiązki.
Ale to nie wystarczyło.
Gdybym nie dopuścił do tego,
by sprzęt z cezem został porzucony,
nie umarłyby cztery osoby.
Byłem na pogrzebie dwóch z nich.
Małej dziewczynki pełnej marzeń.
I kobiety…
która działała dla dobra swojej społeczności.
Dla dobra ogółu.
Choć już chorowała,
to zabrała tę kapsułę
z proszkiem, który uznała za toksyczny,
i oddała ją w odpowiednie ręce.
Antônia Quadrado była przykładem odpowiedzialności i odwagi.
Uchroniła innych ludzi przed skażeniem.
Ocaliła im życie,
przypłacając to własnym.
Nie mogę splamić jej pamięci,
wypierając się mojej winy w tej tragedii.
Do skażenia cezem doszło tylko dlatego,
że ludzie odpowiedzialni za tę aparaturę
nie dopełnili swoich obowiązków.
Niektórzy z wygody.
Inni przez pomyłkę, jak ja.
Ale odpowiedzialność
spoczywa na nas wszystkich.
Co teraz, doktorze?
Odpoczywaj.
- Nie masz dreszczy? - Nie.
Mam coś dla ciebie.
Co to jest?
List od twojej mamy.
Przeczytać ci go?
„Mój drogi synku.
Cieszę się, że dobrze się tobą opiekują.
Twój list dodał mi otuchy.
Wszyscy modlimy się za ciebie.
Nie smuć się i myśl o powrocie do domu.
Choć tęsknimy, to wiara dodaje nam sił.
Słuchaj lekarzy
i pamiętaj, że bardzo cię kocham.
Twoja mama”.
Dziękuję.
Już dobrze.
To ze wzruszenia.
Już.
João, przyszły twoje wyniki.
O przepraszam.
- Wrócę później. - W porządku. Mogę?
Proszę.
Dziękuję.
Zobaczmy, co tu mamy.
Limfocyty: 29,1%. Dobrze.
Tu 29,05.
A tu 40, 10 i 80.
Całkiem, całkiem.
I jak?
Dobrze, João!
Nie martw się.
Idziemy?
Do widzenia!
Do widzenia.
Nie może pani wejść.
Wyburzają mój dom.
- Nie ma wstępu. - Chcę popatrzeć.
- Proszę nie wchodzić. - Stój!
Levi.
Przepuść ją.
W gazecie pisali, że to dziś.
Chcę popatrzeć.
Proszę przejść.
Już się zaczęło?
Dalej nie jest bezpiecznie.
Władze pani pomogą.
Chwileczkę.
Ja…
Udało mi się to odkazić.
Wiem, że to niewiele, ale…
Jaka ona śliczna.
To pani odebrała mi córkę, prawda?
Nie zapomnę pani twarzy.
Przykro mi.
- Czy ja też jestem zagrożeniem? - Skądże.
Rozmawiacie z nami tylko pod eskortą policji.
Pani kolega też przyszedł w towarzystwie policjantów.
Ironia losu.
Tak się nas baliście i się chroniliście,
ale to ja pochowałam córkę.
Przykro mi. Naprawdę.
Naprawdę?
Dziękuję za zdjęcie.
Możecie kontynuować.
Czyli nie przechodzisz na emeryturę?
Wyglądasz na rozczarowanego.
Prokuratura wycofała wszystkie zarzuty wobec ciebie.
Cieszę się.
Ale CNEN nadal jest na ich celowniku.
Czego się spodziewasz? Podziękowań?
- Jak leci? - Cześć.
- Dzień dobry. - Roberto.
Panie naczelniku.
Jak leci?
Urzędnicy z resortów zdrowia i pracy
oraz przewodniczący Narodowej Komisji Energii Jądrowej
podpisują właśnie porozumienie
o kontroli sprzętu do radiologii i radioterapii na terenie całej Brazylii.
Inicjatywa ma na celu zapobieżenie takim wypadkom,
jak ten w Goiânii,
gdzie doszło do rozszczelnienia kapsuły z radioaktywnym cezem-137.
Panie Orenstein.
Chciałbym porozmawiać.
Czeka mnie egzamin w Rio.
Bianca już tam jest.
Jest w ciąży.
Muszę wracać.
Musisz czy chcesz?
Chcę, dla Bianki.
A jeśli chodzi o ten egzamin,
to szczerze mówiąc…
wiele się od pana nauczyłem.
Dziękuję.
Będę za panem tęsknić.
Skądże.
Słucham?
Nie będziesz tęsknił, bo będziemy razem pracować.
Poleciłem cię do CNEN-u w Rio de Janeiro.
Tego chciałeś, prawda?
Poważnie?
Dziękuję. Bardzo dziękuję!
Márcio, posłuchaj.
To ja powinienem ci podziękować za to, że z takim oddaniem i odwagą
wziąłeś na siebie obowiązki, które nie były twoje.
