Vay canına. Çok güzel.
Vay.
"EVET"E BEŞ GÜN KALA
Rachel. Rachel!
-İyi misin? -Aman tanrım.
-Değişelim mi? -O neydi?
Evet.
-Ben geçeyim mi? -Pardon. Hayır.
Peki.
Tanrım. Pardon. Sen konuş da bir daha dalmayayım, olur mu?
Tamam, peki.
Bir sonraki kasabada ilk açılan Coldies var.
-Öyle mi? -Evet.
-Coldies mi? Ben… -Oregon'da Coldies yok muydu?
Duymuşsundur ama. Donmuş muhallebi dükkânı.
-Hayır. -Kanka, ciddi misin sen?
Peki ya Larry Poole? Coldies'in kurucusu.
Hiç duymadığım dondurmacının kurucusunu nereden bileyim?
Adam üç kadını öldürmüş. Ayrıca dondurma değil, muhallebi.
Öyle mi? Nasıl?
-Yapılışı farklı. -Hayır.
Daha çok yumurta kullanılıyor.
Boğarak öldürmüş sanırım.
Larry Poole hakkında bir podcast var.
90'larda öldürmeye çalıştığı bir kadın varmış.
Kadın sekiz aylık hamileymiş.
Ne zorluklarla hayatta kaldığını anlatıyor.
Ne gibi zorluklar?
Kamyonetindeydim, ıssız bir otobanda ilerliyorduk.
Ayağımın dibindeki minik ayakkabıyı o zaman fark ettim.
Barbie ayakkabısı. Belki de kızı vardı.
Ona kızım olacağını söyledim.
Hamileydim. Hamile olduğumu söyleyip durdum.
Sonra dinlenme tesisi tabelası gördüm. Durabilir miyiz diye sordum.
Adam uzandı, sonra boğazımı kesti.
Akan kanın sıcaklığını hissettim.
Beklemediğim bir şeydi
ama fazla kan kaybedince insana bir coşku hâli geliyor.
Düğün günümde hissettiğim duyguyla aynıydı.
Ölüme yaklaşmaktan ibaret değildi.
Neredeyse aşk gibiydi.
Sonra Larry beni yolun kenarına fırlattı.
"Gözlerini kapatırsan burada ölürsün" diye düşündüm.
Sonra kalktım.
YENİ EVLİ
Boğazımı tutarak yol boyunca yürüdüm.
Coşku hâli azaldı, kendimi daha erimiş gibi hissettim.
Yok oluyormuşum gibiydi.
Ama aynı zamanda maraton koşuyormuşum gibi de hissettim.
Kazanıyordum. Kesinlikle kazanıyordum.
Dinlenme tesisine geldim. Genç bir çift vardı.
Gözleri… Beni görünce dehşete düştüler.
Ama çok naziktiler.
Hâlâ şükrediyorum. Hayatımı onlar kurtardı.
Çakmak alacağım. Bir şey ister misin?
-Tarçınlı sakız? -O kadar da iğrenç değil.
-Gayet de iğrenç. Şey yapsana… -Masa mı tutayım?
10 dolar 75 sent.
YARA BANDI
DİZ ÇÖKMEYECEK KADININ ÖNÜNDE DİZ ÇÖKME
Sadece o değil.
Bebeğin çıkabilmesi için kemikler ve organlar yer değiştiriyormuş.
Bazı kadınların bebekleri kocaman oluyormuş.
5,5 kilo mesela. Kafaları kocaman, yırtarak çıkıyormuş.
Bizim bebeğimiz öyle olmaz.
-Nereden biliyorsun? -Bana öyle geliyor ki bizim bebeğimiz…
-Evet? -Çıtı pıtı olur.
O belli olmaz ki.
Yırtılmak istemiyorum.
Küçük olacak, söz. Bu kadar.
-Daha küçük. -Daha mı küçük? Peki.
Daha da küçük.
-Daha da. -Daha da mı?
-Daha fazla… -Tamam. Böyle iyi.
Bir saniye.
Çok benzemiş. Vay be.
-Öyle mi? -Dur, göstereyim. Bekle.
Adam lanetli, kötü şeyler oluyor.
-O zaman neden alıp duruyor? -Bilmiyorum. Adam köpekleri seviyor.
Niye kayboluyorlar peki?
Ne dememi istiyorsun? Köpek bu, kayboluyor işte.
