Przepiękna.
O jejku.
PIĘĆ DNI, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
Rachel!
- Nic ci nie jest? - Boże.
- Chcesz się zamienić? - O kurwa.
Wiem.
- Mam poprowadzić? - Nie trzeba.
Dobra.
Przepraszam. Pogadajmy o czymś, żebym nie przysnęła.
Jasne.
W najbliższym mieście będą już oryginalne Coldies.
- Co? - Serio.
- Co to jest? - Nie macie Coldies w Oregonie?
Ale wiesz, co to jest? Taki mrożony krem.
- Nie. - No co ty?
I nie słyszałaś o założycielu, Larrym Poole’u?
Skoro nie znam tej lodziarni, to założyciela też nie.
Gość zamordował trzy kobiety. I to mrożony krem, a nie lody.
Jezu, jak to?
- Jakoś inaczej go robią. - Nie.
Dają więcej jajek czy czegoś. Większość z nich udusił.
Jest podcast o tym Larrym Poole’u.
O kobiecie, którą chciał zabić w latach 90.,
kiedy była w ósmym miesiącu ciąży.
Mówi o pojebanych rzeczach, które robiła, żeby się uratować.
Jakich pojebanych rzeczach?
Jechaliśmy jego autem jakąś opuszczoną autostradą.
Pod fotelem zauważyłam maleńki bucik dla lalki Barbie.
Może miał córkę.
Powiedziałam mu, że będę mieć dziecko.
Byłam w ciąży. Nieustannie mu o tym przypominałam.
Zobaczyłam znak, że będzie miejsce na postój.
Poprosiłam, żebyśmy zjechali.
A on wyciągnął rękę i poderżnął mi gardło.
Wypływająca ze mnie krew była gorąca.
Nie wiedziałam, że gdy traci się dużo krwi,
można poczuć coś w rodzaju euforii.
Tak samo się czułam w dniu mojego ślubu.
Nie bałam się, że zaraz umrę.
To było niemal jak miłość.
Potem Larry wyrzucił mnie na pobocze.
Powtarzałam sobie w myślach, że nie mogę zamknąć oczu, bo zginę.
Wstałam.
NOWOŻEŃCY
Zaczęłam iść, trzymając się za gardło.
Euforia zaczęła ustępować wrażeniu, jakbym się roztapiała, jakbym znikała.
A jednocześnie jakbym biegła w maratonie.
I wygrywałam. Czułam, że wygram.
Dotarłam na stację. Była tam młoda para.
Ich miny, Boże. Przerazili się na mój widok,
ale byli tacy dobrzy.
Dzięki Bogu, że ich spotkałam. Uratowali mi życie.
Idę po zapalniczkę. Chcesz coś?
- Może gumę cynamonową? - Nie jest ohydna.
- Obleśna. Zajmiesz nam… - Miejsce przy oknie, jasne.
10,75 $.
NIGDY NIE KLĘKAJ PRZED LASKĄ, KTÓRA NIE KLĘKA PRZED TOBĄ
A to nie koniec.
Podobno czuć, jak przesuwają ci się kości, żeby dziecko mogło wyjść.
Niektóre kobiety rodzą ogromne dzieci.
Ważą pięć kilo i rozrywają wszystko swoimi wielkimi głowami.
Nasze takie nie będzie.
Skąd wiesz?
Myślę, że nasze przyszłe dziecko będzie…
- Tak? - Będzie drobne.
Nie zagwarantujesz mi tego.
Nie chcę być rozerwana.
Będzie malutkie, o takie.
- Mniejsze. - Dobra, takie.
Jeszcze.
- Jeszcze. - Jeszcze mniejsze?
- Bardziej… - Takie może być.
Czekaj.
Jezu, to wygląda identycznie.
- Serio? - Zaraz ci pokażę.
Jest przeklęty.
- To czemu ciągle bierze nowe? - Nie wiem, typ uwielbia psy.
