WEBVTT

00:00:07.382 --> 00:00:10.010 align:center
สวัสดีทุกคน พร้อมกันมั้ย

00:00:10.927 --> 00:00:11.761 align:center
โอเค

00:00:12.595 --> 00:00:18.852 align:center
สุภาพสตรี สุภาพบุรุษ และทุกคน
ขอเสียงต้อนรับเชง แวงค่ะ

00:00:22.605 --> 00:00:26.609 align:center
(เชง แวง: สีม่วง)

00:00:39.664 --> 00:00:42.417 align:center
ว่าไง ดีซี

00:00:46.296 --> 00:00:47.797 align:center
โอ้ แหม

00:00:49.382 --> 00:00:51.634 align:center
ขอบคุณมากที่มาดูกัน

00:00:51.718 --> 00:00:55.388 align:center
ขอบคุณมากที่ให้ผมมาแสดง
หวังว่าทุกคนจะสบายดีนะ

00:00:55.472 --> 00:00:57.057 align:center
ผมรู้สึกดีมาก

00:00:57.140 --> 00:00:59.851 align:center
ผมพยายามกินเบอร์รีให้มากขึ้น

00:01:00.602 --> 00:01:03.980 align:center
ผมชอบกินอาหารที่มีสารต้านอนุมูลอิสระมาก

00:01:04.522 --> 00:01:05.398 align:center
แปลกดีนะ

00:01:05.482 --> 00:01:07.525 align:center
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอนุมูลอิสระคืออะไร

00:01:07.609 --> 00:01:10.236 align:center
รู้แค่ว่าผมต่อต้านมัน

00:01:12.614 --> 00:01:15.325 align:center
ดูเหมือนว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เรากินของอร่อย

00:01:15.408 --> 00:01:18.369 align:center
จะมีสารอนุมูลอิสระที่พยายามจะทำร้ายเรา

00:01:19.454 --> 00:01:23.249 align:center
เนอะ เพราะงั้นหลังผมกินสเต๊กกับมาร์ตินี่แล้ว

00:01:23.333 --> 00:01:25.085 align:center
ผมก็จะเรียกเบอร์รีมา

00:01:26.127 --> 00:01:27.670 align:center
ผมส่งสารต้านอนุมูลอิสระเข้าไป

00:01:27.754 --> 00:01:31.341 align:center
ผมบอกว่า "นี่ เพื่อน ไปจัดการให้หน่อย"

00:01:32.967 --> 00:01:35.053 align:center
"ทำให้ดูเหมือนอุบัติเหตุด้วยล่ะ"

00:01:36.346 --> 00:01:39.390 align:center
บางทีผมก็กินเบอร์รีก่อนกินข้าวเย็นด้วยซ้ำ

00:01:39.474 --> 00:01:41.643 align:center
วางกับดักไว้ก่อนเลย

00:01:43.311 --> 00:01:47.649 align:center
พวกมันไม่รู้หรอกว่ากำลังจะเจออะไร
มันนึกว่ากำลังจะได้ออกซิไดซ์

00:01:50.318 --> 00:01:54.781 align:center
ผมชอบเบอร์รีนะ ชอบมากด้วย
แต่รู้ไหมว่าใครที่รักการกินเบอร์รีที่สุด

00:01:54.864 --> 00:01:57.325 align:center
ลูกเพื่อนคุณไง

00:01:59.410 --> 00:02:01.329 align:center
เวลาเพื่อนพาลูกมาบ้าน

00:02:01.412 --> 00:02:04.374 align:center
รีบเอาเบอร์รีไปซ่อนใต้บรอกโคลีโดยด่วนเลย

00:02:05.500 --> 00:02:07.252 align:center
นี่เป็นบทเรียนราคาแพงจริงนะ

00:02:07.335 --> 00:02:10.421 align:center
เพื่อนพาลูกมาบ้านผม ผมก็เป็นเจ้าบ้านที่ดี

00:02:10.505 --> 00:02:13.842 align:center
ผมเอาขนม เครื่องดื่ม เอาเบอร์รีออกมา

00:02:13.925 --> 00:02:15.552 align:center
พวกเขาแฮปปี้ ผมก็ดีใจ

00:02:15.635 --> 00:02:19.973 align:center
แล้วผมถึงได้รู้ว่า
"ยัยเด็กนี่ไม่รู้เลยสักนิดว่ามันราคาเท่าไหร่"

00:02:21.057 --> 00:02:23.351 align:center
นางกินมูมมามมาก

00:02:24.352 --> 00:02:26.271 align:center
กินเป็นกำๆ

00:02:27.063 --> 00:02:29.941 align:center
ผมไม่เคยเห็นใครถือเบอร์รีแบบนั้น

00:02:31.276 --> 00:02:32.735 align:center
ใครเขากินเบอร์รีแบบนั้นกัน

00:02:32.819 --> 00:02:36.364 align:center
นั่นมันท่าถือหัวใจมนุษย์ในพิธีบูชายัญ

00:02:40.952 --> 00:02:43.204 align:center
ผมไม่พูดอะไรเพราะมันดีต่อพวกเขา

00:02:43.288 --> 00:02:46.541 align:center
แต่ในใจผมนี่แบบ "แบบนี้ไม่ใช่แล้วมั้ง"

00:02:48.626 --> 00:02:51.588 align:center
ผมพยายามทำเฉยๆ แต่ที่จริงคือเซ็งมาก

00:02:51.671 --> 00:02:55.967 align:center
ผมเซ็งมากจนฟังที่พวกผู้ใหญ่คุยกันไม่รู้เรื่องเลย

00:02:57.177 --> 00:03:02.015 align:center
ผมไม่รู้ว่าเราคุยอะไรกันอยู่
เพราะมัวแต่ประเมินความเสียหายอยู่

00:03:03.850 --> 00:03:07.353 align:center
"นี่ไม่เห็นกันเหรอว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
เรากำลังโดนปล้น"

00:03:10.398 --> 00:03:14.360 align:center
ผมไม่รู้จะทำยังไง
ผมพยายามสาธิตให้ดูว่ากินเบอร์รีกินยังไง

00:03:14.444 --> 00:03:16.362 align:center
ผมพยายามทำตัวเป็นแบบอย่าง

00:03:16.446 --> 00:03:20.617 align:center
ผมแบบ "นี่ หยิบทีละลูก

00:03:21.784 --> 00:03:24.037 align:center
ดูมันก่อน ชื่นชมสีสัน เนื้อสัมผัส

00:03:24.120 --> 00:03:26.331 align:center
อยู่กับปัจจุบันกับเบอร์รี

00:03:27.373 --> 00:03:29.042 align:center
เคี้ยวช้าๆ ค่อยๆ ละเลียด

00:03:29.125 --> 00:03:33.338 align:center
พอกินหมดถ้วยนึงก็พอแล้วสำหรับวันนี้ พอแล้ว"

00:03:38.384 --> 00:03:40.553 align:center
แต่น้องเขาไม่เก็ตเลย

00:03:40.637 --> 00:03:44.432 align:center
ผมหงุดหงิดมาก
เลยเริ่มกินเบอร์รีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

00:03:47.143 --> 00:03:49.520 align:center
ซ่อนมันไว้ในหลอดอาหารผม

00:03:52.565 --> 00:03:54.609 align:center
มันเป็นอะไรที่ต้องยอมรับใช่ไหม

00:03:54.692 --> 00:04:00.406 align:center
พอมีเด็กอยู่ในซีน
บรรยากาศมันจะคาดเดาไม่ได้ทันที

00:04:00.990 --> 00:04:01.824 align:center
อะไรก็เกิดขึ้นได้

00:04:01.908 --> 00:04:04.202 align:center
วันก่อนผมไปบ้านเพื่อน

00:04:04.285 --> 00:04:07.413 align:center
แก๊งเพื่อนผู้ชายนั่งล้อมกองไฟดื่มเบียร์หลังบ้าน

00:04:07.497 --> 00:04:09.082 align:center
มานั่งเฮฮาไร้สาระกัน

00:04:09.165 --> 00:04:11.668 align:center
จู่ๆ ลูกเพื่อนผมก็เดินออกมา

00:04:11.751 --> 00:04:13.378 align:center
ถามคำถามใส่พ่อ

00:04:14.087 --> 00:04:18.007 align:center
คืออยู่ดีๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย
ไม่มีบริบทใดๆ ลูกคุณวิ่งมาหาคุณ

00:04:18.091 --> 00:04:22.345 align:center
แล้วซัดคำถามวิทยาศาสตร์ใส่คุณต่อหน้าทุกคน

00:04:24.013 --> 00:04:25.974 align:center
ทีนี้ก็เงียบกริ๊บกันหมด

00:04:27.308 --> 00:04:32.397 align:center
ตอนนี้เพื่อนผมก็พยายามอธิบาย
ว่าดวงจันทร์ทำงานยังไง

00:04:34.190 --> 00:04:36.859 align:center
ผมนี่ลุ้นแทนเขาจนเยี่ยวเหนียวเลย

00:04:36.943 --> 00:04:39.570 align:center
เพราะผมรู้ว่าเขาก็รู้ว่า
พวกเรากำลังฟังอยู่เหมือนกัน

00:04:41.197 --> 00:04:43.616 align:center
เอาจริงๆ พวกเราก็อยากรู้

00:04:44.951 --> 00:04:48.705 align:center
"เป็นคำถามที่ดีนะ ทำไมมันเป็นแบบนั้นเนอะ"

00:04:50.748 --> 00:04:55.378 align:center
เราไม่รู้คำตอบหรอก
แต่เรากำลังตัดสินคำอธิบายเขาอย่างตั้งใจมาก

00:04:57.547 --> 00:04:59.966 align:center
เพราะเวลาเพื่อนอธิบายอะไรให้เด็กฟัง

00:05:00.049 --> 00:05:02.010 align:center
บางครั้งก็ต้องพูดให้มันง่ายลงจะได้เข้าใจ

00:05:02.093 --> 00:05:06.639 align:center
แต่มีบางครั้งที่คุณเริ่มคิดได้ว่า
"เฮ่ย ไม่ดิ นี่เพื่อนฉันโง่จริงนี่หว่า"

00:05:11.102 --> 00:05:14.564 align:center
เด็กๆ นี่ทำให้เราเห็นสภาพตัวเองชัดขึ้นนะ

00:05:14.647 --> 00:05:17.108 align:center
อย่างวันก่อน ผมพาหลานไปสนามเด็กเล่น

00:05:17.191 --> 00:05:20.611 align:center
ทุกอย่างก็สนุกดีจนเธอเล่นบาร์โหนไม่ได้

00:05:20.695 --> 00:05:23.740 align:center
ผมก็แบบ "โอเค
เดี๋ยวลุงสาธิตให้ดูว่าเขาเล่นกันยังไง"

00:05:23.823 --> 00:05:27.744 align:center
แล้วผมก็พบความจริง
ผมสูญเสียพลังบาร์โหนไปแล้ว

00:05:29.120 --> 00:05:33.082 align:center
ผมไม่รู้เลยว่านี่เป็นทักษะ
ที่แค่วัยเท่านี้ก็เสียไปได้แล้ว

00:05:34.083 --> 00:05:38.087 align:center
มันจบแล้ว มันทำให้ผมใจหายนะ
ที่รู้ว่า ณ จุดหนึ่งในชีวิตนี้

00:05:38.171 --> 00:05:41.758 align:center
ผมโหนบาร์เป็นครั้งสุดท้าย

00:05:43.009 --> 00:05:45.928 align:center
แต่ไม่มีใครถ่ายรูปหรืออะไรไว้เลย

00:05:47.847 --> 00:05:49.849 align:center
ตอนแรกผมนึกว่าผมยังไหว ผมชัวร์ป้าบมาก

00:05:49.932 --> 00:05:51.809 align:center
เพราะผมดึงข้อได้ตั้งหลายที

00:05:51.893 --> 00:05:58.191 align:center
แต่บาร์โหนมันคือเอาน้ำหนักตัวทั้งหมด
ไปลงที่มือข้างเดียว แล้วแกว่งตัว

00:05:59.108 --> 00:06:01.652 align:center
เจอแรงจีเข้าเต็มๆ

00:06:03.279 --> 00:06:05.823 align:center
ผมลืมเรื่องแรงโน้มถ่วงไปเลย

00:06:05.907 --> 00:06:09.035 align:center
ผมจับบาร์อันแรก เริ่มเหวี่ยงตัวไปข้างหน้า

00:06:09.118 --> 00:06:11.662 align:center
แล้วพอแรงจีเริ่มเพิ่มขึ้น

00:06:11.746 --> 00:06:14.165 align:center
ผมก็รู้สึกเจ็บจึ้กตรงนี้

00:06:15.792 --> 00:06:17.627 align:center
กล้ามเนื้อหัวไหล่ผม

00:06:18.753 --> 00:06:21.464 align:center
มันแบบ "ปล่อยมือดีกว่าเหอะ ไอ้หนุ่ม"

00:06:22.423 --> 00:06:26.052 align:center
"ฉันจะฉีกหลุดจากลำตัวแกแล้วนะ"

00:06:29.347 --> 00:06:31.516 align:center
ผมเจ็บที่ใจด้วยนะ

00:06:32.183 --> 00:06:34.685 align:center
เพราะผมตั้งใจจะโชว์ทักษะสนุกๆ ให้หลานดู

00:06:34.769 --> 00:06:37.939 align:center
ที่เธอสามารถพัฒนาต่อ
ด้วยการฝึกฝนและประสบการณ์

00:06:38.022 --> 00:06:42.443 align:center
แต่สิ่งที่ผมให้หลานเห็นกลายเป็น
ร่างกายเราไม่นานก็ทรยศและพังซะแล้ว

00:06:44.779 --> 00:06:47.407 align:center
มันยิ่งสะเทือนใจไปอีกเพราะผมเคยเห็นคลิป

00:06:47.490 --> 00:06:50.827 align:center
ที่พวกผู้ก่อการร้ายฝึกโหนบาร์

00:06:50.910 --> 00:06:52.912 align:center
ผมเคยคิดว่ามันงี่เง่าสุดๆ

00:06:52.995 --> 00:06:55.915 align:center
แต่ตอนนี้ผมคิดว่า "โห พวกนี้ฟิตใช้ได้เลย"

00:06:57.083 --> 00:06:59.085 align:center
"พวกนี้อาจเป็นปัญหาทีหลังก็ได้นะ"

00:07:04.757 --> 00:07:08.886 align:center
ผมรู้สึกขอบคุณมาก
ที่ได้มาแสดงในโรงละครสวยๆ แบบนี้

00:07:09.637 --> 00:07:12.223 align:center
มันดีมากจริงๆ ดีมากๆ

00:07:14.725 --> 00:07:16.644 align:center
แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป

00:07:17.645 --> 00:07:23.025 align:center
โชว์ล่าสุดที่ผมเล่นที่แอลเอ
ผมไปเล่นในร้านขายของผู้ใหญ่

00:07:23.609 --> 00:07:27.113 align:center
ผมชอบแสดงที่นั่นเพราะที่จอดรถฟรี

00:07:28.030 --> 00:07:29.949 align:center
ใช่ นั่นละรสนิยมเฉพาะตัวผม

00:07:31.826 --> 00:07:34.537 align:center
ผมแสดงเสร็จก็เดินดูของนิดหน่อย

00:07:34.620 --> 00:07:38.499 align:center
แล้วไปเจอยกทรงกินได้
ทำจากลูกกวาดน้ำตาลแข็ง

00:07:38.583 --> 00:07:40.042 align:center
ผมสนใจนะ แต่ก็คิดว่า

00:07:40.126 --> 00:07:44.088 align:center
"นั่นมันของวัยรุ่นเขา
อันตัวเราไม่กินลูกอมแบบนั้นแล้ว"