-Hayır, köpekler kaybolmaz. -Ne?
Kediler kaybolur.
Öyle değil o.
Logoyu daha önce görmedin mi gerçekten? Aynısını yaptın.
Tuhaf.
Duruşu bile aynı.
-Evet. Bilmem. -İnanılmaz.
Altıncı hissin mi var ne?
Babamın kız arkadaşını anlatmış mıydım? Kathy adında bir kızı vardı.
-Hayır. -Kız dört yaşındaydı.
Önceki hayatını hatırlıyordu.
"Merhum kocam" deyip dururdu.
Oğullarını akıntıdan kurtarmaya çalışırken boğulmuş.
Kathy'nin hayal gücü iyiymiş.
Hayır, bence çocuklar bir şekilde üçüncü bir boyutta da yaşayabiliyor.
Ya da en azından önceki hayatlarını, hatta geleceği hatırlayabiliyorlar.
Bana tuhaf geliyor. Hoşlanmıyorum.
Ya da Kathy'nin hayal gücü çok iyiymiş.
Sen Kathy'yi tanımadın. Kız lanetliydi.
-Lanetli çocuklar istemiyorum. -Tamam, lanetlemeyiz biz de.
Lanetli doğuyorlar.
-Sen lanetli değilsin. -Onu bilemezsin ki.
Umarım çocuğumuz da senin gibi olur.
Çok tatlısın.
En azından annem o kısmı görmemiş.
-Hangi kısmı? -Tamamını.
Sonuçta çocuklar yaşlılar için bir sevgi objesi değil mi?
Kaçınılmaz yalnızlıktan korunma aracı.
Yemek güzeldi.
İnsanın köpeği ne diye sürekli kaybolur ki?
Kasıtlı yapmıyor ki adam. Neyse. Kimin umurunda?
Ne oldu?
Sorun değil. Annemi tanımadım bile.
-Evet. -Sorun değil.
Çok güzel bir yedi buçuk ay geçirdik. Harikaydı.
Daha fazlasına ihtiyacım yoktu.
Evet. Onu duymuştum.
-Sağlıklı bir yetişkinliğin sırrı buymuş. -Neymiş?
Annenin ölü, babanın agorafobik olması mı?
-Sır bu muymuş? -Evet.
New York Times'ta okumuştum sanırım.
Ayrıca anne babası baskıcı olan biri,
annesi ölü, babası garip biriyle çok iyi anlaşırmış.
Evlenelim mi o zaman?
Annemlerin ormandaki küçük kulübesinde mütevazı bir tören düşünüyorum.
Düğün saçmalığı olmadan.
Doğayla baş başa oluruz, camdan yağan karı izleriz.
Uçağa bile gerek yok. Arabayla gider, en iyi restoranda dururuz.
-Tamam. Hadi o zaman. Evlenelim. -Tamam. Şerefe.
Çın çın.
-Seni seviyorum. -Ben de.
Hey.
Ailem seni sevecek.
Teşekkürler. O ödeyecek. Evleniyoruz da.
Çocuğumuz da harika olacak.
-Çocuğumuza bu kadar baskı yapma. -Çocuğumuz vasat olacak.
Bazı çocuklar ebeveynlerini öldürür.
Ama bizim çocuğumuz nasıl öldürecek ki? Sadece bu kadar olacak.
Adam köpekleri öldürüyor, değil mi?
Ne?
Değiştirir misin? Kes şunu.
Hazır mısın? Üç.
-İki. Bir. -İki. Bir.
-Ah be. -Ah!
-Hayatım. -Ne?
-Hazır değilmişsin. -Üzgünüm. Uzun bir tüneldi.
-Ama bu uğursuzluk getirir. -Pardon.
-Dönerken yaparız. -Of ya.
DİNLENME TESİSİ 5 KM
Nasıl ya?
Of, çok sıkıştım.
Aman tanrım! Nicky! Nicky, buraya gel!
-Ne? -Buraya gel!
Bak.
-Aman tanrım. -Sence iyi midir?
Ne… Tamam, sen burada kal.
-Nereye? -Tuvalete bakacağım.
Rachel, sen…
Ailesini bulmaya çalışacağım. Sen bekle. Hemen dönerim.
Rachel!
Tamam. Merhaba bebek. N'aber? Hayır.
Hayır, ağlama. Mutlu bebek ol.