To czemu mu się gubią?
Co mam ci powiedzieć? Psy się gubią.
- Nie tak po prostu. - Co?
Koty się gubią.
Nieprawda.
Naprawdę nie widziałaś tego logo? Jest identyczne.
Dziwne.
Nawet pozycja jest ta sama.
- Faktycznie. - Niesamowite.
Masz szósty zmysł.
Opowiadałam ci o dziewczynie mojego taty, która miała córkę Kathy?
- Nie. - Miała cztery lata.
Pamiętała swoje poprzednie życie
i ciągle opowiadała o swoim „nieżyjącym mężu”,
który utonął w rzece, gdy ratował ich syna.
Kathy miała niezłą wyobraźnię.
Nie, myślę, że dzieci w jakiś sposób funkcjonują w trzecim wymiarze,
pamiętają swoje poprzednie wcielenia i może nawet przyszłość.
To dziwne i trochę mnie to przeraża.
Albo… Kathy miała niezłą wyobraźnię.
Nie znałeś jej. Była nawiedzona.
Nie chcę mieć nawiedzonego dziecka.
- Nie nawiedzimy go. - One się takie rodzą.
- Nie jesteś nawiedzona. - Nie wiesz tego.
Chciałbym, żeby było takie jak ty.
To bardzo miłe.
Moją mamę ominęło przynajmniej to.
- Co takiego? - Wszystko.
Przecież dzieci służą tylko temu,
żeby starzy ludzie je kochali
i zapomnieli o tym, jacy są samotni.
Pyszne było.
Po co ktoś by ciągle gubił swoje psy?
Przecież nie robił tego celowo. Co za różnica?
Co jest?
To nic takiego. Nawet jej nie znałam.
- Wiem. - Wszystko gra.
Spędziłyśmy razem świetne siedem i pół miesiąca.
Nie trzeba mi było więcej.
Słyszałem o tym.
To sekret zdrowej dojrzałości.
Nieżyjąca matka i ojciec cierpiący na agorafobię?
- To sekret? - Tak.
Chyba było o tym w New York Timesie.
Pisali też, że dzieci apodyktycznych rodziców
pasują idealnie do dzieci martwych matek i dziwnych ojców.
Powinniśmy się pobrać?
Zrobilibyśmy skromną ceremonię
w domku moich rodziców w lesie.
Żadnych farmazonów, tylko piękna przyroda,
śnieg padający za oknem.
A w podróży poślubnej objechalibyśmy wszystkie najlepsze restauracje.
Zajebisty plan. Wyjdę za ciebie.
Wypijmy za to.
Brzdęk.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Moja rodzina cię pokocha.
Dzięki. Ona zapłaci. Pobieramy się.
A nasze dziecko będzie idealne.
Nie wywieraj na nim presji.
Będzie przeciętne.
Czasem dzieci mordują własnych rodziców.
Jak nasze dziecko miałoby to zrobić, skoro będzie takie?
On zabija te psy, prawda?
Co?
Przestań.
Gotowy? Trzy.
Dwa. Jeden.
Cholera.
Kotku.
Co?
Nie dałeś rady.
Przepraszam. To był długi tunel.
To przynosi pecha.
Przepraszam.
W drodze powrotnej się uda.
Cholera.
MIEJSCE POSTOJOWE 5 KM
Cholera.
Muszę siku.
Jezu. Nicky, chodź tu!
- Co? - Chodź tu!
Patrz.
- Boże. - Nic mu nie jest?
Zostań tutaj.
- Co robisz? - Sprawdzę w toalecie.
Rachel.
Poszukam jego rodziców. Poczekaj, zaraz wrócę.
Rachel!
Dobra. Cześć, bobasie. Jak tam?
Tylko nie płacz. Jesteś wesołym bobasem.
Halo!
Jest tu ktoś?
Jezu.
Halo?
Hej.
Nie mam zasięgu.