00:07:45.047 --> 00:07:46.966 align:center
ผมก็พร้อมจะสนุกนะ เราเล่นกันได้

00:07:47.049 --> 00:07:50.678 align:center
เดี๋ยวจะแทะนิดนึง แต่ที่เหลือเอาไปเก็บไว้ก่อน

00:07:51.345 --> 00:07:55.475 align:center
ไม่เอาสิ จะมาคาดหวังให้ผมกินทั้งตัวได้ไง

00:07:56.726 --> 00:08:00.771 align:center
ผมไม่กินน้ำตาลขนาดนั้นหรอก
เดี๋ยวปวดหัวตายพอดี

00:08:02.231 --> 00:08:05.485 align:center
มีชุดชั้นในที่ทำจากไทลินอลไหมล่ะ

00:08:07.987 --> 00:08:11.532 align:center
มีอะไรที่เหมาะกับตุ่มรับรสของผู้ใหญ่หน่อยไหม

00:08:12.450 --> 00:08:14.869 align:center
แบบว่าแทนที่จะเป็นยกทรงทั้งตัวทำจากลูกกวาด

00:08:14.952 --> 00:08:18.539 align:center
เอาเป็นแผ่นปิดหัวนม
ทำจากดาร์กช็อกโกแลตดีกว่าปะ

00:08:19.624 --> 00:08:23.669 align:center
เอาแบบดาร์ก โกโก้ไม่น้อยกว่า 75 เปอร์เซ็นต์

00:08:25.588 --> 00:08:29.467 align:center
จะ 85 เปอร์เซ็นต์เลยก็ได้ ผมไม่กลัวหรอก

00:08:32.053 --> 00:08:34.430 align:center
ผมหยิบกล่องยกทรงนั่นขึ้นมาดู

00:08:34.514 --> 00:08:37.600 align:center
พลิกอ่านข้อมูลคุณค่าทางโภชนาการ

00:08:39.393 --> 00:08:41.395 align:center
ยกทรงมีโปรตีนเท่าไหร่

00:08:45.483 --> 00:08:49.612 align:center
ผมก็แปลกใจนะ มันเขียนว่าน้ำตาลแปดกรัม

00:08:49.695 --> 00:08:52.031 align:center
ไม่เลวเลยนะนั่น

00:08:52.114 --> 00:08:56.786 align:center
ถ้าอยากตามใจปากตัวเองนิดนึง
แปดกรัมนี่ถือว่ากำลังดี

00:08:56.869 --> 00:09:00.623 align:center
แล้วพอดูต่อไป มันเขียนว่า 26 หน่วยบริโภค

00:09:02.542 --> 00:09:05.836 align:center
โหย! ยกทรงตัวเดียว 26 คนเลยเหรอ

00:09:06.337 --> 00:09:09.590 align:center
ปกติในห้องมีแค่เราสองคนนี่

00:09:11.717 --> 00:09:15.471 align:center
สูตรนี้คิดขึ้นมาไว้สำหรับงานเลี้ยงเป็นหมู่คณะนี่นา

00:09:16.222 --> 00:09:19.392 align:center
นี่มันยกทรงที่เหมาะจะใส่ไปงานปาร์ตี้
แบบเอาอาหารไปแชร์กัน

00:09:21.018 --> 00:09:24.814 align:center
"พร้อมกินของหวานก็บอกนะ
เธออุ่นของไว้ให้แล้ว"

00:09:27.358 --> 00:09:29.986 align:center
แต่ผมกิน 26 หน่วยบริโภคคนเดียวไม่ไหวหรอก

00:09:30.069 --> 00:09:32.363 align:center
ไม่มีทาง

00:09:32.446 --> 00:09:34.657 align:center
ค่าน้ำตาลสะสมผมก็สูงอยู่แล้ว

00:09:35.449 --> 00:09:37.326 align:center
ใช่ ผมมีภาวะก่อนเบาหวานแล้ว

00:09:37.410 --> 00:09:40.329 align:center
ผมไม่ยอมโดนตัดเท้าเพื่อจะได้เห็นนมหรอก

00:09:42.957 --> 00:09:45.293 align:center
แม่ผมคงโกรธแน่ๆ

00:09:46.294 --> 00:09:48.296 align:center
แม่เป็นคนทำเท้านี่ขึ้นมานะ

00:09:53.301 --> 00:09:56.971 align:center
ช่วงนี้ผมเพิ่งได้กลับไปเจอครอบครัวที่ฮิวสตัน

00:09:57.054 --> 00:10:01.142 align:center
ได้กลับไปบ้านที่ผมโตมา

00:10:01.767 --> 00:10:04.061 align:center
มันน่าสนใจที่ได้กลับไปตอนอายุเท่านี้

00:10:04.145 --> 00:10:08.232 align:center
เพราะเราจะสังเกตเห็น
สิ่งที่เรามองไม่ออกตอนยังเด็ก

00:10:08.316 --> 00:10:11.277 align:center
เหมือนอย่างผมเพิ่งรู้ว่าบ้านที่ผมโตมานี่

00:10:11.360 --> 00:10:13.988 align:center
แสงไฟมันหดหู่มาก

00:10:15.323 --> 00:10:17.658 align:center
ตอนนี้เห็นชัดมาก

00:10:18.326 --> 00:10:21.621 align:center
แต่ตอนเด็กๆ
ผมไม่มีทางดูออกว่ามันผิดปกติตรงไหน

00:10:22.496 --> 00:10:26.709 align:center
ตอนเด็กๆ ผมแค่รู้สึกว่า
"ทำไมมันเศร้าจังอะ"

00:10:29.795 --> 00:10:32.673 align:center
ผมเกือบจะมีวัยเด็กที่ดีแล้วนะ

00:10:32.757 --> 00:10:35.384 align:center
เราขาดแค่โคมไฟไม่กี่ดวงเอง

00:10:37.178 --> 00:10:38.721 align:center
แก้ไม่ยากเลย

00:10:38.804 --> 00:10:44.352 align:center
แต่ผู้อพยพรุ่นแรกๆ
ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับบรรยากาศหรอก

00:10:46.187 --> 00:10:50.483 align:center
พวกเขาคิดว่าบรรยากาศ
"แอมเบียนซ์" คือชื่อเมียของเจย์ซี

00:10:54.111 --> 00:10:58.949 align:center
เกือบทุกห้องมีไฟดวงเดียว
แค่ดวงเดียวตรงกลางเพดานห้อง

00:10:59.867 --> 00:11:02.536 align:center
เหมาะกับการสอบสวนมาก

00:11:03.621 --> 00:11:05.748 align:center
แสงเงาให้ความดราม่าสุดๆ

00:11:05.831 --> 00:11:09.418 align:center
เดินเข้าไปปุ๊บ ถุงใต้ตาก็ปูดขึ้นมาทันทีเลย

00:11:10.920 --> 00:11:12.713 align:center
พ่อแม่ผมไม่ได้ไม่มีความสุขนะ

00:11:12.797 --> 00:11:16.926 align:center
แค่หน้าตาเขาเหมือน
กำลังจะเล่าเรื่องผีให้ฟังตลอดเวลา

00:11:21.597 --> 00:11:23.307 align:center
แต่ลูกพี่ลูกน้องผมนี่หนักกว่า

00:11:23.391 --> 00:11:28.270 align:center
เพราะลุงผม
เล่นติดไฟฟลูออเรสเซนต์ซะเต็มบ้านเลย

00:11:28.771 --> 00:11:30.856 align:center
มันอาจจะประหยัดพลังงานกว่า

00:11:30.940 --> 00:11:33.859 align:center
แต่ทำแล้วไม่น่ารักเลย

00:11:35.361 --> 00:11:37.613 align:center
มันไม่ชวนอบอุ่น มันน่าขนลุก

00:11:37.697 --> 00:11:40.741 align:center
ไฟฟลูออเรสเซนต์ มันมีเสียงด้วย

00:11:42.743 --> 00:11:44.203 align:center
คุณได้ยินเสียงมัน

00:11:44.286 --> 00:11:46.497 align:center
ก่อนจะไปถึงคุณก็รู้แล้ว

00:11:46.580 --> 00:11:49.250 align:center
"คืนนี้ขอไม่อยู่นานนะ"

00:11:51.419 --> 00:11:54.755 align:center
มันมีเสียงหึ่งๆ เหมือนแมลงวันหัวเขียว

00:11:54.839 --> 00:11:58.634 align:center
จับคู่มากับความอบอุ่นของโต๊ะผ่าชันสูตรศพ

00:11:59.385 --> 00:12:02.722 align:center
บรรยากาศพร้อมจะแพนิกได้ทันที

00:12:06.517 --> 00:12:09.812 align:center
ผมโตมาในบ้านที่มีกฎห้ามใส่รองเท้าในบ้าน

00:12:09.895 --> 00:12:11.981 align:center
ซึ่งหมายความว่าพอคุณกลับถึงบ้าน

00:12:12.064 --> 00:12:14.942 align:center
คุณต้องหยุดที่ทางเข้า ถอดรองเท้าออก

00:12:15.025 --> 00:12:16.861 align:center
แล้วถึงเข้าไปในบ้านได้

00:12:16.944 --> 00:12:19.530 align:center
แต่ผมมีเพื่อนที่บ้านเขาไม่เป็นแบบนั้น

00:12:19.613 --> 00:12:21.657 align:center
แล้วพอผมได้ไปบ้านพวกเขา

00:12:21.741 --> 00:12:25.578 align:center
ผมงี้ตื่นเต้นสุดๆ ที่จะได้ลองอะไรแปลกใหม่

00:12:27.288 --> 00:12:28.497 align:center
ผมจำได้ว่ามีอยู่ซัมเมอร์นึง

00:12:28.581 --> 00:12:31.375 align:center
เด็กๆ ทั้งละแวกไปรวมตัวกันที่บ้านมาร์ค

00:12:31.459 --> 00:12:35.254 align:center
เพราะเขาเพิ่งได้เกมสตรีทไฟเตอร์ 2
ที่เล่นในซูเปอร์นินเทนโดมา

00:12:35.880 --> 00:12:38.716 align:center
ใช่ ตอนนั้นมันเป็นเรื่องใหญ่มาก

00:12:38.799 --> 00:12:42.136 align:center
แต่สิ่งที่ผมตื่นเต้นจริงๆ
คือการเดินจากข้างนอกบ้านเข้าข้างใน

00:12:42.219 --> 00:12:43.721 align:center
โดยไม่ต้องหยุดเลย

00:12:44.764 --> 00:12:47.057 align:center
ผมจะได้เดินตรงเข้าไปเลย

00:12:47.141 --> 00:12:52.271 align:center
ไม่ต้องมัวอ้อยอิ่งแถวโถงทางเข้า
แต่จะตรงดิ่งเข้าไปในบ้านนั้นเลย

00:12:52.772 --> 00:12:54.815 align:center
ผมจะเดินดิ่งไปถึงห้องนั่งเล่น

00:12:54.899 --> 00:12:58.402 align:center
จะได้รู้สึกว่าพรมมันเป็นยังไงตอนใส่รองเท้าอยู่

00:12:59.653 --> 00:13:03.574 align:center
โห ไม่เคยเดินในบ้านไหน
ที่พื้นมันหนึบขนาดนี้มาก่อนเลย

00:13:05.576 --> 00:13:08.621 align:center
แล้วบ้านเขายังตั้งแอร์
ต่ำกว่า 26 องศาเซลเซียสด้วยนะ

00:13:08.704 --> 00:13:11.665 align:center
รู้สึกเหมือนอยู่โรงแรมเลย

00:13:16.754 --> 00:13:19.256 align:center
จุดพีคสุดคือเวลาจะเข้าห้องน้ำ

00:13:19.340 --> 00:13:23.135 align:center
บางบ้านจัดวางไว้
แบบที่คุณต้องหยุดคิดว่า "โอ้ พระเจ้า

00:13:23.219 --> 00:13:27.807 align:center
นี่ฉันต้องใส่รองเท้า
เหยียบไปบนพรมเช็ดเท้านี่เหรอ"

00:13:28.307 --> 00:13:30.684 align:center
ผมรู้สึกเหมือนทำบาปเลย

00:13:31.185 --> 00:13:35.105 align:center
เพราะพรมเช็ดเท้าคือสิ่งแรก
ที่ร่างกายคุณสัมผัสหลังออกจากฝักบัว

00:13:35.189 --> 00:13:37.316 align:center
อยู่บ้านผมทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

00:13:37.817 --> 00:13:39.693 align:center
ตอนนี้ผมแอบอยากลอง

00:13:40.319 --> 00:13:41.987 align:center
แต่ถ้าผมเป็นเพื่อนที่ดี ผมจะไม่ทำ

00:13:42.071 --> 00:13:45.658 align:center
ถ้าผมห่วงคุณเหมือนห่วงตัวเอง
ผมจะก้าวข้ามพรมเช็ดเท้าไป

00:13:45.741 --> 00:13:47.785 align:center
ผมจะเข้าไปท่านี้

00:13:51.747 --> 00:13:53.374 align:center
นี่แหละคือความรัก

00:13:54.375 --> 00:13:57.169 align:center
คุณไม่มีโอกาสได้เห็นทุกอย่างที่ผมทำเพื่อคุณ

00:13:58.712 --> 00:14:00.840 align:center
เพราะความรักไม่โอ้อวด

00:14:06.387 --> 00:14:09.473 align:center
ผมพยายามรักษากฎ
ไม่ใส่รองเท้าในบ้านที่บ้านผมเอง

00:14:09.557 --> 00:14:11.892 align:center
แต่มันก็ไม่ 100 เปอร์เซ็นต์

00:14:11.976 --> 00:14:13.310 align:center
บางทีก็ต้องยืดหยุ่นบ้าง

00:14:13.394 --> 00:14:15.813 align:center
บางทีคุณรีบมาก คุณใส่รองเท้าแล้ว

00:14:15.896 --> 00:14:19.984 align:center
ก้าวเท้าออกไปแล้ว แล้วนึกได้ว่าลืมกระเป๋าตังค์

00:14:20.067 --> 00:14:23.279 align:center
แต่คุณไม่มีเวลามาถอดใหม่ใส่ใหม่อีกรอบ

00:14:24.280 --> 00:14:28.075 align:center
เพราะงั้นคราวนี้จะเป็นโอกาสพิเศษละ

00:14:29.201 --> 00:14:31.662 align:center
วันนี้คุณจะใส่รองเท้าเข้าบ้าน

00:14:31.745 --> 00:14:34.540 align:center
แต่คุณจะไม่เดินตามปกติ

00:14:36.083 --> 00:14:38.335 align:center
คุณจะเดินกลับเข้าไปเหมือนพื้นเป็นลาวา

00:14:38.419 --> 00:14:39.461 align:center
คุณจะแบบ…

00:14:49.513 --> 00:14:51.015 align:center
มันดูติงต๊องมาก

00:14:51.515 --> 00:14:54.643 align:center
แต่มันมีหลักวิทยาศาสตร์รองรับ

00:14:55.769 --> 00:14:57.146 align:center
คุณรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร

00:14:57.229 --> 00:15:02.276 align:center
คุณก้าวเท้ายาวๆ เพื่อลดจุดปนเปื้อน

00:15:03.110 --> 00:15:08.282 align:center
คุณเดินด้วยปลายเท้าเพื่อลดพื้นที่สัมผัส

00:15:08.365 --> 00:15:12.244 align:center
และคุณเขย่งก้าวกระโดดเพราะกฎสามวินาที

00:15:13.913 --> 00:15:15.372 align:center
นี่คือเกมที่คุณเล่น

00:15:15.456 --> 00:15:20.669 align:center
เมื่อคุณเป็นคนขี้วิตกกังวล
ที่แสร้งทำเป็นว่าคุณควบคุมชีวิตได้

