[melancholijna piosenka]
CZTERY DNI, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
[niewyraźna rozmowa w tle]
[bezgłośnie]
[muzyka cichnie]
Chcę powiedzieć kilka słów
na rozpoczęcie tygodnia, w którym świętujemy waszą miłość.
To dla mnie zaszczyt, że chcecie pobrać się tutaj,
w Somerhouse,
tak jak wcześniej ja i moje siostry.
Bardzo się cieszę, że weźmie tu ślub także mój kochany,
łagodny synek.
Mój malutki.
Urodziłeś się po to, by cię kochać.
Zawsze patrzyłeś na świat nie swoimi oczami, a duszą.
Nawet gdy byłeś maleńki,
były takie noce, gdy świat tonął w ciszy,
a w ciemności byliśmy tylko ty i ja.
Budziłeś mnie swoim łagodnym płaczem,
jakbyś mnie wołał, ale nie dlatego, że czegoś potrzebowałeś,
tylko dlatego, że chciałeś się czymś ze mną podzielić.
Obiecałam ci wtedy, że zawsze będę cię takiego chronić.
Najsłodszego,
czystego ciebie.
Chcę więc powiedzieć coś wam obojgu.
W małżeństwie
musicie sobie obiecać,
że zawsze będziecie traktować się nawzajem
jak najważniejszą świętość.
Czas jest siłą, której nie da się zatrzymać.
[niepokojąca muzyka]
Będzie robił wszystko, żeby was zniszczyć.
I ostatecznie
zawsze wygra.
Trzeba poświęcić to, co powierzchowne,
swoje humory,
błahe preferencje
na rzecz tego, co najczystsze i najgłębsze.
Akceptować i wybaczać błędy drugiej osoby.
Nie dać się rozdzielić niczemu,
choćby to było potworne.
Tak się traktuje miłość swojego życia.
Miłość swojego życia.
[śmieje się] Wznieśmy toast!
Za mojego kochanego Nickusia
i jego narzeczoną, Rachel, którą przed nami ukrywał.
Waszym zadaniem jest teraz chronić się nawzajem.
Małżeństwo to potężne połączenie dusz.
Jakby was ze sobą zszyto.
W niewłaściwym związku
można się poczuć,
jakby przykuto was do wraku leżącego na dnie oceanu.
Ale we właściwym
małżeństwo daje…
nieśmiertelność.
- Za nieśmiertelność. - [Portia] Otóż to. Zdrowie.
- [Portia] Mamo, to było piękne. - Na zdrowie.
[Nicky] Zdrowie, mamo.
[Nicky] Co to ma być?
NIE WYCHODŹ ZA NIEGO
- Nie wiesz, od kogo to? - Nie, to był jeden z listów.
Wow.
W życiu nie dostałem pogróżek. [śmiech]
Może to od Jess?
- Nie. - Chciała podpalić twoje mieszkanie.
Siebie w moim mieszkaniu.
- Rachel. - Co?
- Masz potworny gust. - [prycha]
Może to od którejś z twoich byłych.
- Nie. - Może od tej, która akurat tu jest.
Co ty. Od Nell?
Może ktoś tu w coś ze mną pogrywa? Oni mnie nie znają.
Ale znają mnie. A ja mówię o tobie z uczuciem.
Prawie jakbym cię kochał na zabój.
Oni cię ubóstwiają.
Twoja matka ciągle podkreśla, jaki jesteś idealny.
Miałaby dać ci się ożenić z jakąś nieznajomą?
To nie jej sprawa. Chcę się z tobą ożenić.
Nicky.
A ty chcesz wyjść za mnie. Czy to nie jest najważniejsze?
[Rachel ze złością] Dobra.
Pokaż ten liścik. Jeśli już,
chodzi o to, że to ja nie zasługuję na ciebie.
„Nie wychodź za niego”. To ja tu jestem zły.
Co nas obchodzi jakiś anonim?
Obchodzi mnie, co myśli twoja matka.
Czy odpowiednio chronię twoją duszę?
- Nie wiem, co to znaczy. - Czy kocham cię takim, jakim jesteś?
Czy przeze mnie przestaniesz być sobą,
aż w końcu mnie zostawisz, bo będziesz nieszczęśliwy?
Rachel, nic takiego się nie wydarzy.
Gdzie moja sukienka?
Jak to? W szafie.
- Nie ma jej tam? - Nie.
Jestem pewna, że rano wisiała obok twojego garnituru.