W męskiej nikogo nie ma.
Też nie mam zasięgu.
Dobra.
Jedno z nas zostanie z dzieckiem,
a drugie pojedzie na najbliższą stację wezwać pomoc.
- Dobrze. Wolisz, żebym… - Czemu jest cicho?
- Co? - Nie zamarznie tam?
Dobra.
Próbowałeś zbić szybę?
Co to ma być?
COLDIES
BAR ŁABĘDZI NUR OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Dobry wieczór. Przepraszam.
Jadę z parkingu jakieś 30 km na południe stąd.
Nie ma tam zasięgu.
Mój chłopak i ja się tam zatrzymaliśmy
i znaleźliśmy niemowlę porzucone w samochodzie.
Obawiam się, że jego rodzicom mogło się coś stać.
Czy ty…
jesteś tu sama?
- To dobrze. - Ty tu jesteś.
To nie tak dobrze.
Możesz zadzwonić na policję?
Benjamin.
Tak, Benjamin.
Fajne imię.
To imię typa, który pracował tu przede mną,
ale powiesił się na kablu w łazience.
Nie szarpnęli się na plakietkę z moim imieniem.
Możesz po prostu zadzwonić na policję?
Jesteś zjarana?
- To mnie uspokaja. - Wydajesz się spokojna.
Zadzwonisz na policję?
Zaczekaj tu. Zadzwonię.
AWARIA
Ja pierdolę.
Na południe stąd?
Tak, na południe. Słuchaj…
Poczekaj.
Hej, Benjamin.
Kurwa.
Jesteś pewna, że to ten jedyny?
Hej.
Hej! Już jadą uratować to twoje dziecko.
NOWOŻEŃCY
Co tu się odpierdala?
Jezu.
Jezus Maria! Ja pierdolę.
Chryste.
- Boże, przepraszam. - Przestraszyłeś mnie.
Co z dzieckiem?
Rodzice wrócili.
Jezu, ty krwawisz. Co się stało?
Myśleli, że chcę porwać dzieciaka
i typ mi przywalił.
- Co? - Tak.
Zatrzymali się, bo babka miała chorobę lokomocyjną.
- Poszli się przejść. - I zostawili dziecko w aucie?
- No chyba. - Co?
Przecież to pojebane.
- Pokaż. - Wiem.
Miałeś taką ładną buzię.
Potem bardzo przepraszali. Mówili, że dobrze zrobiliśmy.
Fajnie, dzięki.
Nie czekamy na gliny?
Nie. Spieprzajmy stąd.
- Wszystko gra? - Co?
- Wszystko gra? - Tak, tylko jestem padnięta.
- Jaki kod? - 0817.
Twoje urodziny?
Zero presji, że wyjdę za ulubione dziecko.
Wiesz, że bardzo chcą cię poznać.
Wiem.
To ma być mały domek w lesie?
To nie jest domek?
Na pewno nie jest mały.
Obym nie miał wstrząśnienia mózgu.
Jezu.
Dobra. Gotowa?
Jasna cholera.
To wygląda nieziemsko.
O rany.
- Tak. - Czy to…
Mamy taki zwyczaj z naszymi psami.
Rodzice nam zabraniali patrzeć im w oczy.
Mówili, że po śmierci to oznaka braku szacunku.
Przecież nikt tego nie widzi.
Tata mówił, że one widzą.
Spojrzałam mu w oczy.
Mam kłopoty?
Okaże się.
To krzesło jest dla mnie?
Wiem, że marzysz o tym, żeby domalować cię na portrecie rodzinnym
wiszącym nad wypchanymi psami.
Przemalowali byłą żonę twojego brata na nową?
Moja siostra tego zażądała.
- To bardzo dziwne. - Wiem.
Oto jaskinia miłości.
- Jaskinia miłości? - Tak.
To też było wasze zwierzątko?
Nie.
Moją prababcię Elizabeth zabił niedźwiedź.