Merhaba!
Kimse var mı?
Tanrım.
Kimse var mı?
Hey.
Telefon çekmiyor.
Erkekler tuvaletinde kimse yok.
Kahretsin. Çekmiyor.
Peki.
Birimiz burada bebekle kalmalı.
Diğerimiz en yakın benzinciye gidip yardım çağırmalı.
-Tamam, evet. Şey ne olacak… -Neden sessiz?
-Ne? -Ya donarak ölürse?
Tamam.
Kırmaya çalıştın mı?
Nasıl ya?
KUĞU DALIŞI BAR AÇIK
ÜZGÜNÜZ, KAPALIYIZ
Merhaba. Affedersin.
30 km kadar güneyde bir dinlenme tesisi var.
Telefonum çekmiyor.
Erkek arkadaşımla orada durmuştuk, arabada terk edilmiş bir bebek bulduk.
Ailesinin başına kötü bir şey gelmiş olabilir.
Sen…
Burada tek başına mısın?
Öyle mi? İyi.
Sen varsın ya.
Ha, kötü o zaman.
Pardon, polisi arayabilir misin?
-Benjamin. -Evet, Benjamin.
Çok havalı.
Benden önce burada çalışan adamın adı.
Ama banyoda kabloyla kendisi astı.
Çok cimri olduklarından yeni bir isim etiketi yaptırmadılar.
Pardon, polisi arayabilir misin?
Kafan iyi mi senin?
Rahatlatıyor.
-Rahat görünüyorsun. -Polisi arar mısın lütfen?
Burada bekle. Arayacağım.
ARIZALI
Bu ne be?
-Baksana, güneyde mi demiştin? -Evet, buranın güneyinde.
-Baksana. -Tamam, orada kal.
Dur. Benjamin!
Lanet olsun.
Onun doğru kişi olduğuna emin misin?
Hey.
Hey! Bebeğini kurtarmaya geliyorlar!
YENİ EVLİ
Nasıl ya?
Lanet olsun!
Aman tanrım! Kahretsin.
Lanet olsun.
-Aman tanrım. Pardon. -Ödümü kopardın Nicky.
-Bebek iyi mi? -Evet, ailesi geri döndü.
Ne? Kanaman var.
-Ne oldu? -Bebeklerini çalacağımı sanmışlar.
Adam bana yumruk attı.
-Ne? -Evet.
Hava almak için durmuşlar, kadını araba tutmuş.
-Sonra yürüyüşe çıkmışlar. -Bebeği bırakıp gitmişler mi?
-Evet. Bilmiyorum. -Ne?
Psikopatlık değil mi bu?
-Bakayım. -Evet.
Tüh be, yüzün çok güzeldi.
Evet, çok özür dilediler. "Doğru olanı yapmışsınız" dediler.
Öyle düşünmelerine sevindim.
Dur. Polisi beklesek mi?
Hayır. Bir an önce gidelim.
YENİ EVLİ
-İyi misin? -Ha?
-İyi misin? -Evet. Sadece çok yorgunum.
-Neydi? -Şifre 0817.
Doğum günün mü?
Telaş yok. En sevdikleri çocukla evleniyorum.
Kes şunu. Seni çok sevecekler.
Vay.
Evet.
Küçük kulübe dediğin yer burası mı?
-Kulübe değil mi? -Küçük değil.
-Umarım beyin sarsıntısı geçirmemişimdir. -Tanrım.
Tamam. Hazır mısın?
Yok artık.
Daha neler.
Vay.
-Evet. -Bunlar…
Ailenin köpeklerini böyle yapıyoruz. Gelenek oldu.
Aslında…
Gözlerine bakınca başımız derde girerdi
çünkü ölenlerin gözlerine bakmak saygısızlık sayılıyormuş.
Gözlerine baktığını kim ne bilecek ki?
Babam görebildiklerini söylerdi.
Ben de şimdi gözlerine baktım. Başım dertte mi yani?
Onu göreceğiz.
Bu boş sandalye benim için mi?
İki doldurulmuş köpeğin koruduğu aile portresine girme hayalin
artık gerçek olacak.
Abinin eski eşinin üzerine yenisini mi çizdiler?
Evet, kız kardeşim istedi.
Bu…
-Çok tuhaf. -Evet.
Burası aşk mağarası.
-Aşk mağarası mı? -Evet.