Może zostawiliśmy ją u Hannah i Chada po tym, jak ją im pokazaliśmy?
Przynosiłeś ją wczoraj?
Chyba tak, ale może zostawiłem ją w aucie.
Może ktoś ją zabrał.
Nikt tego nie zrobił. Nikt nie sabotuje naszego ślubu.
Jestem pewna na 99%, że nigdzie jej nie zostawiliśmy.
[Nicky] Sprawdzę w aucie. Nie sądzę, żeby ktoś ją zabrał.
To gdzie ona jest?
Nie wiem.
Gramy w jednej drużynie.
[przybija piątkę]
Przytul się. Dobrze?
Spytam, czy ktoś ją widział.
Przeszukam cały dom. Znajdziemy ją.
Gdzieś tu jest. Tak?
- Znajdziemy ją. - Dobra.
Dowiemy się, o co tu chodzi.
I chrzanić to gówno.
Nawet nie potwierdzili obecności.
[zamknięcie drzwi]
[niepokojąca muzyka]
[łomot przedmiotów]
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
[przytłumiona rozmowa]
[szum wiatru]
[zbliżające się kroki]
[Dr Cunningham] Nie wiem, co powiedziała wczoraj narzeczonej Nicky’ego.
Chyba wszedłem, zanim coś powiedziała,
ale nie jestem pewien.
[Nell] Nicky nie powinien wiedzieć, żeby się przygotować?
[Dr Cunningham] Nie.
To by popsuło cały plan.
- Robimy to dla Victorii. Ona tego chce. - [Nell] Wiem.
[Dr Cunningham] Byłaby zdruzgotana, gdyby Nicky się dowiedział.
Miej na oku wszystkich, a zwłaszcza narzeczoną.
Postaram się. Zajmę się tym.
[muzyka pełna napięcia]
Cześć, Jude.
Co tam masz?
[Jude] Krew.
Zobacz, tu jest krew.
Krew.
Cholera.
To twoja?
[Rachel] Tak, leciała mi z nosa.
- O cholera. - Hej, nie mów tak.
Pan Przepraszam cię zabije.
- Tato! - Nie.
Jude, czekaj.
To chyba nie jest prawda.
Skąd wiesz?
Ciocia Portia chciała tylko nas nastraszyć.
Nie masz pojęcia, co tu się dzieje.
- Tato! - [Jules] Jude, nie krzycz.
[muzyka cichnie]
Wiesz, że w tym domu się nie krzyczy.
Dlaczego krzyczałeś?
Rachel wezwała krwią pana Przepraszam. Teraz on ją zabije.
W nocy leciała mi krew z nosa i została na podłodze.
Przepraszam, tato. Nie wiem, skąd on o tym wie.
Nie chcę o tym słuchać.
[niepokojąca muzyka]
Dzień dobry, doktorze Cunningham.
Czekaj.
Ty też czekaj.
Czekaj.
Spójrz na mnie.
Masz o tym więcej nie mówić. Rozumiesz?
Rozumiesz?
- Co się z nią stanie? - [Jules] Wyjdzie za wujka Nicky’ego.
- [Jude] A potem? - Nie musisz się tym martwić.
Czekaj. Jude! Dokąd ty idziesz?
- [Jude] Nie krzyczymy. - Musisz zjeść.
[Jude] Nellie zrobiła naleśniki.
- Jakie? - [Jude] Z czekoladą.
Nicky kazał ci mówić do taty „doktorze Cunningham”?
Nie, po prostu tak chyba jest grzecznie.
Ja też jestem doktorem Cunningham.
Jasne.
Chcesz, żebym tak do ciebie mówiła?
Oczywiście.
Dobrze.
- [niezręczny śmiech] - Co cię bawi?
Nie wiem, czy żartujesz, czy mówisz poważnie.
Panny młode powinny się ubierać na biało.
[lekki śmiech]
Jak to nie ma sukienki?
Myślisz, że ktoś mógł ją zgarnąć?
Jak mogłaś zapomnieć sukni ślubnej?
[Victoria] Portia, skarbie, spokojnie. Coś wymyślimy.
[Portia] Jezu, puka się. Mogłyśmy być nagie.
Wszystkie?
- Co ty sobie wyobrażasz? - [Nicky] Nic.
- Znalazłeś? - Chyba ją zostawiliśmy.
Zostawiliście suknię w Chicago?