A jej mąż zginął, próbując ją pomścić.
Grubo.
Tak.
Zrobiłbyś to dla mnie?
Jasne.
Ostrożnie.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Mogłabym przynieść ci lód
albo po prostu wezwać lokaja.
Kończy pracę o dziesiątej.
- Żartuję. Na pewno? - Matoł.
- Sam przyniosę. - Nie, tylko powiedz skąd.
Dobra, pójdę po bagaże.
Do kuchni się wchodzi przez atrium, po prawej od wejścia.
- Tam? - Tak, w prawo.
Spieprzaj stąd. Mamy babską imprezę.
Kuchnia jest dla wszystkich.
Zrobiłaś tego kurczaka dla niego? On ciągle go żre.
Zrobiłam go dla siebie, a Jules się napatoczył.
Rozwiedź się z nim i wyjdź za mnie.
Dopełnisz tria Cunninghamów. O kurwa!
- Wystraszyłaś mnie! - Przepraszam.
Nie chciałam wam przeszkadzać.
Pójdę sobie.
O Boże, ona istnieje naprawdę.
Nie przeszkadzasz nam. Chodź. Jesteśmy rodziną!
Bierzesz ślub!
Cieszysz się?
Cieszę się.
Właśnie o tobie gadaliśmy. Mówiłam, że umiem przywoływać rzeczy.
Ona nie jest rzeczą.
Poznaj swoją nową rodzinę.
Nellie. Julie.
- Nell. - Cześć.
- Jules. - Miło mi.
W końcu się poznajemy. Chyba nas unikałaś.
Jeju, nie…
Nie przyjechałaś do Londynu ani na Islandię.
Podobno boisz się latać.
Nie…
Opowiadam kumpelom, że poznaliście się na lotnisku.
To takie romantyczne.
Dziękuję.
Jesteś taka śliczna. Prawda?
Jest śliczna.
Pokaż pierścionek.
Ale piękny.
- Prawda, Nellie? - Piękny. Gdzie Nicky?
Rozpakowuje samochód. Dopiero przyjechaliśmy.
Przyszłam po lód, żeby mu przyłożyć na twarz, bo…
ktoś go dziś uderzył.
- Serio? - Co?
To długa historia.
Mamy czas.
Zatrzymaliśmy się na jakimś pustkowiu
i znaleźliśmy niemowlę, które ktoś zostawił w samochodzie.
Nicky został, ja pojechałam po pomoc.
Trafiłam do jakiejś speluny, w której był taki dziwny koleś…
Może to pan Przepraszam?
Portia.
Kto?
Wiesz, że w tym lesie mieszka coś złego?
Nie robimy tego.
Daj mi opowiedzieć historię, do cholery.
- Idę stąd. - Rachel chce posłuchać.
Nie trzeba.
Dobranoc, Rachel.
Dobranoc.
Uważaj.
Dobra, ja też pójdę.
Rachel.
To krótka bajka na dobranoc.
Dobrze.
Wyobraź sobie zwykły zimowy dzień, taki jak dzisiaj.
Jules miał osiem lat i gdzieś zwiał.
Ja byłam mała, nie pamiętam tego.
Zaczynało się ściemniać, a mały Jules był sam w lesie.
Wiesz, co jest gorsze niż bycie samemu w lesie?
Gdy zdasz sobie sprawę, że jednak nie jesteś sama.
Nagle Jules usłyszał kobiecy krzyk. Taki albo gorszy.
Próbował od niego uciec, ale w którą stronę by nie biegł,
krzyk stawał się coraz głośniejszy
i coraz głośniejszy.
Aż w końcu stanął twarzą w twarz z nim.
Panem Przepraszam.
Miał długie, ostre, brudne pazury, napuchnięty brzuch,
a z jego ponurej gęby dobiegało zawodzenie.
Był okropny.
Taki widok zobaczył mały Jules trzy metry przed sobą.
