Wow. Ang ganda.
O, grabe.
FIVE DAYS BAGO IKASAL
Rachel. Rachel!
-Okay ka lang ba? -Oh my God.
-Palit tayo? Pwede naman. -'Tang ina?
-Oo nga. -Hay.
-Ako na lang kaya magmaneho? -Sorry. Wag na.
Sige.
Oh my God. Sorry. Kausapin mo na lang ako para di ako makatulog.
Oo, sige.
Magbubukas na nga pala 'yong original Coldies sa kabilang town.
-Oh. -Oo.
-Coldies? Hindi ko— -Wala bang Coldies sa Oregon?
Alam mo 'yong Coldies, di ba? 'Yong frozen custard shop?
-Hindi. -Bro, nagbibiro ka ba?
Si Larry Poole kilala mo? 'Yong founder ng Coldies?
Paano ko makikilala 'yong founder, di ko kilala 'yong ice cream shop?
Tatlong babae rin 'yong pinatay niya, saka custard 'yon, hindi ice cream.
Oh my God, paano?
-Iba 'yon sa ice cream. -Hindi.
Mas maraming itlog ang nilalagay nila. Mukhang karamihan, sinakal niya.
May podcast tungkol kay Larry Poole,
tungkol sa babae na sinubukan niyang patayin no'ng early '90s,
ano siya, parang eight months na buntis,
at kinuwento niya lahat nang ginawa niya para mabuhay.
I mean, anong klaseng kalokohan 'yon?
Nasa pickup truck niya ako, papunta kami sa liblib na highway.
Tapos napansin ko 'yong maliit na sapatos sa paanan ko.
Sapatos ng Barbie. Ibig sabihin, baka may anak siyang babae,
kaya sinabi ko sa kanya, babae ang magiging anak ko.
Buntis ako. Lagi kong sinasabi sa kanya na, "Buntis ako."
Tapos may nakita akong rest stop sign.
Pinapahinto ko ro'n.
Tapos… hinablot niya ako saka niya ako ginilitan sa leeg.
Ang init, mainit 'yong tumatagas na dugo.
Di ko inakala na pag nawawalan ka pala nang maraming dugo,
may kakaibang saya kang mararamdaman.
Gano'n din 'yong naramdaman ko no'ng kasal ko.
Bukod sa near death experience.
Parang halos pagmamahal 'yong naramdaman ko.
Tapos pinababa ako ni Larry sa gilid ng kalsada.
Iniisip ko lang no'n, "Pag pumikit ka, mamamatay ka rito."
Kaya tumayo ako.
BAGONG KASAL
Naglakad ako sa kalsada habang hawak 'yong leeg ko.
Tapos nawawala na 'yong saya ko, para na akong natutunaw,
parang nawawala na ako,
pero kasabay nito, para akong tumatakbo sa marathon.
Tapos nananalo ako. Nananalo ako.
Nakarating ako sa rest stop. May young couple do'n.
Makikita mo sa mata nila 'yong takot no'ng makita ako.
Pero sobrang bait nila.
Salamat sa Diyos. Iniligtas nila ako.
Bibili lang ako ng lighter. May gusto ka ba?
-Cinnamon gum, gusto mo? -Di naman kadiri 'yon.
Kadiri kaya. Oo nga pala, mag-reserve ka—
Sa may bintana. Sige.
Ten seventy-five.
WAG KANG MAGPAKASAL SA BABAENG HINDI KA LULUHURAN
Tapos di lang 'yon.
Mararamdaman mo rin 'yong paggalaw ng mga buto at laman-loob
para mailabas mo 'yong baby.
Malalaki 'yong baby ng ibang babae. Alam mo ba 'yon?
Parang mga 12-pound na baby, malalaki ang ulo, hinihiwa pag gano'n.
Maliit lang 'yong baby natin.
Paano mo nasabi?
Sa tingin ko, 'yong magiging baby natin…
-Ano? -…maliit at cute.
Di ka sigurado diyan.
Ayokong mahiwa nang gano'n.
Maliit lang 'yon, promise, ganito, o.
-Mas maliit. -Mas maliit pa? Okay.
Mas maliit pa diyan.
-Mas maliit pa. -Mas maliit pa?
-Hindi ko— -Okay. Ayos na 'yan.
Teka.
Sobrang hawig niyan. Shit.
-Talaga? -Teka, ipapakita ko sa 'yo. Sandali.
May sumpa siya kaya minamalas sila.
-Bakit pa siya nag-aalaga ng aso? -Ewan ko. Mahilig siya sa aso.