- Niemożliwe. - Zostawiliśmy ją u Hannah i Chada.
U kogo?
Naszych znajomych z Cleveland.
- Macie tam znajomych? - Dzwoniłeś do nich?
Są w pracy, ale mają zapasowy klucz.
- Pojadę tam. - Nie.
To takie romantyczne.
To z osiem godzin jazdy.
- Skąd wiesz, gdzie to jest? - Chcę to zrobić. To ważne.
Nie aż tak. Mogę założyć coś innego.
[Portia] Musisz mieć suknię ślubną.
Ta jest pogrzebowa.
Mam inne, które się nadają.
To takie romantyczne, że on to zrobi.
- Do zobaczenia. - Jesteś pewny?
Oczywiście.
Będziecie mogli lepiej się poznać.
Dobra.
- [tykanie zegara] - [niepokojąca muzyka]
[zamknięcie drzwi]
[tykanie zegara narasta]
- Możesz przymierzyć moją. - Świetny pomysł!
Dziękuję, to bardzo miłe, ale…
[Rachel] Jejku.
Może Nicky znajdzie moją, a jeśli nie, przymierzę jutro?
Nie będzie czasu.
Jutro przygotowania, w piątek próbna kolacja,
potem wieczór panieński, a w niedzielę ślub.
Dziś mierzysz suknię.
Może być dobra.
Dobrze.
Dobrze, chętnie. Dziękuję.
[rytmiczna romantyczna piosenka]
- Kiciu. - Wywalmy ten tren.
I rękawy. Obcinam je.
Na pewno?
[Victoria] Musi być wąska w talii.
Moja matka miała taką talię. Cóż, ja też kiedyś miałam.
Przestań, wyglądasz świetnie.
- [Victoria] Wiecie, co niszczy talię? - Zwiążę je. Czy chcesz rozpuszczone?
- Tak. - [Portia] Związane.
- [Victoria] Rodzenie dzieci. - [Portia] Wolałabyś wąską talię niż mnie?
Jasne, że ciebie. A najlepiej jedno i drugie.
Obiecałaś diamentową bransoletkę babci Madeline mnie.
- Nie muszę… - Portia. Dostaniesz ją później.
[Victoria wzdycha]
[Victoria] Nieważne, nie pasuje.
Tak lepiej.
Nell?
Dopiero zauważyłam ten naszyjnik.
Zaraz…
[Portia] Ciocia Norah będzie zła? Uwielbiała ten tren.
To nie ma znaczenia. To nie dla niej.
Masz rację. To dla nas.
Ten pierścionek należał do mojej prababci, Eleanor.
- Jest piękny. - [Victoria] Tak.
- Zamiast… - Jest trochę za duży,
ale nie spadnie, o ile nie będziesz machać rękami.
Tamten dostałam od Nicky’ego.
[Victoria] Jest śliczny.
Ale nie musisz go mieć na ślubie.
Czy to nie…
Podczas ślubu trzeba uhonorować inne kobiety w rodzinie.
Dobra. Przepraszam.
[zegar wybija cichą melodię]
[Portia] Hmm…
[stukanie paznokci o kieliszek]
[melodia cichnie]
[Rachel wzdycha niepewnie]
[Portia] Coś jest nie tak.
Przepraszam. Bardzo doceniam wasze zaangażowanie,
ale nie wiem, czy to wszystko jest konieczne,
skoro na ślubie będziemy tylko my.
Przyjdzie setka gości.
Setka gości?
Dziewięćdziesiąt parę.
[Portia] Tylko rodzina, tak jak chcieliście.
Myślałam, że będziecie tylko wy i może jeszcze dziadkowie.
Wiesz, jak to jest z rodziną. O rety.
Zapomniałam, że ty nie masz rodziny.
Myślałam, że ma ojca.
Nie mamy kontaktu. Sto osób?
To skomplikowane.
Jak się zaprosi ciocię Valerie, a trzeba ją zaprosić,
to trzeba zaprosić też jej czworo rodzeństwa
z rodzinami i dziećmi.
Nie będzie tak kameralnie, jak chcieliście,
ale będzie nas niewiele.
Nicky o tym wie?
Nie wiem. Nellie?
- Nie wiem. - To ta koronka.
Za wiele się dzieje, gdy jest i koronka, i welon.
Musimy tylko znaleźć idealny naszyjnik.
Właściwie to…
Chciałam założyć mój naszyjnik z pierścionkiem zaręczynowym mojej matki.