00:15:25.883 --> 00:15:29.136 align:center
มีหลายอย่างในโลกที่เราควบคุมไม่ได้

00:15:29.219 --> 00:15:32.181 align:center
อย่างเวลาผมออกทัวร์แสดง
บางทีก็ต้องนอนโรงแรม

00:15:32.264 --> 00:15:36.435 align:center
แล้วดันได้ที่นอนที่ใกล้หมดอายุขัยพอดี

00:15:37.019 --> 00:15:37.895 align:center
มันเกิดขึ้นได้

00:15:37.978 --> 00:15:40.481 align:center
ส่วนใหญ่ก็จะแค่ยวบๆ หน่อย

00:15:40.981 --> 00:15:45.361 align:center
วันก่อนผมเจอที่นอน
แบบเมมโมรีโฟมหลังเก่าซึ่งก็ดูปกติดี

00:15:45.444 --> 00:15:49.657 align:center
มองไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ
แต่พอนอนลงไป คุณรู้สึก

00:15:50.491 --> 00:15:53.827 align:center
มันคือความทรงจำของใครคนอื่น

00:15:55.204 --> 00:15:58.248 align:center
เป็นความทรงจำที่ชัดเจนมาก

00:15:59.708 --> 00:16:05.130 align:center
มีรอยเว้าเฉพาะตัว
ที่เกิดจากร่างกายซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

00:16:05.214 --> 00:16:09.802 align:center
แต่ขอบเขตของการหายไปยังคงอยู่อย่างชัดเจน

00:16:10.970 --> 00:16:15.307 align:center
และผมต้องเข้าไปนอน
ในรูปรอยของผู้ชายร่างใหญ่

00:16:16.850 --> 00:16:18.352 align:center
เรารูปร่างไม่เหมือนกันเลย

00:16:18.435 --> 00:16:20.938 align:center
ผมไม่ใช่กุญแจที่พอดีกับล็อกนั้น

00:16:22.481 --> 00:16:25.734 align:center
ผมเหลี่ยมตรงที่เขาโค้ง

00:16:26.235 --> 00:16:30.114 align:center
มันเหมือนผมกำลังนอนอยู่บนสนามสเกตน้อยๆ

00:16:36.578 --> 00:16:38.998 align:center
ไม่รู้ว่าพวกคุณดูออกจากออร่าผมไหม

00:16:39.081 --> 00:16:42.543 align:center
แต่ช่วงนี้ผมทำกับข้าวที่ใส่หอมแดง

00:16:44.962 --> 00:16:46.255 align:center
ดูออกใช่ไหม

00:16:48.382 --> 00:16:50.092 align:center
ดูมีประกายเนอะ

00:16:51.051 --> 00:16:52.803 align:center
มันดีนะ หอมแดงนี่มันดีจริงๆ

00:16:52.886 --> 00:16:55.764 align:center
ผมเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานนี้เอง
ผมแบบ "ว่าไง หัวหอม"

00:16:55.848 --> 00:16:58.767 align:center
"ไม่บอกกันเลยนะว่ามีญาติสุดแซ่บแบบนี้"

00:16:59.810 --> 00:17:02.521 align:center
"โห มาจากไหนเนี่ย กลิ่นไม่เหมือนกันเลย"

00:17:03.897 --> 00:17:07.776 align:center
มันคล้ายกัน แต่คุณปฏิบัติกับมันไม่เหมือนกัน

00:17:08.318 --> 00:17:09.778 align:center
หัวหอม คุณไม่ต้องอะไรมากได้

00:17:09.862 --> 00:17:13.866 align:center
คุณซื้อเป็นกระสอบ
แล้วโยนไว้ตรงมุมมืดไว้ใช้ทีหลัง

00:17:14.908 --> 00:17:19.413 align:center
แต่พอซื้อหอมแดงกลับบ้านสักหัว
คุณมีแผนละ

00:17:20.247 --> 00:17:23.917 align:center
คืนนี้คุณจะทำตามสูตรจริงจัง

00:17:24.710 --> 00:17:28.005 align:center
คุณจะแสดงฝีมือเต็มที่
คุณจะใช้เครื่องหั่นผักอย่างหรู

00:17:28.088 --> 00:17:32.509 align:center
ใส่ถุงมือข้างเดียวแบบไมเคิล แจ็กสัน
เพื่อจะได้ไม่สไลซ์ลายนิ้วมือหลุดไปด้วย

00:17:37.556 --> 00:17:40.267 align:center
ช่วงนี้ผมกำลังลองพวกผัก
ที่ให้กลิ่นหอมทั้งหลายอยู่

00:17:40.350 --> 00:17:42.853 align:center
เพิ่งผ่านช่วงคลั่งต้นกระเทียมฝรั่งมา

00:17:43.437 --> 00:17:48.650 align:center
รักเลย แต่ก็เสียใจที่เลี่ยงมันมานานมาก

00:17:48.734 --> 00:17:52.446 align:center
เพราะตอนเห็นต้นกระเทียมฝรั่งครั้งแรก
มันแอบน่ากลัวนะ

00:17:53.030 --> 00:17:56.742 align:center
ผมแบบ "โห นี่ต้นหอมที่ไปอัปหุ่นมาเหรอ"

00:17:58.577 --> 00:18:00.162 align:center
"จะใหญ่ไปไหน"

00:18:00.704 --> 00:18:04.708 align:center
ผมพยายามกินอาหารออร์แกนิก
แต่ไอ้นี่ตรวจสารกระตุ้นยังไงก็ไม่ผ่าน

00:18:05.709 --> 00:18:07.628 align:center
มันบึกเกินไป

00:18:08.253 --> 00:18:11.006 align:center
ทำไมปล่อยให้มันโตขนาดนั้น

00:18:11.090 --> 00:18:12.508 align:center
ลืมมันไปเลยละสิ

00:18:12.591 --> 00:18:15.677 align:center
น่าจะเก็บเกี่ยวตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว

00:18:16.720 --> 00:18:18.430 align:center
ป่านนี้แล้วก็ปล่อยมันไปเถอะ

00:18:18.514 --> 00:18:20.849 align:center
อีกหน่อยก็จะเป็นต้นไม้แล้ว

00:18:26.146 --> 00:18:29.108 align:center
ผมชอบทำอาหารมาก ชอบทั้งกระบวนการเลย

00:18:29.191 --> 00:18:32.194 align:center
ผมชอบพลังของสมุนไพรและเครื่องเทศ

00:18:32.277 --> 00:18:34.446 align:center
สำหรับผม มันมหัศจรรย์จริงๆ

00:18:34.530 --> 00:18:37.741 align:center
เครื่องเทศที่ผมใช้ประจำคือยี่หร่า

00:18:37.825 --> 00:18:40.119 align:center
ของดีเลย

00:18:40.202 --> 00:18:44.456 align:center
หลายวัฒนธรรมทั่วโลกใช้เครื่องเทศตัวเดียวกันนี้

00:18:44.540 --> 00:18:47.459 align:center
มันมีรสชาติที่เข้มข้น

00:18:47.543 --> 00:18:50.963 align:center
กลิ่นฉุนนิดๆ มีกลิ่นตัวหน่อยๆ

00:18:52.131 --> 00:18:54.591 align:center
เป็นเครื่องเทศที่รื่นเริงมาก

00:18:54.675 --> 00:18:56.593 align:center
ทุกครั้งที่ได้กลิ่นยี่หร่า ผมจะแบบ

00:18:56.677 --> 00:18:59.513 align:center
"ได้กลิ่นใครอยู่ในครัวเหรอ"

00:19:01.515 --> 00:19:03.517 align:center
"ฮัลโหล"

00:19:05.894 --> 00:19:09.314 align:center
"กลิ่นเหมือนมีคนเพิ่งทำสวนมาเลย"

00:19:10.315 --> 00:19:12.943 align:center
"ขอบคุณนะ เดี๋ยวเอาน้ำให้ดื่ม"

00:19:14.236 --> 00:19:17.114 align:center
"เข้ามาเลย กลิ่นเหงื่อเซ็กซี่เชียว"

00:19:22.786 --> 00:19:26.165 align:center
บางทีหลังจากกินข้าวนอกบ้านติดๆ กันหลายวัน

00:19:26.248 --> 00:19:31.712 align:center
ผมจะพยายามไถ่บาป
ด้วยการปั่นสมูทตี้สุขภาพกินเองที่บ้าน

00:19:31.795 --> 00:19:33.547 align:center
แต่ผมมักจะทำมากเกินไป

00:19:33.630 --> 00:19:38.427 align:center
เพราะผมพยายามยัดทุกอย่าง
ที่ควรจะกินให้ครบตลอดทั้งสัปดาห์ลงไปทีเดียว

00:19:39.094 --> 00:19:42.389 align:center
มันจะมีสลัดสารพัด ผลไม้ทุกชนิด

00:19:42.472 --> 00:19:46.268 align:center
วอลนัต ผงเห็ด เมล็ดแฟลกซ์ ขมิ้น พริกไทยดำ

00:19:46.351 --> 00:19:49.813 align:center
สมูทตี้ผมออกมาสีเทาเข้ม

00:19:51.690 --> 00:19:53.734 align:center
เหนียวหนืด

00:19:54.526 --> 00:19:57.487 align:center
ดูเหมือนปูนซีเมนต์เปียก

00:19:58.614 --> 00:20:00.199 align:center
อย่างห่วย

00:20:00.282 --> 00:20:03.577 align:center
แต่มันดูดผ่านหลอดไม่ได้

00:20:04.578 --> 00:20:07.915 align:center
สมูทตี้ผมนี่ต้องกินด้วยมีดกับส้อม

00:20:10.000 --> 00:20:11.168 align:center
มันข้นเกินไป

00:20:11.251 --> 00:20:14.504 align:center
ต้องเติมของเหลวลงไป
เพื่อให้ได้ความข้นที่พอดี

00:20:14.588 --> 00:20:18.592 align:center
เยี่ยมเลย ตอนนี้ผมมีสมูทตี้สองแกลลอนละ

00:20:19.593 --> 00:20:21.220 align:center
ต้องลากแฟนมาร่วมชะตากรรม

00:20:21.303 --> 00:20:25.724 align:center
ผมแบบ "ที่รัก
ผมทำของว่างให้คุณด้วย ขอโทษนะ"

00:20:29.019 --> 00:20:32.314 align:center
ผมไม่ได้เรียนทำอาหารแบบเป็นเรื่องเป็นราว

00:20:32.397 --> 00:20:35.317 align:center
ส่วนใหญ่คือเรียนเอาหน้างาน
ด้นสดเอาเลยตอนนั้น

00:20:35.400 --> 00:20:37.110 align:center
ผมไม่เคยทำเมนูเดิมซ้ำสองครั้ง

00:20:37.194 --> 00:20:40.197 align:center
เพราะผมไม่รู้ว่าครั้งแรกมันเกิดขึ้นได้ยังไง

00:20:41.490 --> 00:20:42.991 align:center
ถ้าแฟนผมชอบอาหารจานนั้น

00:20:43.075 --> 00:20:46.370 align:center
ผมจะบอกว่า "กินให้พุงกางเลยนะ
เพราะมันจะไม่กลับมาอีกแล้ว"

00:20:47.621 --> 00:20:49.915 align:center
"คืนนี้เราโชคดี"

00:20:52.960 --> 00:20:55.212 align:center
ส่วนใหญ่ผมเป็นคนทำอาหาร แต่ก็มีบางครั้ง

00:20:55.295 --> 00:20:59.800 align:center
แฟนผมจะซื้ออุปกรณ์ครัวพิเศษ
ที่เราแทบไม่ได้ใช้กลับมา

00:20:59.883 --> 00:21:03.011 align:center
แต่กินพื้นที่เก็บของสุดๆ

00:21:04.388 --> 00:21:08.183 align:center
เธอกลับมาพร้อมที่บีบกระเทียมอันใหญ่บึ้ม

00:21:08.267 --> 00:21:10.727 align:center
ทำให้ลิ้นชักครัวการจราจรติดขัดไปหมด

00:21:10.811 --> 00:21:13.313 align:center
รู้ใช่ไหม เวลาเปิดลิ้นชัก

00:21:13.397 --> 00:21:16.233 align:center
มืออีกข้างต้องยื่นเข้าไปคอยปลอบพวกมันก่อน

00:21:16.316 --> 00:21:17.526 align:center
แบบ "เฮ้…"

00:21:22.489 --> 00:21:24.783 align:center
"ใจเย็นๆ"

00:21:24.866 --> 00:21:28.287 align:center
"เฮ้ ใจเย็นๆ นอนลงไป นี่ฉันเอง นอนลง"

00:21:29.496 --> 00:21:31.790 align:center
"ทำไมเอะอะโวยวายจัง"

00:21:32.332 --> 00:21:36.211 align:center
"ดูสิ ทำเอาทั้งลิ้นชักแตกตื่นหมดแล้ว
ที่คีบยังหูตาแตกเลย"

00:21:38.213 --> 00:21:39.881 align:center
แล้วข้อนิ้วคุณก็ถลอกหมด

00:21:39.965 --> 00:21:42.509 align:center
เพราะด้านนั้นเขาไม่ทาสีกัน

00:21:49.433 --> 00:21:52.394 align:center
ครั้งหนึ่งแฟนผมกลับบ้าน
พร้อมเครื่องทำบะหมี่ผักแบบเกลียว

00:21:52.477 --> 00:21:56.773 align:center
เอาไว้ทำเส้นซูกินีที่ไม่มีใครตื่นเต้นกับมันเลย

00:21:58.775 --> 00:22:00.277 align:center
มันน่าเศร้านะ

00:22:00.360 --> 00:22:03.822 align:center
เพราะตอนที่เห็นมันทำงานครั้งแรก
คุณจะตื่นเต้น

00:22:03.905 --> 00:22:07.284 align:center
คุณจะแบบ
"หูย มันดูเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวจริงๆ"

00:22:08.410 --> 00:22:09.995 align:center
เหมือนจริงๆ นะ

00:22:10.078 --> 00:22:12.080 align:center
และในใจคุณก็อยากจะเชื่อ

00:22:12.164 --> 00:22:14.291 align:center
คุณคิดว่า "อาจจะมั้ง"

00:22:15.292 --> 00:22:17.419 align:center
"หรือว่าอาจจะเป็นบะหมี่จริงๆ ก็ได้"

00:22:18.295 --> 00:22:22.632 align:center
แต่พอคุณนั่งลงกิน มันก็แค่ผักเส้นปะ

00:22:23.550 --> 00:22:25.302 align:center
ตื่นได้แล้ว ไอ้โง่

00:22:26.678 --> 00:22:31.266 align:center
ผมนั่งดูหนังไซไฟระทึกขวัญไป
แล้วกินซูกินีเส้นไปไม่ได้หรอก

00:22:31.933 --> 00:22:35.812 align:center
เพราะผมยอมเชื่อได้แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น

00:22:37.647 --> 00:22:40.275 align:center
จะให้ผมเชื่อว่าหุ่นยนต์ชั่วร้ายจากอนาคต

00:22:40.359 --> 00:22:42.611 align:center
เดินทางข้ามเวลามาทำลายโลก

00:22:42.694 --> 00:22:45.322 align:center
หรือจะให้ผมแกล้งเชื่อว่านั่นคือสปาเกตตี

00:22:50.952 --> 00:22:54.748 align:center
ครั้งหนึ่งแฟนผมกลับมา
พร้อมที่สไลซ์หัวหอมญี่ปุ่นหน้าตาน่าสนใจมาก