Ba't nawawalan siya lagi ng aso?
Ano'ng gusto mong sabihin ko? May mga asong di na umuuwi.
-Hindi, umuuwi ang mga aso. -Ano?
Pusa ang di na umuuwi.
Hindi gano'n 'to.
Sigurado ka, di mo pa nakita 'tong logo dati? Magkapareho, e.
Ang weird no'n.
Nakuha mo pa nga 'yong pose.
-Oo. Ewan ko. -Grabe.
May sixth sense ka siguro.
Nabanggit ko ba sa 'yo 'yong anak ng girlfriend
ng tatay ko, si Kathy?
-Hindi. -Four-year-old na babae.
Naaalala niya 'yong past life niya,
at lagi niyang kinukwento 'yong "namatay niyang asawa"
at kung paano siya nalunod para iligtas ang anak nila sa agos.
Magaling ang imagination ni Kathy.
Hindi, tingin ko, kaya ng mga bata na mag-exist sa third dimension
o maalala 'yong past life nila at ewan ko, baka pati 'yong future.
Weird 'yon para sa 'kin. Ayoko no'n.
O… Magaling ang imagination ni Kathy.
Hindi mo kilala si Kathy. Minumulto siya.
Ayoko… ng mga batang minumulto.
-Di sila pwedeng multuhin. -Ipinanganak silang minumulto.
Di ka minumulto.
Di mo masasabi 'yan.
Sana maging katulad mo ang anak natin.
Napakasweet no'n.
Buti na lang di na-experience ng nanay ko 'yon.
Ang alin?
Lahat. I mean, di ba parang lalagyan ang mga bata
para buhusan nang pagmamahal?
Para di maramdaman 'yong kalungkutan ng pagtanda.
Masarap ang lunch natin.
I mean, bakit may taong laging nawawalan ng aso?
Hindi naman 'yon sinasadya. Ano naman, di ba?
Ano'ng problema?
Ayos lang. Di ko naman siya kilala.
-Oo. -Ayos lang.
Masaya 'yong seven and a half months namin. Sobrang saya.
Sapat na 'yon para sa 'kin.
Oo. Narinig ko na nga 'yan.
'Yan ang sikreto sa maayos na adulthood.
Ano? Patay na nanay tapos takot lumabas ng bahay na tatay?
-'Yon ba ang sikreto? -Oo.
Nabasa ko yata 'yong article sa New York Times.
Tapos sabi rin, pag lumaki sa controlling na magulang
perfect match sa taong patay na 'yong nanay at weird na tatay.
Magpapakasal ba tayo o ano?
Maliit na ceremony lang 'yong naiisip ko
sa maliit na cabin ng mga magulang ko.
Walang ibang mga arte sa kasal, magandang nature lang,
may snow sa labas ng bintana.
Di na tayo lilipad.
Sakay lang sa kotse tapos hihinto tayo sa sosyal na resto na makikita natin.
'Yon na. Tara na. Papakasalan na kita.
Okay, cheers.
Clink.
-Mahal kita. -Mahal kita.
Uy.
Magugustuhan ka nila.
Salamat. Siya na ang bahala. Ikakasal na kami.
At… magiging perfect ang anak natin.
Wag mo masyadong isipin 'yong anak natin.
Average lang ang anak natin.
May mga anak na pumapatay ng magulang nila.
Okay, pero paano tayo papatayin ng anak natin kung ganito siya kalaki?
Pinapatay niya 'yong mga aso, 'no?
Ano?
Pwede mo bang palitan? Stop.
Ready ka na? Three.
Two. One.
Sayang. Aray!
Babe.
Ano?
Hindi ka pala ready.
Sorry. Ang haba no'ng tunnel, e.
Pero malas 'yon.
Sorry.
Ulitin na lang natin pabalik.
Fuck.
SUSUNOD NA REST AREA 4.8 KM
Fuck.
Naiihi na ako.
Oh my God! Nicky! Nicky, halika!
-Ano? -Halika!
Tingnan mo.
-Oh my God. -Okay lang kaya siya?
Ano—? Sige, dito ka lang.
-Saan ka pupunta? -Titingnan ko 'yong banyo.
Rachel.
Hahanapin ko 'yong mga magulang niya at… Dito ka lang. Babalik ako.
Rachel!
Okay. Hi, baby. Kumusta? Hindi.
Wag kang umiyak. Happy baby.
Hello?
May tao ba rito?
Oh my God.
Hello?