Ukrył się przed panem Przepraszam, wstrzymał oddech
i patrzył…
jak pan Przepraszam rozciął jakiejś kobiecie brzuch
i wywalił jej bebechy na wierzch.
A gdy to robił, przez cały czas krzyczał:
„Przepraszam”.
Masakra.
Jest opętany. Wylazł z piekła i krąży po lasach,
bo wierzy, że żona, którą stracił, jest w ciele innej kobiety.
Pewnego dnia rozetnie jakąś kobietę na pół
i odnajdzie żonę.
Wtedy oboje wrócą do piekła
i będą wieść jakieś pojebane, romantyczne…
O Boże.
Co to?
Mam cię! Mam was oboje.
Co tam, Judie?
Czemu nie śpisz, Judie? Podglądasz dziewczyny?
Przepraszam, ciociu. Nie mogłem zasnąć.
To jest Rachel.
Będzie twoją nową ciocią. Cieszysz się?
Nic się nie dzieje.
Pana Przepraszam przyciąga zapach krwi,
więc nie można krwawić. Nie masz okresu, prawda?
Spokojnie. Pana Przepraszam nie interesują mali chłopcy.
Woli panny młode.
Więc mówimy cioci Rachel dobranoc.
- Dobranoc. - Panno młoda.
Panno młoda.
Nie daj panu Przepraszam się dorwać.
Przykro mi, że musiałaś tego wysłuchać.
Kiedyś tak się baliśmy tej historii, że rodzice zakazali jej opowiadać.
Poznałaś też Julesa i Nellie? Fajnie.
Dźgali się nożami do masła?
Nie wierzysz w to, prawda?
Nie.
Nie wierzę w piekielnego potwora w ludzkiej skórze.
Ale Julesowi naprawdę coś się stało w tym lesie.
Wrócił z niego odmieniony.
Nie wiecie, co to było?
To jest historia, którą opowiadał.
Potem rodzice wysłali go do szkoły z internatem w Europie.
Popieprzone, co?
Dźgnęłam dzisiaj człowieka.
Co?
Kluczykami do samochodu. Był strasznie dziwny.
Co? Jak to?
Gapił się na mnie i podszedł do mnie.
Myślałam, że mi coś zrobi.
Nie wiem, jak to opisać. Podglądał mnie, jak sikałam.
Nic ci nie jest?
Nie, po prostu…
Nie wiem.
Mam trochę déjà vu, ale nieprzyjemne.
Czuję znajome uczucie, ale nie umiem go opisać.
To czysty strach.
Wiem, że zdarzy się coś złego.
Czuję to coraz intensywniej, odkąd tu przyjechaliśmy.
Odkąd tu jesteśmy, po prostu… Nie wiem.
- Czuję to bardzo mocno. - Chodź do mnie.
Chodź tu.
Nic się nie dzieje. Przepraszam.
Przepraszam.
Rozumiem. Ja też czułem się dziwnie.
Całkowicie rozumiem.
Nicky.
Mówiłeś Portii, że nie przyleciałam na Islandię przez atak paniki?
Nie. Czemu miałbym jej to mówić?
To skąd wie, że boję się latać?
Bo wie, jak się poznaliśmy.
Przepraszam.
Kocham cię.
Przepraszam.
Co?
Muszę coś zrobić.
Nicky.
Pani Cunningham?
Pani Cunningham.
Wszystko dobrze?
Oto i ona.
Następna pani Cunningham.
Dobry wieczór.
Victorio, skarbie, wracaj do łóżka.
Przyniosłam pocztę.
Nie musisz, to moje zadanie.
Rzadko będziemy się widywać.
Ależ nie, to dopiero początek.
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
RACHEL HARKIN I NICHOLAS CUNNINGHAM ZAPRASZAJĄ NA SWÓJ ŚLUB
NIE WYCHODŹ ZA NIEGO
Napisy: Zofia Sław O