00:22:54.831 --> 00:22:58.001 align:center
มีด้ามจับอันเดียว
ข้างบนมีใบมีดประมาณแปดใบ

00:22:58.085 --> 00:22:59.753 align:center
กดครืดเดียวได้แปดชิ้น

00:22:59.836 --> 00:23:01.838 align:center
ผมไม่เคยใช้มันเลย

00:23:01.922 --> 00:23:03.799 align:center
ประมาณปีที่แล้ว ผมเคลียร์ลิ้นชัก

00:23:03.882 --> 00:23:05.717 align:center
ผมดึงมันขึ้นมา ลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร

00:23:05.801 --> 00:23:07.260 align:center
มันมีฝาครอบอยู่ด้านบน

00:23:07.344 --> 00:23:08.470 align:center
ผมจับผิดท่า

00:23:08.553 --> 00:23:12.808 align:center
พอเปิดออก นิ้วผมก็ลากผ่านใบมีดทั้งแปดใบ

00:23:13.475 --> 00:23:17.771 align:center
แล้วผมก็เขวี้ยงมันทิ้งทันที

00:23:19.731 --> 00:23:22.818 align:center
นั่นคือครั้งเดียวที่เราได้ใช้มัน

00:23:24.069 --> 00:23:26.822 align:center
มันวางใหม่เอี่ยมอยู่ในลิ้นชักมาหลายปี

00:23:26.905 --> 00:23:28.782 align:center
รอเวลาที่จะเล่นงานผม

00:23:29.991 --> 00:23:31.868 align:center
แล้วมันก็เล่นผมได้เต็มๆ ผมนี่ทึ่งเลย

00:23:31.952 --> 00:23:35.622 align:center
มันเป็นบาดแผลที่เรียงห่างเท่ากันสวยที่สุด
ที่ผมเคยโดนมา

00:23:36.790 --> 00:23:39.960 align:center
หมอยังบอกเลยว่ารอยบาดผมนี่
คุณภาพระดับร้านอาหารเลย

00:23:45.757 --> 00:23:49.261 align:center
ตอนนี้ผมกำลังหาเครื่องปิ้งขนมปังเครื่องใหม่

00:23:49.344 --> 00:23:50.887 align:center
ถึงเวลานั้นอีกแล้ว

00:23:51.930 --> 00:23:55.267 align:center
เรามีเครื่องปิ้งขนมปังยี่ห้อพื้นๆ
มันก็ไม่แย่ เราใช้มาสิบปีแล้ว

00:23:55.350 --> 00:23:59.563 align:center
มันยังทำงานอยู่ แต่ตอนนี้มันทำงาน
ตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้านด้วย

00:24:01.148 --> 00:24:02.983 align:center
ชักจะดีเกินไปแล้ว

00:24:03.817 --> 00:24:06.653 align:center
เราก็เลยเริ่มดูตัวเลือกใหม่ๆ
ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจนะ

00:24:06.736 --> 00:24:10.490 align:center
แต่ตอนนี้ผมมาถึงจุดที่อาจจะพอมีเงินซื้อ

00:24:10.574 --> 00:24:12.492 align:center
เครื่องปิ้งขนมปังเบรวิลล์ได้แล้ว

00:24:13.326 --> 00:24:15.620 align:center
อาจจะนะ

00:24:15.704 --> 00:24:18.248 align:center
ต้องกลับไปคำนวณตัวเลขอีกที

00:24:20.000 --> 00:24:22.169 align:center
มันแพงมาก แต่ก็สวยมาก

00:24:22.252 --> 00:24:24.713 align:center
แล้วเพื่อนๆ ผมก็ชอบของที่เขาใช้อยู่มาก
ผมเลยตื่นเต้น

00:24:24.796 --> 00:24:28.550 align:center
แต่แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า ถ้ามันดีขนาดนั้นจริงๆ

00:24:28.633 --> 00:24:33.346 align:center
ก็มีโอกาสที่มันจะเป็นเครื่องปิ้งขนมปัง
เครื่องสุดท้ายของผม

00:24:34.264 --> 00:24:35.724 align:center
โห หนักในนี้เลย

00:24:36.683 --> 00:24:37.934 align:center
ผมยังไม่พร้อมกับเรื่องแบบนั้น

00:24:38.018 --> 00:24:41.771 align:center
ผมแค่อยากทำไดโน่นักเก็ตผมให้กรอบแค่นั้น

00:24:43.023 --> 00:24:46.610 align:center
แต่ตอนนี้ผมต้องมานั่งคิดถึงความตายเนี่ยนะ

00:24:47.360 --> 00:24:52.741 align:center
ตอนนี้ผมต้องมานั่งคิดว่าควรยกมรดกชิ้นนี้ให้ใคร

00:24:54.159 --> 00:24:59.873 align:center
หลานผมคนไหนที่มีเสน่ห์พอ
จะได้ออกรายการแอนทีคโรดโชว์เล่าเรื่องผม

00:25:08.590 --> 00:25:10.425 align:center
จนถึงทุกวันนี้

00:25:10.509 --> 00:25:15.430 align:center
ผมยังมีนิสัยประหยัดติดตัวมาจากวัยเด็ก
ที่เลิกไม่ได้สักที

00:25:15.514 --> 00:25:19.976 align:center
อย่างเช่น ผมยังทำใจ
ใช้กระดาษทิชชูทั้งแผ่นไม่ได้

00:25:21.436 --> 00:25:22.979 align:center
ผมอยากฉีกมันแบ่งครึ่ง

00:25:23.063 --> 00:25:25.023 align:center
แล้วเอาอีกครึ่งให้แฟน

00:25:26.316 --> 00:25:28.485 align:center
หรือไม่ก็ปล่อยไว้อย่างนั้นบนม้วน

00:25:28.568 --> 00:25:31.613 align:center
แล้วม้วนกลับให้มันดูสวยๆ

00:25:32.989 --> 00:25:35.867 align:center
ถ้าไปกินข้าวร้านอาหารแล้วเขาให้ทิชชูเปียกมา

00:25:35.951 --> 00:25:38.370 align:center
ผมมักจะไม่ใช้ทันที

00:25:38.453 --> 00:25:41.164 align:center
ผมจะแบบ "ขอเก็บใส่กระเป๋าก่อน"

00:25:41.998 --> 00:25:44.000 align:center
"เก็บไว้ใช้ทีหลังดีกว่า"

00:25:44.084 --> 00:25:46.253 align:center
"ใช้ตอนนี้ไม่คุ้ม"

00:25:46.753 --> 00:25:50.340 align:center
มันเปียก ห่อแยกเป็นชิ้นๆ
เลยรู้สึกเหมือนต้องตั้งใจใช้

00:25:50.423 --> 00:25:53.677 align:center
พอคุณเลือกจะใช้มัน คุณมีโอกาสแค่ครั้งเดียว

00:25:54.844 --> 00:25:56.346 align:center
ต้องใช้ให้คุ้ม

00:25:56.930 --> 00:25:59.724 align:center
คุณก็เลยพกติดตัวไว้ตลอด พร้อมจะใช้มัน

00:25:59.808 --> 00:26:01.768 align:center
แล้วคุณก็ใช้ชีวิตไป

00:26:01.851 --> 00:26:05.438 align:center
บางครั้งบางคราวสถานการณ์มันก็มา
แล้วคุณก็แบบ…

00:26:05.522 --> 00:26:08.108 align:center
"ตอนนี้รึเปล่านะ"

00:26:09.651 --> 00:26:13.196 align:center
"ไม่ ยังไม่ถึงขั้นนั้น แค่นี้ยังพอไหว"

00:26:13.280 --> 00:26:15.991 align:center
"มีทิชชูอยู่ แก้วน้ำก็มีหยดน้ำเกาะอยู่"

00:26:16.074 --> 00:26:17.576 align:center
"แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว"

00:26:19.077 --> 00:26:22.539 align:center
"ไม่เป็นไร จะใช้ทิชชูเปียกทั้งซอง
กับเรื่องแค่นี้ไม่ได้หรอก"

00:26:25.083 --> 00:26:27.043 align:center
แล้วคุณก็รอไป รอต่อไป

00:26:27.127 --> 00:26:29.754 align:center
จนในที่สุด วันหนึ่งคุณก็เจอโมเมนต์ที่คู่ควร

00:26:29.838 --> 00:26:31.798 align:center
คุณตื่นเต้นมากที่จะได้ใช้มันให้ฉ่ำปอดสักที

00:26:31.881 --> 00:26:35.468 align:center
คุณฉีกซองออกมา
แล้วพบว่าน้ำหายไปหมดแล้ว

00:26:36.386 --> 00:26:38.680 align:center
ตอนนี้คุณเลยพยายามจะเช็ดนิ้วที่เลอะบาร์บีคิว

00:26:38.763 --> 00:26:42.183 align:center
ด้วยแบบแผ่นหอมอบผ้าที่หมดสภาพแล้ว

00:26:50.900 --> 00:26:53.403 align:center
ในทางเทคนิค ผมเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวนะ

00:26:53.486 --> 00:26:57.907 align:center
แต่ผมรู้สึกว่าผมยังต้องอีกนิด
กว่าจะเป็นผู้ใหญ่จริงๆ

00:26:57.991 --> 00:27:01.328 align:center
ผมพยายามฝึกตัวเองนะ
แบบค่อยๆ ทีละขั้น

00:27:01.411 --> 00:27:04.581 align:center
อย่างบางที หลังดูหนังผีจบ

00:27:04.664 --> 00:27:07.542 align:center
ผมจะเดินเข้าไปในห้องมืดๆ ในอะพาร์ตเมนต์ผม

00:27:07.626 --> 00:27:11.546 align:center
แต่ผมจะไม่เปิดไฟ ลองทำตัวให้กล้าๆ หน่อย

00:27:14.132 --> 00:27:16.635 align:center
คือคุณต้องเดินด้วยจังหวะปกติ

00:27:16.718 --> 00:27:19.846 align:center
พอเข้าไปแล้ว อย่าเร่งฝีเท้า

00:27:20.597 --> 00:27:22.265 align:center
นั่นบ้านคุณนะ

00:27:23.099 --> 00:27:24.517 align:center
ทำตัวให้สมกับเป็นเจ้าของบ้านสิ

00:27:26.895 --> 00:27:28.480 align:center
ถ้าคุณเริ่มเดินจ้ำๆ

00:27:28.563 --> 00:27:31.733 align:center
เท่ากับคุณบอกผีว่าคุณกลัวมัน

00:27:33.526 --> 00:27:36.279 align:center
อย่าให้พวกมันได้ใจ

00:27:37.530 --> 00:27:39.658 align:center
นิ่งไว้ ผมเดินเข้าไป นิ่งๆ

00:27:39.741 --> 00:27:42.202 align:center
ผมทำธุระของผม ทำสิ่งที่ต้องทำ

00:27:42.285 --> 00:27:43.370 align:center
ผมหันกลับ

00:27:43.453 --> 00:27:44.954 align:center
แล้วเริ่มเดินออกมา

00:27:46.122 --> 00:27:47.916 align:center
นิ่งสุดๆ

00:27:47.999 --> 00:27:50.919 align:center
ใกล้แล้ว เห็นไฟตรงโถงทางเดินแล้ว

00:27:51.002 --> 00:27:52.504 align:center
สามก้าวสุดท้าย…

00:27:52.587 --> 00:27:53.963 align:center
ผมวิ่ง

00:27:55.590 --> 00:27:59.678 align:center
วิ่งไปจนถึงกรอบประตู
แล้วก็โดดเข้าหาแสงไฟ

00:28:00.178 --> 00:28:03.264 align:center
แต่ตอนที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ
อย่าเหยียดขาหลังมากเกินไป

00:28:03.348 --> 00:28:07.435 align:center
นั่นแหละคือจังหวะที่คุณจะโดนคว้า
แล้วถูกลากไปสู่จุดจบ

00:28:08.103 --> 00:28:11.940 align:center
คุณรู้ดี เพราะงั้นวิ่ง กระโดด หดขา

00:28:13.316 --> 00:28:15.860 align:center
แล้วก็ส่งเสียงขนหัวลุกออกมาแบบ…

00:28:22.951 --> 00:28:28.415 align:center
เผื่อคุณไม่รู้…
เป็นภาษาไต้หวัน แปลว่า "หยึย!"

00:28:36.172 --> 00:28:39.050 align:center
บางทีผมก็พยายามทำตัวกล้าๆ
ตอนอาบน้ำเหมือนกันนะ

00:28:39.134 --> 00:28:41.553 align:center
อย่างไม่รอให้น้ำอุ่นก่อน

00:28:41.636 --> 00:28:42.762 align:center
ไม่ลองดูด้วยซ้ำ

00:28:42.846 --> 00:28:47.183 align:center
ผมเดินเข้าไปเลยเหมือนนักรบ

00:28:49.936 --> 00:28:52.063 align:center
มันยากนะ

00:28:52.147 --> 00:28:55.567 align:center
ถ้าอยากบ้าให้สุดก็อย่าเพิ่งเปิดน้ำ

00:28:57.235 --> 00:28:58.403 align:center
คืนนี้ลองไปทำดู

00:28:58.486 --> 00:29:00.822 align:center
กลับบ้าน ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด

00:29:00.905 --> 00:29:05.243 align:center
ก้าวเข้าไปในส่วนอาบน้ำที่แห้งและเงียบ

00:29:06.786 --> 00:29:08.413 align:center
รู้สึกถึงความตึงเครียดนั่นดู

00:29:09.622 --> 00:29:12.083 align:center
มันแปลกๆ ไม่แค่เฉยๆ เลยแหละ

00:29:13.877 --> 00:29:16.629 align:center
มองที่รูพวกนั้นที่ฝักบัวคุณ

00:29:17.297 --> 00:29:19.507 align:center
แล้วใช้มือของคุณเอง

00:29:19.591 --> 00:29:21.384 align:center
เปิดน้ำฉีดใส่ตัวเอง

00:29:24.679 --> 00:29:26.055 align:center
อย่าหลบ

00:29:27.098 --> 00:29:28.391 align:center
อย่าบัง

00:29:30.685 --> 00:29:31.519 align:center
กล้าๆ ไว้

00:29:31.603 --> 00:29:33.980 align:center
พอผีเห็นคุณทำแบบนั้น…

00:29:35.440 --> 00:29:36.858 align:center
มันจะกลัว

00:29:37.901 --> 00:29:40.487 align:center
จากผีหลอกกลายเป็นหลอกผี

00:29:43.615 --> 00:29:47.786 align:center
พวกมันจะแบบ
"ไอ้หมอนี่มันบ้า บ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว"

00:29:48.745 --> 00:29:50.079 align:center
แล้วมันก็หนีไป

00:29:50.789 --> 00:29:53.291 align:center
พอคุณรู้สึกได้ว่าวิญญาณร้ายนั่นกำลังสลายไป

00:29:53.374 --> 00:29:55.919 align:center
คุณก็หันไป "แฮ่!"