Uy.
Wala akong signal.
Tiningnan ko 'yong men's room. Walang tao.
Fuck. Walang signal.
Okay.
Dapat may maiwan dito kasama 'yong baby,
pupunta sa gas station 'yong isa
o resto para humingi ng tulong.
Sige. Ano'ng gusto mong gawin ko…
Bakit ang tahimik?
-Ano? -Paano kung manigas siya sa lamig?
Okay.
Sinubukan mo na bang basagin?
Ano 'to?
COLDIES
Hi. Excuse me.
May rest stop, siguro 32 kilometers pa-south mula rito.
Wala akong signal,
pero tumigil kami ng boyfriend ko ro'n tapos may nakita kaming baby sa kotse,
baka lang may nangyaring masama sa mga magulang niya.
Ano…
Mag-isa ka lang ba rito?
O. Okay 'yan.
Nandito ka.
Di masyadong okay 'yon, a.
Sorry, pwede bang tumawag ka ng pulis?
Benjamin.
Oo, Benjamin.
Ang astig.
Benjamin ang pangalan no'ng lalaking nagtrabaho dito dati,
pero nagbigti siya sa banyo gamit ang cord,
nagtitipid sila kaya wala akong name tag na nakapangalan sa 'kin.
Sorry, pwede ka bang tumawag ng pulis ngayon, please?
Bangag ka ba?
Pampakalma ko 'yon.
Kalmado ka nga.
Pwede bang tumawag ka ng pulis, please?
Dito ka lang. Tatawag ako.
Fuck!
Uy, sabi mo pa-south, di ba?
Oo, pa-south dito. Uy.
Okay, diyan ka lang.
Teka, Benjamin.
Fuck.
Sigurado ka bang siya na talaga?
Uy.
Uy! Ililigtas nila 'yong baby mo!
'Tang ina?
Fuck!
Oh my God! 'Tang ina.
Fuck!
-Oh my God. Sorry. -Ginulat mo 'ko, Nicky.
Okay lang ba 'yong baby?
Oo, bumalik 'yong pamilya niya.
Ano 'yan, nagdurugo ka. Ano'ng nangyari?
Akala nila ninanakaw ko 'yong baby nila,
sinuntok ako no'ng lalaki.
-Ano? -Oo.
Nagpahangin daw sila kasi nahihilo sa kotse 'yong nanay.
-Siguro naglakad-lakad sila. -Tapos, iniwan nila 'yong baby sa kotse?
-Oo, ewan ko. -Ano?
Di ba psychotic 'yon?
-Patingin. -Oo nga, e.
Fuck, ang ganda pa naman ng mukha mo.
Oo, nag-sorry naman sila. Tama naman daw 'yong ginawa natin.
Okay, masaya akong gano'n ang tingin nila.
Teka. Hintayin ba natin ang mga pulis?
Hindi na. Umalis na tayo rito.
-Okay ka lang? -Hm?
-Okay ka lang? -Oo. Sobrang pagod lang ako.
-Ano nga 'yon? -'Yong code, 0817.
Birthday mo?
No pressure, sa favorite na anak lang naman ako ikakasal.
Ano ba. Excited na silang makilala ka.
Grabe.
Oo.
Maliiit na cabin ng magulang mo?
Di ba 'to cabin?
Hindi 'to maliit.
Sana wala akong concussion o anuman.
Diyos ko.
Okay. Ready ka na?
Grabe.
Ibang klase 'to.
Diyos ko.
-Oo. -Ano…
Parang tradisyon kasama 'yong mga family dogs.
Sa totoo lang… napapagalitan kami lagi pag tumitingin sa mga mata nila
kasi kabastusan daw 'yon pag namatay na sila.
Paano nila malalaman kung tumingin ka sa mata nila?
Sabi ng tatay ko nakakakita sila.
Kakatingin ko lang sa mata nila, so…
Papagalitan ba ako?
Malalaman natin.
Para sa 'kin ba 'yong bakanteng upuan?
Alam kong gusto mong maipinta sa family portrait
na binabantayan ng dalawang taxidermy dogs.
Tinakpan ba nila ng bago 'yong dating asawa ng kapatid mo?
Oo, pinilit ng ate ko.
-Ang weird no'n, a. -Oo.
Ito ang love cave.
Love cave?
Oo.
Pet n'yo rin ba 'to?
Ay, hindi.
Pinatay ng bear 'yong lola ko sa tuhod na si Elizabeth.
Namatay 'yong husband kasi gumanti siya sa bear.