Bu da mı evcil hayvandı?
Hayır.
Büyük büyükannem Elizabeth ayı saldırısında ölmüş.
Kocası da intikam peşinde ölmüş.
-Vay be. -Evet.
-Sen benim için onu yapar mıydın? -Tabii ki.
Dikkat et.
-Pardon. -Tamam. Önemli değil.
Yüzün için buz getirebilirim.
Ya da uşağı çağırayım.
Uşak 22.00'de gidiyor.
-Şaka yapıyorum. Emin misin? -Şapşal.
-Kendim alırdım. -Bırak. Nerede olduğunu söyle.
Tamam. Ben valizleri indiriyorum.
Mutfağa ön kapının oradaki koridorun sağındaki avludan geçiliyor.
-Buradan mı? -Evet, sağda.
Başka yere git. Kız kıza takılıyoruz.
Mutfak herkese açık. Siz gidin.
Tavuğu ona mı yaptın? Hep bu tavuğu mu yiyor?
Yemeği Jules'a değil, kendime yapıyorum. O da nasipleniyor.
Ondan boşan, benimle evlen. Üç kardeşi tamamlamış olursun.
Aman!
-Ödümü kopardın! -Pardon.
Pardon, bölmek istemedim.
-Gidebilirim. -Aman tanrım, kız gerçekmiş.
Bölmek ne demek? Gelsene. Biz aileyiz!
Evleniyorsun! Heyecanlı mısın?
Heyecanlıyım. Evet.
Biz de seni konuşuyorduk, birden ortaya çıktın.
-Bana malum olur demiştim. -Saçmalama Portia.
Gel, yeni ailenle tanış.
Nellie. Julie.
-Nell. -Merhaba.
-Ben Jules. -Memnun oldum.
Nihayet tanışabildik. Bizden kaçıyor gibiydin.
Yok canım.
Londra'ya, geçen yılki İzlanda gezimize gelmemiştin ama uçak korkun varmış.
Hayır…
Cindy'ye Nicky'yle havaalanında tanışmanızı anlatıyordum.
Çok romantik.
Teşekkürler.
-Çok tatlısın. Çok tatlı değil mi? -Çok tatlı, evet.
Yüzüğe bakayım.
Çok güzel.
-Nellie, güzel değil mi? -Evet. Nicky nerede?
Valizleri indiriyor. Daha yeni geldik.
Ben aslında buz almaya gelmiştim, çünkü…
Yüzüne yumruk yedi de.
-Gerçekten mi? -Ne?
Uzun hikâye…
Vaktimiz var.
Issız bir dinlenme tesisindeydik.
Bir arabada terk edilmiş bir bebek vardı.
Nicky kaldı. Ben yardım çağırmaya gittim. Salaş bir barda ürkütücü bir adam vardı.
Belki de Üzgün Adam'dır.
Portia.
Nedir?
Ormanda kötü ruhlu bir şeyler var.
Hayır, kes şunu.
Hadi ama! Hikâye anlatmam yasak mı?
-Ben gidiyorum. -Rachel merak ediyor.
Önemli değil.
-İyi geceler Rachel. -İyi geceler.
Dikkatli ol.
Tamam. Ben gideyim.
Rachel.
Fazla sürmez. Masal gibi düşün.
Peki. Tamam.
Tamam. Gözünde canlandır. Bugünkü gibi sıradan bir kış günü.
Jules sekiz yaşında, evden kaçmaya karar veriyor.
Ben bebeğim, hatırlamıyorum.
Hava kararmaya başlıyor. Küçük Jules ormanda yapayalnız.
Ormanda yapayalnız olmaktan daha kötüsü nedir?
Aslında yalnız olmadığını fark etmek.
Jules bir kadının çığlık attığını duyuyor… Ama daha kötüsü.
Sesten kaçmaya çalışıyor
ama hangi yöne giderse gitsin çığlık sesleri gittikçe yükseliyor.
Yükseliyor, yükseliyor…
Sonunda o şeyle yüz yüze geliyor.
Üzgün Adam'la.
Uzun, keskin, kirli tırnakları, şişmiş karnı
ve yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle feryat eden bir adam.
Korkunç bir şey.
O şeyin iki adım ötende durduğunu düşün, küçük Jules bunu görmüş işte.
Jules, Üzgün Adam'dan saklanıyor.