00:30:03.551 --> 00:30:07.263 align:center
พยายามฉลองชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตน่ะ

00:30:07.347 --> 00:30:08.848 align:center
ไม่นานนี้ผมเพิ่งบรรลุขั้นใหม่

00:30:08.932 --> 00:30:12.727 align:center
ผมเริ่มซื้อแปรงสีฟันแบบยกแพ็กแล้ว

00:30:14.145 --> 00:30:15.438 align:center
นี่เรื่องใหม่สำหรับผมนะ

00:30:15.522 --> 00:30:19.025 align:center
แทบทั้งชีวิตที่ผ่านมา
ผมอยู่แบบแปรงชนแปรง

00:30:19.567 --> 00:30:20.401 align:center
ไม่มีสำรอง

00:30:20.485 --> 00:30:23.238 align:center
ผมออกไปซื้อทีละด้าม

00:30:25.657 --> 00:30:27.033 align:center
ผมมีแค่ด้ามเดียว

00:30:27.116 --> 00:30:31.955 align:center
และผมจะใช้ด้ามนั้น
จนกว่าจะไม่มีขนแปรงเส้นไหนขนานกัน

00:30:33.206 --> 00:30:35.834 align:center
แล้วผมก็ยังใช้มันต่อ

00:30:35.917 --> 00:30:39.003 align:center
เพราะผมจะกล่อมตัวเองว่า
มันน่าจะทำความสะอาดได้ดีขึ้น

00:30:39.087 --> 00:30:42.298 align:center
พอผมทำจนมันฟูๆ แบบนี้แล้ว

00:30:43.424 --> 00:30:44.968 align:center
ขนมันแข็งแรงขึ้น

00:30:45.844 --> 00:30:48.638 align:center
แล้วไม่นานผมจะเลื่อนขั้นมัน
ให้ไปทำหน้าที่ในครัว

00:30:52.684 --> 00:30:55.019 align:center
มันเป็นเรื่องของความรู้สึกปลอดภัย

00:30:55.103 --> 00:30:58.189 align:center
มันรู้สึกดีที่รู้ว่าเมื่อผมกลับบ้านคืนนี้

00:30:58.273 --> 00:31:01.651 align:center
ถ้าอยากใช้ด้ามใหม่ ผมก็มีให้ใช้

00:31:01.734 --> 00:31:04.028 align:center
ถ้าคุณแวะมาที่บ้าน ผมก็มีให้คุณ ไม่มีปัญหา

00:31:04.112 --> 00:31:06.406 align:center
คุณพาเพื่อนมาด้วยได้ถึงสี่คนเลยด้วย

00:31:08.908 --> 00:31:13.705 align:center
แล้วข้อดีที่สุดของแบบแพ็กก็คือคุณได้เลือกสี

00:31:14.414 --> 00:31:15.540 align:center
นั่นแหละคือโอกาส

00:31:15.623 --> 00:31:18.126 align:center
ใช้เวลาค่อยๆ ตั้งใจเลือก ถามใจตัวเองดู

00:31:18.209 --> 00:31:21.796 align:center
สีไหนที่ให้พลังงานที่คุณต้องการตอนนี้

00:31:22.797 --> 00:31:24.716 align:center
สีฟ้า อันนี้ผ่อนคลาย

00:31:24.799 --> 00:31:27.010 align:center
เป็นมหาสมุทรแห่งความสงบ

00:31:27.802 --> 00:31:32.015 align:center
อันสีแดง เยี่ยม สนุกดี
แต่อาจจะแซ่บไปนิดนะ

00:31:33.182 --> 00:31:34.976 align:center
สีม่วงนี่คือสายพลัง

00:31:35.059 --> 00:31:40.857 align:center
ผมจะหยิบสีม่วง
เฉพาะตอนที่อยากเปลี่ยนบทชีวิต

00:31:42.233 --> 00:31:44.360 align:center
บางครั้งคุณก็ไม่ได้ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด

00:31:44.444 --> 00:31:47.238 align:center
อาจจะเผลอตัดสินใจอะไร
ที่ทำร้ายตัวเองเป็นชุดๆ

00:31:47.322 --> 00:31:52.076 align:center
ตอนนี้ถึงเวลาต้องปรับพฤติกรรม
ให้กลับมาตรงกับความเป็นคุณแล้ว

00:31:53.119 --> 00:31:55.413 align:center
งั้นก็ มา เจ้าแปรงสีฟันสีม่วง

00:31:56.414 --> 00:31:57.999 align:center
ลุยกันเลย

00:31:58.791 --> 00:32:03.171 align:center
เรามีทั้งคราบหินปูนและปีศาจในใจที่ต้องกำจัด

00:32:07.216 --> 00:32:09.260 align:center
ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้นใช่ไหมล่ะ

00:32:09.344 --> 00:32:12.472 align:center
ผมพยายามอยู่ ผมมีความอยากเรียนรู้

00:32:12.555 --> 00:32:16.267 align:center
แค่บางทีไม่ค่อยมีแรงทำให้จบ

00:32:16.351 --> 00:32:20.313 align:center
นั่นแหละเหตุผลที่ในคอมผม
มีแท็บเปิดค้างไว้เพียบ

00:32:21.898 --> 00:32:27.570 align:center
ก็ในอินเทอร์เน็ตมันมีทรัพยากรเยอะมาก
ที่ผมรู้สึกว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับชีวิตผม

00:32:27.654 --> 00:32:31.032 align:center
แต่แบบ ไม่ใช่วันนี้

00:32:32.408 --> 00:32:34.077 align:center
ไว้ก่อน

00:32:35.370 --> 00:32:37.497 align:center
นี่ แต่ส่งลิงก์นั้นมาให้ด้วย

00:32:41.459 --> 00:32:44.879 align:center
ผมอยากได้ลิงก์นั่น
ผมจะเปิดแท็บเก็บไว้ ผมมีระบบของผม

00:32:45.630 --> 00:32:49.425 align:center
ยิ่งคุณเปิดแท็บไว้มากเท่าไหร่
มันก็จะยิ่งเล็กลงเท่านั้น

00:32:50.760 --> 00:32:51.886 align:center
ตอนแรกมันก็ใหญ่เท่านี้

00:32:51.970 --> 00:32:56.224 align:center
แล้วก็กลายเป็น "อ้าว ไม่มีข้อมูลให้เห็นแล้ว"

00:32:57.266 --> 00:33:00.770 align:center
คุณไม่รู้ว่านี่แท็บอะไร แต่มีเป็นกองเต็มไปหมด

00:33:02.146 --> 00:33:03.690 align:center
และมันน่าอายใช่ไหม

00:33:03.773 --> 00:33:06.359 align:center
เวลามีประชุมงานแล้วต้องแชร์หน้าจอ

00:33:06.442 --> 00:33:08.528 align:center
คุณจะไม่แชร์หน้าจอนั้นเด็ดขาด

00:33:09.737 --> 00:33:11.155 align:center
คุณเปิดหน้าต่างใหม่เลย

00:33:11.239 --> 00:33:13.825 align:center
คุณทำท่าแบบ
"ทุกอย่างเรียบร้อยครับเจ้านาย"

00:33:15.243 --> 00:33:18.162 align:center
"ผมโอเค ผมพร้อมประชุมกับผู้ถือหุ้นแล้ว"

00:33:21.791 --> 00:33:24.168 align:center
ทุกๆ สองสามเดือน
เบราว์เซอร์มันจะเด้งมาให้อัปเดต

00:33:24.252 --> 00:33:27.255 align:center
คุณก็แบบ "เดี๋ยวๆ แล้วคอลเลกชันของฉันล่ะ"

00:33:29.090 --> 00:33:31.175 align:center
เบราว์เซอร์ก็แบบ "ไม่ต้องห่วง เราจัดการให้

00:33:31.259 --> 00:33:35.138 align:center
เราจะเปิดแท็บทั้งหมดกลับมาให้เอง"

00:33:35.221 --> 00:33:36.305 align:center
"แต่มันเยอะมากนะ"

00:33:36.389 --> 00:33:38.683 align:center
"คุณควรใช้บุ๊กมาร์ก"

00:33:40.768 --> 00:33:44.313 align:center
ทุกๆ สองสามปี คอมพิวเตอร์ของคุณจะพังไปเลย

00:33:44.397 --> 00:33:47.692 align:center
แท็บทั้งหมดหายวับไปตลอดกาล

00:33:47.775 --> 00:33:51.529 align:center
ความรู้สึกสูญเสียนั้นทำคุณแตกสลาย

00:33:52.030 --> 00:33:54.782 align:center
แต่แล้วคุณก็แบบ "ฉันเป็นอิสระแล้วซะที"

00:33:56.451 --> 00:33:59.912 align:center
"ขอบคุณนะที่ทำในสิ่งที่ฉันทำเองไม่ได้"

00:34:06.002 --> 00:34:08.171 align:center
ผมไม่ค่อยแน่ใจเรื่องเทคโนโลยีพวกนี้

00:34:08.254 --> 00:34:10.590 align:center
ผมไม่รู้ว่ามันทำให้ชีวิตเราดีขึ้นจริงไหม

00:34:10.673 --> 00:34:14.677 align:center
แต่ที่แน่ๆ มันทำให้บางอย่างในชีวิตมันแปลกขึ้น

00:34:15.303 --> 00:34:17.847 align:center
อย่างล่าสุด ผมทำหูฟังหาย

00:34:17.930 --> 00:34:20.475 align:center
ลืมไว้ที่ไหนสักแห่งนอกแอตแลนติกซิตี

00:34:20.558 --> 00:34:22.268 align:center
ผมคงไม่ได้มันคืนแล้ว

00:34:22.351 --> 00:34:24.979 align:center
แต่ด้วยพลังของเทคโนโลยี

00:34:25.063 --> 00:34:27.190 align:center
ผมยังเช็กดูหูฟังได้อยู่

00:34:28.983 --> 00:34:32.695 align:center
ถ้าผมอยากรู้ ผมเช็กได้เลยตอนนี้ว่ามันอยู่ที่ไหน

00:34:33.738 --> 00:34:35.573 align:center
ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเลย

00:34:36.574 --> 00:34:39.452 align:center
ผมรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ผมรู้ว่ามันทำงานที่ไหน

00:34:39.535 --> 00:34:42.872 align:center
รู้ด้วยว่ามันได้รับการชาร์จไฟเป็นประจำ

00:34:43.790 --> 00:34:45.500 align:center
มันมูฟออนแล้ว

00:34:46.000 --> 00:34:47.794 align:center
ไปตามเรื่องตามราวแล้ว แต่ผมนี่พังเลย

00:34:47.877 --> 00:34:50.630 align:center
มันมีตัวเลือกให้ลืมอุปกรณ์นี้ได้ แต่…

00:34:51.672 --> 00:34:53.382 align:center
ผมไม่อยากลืมนี่

00:34:54.759 --> 00:34:58.387 align:center
ผมไม่อยากปล่อยวาง
"ฉันเสียแกไปครั้งหนึ่งแล้ว"

00:34:59.555 --> 00:35:02.892 align:center
"ไม่อยากเชื่อเลยว่า
แกจะไปจับคู่กับใครที่ไหนก็ไม่รู้"

00:35:08.314 --> 00:35:12.443 align:center
ผมพยายามไม่ทำตัววัตถุนิยม
ยึดติดกับของนอกกายพวกนี้นะ

00:35:12.527 --> 00:35:15.113 align:center
แต่ขณะเดียวกัน
ผมก็พยายามดูแลของที่มีอยู่ให้ดี

00:35:15.196 --> 00:35:16.781 align:center
อย่างแว่นตานี่

00:35:16.864 --> 00:35:20.034 align:center
เพราะงั้นถ้าต้องทำอะไรที่ต้องออกแรง
ผมจะใส่คอนแทคเลนส์แทน

00:35:20.118 --> 00:35:23.996 align:center
อย่างเวลาเล่นบาสหรือไปคลับเปลื้องผ้า

00:35:26.958 --> 00:35:29.627 align:center
นึกออกไหม เพราะถ้าใส่แว่นไปคลับเปลื้องผ้า

00:35:29.710 --> 00:35:32.839 align:center
แล้วนั่งใกล้เวที มีโอกาสสูงมาก

00:35:32.922 --> 00:35:35.842 align:center
ที่นักเต้นจะดึงแว่นออกจากหน้าคุณ

00:35:35.925 --> 00:35:38.553 align:center
ผมเคยโดนมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองครั้ง

00:35:41.055 --> 00:35:44.475 align:center
ถ้าอยากเล่นบทบรรณารักษ์สุดเซ็กซี่ ก็เอาเลย

00:35:44.559 --> 00:35:45.852 align:center
ผมจะสนับสนุนคุณ

00:35:45.935 --> 00:35:49.021 align:center
แต่เอาพร็อปของคุณมาเองดิ

00:35:50.398 --> 00:35:51.649 align:center
นี่ไม่ใช่ของเล่น

00:35:51.732 --> 00:35:54.318 align:center
นี่คืออุปกรณ์ทางการแพทย์

00:35:55.319 --> 00:35:58.072 align:center
ปกติผมยอมให้แค่ช่างทำแว่นจับแว่นผมนะ

00:35:58.156 --> 00:36:02.243 align:center
แต่ไหนๆ คุณไม่ได้ใส่เสื้อผ้า
คืนนี้ผมจะยอมให้ละกัน

00:36:05.496 --> 00:36:09.292 align:center
พวกเธอเอาแว่นคุณไปใส่
แล้วก็เลื่อนลงมาไว้ที่ปลายจมูก

00:36:09.375 --> 00:36:11.711 align:center
แล้วก็ส่งสายตายั่วยวนมาให้

00:36:12.712 --> 00:36:14.297 align:center
มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่เซ็กซี่นะ

00:36:14.380 --> 00:36:17.133 align:center
แต่เปล่าเลย เพราะผมต้องหยีตามองเธอ

00:36:23.639 --> 00:36:25.933 align:center
"เธอมีสี่หัวนมรึเปล่าน่ะ"

00:36:31.063 --> 00:36:33.691 align:center
แล้วเธอก็เปลี่ยนมุกใหม่ เธอถอดแว่นออก

00:36:33.774 --> 00:36:38.196 align:center
แล้วพาแว่นไปทัวร์ตามร่างกายเธอ

00:36:38.279 --> 00:36:42.825 align:center
ผมก็แบบ "โห แว่นคงจะสำราญบานใจน่าดู"

00:36:44.368 --> 00:36:47.205 align:center
แต่ผมมองไม่เห็นสิ่งที่แว่นเห็น

00:36:47.705 --> 00:36:51.792 align:center
มันไม่ได้เชื่อมต่อบลูทูธ
กับกลีบท้ายทอยสมองของผม

00:36:57.089 --> 00:36:59.008 align:center
ในที่สุดผมก็ได้แว่นคืน

00:36:59.091 --> 00:37:02.136 align:center
และแน่นอน เลนส์แว่นผมเลอะไปหมด

00:37:02.637 --> 00:37:05.306 align:center
มีรอยนมติดอยู่บนเลนส์

00:37:05.890 --> 00:37:10.603 align:center
มีรอยส่วนตั๊วส่วนตัวทิ้งไว้
แต่ผมไม่เกิดอารมณ์กับคราบนิติเวชนี่หรอก

00:37:11.604 --> 00:37:13.314 align:center
ผมไม่ได้เอาผ้าเช็ดเลนส์มา

00:37:13.397 --> 00:37:17.401 align:center
ตอนนี้ผมเลยต้องดูโชว์ต่อจนจบ
แบบความละเอียดต่ำ

00:37:24.283 --> 00:37:26.494 align:center
ผมต้องพักจากการทัวร์อยู่ช่วงหนึ่ง

00:37:26.577 --> 00:37:30.665 align:center
ต้องกลับบ้านที่แอลเอไปทำหน้าที่ลูกขุน

00:37:31.165 --> 00:37:33.334 align:center
ใช่ ผมไม่ได้อยากถูกเลือกเลยนะ

00:37:33.417 --> 00:37:37.338 align:center
แต่ผมถูกเลือกตั้งแต่รอบแรก
ตัวเลือกอันดับหนึ่งครับผม