Wow.
Oo.
Gagawin mo ba 'yon para sa 'kin?
Oo naman.
O, ingat.
-Sorry. -Oo. Okay lang.
Pwede kitang ikuha ng yelo para sa mukha mo,
o kaya tawagin ko 'yong butler.
Ay, umaalis na siya pag ten na.
-Joke lang. Sigurado ka? -Tanga.
-Pwede naman ako. -Ako na. Sabihin mo lang kung nasaan.
Sige. Kukunin ko 'yong mga bag sa kotse.
Baba ka lang sa atrium, tapos kanan sa curved na hallway sa may front door.
-Dito? -Oo, sa kanan.
Umalis ka nga rito. Usapang babae 'to.
Para sa lahat ang kusina. Lumipat ka.
Teka, para sa kanya ba 'tong manok? Lagi niyang kinakain 'to?
Di 'to para kay Jules. Para sa 'kin 'to. Nagkataon na nandito siya.
Makipag-divorce ka tapos pakasalan mo ako
para pare-pareho na tayong mga Cunningham. Fuck!
-Tinakot mo 'ko! -Sorry!
Sorry, di ko sinasadyang makaistorbo.
Aalis na ako.
Oh my God, totoo siya.
Di ka naka-istorbo. Halika rito. Pamilya tayo!
O, kasal mo na!
Excited ka na ba?
Excited ako. Oo.
Pinag-uusapan ka lang namin tapos bigla kang lumitaw.
Sabi sa 'yo kaya kong magtawag.
Hindi siya bagay, Portia.
Kilalanin mo ang pamilya mo.
Nellie. Julie.
-Ako si Nell. -Hi.
-Ako si Jules. -Nice to meet you.
Di ako makapaniwalang nandito ka na. Parang iniiwasan mo kami.
Naku, hindi.
Nadismaya ako kasi wala ka sa London
o sa Iceland trip no'ng summer, pero takot ka ba sa eroplano?
Hindi—
Sinabi ko kay Cindy, kaibigan ko, na sa airport kayo nagkakilala.
Hay! Sobrang romantic.
Salamat.
Ang cute mo talaga. Ang cute niya, 'no?
Sobrang cute niya, oo.
Patingin ng singsing.
Napakaganda.
-Nellie, ang ganda, 'no? -Oo. Nasaan nga pala si Nicky?
Ibinababa niya 'yong gamit sa kotse. Kakarating lang namin.
Pumunta lang talaga ako rito para kumuha ng yelo para sa mukha niya kasi…
Nasuntok siya sa mukha kanina lang.
-Talaga? -Ano?
Mahabang kwento. Ano…
Makikinig kami.
Nasa rest stop kami sa kung saan man 'yon,
at may parang… inabandonang baby sa kotse.
Naiwan si Nicky. Humingi ako ng tulong.
Tapos pumunta ako sa dive bar, may creepy na lalaki. At—
Paano kung si Sorry Man 'yon?
Portia.
Ano 'yon?
Alam mo bang may nakatirang evil sa gubat?
Wag mo nang ituloy 'yan.
Ano ba! Magkukwento ako kung gusto ko.
-Aalis na ako. -Gustong marinig ni Rachel.
Ayos lang.
Good night, Rachel.
Good night.
Ingat.
Sige, aalis na ako.
Rachel.
Mabilis lang 'to. Bedtime story 'to, e.
Okay. Sige.
Okay. Isipin mo. Normal na araw ng winter, parang ngayon.
Eight years old si Jules, tumakas siya kasi madrama siya.
Baby pa ako no'n, kaya di ko rin maalala.
Nagsisimula nang dumilim sa labas, mag-isa si baby Jules sa gubat.
Alam mo 'yong mas malala pa kaysa sa mag-isa sa gubat?
Kapag napagtanto mo na di ka talaga nag-iisa.
Nakarinig si Jules ng babaeng sumisigaw na parang… pero mas grabe.
Lumalayo siya sa tunog, pero kahit saang direksiyon siya pumunta,
palakas nang palakas ang mga sigaw
at palakas nang palakas nang palakas…
Hanggang sa magkaharap na sila nito.
Ang Sorry Man.
May mahaba, matulis at maruming kuko siya, malaki ang tiyan,
nakanganga siya na nakabaliktad ngumiti, humahagulgol.
Nakakakilabot.
Isipin mo 'yon, ten feet sa harap mo,
at 'yon ang nakikita ng batang si Jules.