A zatem…
do zobaczenia za kilka miesięcy w Rio, kolego.
Dziękuję, Beny.
João.
Dziękuję za wszystko.
Zawsze będę miło wspominać Celeste.
Jesteś dobrym ojcem.
Muszę zaopiekować się synem, bo mnie potrzebuje.
Racja.
Szerokiej drogi.
I bądźcie odpowiedzialni.
Z całym szacunkiem, doktorze,
my byliśmy odpowiedzialni.
Nieodpowiedzialni są ci na górze.
Chodź, João.
Chodź, bracie.
Márcio?
Márcio.
Wiem, że to niewiele.
Mogę?
- Tak bardzo tęskniłem. - I ja za tobą!
Kochanie.
Cieszę się, że tu jesteś.
Tęskniłeś za tatusiem?
Bardzo tęsknił.
Co się stało?
Chodzi o Goiânię?
Chciałabym powiedzieć, że będzie dobrze.
Ja też, skarbie.
Ja też.
SZPITAL MIEJSKI W GOIÂNII
15 GRUDNIA 1987
- Bracie. - Mój Boże!
- Mój bracie! - Moja Celeste…
Tak, słyszałem.
Jak się czujesz?
Chodź, Evenildo.
Chodź tu.
Tęskniłem za tobą, bracie.
Gdzie Claudinei?
Mój synek.
Tęskniłem.
Ja bardziej.
Skarbie.
Wypisujecie nas?
Jeszcze nie. Ale niedługo.
Ale nawet po powrocie do domu
będziecie musieli tu przyjeżdżać
na comiesięczne, a potem na coroczne kontrole.
Zawsze tu będziemy i postaramy się pomóc.
Nie mamy dokąd wracać.
Na razie.
Ja już w nic nie wierzę.
Władze nam coś obiecały, ale ja nie wierzę.
Domu już nie ma.
Masz rację.
Trudno jest im jeszcze zaufać.
Ale wiem jedno.
Choć nie mamy już domów ani dobytku,
to mamy siebie nawzajem.
Musimy trzymać się razem
i walczyć o to, co słuszne.
O to, co nasze.
Bo będziemy walczyć!
Mogą być tego pewni!
Będziemy walczyć.
Wybaczcie mi.
Przepraszam.
WARSZTAT SAMOCHODOWY
57. ULICA
WYPADEK W GOIÂNII UZNAJE SIĘ
ZA NAJGROŹNIEJSZY INCYDENT RADIOLOGICZNY POZA ELEKTROWNIĄ JĄDROWĄ.
PIĘCIU PRACOWNIKÓW INSTYTUTU RADIOTERAPII W GOIÂNII
ZOSTAŁO SKAZANYCH ZA NIEUMYŚLNE SPOWODOWANIE ŚMIERCI.
NARODOWA KOMISJA ENERGII JĄDROWEJ ZAPŁACIŁA MILION REALI ZA LECZENIE OFIAR.
PRZY ODKAŻANIU I OPIECE NAD OFIARAMI PRACOWAŁO PONAD 1000 SPECJALISTÓW.
PROTOKOŁY OPRACOWANE PRZEZ BRAZYLIJSKICH EKSPERTÓW
ZOSTAŁY TAKŻE WDROŻONE
PRZEZ MIĘDZYNARODOWĄ KOMISJĘ OCHRONY RADIOLOGICZNEJ.
W WYNIKU WYPADKU POWSTAŁO PONAD 6000 TON ODPADÓW RADIOAKTYWNYCH.
OD NIEMAL 40 LAT
NA MIEJSCU SKŁADOWANIA NIE ODNOTOWANO ŻADNEGO INCYDENTU.
W BYŁYM BUDYNKU NADZORU SANITARNEGO
MIEŚCI SIĘ TERAZ CENTRUM POMOCY OFIAROM SKAŻEŃ RADIOLOGICZNYCH,
KTÓRE NADAL OPIEKUJE SIĘ OCALAŁYMI Z WYPADKU Z 1987 ROKU.
WEDŁUG STOWARZYSZENIA OFIAR CEZU-137
POZA CZTEREMA PIERWSZYMI ZGONAMI SPOWODOWANYMI SKAŻENIEM CEZEM-137,
ODNOTOWANO JESZCZE 16 ZGONÓW
BĘDĄCYCH NASTĘPSTWEM CHORÓB WYWOŁANYCH PRZEZ PROMIENIOWANIE.
SERIAL ZADEDYKOWANY NAUKOWCOM I LEKARZOM, KTÓRZY NIEŚLI POMOC PO WYPADKU,
OFIAROM ŚMIERTELNYM ORAZ TYM, KTÓRZY PRZEŻYLI
I JUŻ NA ZAWSZE BĘDĄ NOSIĆ BLIZNY PO SKAŻENIU CEZEM.
SERIAL INSPIROWANY PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz WYDARZENIAMI