00:37:38.172 --> 00:37:41.092 align:center
ผมก็ภูมิใจอยู่นะ แล้วก็เริ่มกังวล

00:37:41.175 --> 00:37:45.263 align:center
ผมแบบ "ถ้าฉันเป็นตัวเลือกแรก
ทีมนี้คงไม่ได้เข้ารอบเพลย์ออฟแหง"

00:37:47.098 --> 00:37:49.934 align:center
เราผ่านกระบวนการคัดเลือก ทุกอย่างเรียบร้อย

00:37:50.017 --> 00:37:53.062 align:center
จังหวะสุดท้าย ลูกขุนหมายเลขสามยกมือ
เขาพยายามจะขอถอนตัว

00:37:53.145 --> 00:37:55.648 align:center
เขาบอกว่า "ท่านครับ ผมสมัครงานอยู่"

00:37:55.731 --> 00:37:58.067 align:center
"ผมอาจจะมีสัมภาษณ์งานสัปดาห์หน้า"

00:37:58.150 --> 00:38:00.278 align:center
ผู้พิพากษามองเขาแวบนึง

00:38:00.361 --> 00:38:04.115 align:center
แล้วเธอก็ตัดสินใจว่า
เขาจะต้องอยู่ในคณะลูกขุนต่อ

00:38:04.699 --> 00:38:06.701 align:center
เพราะผู้พิพากษาก็ต้องตัดสินใช่ไหมล่ะ

00:38:07.326 --> 00:38:08.703 align:center
และจากที่เธอเห็น

00:38:08.786 --> 00:38:11.455 align:center
เธอคิดว่า "นายไม่มีทางได้งานหรอก"

00:38:12.707 --> 00:38:15.334 align:center
เธอตัดสินว่าเขาไม่น่าจ้าง

00:38:15.835 --> 00:38:18.629 align:center
แต่เธอก็ให้เขามาเป็นเพื่อนร่วมงานผม

00:38:20.464 --> 00:38:22.425 align:center
มันทำให้ผมตั้งคำถามกับระบบ

00:38:22.508 --> 00:38:25.177 align:center
เพราะในทางทฤษฎี
หน้าที่ลูกขุนมันดูสูงส่งมาก

00:38:25.261 --> 00:38:28.514 align:center
แต่ในความเป็นจริง มันดูสบายๆ มากเลยเนอะ

00:38:28.597 --> 00:38:32.935 align:center
รัฐบาลก็แค่แบบ "ไง คุณว่างไหม"

00:38:35.021 --> 00:38:37.273 align:center
"มาที่ศาลหน่อย เรามีสถานการณ์

00:38:37.356 --> 00:38:40.985 align:center
ในสาขาที่คุณไม่มีประสบการณ์พื้นฐาน

00:38:41.610 --> 00:38:44.030 align:center
ไม่มีความรู้ หรือความสนใจเลย

00:38:44.113 --> 00:38:46.490 align:center
แต่เราจะให้สองฝ่ายที่เห็นต่างกันสุดขั้ว

00:38:46.574 --> 00:38:51.454 align:center
นำเสนอข้อโต้แย้งที่ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง
เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาถูก

00:38:51.537 --> 00:38:54.749 align:center
แล้วคุณช่วยบอกความจริงให้เราหน่อยนะ"

00:38:56.876 --> 00:38:58.210 align:center
"คุณทำได้น่า"

00:39:03.090 --> 00:39:07.970 align:center
มันกดดันมากนะ

00:39:08.054 --> 00:39:09.513 align:center
ศาลเหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

00:39:09.597 --> 00:39:12.808 align:center
ที่ที่คุณน่าจะได้แก้ไขความผิดพลาดในอดีต

00:39:12.892 --> 00:39:16.187 align:center
และผู้คนก็แต่งตัวให้เหมาะแก่กาลเทศะ
ผู้พิพากษาสวมเสื้อคลุม

00:39:16.270 --> 00:39:18.189 align:center
ทนายความสวมสูทสั่งตัด

00:39:18.272 --> 00:39:19.899 align:center
มันเป็นพิธีการมาก

00:39:19.982 --> 00:39:21.901 align:center
ยกเว้นคณะลูกขุน

00:39:23.194 --> 00:39:27.865 align:center
พวกลูกขุนอย่างพวกผม
แต่งตัวเหมือนไม่มีอะไรได้เสียกับผลลัพธ์เลย

00:39:28.824 --> 00:39:31.285 align:center
เราแต่งตัวเหมือนเสียไม่ได้

00:39:31.369 --> 00:39:35.790 align:center
และอยากให้ศาลรู้ว่าเวลานี้มันไม่ใช่สุดๆ

00:39:41.045 --> 00:39:43.631 align:center
เราทำหน้าที่ได้ไม่ดีเลย

00:39:44.548 --> 00:39:46.634 align:center
การพิจารณาคดีใช้เวลาสามสัปดาห์

00:39:46.717 --> 00:39:49.553 align:center
แต่ไม่มีใครจดบันทึกเลย

00:39:50.679 --> 00:39:54.350 align:center
ไม่มีใครจด ทุกคนคิดว่า "ฉันคงจำได้แหละ"

00:39:56.727 --> 00:39:59.688 align:center
พอถึงเวลาประชุมตัดสินคดี
เราแทบไม่มีข้อมูลอะไรอยู่ในหัว

00:39:59.772 --> 00:40:01.941 align:center
เราเลยตัดสินกันจากฟีลล้วนๆ

00:40:03.275 --> 00:40:05.778 align:center
เราแบบ "ไม่รู้สิ…"

00:40:07.738 --> 00:40:09.281 align:center
"ผิดมั้ง"

00:40:11.951 --> 00:40:13.702 align:center
ฟังดูแย่มากใช่ไหม แต่ใจเย็นก่อน

00:40:13.786 --> 00:40:15.413 align:center
ไม่มีชีวิตใครแขวนอยู่บนเส้นด้าย

00:40:15.496 --> 00:40:16.872 align:center
มันเป็นคดีแพ่ง

00:40:16.956 --> 00:40:20.459 align:center
เป็นคดีบริษัทอเมริกันฟ้องบริษัทแคนาดา

00:40:20.543 --> 00:40:22.628 align:center
เราเลยตัดสินให้ทีมเจ้าบ้านชนะ

00:40:24.588 --> 00:40:27.216 align:center
แฟนๆ อยากได้ก็ให้เขาไปเถอะ

00:40:28.884 --> 00:40:30.636 align:center
เป็นการประชุมตัดสินคดีที่สั้นมาก

00:40:30.719 --> 00:40:32.763 align:center
เรามารวมตัวกันตอนเก้าโมงเช้า

00:40:32.847 --> 00:40:35.015 align:center
เก้าโมงสิบนาที เราก็เสร็จแล้ว

00:40:36.434 --> 00:40:39.979 align:center
ประเด็นคือระหว่างการพิจารณาคดี
เราต้องหาอาหารกลางวันเอง

00:40:40.062 --> 00:40:42.565 align:center
แต่พอมาถึงช่วงประชุมตัดสิน

00:40:43.149 --> 00:40:46.527 align:center
เราได้รู้ว่าถ้าทำงานถึงเที่ยง ศาลจะเลี้ยงข้าว

00:40:47.069 --> 00:40:49.738 align:center
พวกลูกขุนก็เลยเห็นพ้องต้องกันแบบเอกฉันท์

00:40:49.822 --> 00:40:53.534 align:center
เราแบบ "เฮ้ย อย่าเพิ่งส่งคำตัดสิน"

00:40:54.743 --> 00:40:59.457 align:center
"อุบไว้ก่อน เราจะมอบความยุติธรรม
ตอนที่เขามอบแซนด์วิชไก่งวงให้"

00:41:00.458 --> 00:41:02.501 align:center
ความยุติธรรมไปไก่มา

00:41:03.919 --> 00:41:08.132 align:center
พวกเราถ่วงคำตัดสินไปอีกสามชั่วโมง

00:41:08.215 --> 00:41:10.426 align:center
เพื่ออาหารฟรี

00:41:10.509 --> 00:41:14.847 align:center
แล้วแซนด์วิชก็บ้านๆ มาก

00:41:16.390 --> 00:41:17.558 align:center
ไม่คุ้มกับการรอเลย

00:41:17.641 --> 00:41:20.478 align:center
ไม่คุ้มกับแคลอรีที่เสียไปด้วยซ้ำ

00:41:20.561 --> 00:41:26.734 align:center
ในฐานะคณะลูกขุน
เรามีวิจารณญาณที่ย่ำแย่ตั้งแต่ต้นยันจบ

00:41:27.234 --> 00:41:28.861 align:center
ก็สมควรแล้วที่ได้แบบนั้น

00:41:28.944 --> 00:41:30.946 align:center
ระบบมันเวิร์กแล้วนะทุกคน

00:41:38.913 --> 00:41:43.292 align:center
พออายุมากขึ้น ผมรู้สึกว่า
ผมเริ่มหันเข้าหาธรรมชาติมากขึ้น

00:41:43.375 --> 00:41:46.754 align:center
นั่นแหละคือที่ที่สมัยนี้
ผมไปหาความสงบกับความสุข

00:41:46.837 --> 00:41:50.883 align:center
แม้แต่ปาร์ตี้ที่ผมไป
ก็เริ่มเป็นแนวเอาต์ดอร์มากขึ้น

00:41:50.966 --> 00:41:53.677 align:center
ผมไปงานปาร์ตี้สละโสดแบบนี้มาสองงาน

00:41:53.761 --> 00:41:57.848 align:center
งานแรกเป็นของหลุยส์ เพื่อนผม
เราไปคอสตาริกา

00:41:58.474 --> 00:41:59.934 align:center
เป็นเขตร้อนชื้นมาก

00:42:00.017 --> 00:42:01.894 align:center
กิจกรรมทางน้ำเยอะมาก

00:42:01.977 --> 00:42:04.313 align:center
เราตัวเปียกกันตลอด

00:42:05.231 --> 00:42:09.485 align:center
ผู้ชาย 15 คนในวัยสี่สิบกว่า

00:42:09.568 --> 00:42:12.988 align:center
ใส่กางเกงขาสั้นบอร์ดชอร์ตที่ไม่พอดีตัว

00:42:14.823 --> 00:42:17.785 align:center
ผมเห็นร่องก้นเพื่อนๆ ครบทุกคน

00:42:20.037 --> 00:42:22.289 align:center
ผมไม่ได้เลือกจะดูนะ

00:42:23.332 --> 00:42:27.795 align:center
รู้ไหม เวลาเราสงสัยว่ามีร่องก้นอยู่แว้บๆ แถวนี้

00:42:28.629 --> 00:42:33.300 align:center
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ที่จะใช้ชีวิตต่อไปเฉยๆ

00:42:33.968 --> 00:42:36.762 align:center
คุณจะถูกบังคับให้ต้องยืนยันให้ชัวร์
แบบ "แป๊บนึงนะ"

00:42:41.350 --> 00:42:43.352 align:center
"ฉันไม่ได้อยากจะทำนะ"

00:42:46.188 --> 00:42:48.190 align:center
เพราะร่องก้นมันมีพลังดึงดูด

00:42:49.483 --> 00:42:52.736 align:center
ร่องก้นทำหน้าที่เหมือนร่องอกเทียม

00:42:54.071 --> 00:42:59.034 align:center
มันเรียกร้องความสนใจ
ด้วยพลังแห่งความคล้ายคลึง

00:43:00.411 --> 00:43:03.831 align:center
สายตาคุณจะถูกดึงไปหา
เงาวับๆ แวมๆ นั้นโดยอัตโนมัติ

00:43:03.914 --> 00:43:07.418 align:center
"นี่มันปริศนาอะไร
ที่สมองรู้สึกอยากจะไขให้ได้น่ะ"

00:43:09.336 --> 00:43:11.630 align:center
คุณไม่ได้เลือก มันคือสัญชาตญาณ

00:43:11.714 --> 00:43:13.841 align:center
โดพามีนหรืออะไรสักอย่าง

00:43:14.592 --> 00:43:16.260 align:center
มันทรงพลังมาก

00:43:16.343 --> 00:43:21.390 align:center
มันคือหลักการเดียวกับ
ที่เขาใช้ตอนออกแบบสวนพฤกษศาสตร์

00:43:21.890 --> 00:43:25.311 align:center
เขาจะทำทางเดินให้คดเคี้ยว

00:43:25.394 --> 00:43:26.854 align:center
เพื่อกระตุ้นให้อยากรู้อยากเห็น

00:43:26.937 --> 00:43:29.940 align:center
"หลังโค้งนี้ไปมันมีอะไรน่ะ"

00:43:31.150 --> 00:43:33.193 align:center
"อยากรู้จังแฮะ"

00:43:33.944 --> 00:43:35.863 align:center
บางทีคุณเดินตามโค้งไป

00:43:35.946 --> 00:43:39.992 align:center
แล้วมันก็นำคุณไปยังแปลงดอกบีโกเนียสวยๆ

00:43:40.075 --> 00:43:42.995 align:center
แต่บางครั้งก็เป็นก้นเพื่อนคุณ

00:43:45.331 --> 00:43:47.708 align:center
"ฉันไม่ควรเข้ามาในสวนนี้เลย"

00:43:48.542 --> 00:43:51.295 align:center
"โซนนี้สำหรับเจ้าหน้าที่เท่านั้น"

00:43:57.926 --> 00:44:02.306 align:center
ปาร์ตี้สละโสดอีกงานที่ผมไป
คือการแบกเป้เที่ยว

00:44:02.389 --> 00:44:05.059 align:center
ไม่ใช่แบบไปนอนตามโฮสเทลนะ แต่ไปเข้าป่า

00:44:05.142 --> 00:44:07.895 align:center
มีใครเคยแบ็กแพ็กแบบนั้นไหม

00:44:09.188 --> 00:44:12.858 align:center
มีนิดหน่อย ใช่ จำนวนเท่านี้แหละใช่แล้ว

00:44:13.692 --> 00:44:15.653 align:center
นั่นคือจำนวนที่ถูกต้องแล้ว

00:44:15.736 --> 00:44:18.572 align:center
เพราะเราไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้ว

00:44:21.033 --> 00:44:23.327 align:center
มันเป็นทางเลือกที่บ้าบอ

00:44:24.870 --> 00:44:26.038 align:center
มันโหดนะ

00:44:26.121 --> 00:44:29.291 align:center
มันไม่เหมือนการตั้งแคมป์
ผมตั้งแคมป์มาเยอะ มันชิลๆ

00:44:29.375 --> 00:44:32.795 align:center
การตั้งแคมป์ก็แค่ขับรถไปที่ลานกางเต็นท์

00:44:33.545 --> 00:44:34.713 align:center
คุณตั้งแคมป์

00:44:35.422 --> 00:44:40.302 align:center
แบ็กแพ็ก คุณขับรถไปในที่ที่ไม่ใช่ที่ลานกางเต็นท์

00:44:41.095 --> 00:44:43.555 align:center
คุณจอดรถข้างทางหลวง ขนของทุกอย่างลงมา

00:44:43.639 --> 00:44:46.141 align:center
แบกขึ้นหลัง แล้วพูดว่า "ขอบคุณนะ รถ"

00:44:46.225 --> 00:44:48.018 align:center
"ที่เหลือฉันจัดการเอง"

00:44:49.770 --> 00:44:54.024 align:center
"อีก 42 กิโลต่อจากนี้
ฉันจะทำเป็นว่าฉันเป็นรถ"

00:44:55.776 --> 00:44:58.654 align:center
"ฉันคือรถออฟโรด ฉันคือซูบารุ"

00:45:04.993 --> 00:45:08.163 align:center
ผมไม่เคยแบกเป้พวกนั้นเลย

00:45:08.247 --> 00:45:10.374 align:center
ผมไม่เคยมี ไม่เคยสะพาย

00:45:10.457 --> 00:45:13.794 align:center
มันใหญ่มาก ตั้งแต่เด็กผมก็ไม่ชอบทรงของมันแล้ว