Nagtago si Jules sa Sorry Man, pinipigilan niyang huminga,
nakatingin
habang hinihiwa ng Sorry Man ang isang babae
at inilalabas ang laman-loob niya.
At habang ginagawa niya 'yon, umiiyak siya,
at sinasabing, "Sorry."
Nakakakilabot.
Baliw siya talaga, galing pa siya sa impiyerno at nagmamanman sa gubat,
kasi naniniwala siyang nakatago sa katawan ng ibang babae 'yong asawa niya.
Parang balang araw, bubuksan niya 'yong katawan ng babae
tapos nando'n siya.
Saka sila babalik sa impiyerno
sa baluktot, romantic na…
Oh my God.
Ano 'yon?
Natakot kita! Natakot ko kayong dalawa.
O, Judie, kumusta?
Ano'ng ginagawa mo, Judie? Nag-spy ka ba sa 'min?
Sorry, Tita Portia. Hindi ako makatulog.
Well, siya si Rachel.
Magiging bagong tita mo siya. Ang saya, di ba?
Aw, okay lang.
Hindi, nagigising ang Sorry Man sa amoy ng dugo,
kaya iwasan mo lang magkadugo. Wala ka namang period, 'no?
Wag kang mag-alala. Ayaw ng Sorry Man sa mga batang lalaki. Hindi.
Mas gusto niya 'yong mga bride.
Kaya ito ang sasabihin natin kay Tita Rachel. Good night.
-Good night. -Sweet bride.
Sweet bride.
Wag mong hayaang makita ng Sorry Man ang laman-loob mo.
Uy, sorry narinig mo pa 'yong kwentong 'yon para dito.
Takot na takot kami no'ng bata pa kami, ipinagbawal 'yon ng mga magulang namin.
Nakilala mo rin sina Jules at Nellie? Ang saya no'n.
Nagsasaksakan ba sila gamit ang butter knife?
I mean, di ka naniniwala do'n, di ba?
Hindi ako naniniwala sa monster na nagkukunwaring tao galing impiyerno.
Pero may nangyari kay Jules sa gubat no'ng bata pa kami.
Iba na siya pag-uwi niya.
Di mo alam kung ano'ng nangyari?
I mean, 'yon ang kwento niya pagbalik.
Tapos iniwan siya ng mga magulang ko sa sosyal na European boarding school.
Ang gulo, di ba?
May sinaksak akong lalaki sa dive bar.
Ano?
Gamit ko 'yong susi ng kotse. Sobrang creepy niya.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Tinititigan niya ako tapos papalapit siya sa 'kin
akala ko sasaktan niya ako, pero—
Di ko alam kung paano ide-describe. Pero pinapanood niya rin akong umihi.
Ano? Ayos ka lang ba?
Oo, ayos lang ako. Ano lang…
Ewan ko.
Parang may nararamdaman akong déjà vu, pero hindi maganda.
Parang may nararamdaman akong pamilyar at di ko alam kung paano ide-describe
maliban sa nakakatakot.
Parang alam mo na may masamang mangyayari.
Basta alam mo lang. Nararamdaman ko 'yon patindi nang patindi
pagdating natin dito.
Ngayong nandito na tayo, parang ano… ewan ko.
-Nararamdaman ko talaga ngayon. -Halika rito. Rachel.
Baby, halika dito.
Okay lang 'yan. Sorry.
Sorry. Ano…
Gets kita. Uy, nararamdaman ko rin 'yan. Parang ang off.
Naiintindihan kita.
Nicky.
Sinabi mo ba sa kapatid mo na di ako pumunta sa Iceland dahil sa panic attack?
Hindi. Di ko gagawin 'yon.
Bakit niya alam na takot akong lumipad?
Alam niya kung paano tayo nagkakilala.
Sorry.
Mahal kita.
Sorry.
Ano?
Kailangan kong gawin 'yon.
Nicky!
Mrs. Cunningham?
Uy.
Mrs. Cunningham?
Uy, okay ka lang ba?
Ayan na siya!
Ang susunod na Mrs. Cunningham.
Hi.
Victoria, sweetheart, matulog ka na ulit.
Kinukuha ko lang 'yong mail.
Love, wag mo nang gawin 'yan. Trabaho ko 'yan.
Di na tayo madalas magkikita.
Hindi, magkikita tayo. Simula pa lang 'to.
INIIMBITAHAN KA PARA IPAGDIWANG ANG KASAL NILA
WAG MO SIYANG PAKASALAN
Nagsalin ng Subtitle: Vanessa Labrusca AL NILA