Nefesini tutuyor, izliyor, izliyor…
Üzgün Adam bir kadının karnını deşiyor
ve derisini yüzüyor.
Bunu yaparken bir yandan da sürekli ağlıyor.
"Özür dilerim, özür dilerim" diyor.
Korkunç bir şey.
Adam kafayı yemiş. Cehennemden gelip ormanı mesken tutmuş.
Uzun zaman önce kaybettiği karısını başka bir kadının içinde sanıyor.
Bir gün bir kadının karnını deşecek
ve karısını bulacak.
Birlikte cehenneme dönecekler.
Ne kadar sorunlu olsa da romantik bir şekilde…
Aman tanrım.
O ne?
Kandırdım! İkinizi de kandırdım.
Judie, ne oldu?
Sen niye ayaktasın Judie? Kızları mı gözetliyorsun?
Özür dilerim Portia hala. Uyku tutmadı da.
Bu Rachel. Yengen olacak. Heyecanlı değil mi?
Sorun değil.
Hayır, Üzgün Adam kan kokusuyla uyanıyor. Kan olmadıkça sorun yok.
Âdet görmüyorsun, değil mi?
Merak etme. Üzgün Adam oğlanların peşinde değil.
Gelinleri tercih ediyor.
Rachel yengene ne diyoruz?
-İyi geceler. -İyi geceler.
-Tatlı gelin. -Tatlı gelin.
Üzgün Adam içini görmesin.
Bunun için o hikâyeye maruz kalmana üzüldüm.
Çocukken o kadar korkardık ki annemle babam o hikâyeyi yasaklamıştı.
Jules ve Nellie'yle de mi tanıştın? Birbirlerini öldürmeye mi çalışıyorlardı?
-Sen hikâyeye inanmıyorsun, değil mi? -Hayır.
Cehennemden gelen, insan derisi giyen canavara inanmıyorum.
Ama Jules'un çocukken ormanda bir şeyler yaşadığı kesin.
Döndüğünde değişmişti.
Ne olduğunu bilmiyor musun?
Yani… Gelince anlattığı hikâye buydu.
Sonra ailem onu Avrupa'daki pahalı bir yatılı okula verdi.
-Çok sorunluyuz, değil mi? -Barda bir adamı şişledim.
-Ne? -Araba anahtarını sapladım.
-Çok korkunç biriydi. -Nasıl yani?
Gözünü dikti, üzerime doğru yürüdü. Saldıracak sandım ama…
Nasıl anlatsam bilmiyorum. Tuvalette de beni izlemiş.
-Ne? İyi misin? -Evet, iyiyim. Sadece…
Bilmiyorum.
Kötü bir dejavu yaşıyormuşum gibi hissediyorum.
Bir şeyler çok tanıdık geliyor, kelimelerle tarif edemiyorum.
Sadece bir dehşet hissi diyebilirim. Hani içine kötü bir his doğar ya.
Buraya geldiğimizden beri o his arttıkça artıyor…
Şimdi de buradayız ya…
-Bilmiyorum. O his iyice güçlendi. -Buraya gel. Rachel.
Hayatım, gel.
Sorun yok. Üzgünüm.
Üzgünüm. Ben…
Anlıyorum. Ben de hissediyorum. Bir tuhaf hissediyorum.
Çok iyi anlıyorum.
Nicky.
Kardeşine İzlanda'ya panik atak yüzünden gelmediğimi mi söyledin?
Hayır. Öyle bir şey yapmam.
Uçak korkumu nereden biliyor peki?
Nasıl tanıştığımızı biliyor.
Özür dilerim.
Seni seviyorum.
Pardon.
Ne oldu?
Şeyi yapmam lazım.
Nicky!
Bayan Cunningham?
Hey.
Bayan Cunningham?
İyi misiniz?
Gelmişsin.
Sonraki Bayan Cunningham.
Merhaba.
Victoria, hayatım. Yatağa dönelim hadi.
-Sadece mektupları alıyordum. -Gerek yok. O benim işim.
Birbirimizi fazla göremeyeceğiz.
Hayır, olur mu öyle şey? Bu daha başlangıç.
RACHEL HARKIN VE NICHOLAS CUNNINGHAM'İN DÜĞÜNÜNE DAVETLİSİNİZ
ONUNLA EVLENME
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram M'İN DÜĞÜNÜNE DAVETLİSİNİZ