00:45:13.877 --> 00:45:18.465 align:center
ผมรู้สึกว่าสัดส่วนมันเพี้ยน
กระเป๋าใหญ่เกินตัวคน

00:45:19.258 --> 00:45:21.260 align:center
ผมเป็นเด็กที่ใช้เป้แจนสปอร์ตธรรมดา

00:45:21.343 --> 00:45:25.139 align:center
สำหรับผม เป้ควรมีขนาดแค่จากตรงนี้ถึงตรงนี้

00:45:25.806 --> 00:45:28.183 align:center
ผมไม่ชอบที่เป้พวกนั้นมันใหญ่

00:45:28.267 --> 00:45:31.895 align:center
จนมันเริ่มสูงเลยหัวคุณ

00:45:32.730 --> 00:45:34.648 align:center
ผมแบบ "เฮ้ยๆ"

00:45:35.899 --> 00:45:38.652 align:center
"จะทำอะไรน่ะ แกเป็นเป้สะพายหลังใช่มั้ย"

00:45:39.361 --> 00:45:41.864 align:center
"งั้นก็อยู่แค่หลังสิ"

00:45:47.035 --> 00:45:50.497 align:center
เพื่อนผมเป็นคนวางแผนทริปนี้
ให้เป็นปาร์ตี้สละโสด

00:45:50.581 --> 00:45:54.001 align:center
มันไม่ใช่แบบที่เขาทำๆ กัน
แล้วผมก็รู้ว่าเขาเป็นสายจิตวิญญาณ

00:45:54.084 --> 00:45:56.170 align:center
พอเขาบอกว่าอยากทำอะไรที่ต่างออกไป

00:45:56.253 --> 00:45:59.590 align:center
ผมก็แบบ "โอเค เจ๋ง
ไม่ดื่มเหล้าเมาหัวทิ่ม ไม่จ้างสาวเปลื้องผ้า"

00:45:59.673 --> 00:46:03.218 align:center
เขาก็แบบ "ใช่ แต่ก็ไม่มีที่พัก ไม่มีไฟฟ้าด้วย"

00:46:06.013 --> 00:46:07.765 align:center
นั่นไม่ต่างกับพูดว่า "มาปาร์ตี้กัน"

00:46:07.848 --> 00:46:11.143 align:center
"แต่ของดทั้งความสนุกและความสบายนะ"

00:46:14.396 --> 00:46:16.648 align:center
ไม่มีใครไปด้วยเลย

00:46:17.566 --> 00:46:20.736 align:center
ปาร์ตี้สละโสดมีแค่ผมกับเขา

00:46:22.362 --> 00:46:25.157 align:center
ผู้ชายสองคนอยู่ในป่านานสี่วัน

00:46:25.240 --> 00:46:28.786 align:center
ผลัดกันตรวจหาเห็บให้กันทั้งตัวทุกคืน

00:46:31.622 --> 00:46:34.041 align:center
กลายเป็นโรแมนติกโดยไม่ตั้งใจ

00:46:36.293 --> 00:46:37.878 align:center
แต่คำถามคือ

00:46:37.961 --> 00:46:42.216 align:center
ถ้ามีผู้ชายเพิ่มขึ้น ปาร์ตี้นี้จะดูเกย์น้อยลงไหม

00:46:45.052 --> 00:46:48.680 align:center
ผมไม่รู้ ผมว่าเรายังไม่มีคณิตศาสตร์
ที่จะแก้สมการนั้นได้

00:46:56.188 --> 00:47:00.567 align:center
เราเดินป่าตามเส้นทาง
นอกชายฝั่งแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ

00:47:00.651 --> 00:47:02.611 align:center
มันสวยมาก

00:47:02.694 --> 00:47:04.655 align:center
หลายครั้งระหว่างการเดินทาง

00:47:04.738 --> 00:47:08.617 align:center
ผมพบว่าตัวเองอยู่บนหน้าผา
ที่มองไปเห็นมหาสมุทร

00:47:08.700 --> 00:47:10.285 align:center
ผมตื้นตันกับความงามตรงหน้า

00:47:10.369 --> 00:47:14.790 align:center
จนพูดกับเพื่อนว่า
"ขอบคุณนะที่วางแผนจัดทริปนี้"

00:47:14.873 --> 00:47:17.084 align:center
"นี่มันเหมือนเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในชีวิตเลย

00:47:17.167 --> 00:47:19.586 align:center
เพราะฉันคงไม่ทำอีกแล้ว"

00:47:21.421 --> 00:47:25.425 align:center
เขาก็แบบ "ดีใจที่นายมาด้วย
ไม่งั้นฉันคงต้องมาเอง"

00:47:26.051 --> 00:47:28.220 align:center
แล้วเราสองคนก็ยืนกันเงียบๆ

00:47:28.303 --> 00:47:31.932 align:center
พยายามซึมซับ
ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติไว้ทั้งหมด

00:47:32.558 --> 00:47:36.186 align:center
แล้วผมก็คิดในใจว่า
"จะฆ่าหมอนี่ตอนนี้ก็ได้นะเนี่ย"

00:47:39.147 --> 00:47:40.607 align:center
"ก็ไม่อยากทำหรอกนะ"

00:47:41.233 --> 00:47:45.612 align:center
"แต่ถ้าจะทำ นี่แหละจังหวะเหมาะที่สุด"

00:47:47.614 --> 00:47:51.577 align:center
ผมไม่อยากทำร้ายใครนะ
แต่ผมชอบความมีโอกาสให้ทำ

00:47:55.998 --> 00:47:58.709 align:center
ธรรมชาติมีบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกสงบ

00:47:58.792 --> 00:48:00.711 align:center
รู้สึกเชื่อมโยงกับจักรวาล

00:48:00.794 --> 00:48:03.005 align:center
จนทำให้เราตั้งคำถามลึกๆ กับตัวเองว่า

00:48:03.088 --> 00:48:06.174 align:center
"หรือจริงๆ แล้ว ฉันเป็นฆาตกรนะ"

00:48:13.098 --> 00:48:15.559 align:center
สี่วันในป่านี่เพียงพอแล้ว

00:48:15.642 --> 00:48:19.688 align:center
ที่จะเปลี่ยนมุมมองของผม
เปลี่ยนทัศนคติของผม

00:48:19.771 --> 00:48:21.982 align:center
พอผมกลับมาใช้ชีวิตปกติ

00:48:22.065 --> 00:48:26.069 align:center
ผมนี่แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเรามีชีวิตดีขนาดไหน

00:48:26.153 --> 00:48:28.155 align:center
กับสิ่งพื้นฐาน

00:48:28.238 --> 00:48:29.948 align:center
ถังขยะ

00:48:30.824 --> 00:48:32.951 align:center
ลองอยู่สี่วันโดยไม่มีถังขยะดูสิ

00:48:33.035 --> 00:48:35.913 align:center
แล้วคุณจะรู้ว่ามันคือภาชนะวิเศษ

00:48:36.705 --> 00:48:39.708 align:center
คุณโยนอะไรก็ได้ลงไป อะไรก็ได้

00:48:39.791 --> 00:48:42.711 align:center
แล้วมันก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของคุณอีกต่อไป

00:48:43.378 --> 00:48:46.173 align:center
ใช่แล้ว มันเป็นปัญหาของสังคม

00:48:46.757 --> 00:48:48.508 align:center
คุณไม่ต้องกังวลแล้ว

00:48:48.592 --> 00:48:50.886 align:center
หลานคุณในอนาคตจะหาทางออกเอง

00:48:54.681 --> 00:48:55.933 align:center
ผมรู้สึกเหมือนเด็กเล็ก

00:48:56.016 --> 00:48:59.061 align:center
ผมแทบรอไม่ไหวที่จะได้ไปอึในห้องน้ำ

00:49:00.687 --> 00:49:03.565 align:center
โถส้วมเนี่ยคือสวรรค์ชัดๆ

00:49:03.649 --> 00:49:07.444 align:center
สี่วันที่เราอยู่ในป่าต้องขุดหลุมตลอด

00:49:08.528 --> 00:49:10.113 align:center
ขอแนะนำในฐานะมือโปร

00:49:10.197 --> 00:49:12.282 align:center
ถ้าคุณไปเดินป่า

00:49:12.866 --> 00:49:16.078 align:center
ให้ขุดหลุมไว้ตั้งแต่คืนก่อนหน้า

00:49:18.747 --> 00:49:20.290 align:center
คิดล่วงหน้านิดนึง

00:49:21.083 --> 00:49:22.167 align:center
ขุดหลังมื้อเย็น

00:49:22.250 --> 00:49:25.128 align:center
หลังคุณใส่กระสุนเข้ารังเพลิงแล้ว

00:49:27.798 --> 00:49:31.802 align:center
อย่าไปขุดหลุมเอาตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน

00:49:33.512 --> 00:49:38.392 align:center
คุณไม่อยากขุดหลุมตอนกำลังปวดหนักแน่ๆ

00:49:40.978 --> 00:49:43.021 align:center
มันจะออกมาไม่สวยแน่

00:49:43.647 --> 00:49:46.817 align:center
ผมตื่นมาเช้าวันที่สอง รู้สึกว่าข้าศึกบุกแล้ว

00:49:47.317 --> 00:49:48.819 align:center
ต้องเดี๋ยวนั้นแล้ว ผมหยิบพลั่ว

00:49:48.902 --> 00:49:50.821 align:center
แล้ววิ่งออกไป สมองยังไม่แล่น

00:49:50.904 --> 00:49:52.030 align:center
ผมเลี้ยวผิดทาง

00:49:52.114 --> 00:49:55.951 align:center
เลยไปโผล่ตรงที่ดินแข็งโป๊ก

00:49:57.285 --> 00:49:59.746 align:center
ผมขุดไม่เข้า

00:50:00.956 --> 00:50:02.082 align:center
ผมเริ่มสิ้นหวัง

00:50:02.165 --> 00:50:06.712 align:center
คิดในใจว่า "หรือเราต้องจัดการมันก่อน
แล้วค่อยกลับมาฝังศพทีหลังวะ”

00:50:07.713 --> 00:50:08.755 align:center
ก็สมเหตุสมผลไหมล่ะ

00:50:08.839 --> 00:50:12.259 align:center
เพราะคุณได้รู้แล้วว่าศพมันใหญ่แค่ไหน

00:50:13.468 --> 00:50:15.887 align:center
แต่ถ้าคุณขุดไว้ล่วงหน้า คุณต้องกะขนาดเอา

00:50:15.971 --> 00:50:20.225 align:center
ต้องถามตัวเองว่า
"นี่ตาเราจะใหญ่กว่าก้นหรือเปล่า"

00:50:26.106 --> 00:50:28.358 align:center
หลุมแรกของผม

00:50:28.442 --> 00:50:30.360 align:center
ยังหลุมไม่พอ

00:50:32.654 --> 00:50:34.448 align:center
ตอนสุดท้ายผมพยายามกลบๆ ไป

00:50:34.531 --> 00:50:36.366 align:center
มันเลยกลายเป็นเนินน้อยๆ

00:50:38.452 --> 00:50:39.828 align:center
เขาบอกว่า "อย่าทิ้งอะไรไว้"

00:50:39.911 --> 00:50:42.164 align:center
แต่ผมไปเปลี่ยนภูมิประเทศมันซะเลย

00:50:43.582 --> 00:50:46.334 align:center
ตอนนี้เขาเลยต้องไปอัปเดตแผนที่
เส้นยึกๆ นั่นกันใหม่แล้ว

00:50:54.176 --> 00:50:57.846 align:center
ครั้งนั้นเป็นทริปที่น่าจดจำจริงๆ
เราได้เห็นสัตว์ป่าสวยๆ เยอะเลย

00:50:57.929 --> 00:51:02.893 align:center
หนึ่งในสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดที่เราได้เห็น
คือหมีดำโตเต็มวัย

00:51:03.602 --> 00:51:04.895 align:center
ตอนที่เราเจอหมี

00:51:04.978 --> 00:51:08.356 align:center
มันกำลังกระโจนวิ่งขึ้นเนินชันๆ แบบเร็วมาก

00:51:08.440 --> 00:51:11.943 align:center
พอผมเห็นพลังของมันบวกกับความเร็วขนาดนั้น

00:51:12.527 --> 00:51:14.029 align:center
มันทำผมท้อเลย

00:51:14.529 --> 00:51:15.739 align:center
เพราะก่อนหน้านั้นผมมีแผน

00:51:15.822 --> 00:51:18.825 align:center
ผมบอกตัวเองว่าถ้าต้องวิ่งหนีหมี

00:51:18.909 --> 00:51:21.745 align:center
ผมจะหลอกไปทางซ้าย แล้วพุ่งไปทางขวา

00:51:23.789 --> 00:51:27.918 align:center
แต่พอเห็นหมีวิ่งขึ้นเขาเร็วขนาดนั้น
ผมก็ "แผนนี่ไม่น่าจะเข้าท่าว่ะ"

00:51:29.419 --> 00:51:32.672 align:center
ผมจะหลอกไปทางซ้าย แล้วผมก็จะตายจริง

00:51:34.591 --> 00:51:36.635 align:center
ถ้าผมโดนหมีทำร้าย

00:51:36.718 --> 00:51:39.554 align:center
ผมคงต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้

00:51:40.263 --> 00:51:44.101 align:center
ใช่ไหม เราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ
สิ่งที่เราเปลี่ยนแปลงไม่ได้

00:51:44.184 --> 00:51:46.061 align:center
หายใจเข้า หายใจออก

00:51:46.144 --> 00:51:50.148 align:center
"ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น แหม ตัวฉันอร่อยมากเลย"

00:51:51.149 --> 00:51:55.112 align:center
"ฉันกำลังโดนขย้ำอยู่
ตัวฉันอร่อยไป อยู่ป่านี้ไม่ได้หรอก"

00:51:56.321 --> 00:51:58.490 align:center
"โอ้ เนื้อต้นขาแข็งเคี้ยวไม่เข้าเหรอ"

00:51:58.573 --> 00:52:01.827 align:center
"เออ ต้นขาฉันตึงเพราะเดินเขามา หมีเอ๊ย"

00:52:02.744 --> 00:52:05.497 align:center
"โทษที แกน่าจะจับฉันจากที่บ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน"

00:52:05.580 --> 00:52:07.541 align:center
"ตอนนั้นฉันอย่างนุ่มเลย"

00:52:12.003 --> 00:52:14.714 align:center
วันแรก เราเดินป่าไปราว 13 กิโล

00:52:16.007 --> 00:52:18.218 align:center
เข้าไปลึกในเขตที่หมีอยู่มาก

00:52:18.301 --> 00:52:19.970 align:center
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์แล้ว

00:52:20.053 --> 00:52:23.306 align:center
พอตกกลางคืน
มันมืดมากจนมองมือตัวเองก็ยังไม่เห็น

00:52:23.390 --> 00:52:26.268 align:center
ผมจำได้ว่าเราคลานเข้าไปในเต็นท์

00:52:27.185 --> 00:52:30.981 align:center
แล้วผมก็รูดซิปขึ้น ผมพูดว่า "รูด"

00:52:34.234 --> 00:52:36.736 align:center
"นี่แปลว่าเราปลอดภัยแล้วสินะ"

00:52:40.490 --> 00:52:44.119 align:center
"แบบนี้คือเรานอนหลับอุตุ
ไปแปดชั่วโมงได้อยู่ใช่ไหม"

00:52:47.372 --> 00:52:49.082 align:center
"เพราะเราอยู่ข้างในไง"

00:52:50.417 --> 00:52:54.713 align:center
"นี่คือข้างในสิ ฉันรูดซิปขึ้นไปจนสุดแล้วนี่"

00:52:55.297 --> 00:52:58.758 align:center
"เหมือนแปลงผ้าใบกันลมเป็นสนามพลังแล้ว"

00:53:00.802 --> 00:53:04.055 align:center
"ถ้าเราไม่เห็นพวกมัน
พวกมันจะรู้ได้ไงว่าเราอยู่ในนี้"

00:53:06.099 --> 00:53:08.310 align:center
"เอานะ หมี ไปนอนได้แล้ว

00:53:08.393 --> 00:53:11.396 align:center
ได้ยินเสียงรูดซิปแล้วนี่
เข้านอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์"

00:53:15.192 --> 00:53:16.610 align:center
ผมรู้สึกอันตรายกว่าเดิม

00:53:16.693 --> 00:53:19.946 align:center
เพราะถุงนอนผมอยู่ติดทางเข้าเต็นท์พอดี

00:53:20.447 --> 00:53:21.448 align:center
แต่แล้วผมก็แบบ

00:53:21.531 --> 00:53:25.327 align:center
"หมีคงไม่น่าจะ
เข้าตามตรอกออกตามประตูมั้ย"

00:53:26.995 --> 00:53:29.956 align:center
"มันจะพุ่งทะลุเข้ามาเหมือนคูลเอดแมนมากกว่า"

00:53:31.791 --> 00:53:36.171 align:center
แต่ถ้าหมีรูดซิปเข้ามาจริง มันจะน่ากลัวกว่าอีก

00:53:50.810 --> 00:53:51.853 align:center
เมื่อกี้น่ากลัวมาก

00:53:51.937 --> 00:53:54.898 align:center
เมื่อไหร่ที่ผมทำแบบนั้น ผมขนลุกเองทุกครั้งเลย

00:53:57.275 --> 00:53:58.485 align:center
เรา…

00:54:01.821 --> 00:54:04.366 align:center
ขอบคุณครับ เรายังเหลือเวลาแสดงอีกนิดหน่อย

00:54:04.449 --> 00:54:07.911 align:center
แต่ผมอยากขอหยุดสักครู่
เพื่อบอกว่าขอบคุณที่มาวันนี้

00:54:07.994 --> 00:54:09.788 align:center
ขอบคุณที่มานะครับ

00:54:19.714 --> 00:54:20.882 align:center
ผม…

00:54:22.092 --> 00:54:25.095 align:center
ขอบคุณที่มาดูนะครับ
ผมไม่เคยคิดว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา

00:54:25.178 --> 00:54:27.555 align:center
ผมเล่นเดี่ยวไมค์มา 23 ปีแล้ว

00:54:27.639 --> 00:54:31.893 align:center
และนี่คือทัวร์ใหญ่ครั้งแรกของผม
และเราก็ขายบัตรหมดเกลี้ยง

00:54:33.812 --> 00:54:35.480 align:center
บ้ามาก

00:54:37.524 --> 00:54:39.025 align:center
มันเหมือนฝันเลย

00:54:39.109 --> 00:54:42.028 align:center
แต่เอาจริงๆ เป้าหมายของผมตั้งแต่แรก

00:54:42.112 --> 00:54:43.780 align:center
คือแค่อยากพัฒนาฝีมือ

00:54:43.863 --> 00:54:47.909 align:center
อยากเก่งขึ้นเรื่อยๆ
แล้วสักวันหนึ่งอาจจะได้เจอผู้ชมของผม

00:54:47.993 --> 00:54:50.328 align:center
แต่ผมไม่เคยคิดให้มันจริงจัง
ว่ามันหมายความว่ายังไง

00:54:50.412 --> 00:54:51.496 align:center
เพราะตอนนี้ผมรู้แล้วว่า

00:54:51.579 --> 00:54:55.959 align:center
นักแสดงตลกแต่ละคน
ดึงดูดกลุ่มแฟนที่มาดูแตกต่างกัน

00:54:56.042 --> 00:54:58.628 align:center
แล้วผมก็กำลังเรียนรู้ว่าพวกคุณเป็นกลุ่มไหนยังไง

00:54:58.712 --> 00:55:02.799 align:center
เพราะทุกครั้งที่ผมได้คุยกับทีมงาน
อย่างพนักงานต้อนรับ

00:55:02.882 --> 00:55:05.552 align:center
พวกเขามักจะบอกว่าชอบคนดูของผม

00:55:05.635 --> 00:55:09.806 align:center
เพราะพวกคุณมาเพื่อความสนุก แต่ไม่เลยเถิด

00:55:10.890 --> 00:55:13.560 align:center
แทบไม่มีใครโดนเชิญออกจากโชว์ผมเลย

00:55:13.643 --> 00:55:16.313 align:center
ขนาดที่ฟิลาเดลเฟียที่เขาเฮ้วๆ กันก็ยังสงบดี

00:55:18.523 --> 00:55:19.816 align:center
ชิลมาก

00:55:22.027 --> 00:55:23.320 align:center
เพราะพวกคุณเป็นคนใจดี

00:55:23.403 --> 00:55:25.822 align:center
คุณเคารพตัวเอง เคารพคนอื่น

00:55:25.905 --> 00:55:28.366 align:center
แล้วก็แค่อยากกลับบ้านไปนอนเร็วๆ

00:55:30.118 --> 00:55:31.202 align:center
ผมรู้นะ

00:55:31.286 --> 00:55:33.747 align:center
ในแง่หนึ่ง ผมภูมิใจในตัวพวกคุณนะ

00:55:35.123 --> 00:55:40.128 align:center
ผมรู้ว่าคุณมีตารางกิจวัตรก่อนนอน
ที่อยากจะรีบๆ ทำแล้ว

00:55:41.087 --> 00:55:44.174 align:center
มีอะไรต้องทำเยอะมาก
คุณต้องชงชาคาโมมายล์

00:55:44.257 --> 00:55:47.594 align:center
ต้องอาบน้ำอุ่น ต้องทาครีมบำรุงผิวโน่นนี่

00:55:47.677 --> 00:55:50.513 align:center
ต้องนวดระบายน้ำเหลือง

00:55:50.597 --> 00:55:51.765 align:center
ต้องนั่งสมาธิ

00:55:51.848 --> 00:55:54.642 align:center
ต้องอ่านหนังสือเล่มนั้น
ที่พยายามอ่านให้จบมา 13 เดือนแล้ว

00:55:54.726 --> 00:55:55.894 align:center
มันเยอะ

00:55:58.480 --> 00:56:01.191 align:center
ผมเลยรู้สึกขอบคุณที่พวกคุณเป็นแฟนคลับ

00:56:01.274 --> 00:56:03.651 align:center
เพราะมันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น
น่ารัก และรู้สึกดี

00:56:03.735 --> 00:56:06.988 align:center
ผมอยากตอบแทนการสนับสนุน
และความหวังดีของพวกคุณ

00:56:07.072 --> 00:56:09.783 align:center
ด้วยการเปิดเผยความจริงสักหน่อย

00:56:11.242 --> 00:56:14.788 align:center
ผมคิดว่าผมติดค้างพวกคุณ
ผมเลยอยากสารภาพตรงๆ

00:56:14.871 --> 00:56:16.498 align:center
ผมมีฟันปลอมซี่นึง

00:56:19.042 --> 00:56:21.002 align:center
อยู่ตรงกลาง ด้านหน้านี่เลย

00:56:21.086 --> 00:56:25.090 align:center
เพราะงั้นพวกคุณโดนหลอกมาสัก 56 นาทีแล้ว

00:56:27.258 --> 00:56:28.093 align:center
ซี่นี้ครอบฟัน

00:56:28.176 --> 00:56:30.261 align:center
ซี่อื่นเป็นของจริงหมดยกเว้นซี่นี้

00:56:30.345 --> 00:56:33.014 align:center
ถ้าคุณเป็นหมอฟัน มันคือฟันซี่ที่แปด

00:56:34.891 --> 00:56:38.353 align:center
ผมทำฟันซี่นั้นหักเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นชีวิตผมต่างจากตอนนี้

00:56:38.436 --> 00:56:41.272 align:center
ผมอยู่ที่นิวยอร์ก
และทำอะไรไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่

00:56:41.356 --> 00:56:44.776 align:center
แน่นอนว่าเป็น
ช่วงก่อนที่ผมจะหยิบใช้แปรงสีฟันสีม่วง

00:56:48.113 --> 00:56:51.032 align:center
มันเป็นเรื่องสะเทือนใจนะ
ฟันชุดแรก ของขำๆ

00:56:51.116 --> 00:56:53.660 align:center
ฟันชุดที่สอง ของจริง

00:56:54.494 --> 00:56:56.454 align:center
มันไม่งอกกลับมาแล้ว

00:56:56.538 --> 00:56:59.040 align:center
ผมอายมาก สิ้นหวังมาก

00:56:59.124 --> 00:57:00.458 align:center
ผมไปหาหมอฟัน บอกว่า

00:57:00.542 --> 00:57:04.629 align:center
"ได้โปรด ช่วยกดคอนโทรล-แซด
ยกเลิกสิ่งที่ผมทำกับตัวเองให้ที"

00:57:05.755 --> 00:57:06.923 align:center
หมอให้ความมั่นใจมาก

00:57:07.006 --> 00:57:09.801 align:center
เธอบอกว่า "ไม่มีปัญหา เราจะใส่ครอบฟันให้"

00:57:09.884 --> 00:57:13.346 align:center
ผมไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
ผมบอก "ต้องทำอะไรทำเลยครับ เอาเลย"

00:57:13.430 --> 00:57:16.266 align:center
เวลาจะใส่ครอบฟันให้ฟันที่หัก

00:57:16.349 --> 00:57:20.395 align:center
เขาต้องกรอเศษฟันที่เหลืออยู่ซี่นั้น

00:57:20.478 --> 00:57:24.023 align:center
ให้เหลือเป็นตอเล็กๆ เลือดซิบๆ

00:57:25.775 --> 00:57:30.572 align:center
หมอฟันส่วนใหญ่ไม่อยากให้คุณ
เห็น คิด หรือรู้ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง

00:57:31.156 --> 00:57:34.617 align:center
หมอฟันผม อยากโชว์ผลงานของเธอ

00:57:36.327 --> 00:57:41.166 align:center
ระหว่างที่ทำอยู่
เธอก็เอากระจกมาจ่อหน้าผม

00:57:41.666 --> 00:57:44.711 align:center
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมนึกว่าเสร็จแล้ว

00:57:46.337 --> 00:57:49.716 align:center
ผมนึกว่าเหมือนตอนช่างตัดผม
เอากระจกส่องให้ดูด้านหลังหัว

00:57:50.842 --> 00:57:52.844 align:center
ผมเกือบจะควักทิปให้แล้ว

00:57:56.848 --> 00:57:59.142 align:center
ผมมองเร็วๆ แวบหนึ่ง

00:58:00.393 --> 00:58:02.187 align:center
สยดสยอง

00:58:04.522 --> 00:58:08.693 align:center
แต่ผมไม่แสดงอาการ
เพราะไม่อยากให้มันมีอำนาจเหนือผม

00:58:10.153 --> 00:58:12.363 align:center
หน้าผมนิ่งสนิท

00:58:13.198 --> 00:58:16.201 align:center
ผมหันหน้าหนีแล้วบอกว่า
"อย่าได้ทำแบบนี้อีกเชียว"

00:58:17.869 --> 00:58:21.206 align:center
ผมบอกว่า "ก็ไม่รู้ว่า
ทำไมผมต้องมาบอกคุณเอาป่านนี้

00:58:21.289 --> 00:58:25.168 align:center
แต่ผมมาที่นี่เพื่อเพิ่มฟัน"

00:58:26.294 --> 00:58:30.131 align:center
"ผมอยากได้ฟันเพิ่มขึ้น"

00:58:30.215 --> 00:58:33.092 align:center
"คุณทำผิดมาตลอดเลย"

00:58:37.889 --> 00:58:41.684 align:center
สิ่งที่ผมเห็นยังคงตามหลอกหลอนผม

00:58:42.977 --> 00:58:44.521 align:center
ในกระจก ผมเห็นแบบนี้

00:58:44.604 --> 00:58:47.273 align:center
แต่ในหัว ผมรู้ความจริง

00:58:48.691 --> 00:58:52.403 align:center
ผมเลยมีแรงจูงใจที่ต้องปกป้องครอบฟันซี่นี้

00:58:52.487 --> 00:58:56.574 align:center
ผมไม่ใช้มันเลย มันไม่ได้มีไว้กัดหรือฉีก

00:58:56.658 --> 00:58:58.535 align:center
มันมีไว้ประดับเฉยๆ

00:58:59.410 --> 00:59:03.915 align:center
เพราะผมรู้ว่าถ้าครอบฟันหลุดออกมา
จะมีก็อบลินตัวจิ๋วอยู่ข้างใน

00:59:05.291 --> 00:59:06.668 align:center
แอบซุ่มอยู่

00:59:08.086 --> 00:59:10.880 align:center
มันอยู่กับผมตลอดเวลา

00:59:15.343 --> 00:59:17.637 align:center
และถ้าคุณดูใกล้ๆ คุณจะสังเกตได้ว่า

00:59:17.720 --> 00:59:21.891 align:center
ครอบฟันนี่ใหญ่กว่าและขาวกว่า
ฟันซี่อื่นนิดหน่อย

00:59:22.392 --> 00:59:25.562 align:center
เพราะตอนทำครอบฟัน เขาให้คุณเลือกสีเอง

00:59:25.645 --> 00:59:27.397 align:center
คุณเลือกเฉดสีเอง

00:59:28.273 --> 00:59:32.193 align:center
ระหว่างสีขาวนวลกับสีขาวน้วนนวล

00:59:32.819 --> 00:59:34.821 align:center
คุณจะเลือกสีอ่อนหรือเข้มก็ได้

00:59:34.904 --> 00:59:38.324 align:center
ขึ้นอยู่กับว่าคุณคิดว่าชีวิตคุณจะไปทางไหน

00:59:40.159 --> 00:59:44.747 align:center
คุณยังมีความทะเยอทะยานอยู่ไหม
หรือพร้อมจะปล่อยไปตามลมแล้ว

00:59:46.332 --> 00:59:47.292 align:center
คุณตัดสินใจเลย

00:59:47.375 --> 00:59:50.962 align:center
แต่ถ้าคุณจะเลือกสีขาว คุณต้องซื่อสัตย์กับตัวเอง

00:59:51.045 --> 00:59:54.674 align:center
ฟันที่เหลือมันจะขาวได้ถึงระดับนั้นจริงไหม

00:59:55.675 --> 01:00:00.930 align:center
แล้วคุณพร้อมจะใช้ชีวิต
กับฟันที่ขาวจั๊วะอยู่ซี่เดียวแบบนั้นได้กี่ปี

01:00:02.015 --> 01:00:04.183 align:center
ผมเชง แวง ขอบคุณครับดีซี

01:00:06.311 --> 01:00:09.772 align:center
ขอบคุณครับ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ

01:00:10.481 --> 01:00:12.775 align:center
รักกัน ให้กำลังใจกัน

01:00:14.235 --> 01:00:15.737 align:center
แล้วพบกันใหม่ครับ

01:00:44.140 --> 01:00:46.225 align:center
คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์

01:00:46.309 --> 01:00:47.560 align:center
(แด่หลานๆ ของผม)

01:00:47.644 --> 01:00:49.687 align:center
(ขอบคุณบรรพบุรุษ
ปู่ย่าตายาย แม่และพ่อ ลุงป้านาอา)