Będzie idealnie. Zapomnisz, że nie masz rodziców,
którzy wydaliby cię za mąż.
Nie martw się.
Wszystko będzie idealne.
[lekki śmiech]
[brzęk kieliszków]
Otwórzmy go.
- [Nell] Daj mi. - Poradzę sobie.
- [Nell] Proszę. - [Portia] Serio.
- Nie celuj w nas. - Nie.
Boże, Portia!
- [huk korka] - [Nell] O kurwa!
[Nell] O Boże.
[jęk Portii]
[jęczy cicho]
Przepraszam.
[Nell] Za co?
Ogarnę ją, żebyś nie poplamiła sukienki.
[Portia płacze]
- [Nell] Oddychaj. - [Portia] Nellie! [pojękuje]
[Nell] Cii.
[Portia] Nie mogę jej tego zrobić.
[Nell] Wiem.
[Victoria] Moja prababcia
dała to mojej babci
w dniu jej ślubu.
Myślała, że perły są sztuczne.
Wiesz, jak to się sprawdza?
Pociera się o zęby. [śmiech]
Jeśli są gładkie, to są sztuczne.
A jeśli są szorstkie jak papier ścierny,
są prawdziwe.
[poklepuje dłonią kanapę]
Moja babcia miała sztuczne zęby, więc nie mogła sprawdzić.
Jej matkę
pogrzebano żywcem.
Co? Dlaczego?
To był wypadek.
- Może to… - [grzechot pereł]
…będzie twoje coś pożyczonego.
Powinno być od matki.
Żeby chronić małżeństwo przed nieszczęściem.
Perły na ślubie przynoszą pecha.
Sztuczne też?
Mam je potrzeć o zęby?
[niepokojąca muzyka]
[grzechot pereł]
[chrobotanie]
Tak.
Są prawdziwe.
Musiało być ci bardzo ciężko
dorastać bez matki.
Matka pochłania swoje dzieci,
a one ją.
[tykanie zegara]
[tykanie narasta]
[tykanie cichnie]
[wzdycha ciężko]
Wyglądasz doskonale.
- Dziękuję. - Idealnie.
[Rachel oddycha głęboko]
[nadal niepokojąca muzyka]
Spójrz na mnie, skarbie.
Tak bardzo mi przykro.
Dlaczego?
Przez to, co czeka was oboje.
[Portia] Mamo!
[Victoria] Już idę.
[niepokojąca muzyka]
[sygnał łączenia]
- [Nicky] Cześć, kochanie. Jak tam? - Dobrze.
O, o.
[wzdycha] Tak…
Nicky, wiedziałeś, że na ślub ma przyjść sto osób?
Co?
Mówiłem, że ma być tylko rodzina.
Według twojej siostry to jest właśnie sto osób.
- Przepraszam. - Jest dziwnie.
Ubrały mnie w suknię twojej matki. Pocięły ją, dały mi biżuterię.
Jakby wszystko zaplanowały. Jakby chciały mieć ślub,
ale nie obchodziło ich, z kim go weźmiesz.
Jakby potrzebowały jakiejkolwiek panny młodej.
Nie wiem, co się dzieje.
Co chwilę ktoś wybucha płaczem i mnie to przeraża.
Szepczą po kątach, płaczą i coś przed nami ukrywają.
Czekaj. Wszyscy płaczą?
- Co chwilę. - Jak to?
Twoja matka powiedziała, że jej przykro przez to, co nas czeka.
O co jej chodzi?
- Tak powiedziała? - Tak!
- Nie mam pojęcia. - Możesz po prostu tu wrócić?
Jasne. A co z suknią?
Wszystko mi jedno. Jestem w sukni twojej matki.
Nie chciałam, żebyś tam jechał, to one tego chciały.
- Rozumiem. - Zawracasz?
Tak. Przepraszam za wszystko. Niedługo wrócę.
- Dobrze. - Dobrze?
Dziękuję.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
[wzdycha]
- [szum wiatru] - [Rachel wzdycha]
- [w oddali uruchamianie silnika] - [brzęk zapalniczki]
[uruchamianie silnika]
[rozruch silnika, jednostajny warkot]
[cichy warkot silnika]
[głośny warkot silnika]
[stęka]
[muzyka budująca napięcie]
[wzdycha ciężko]
[skrzypienie podłogi, kroki]
[muzyka cichnie]
[głośne skrzypienie podłogi]
[oddalające się biegiem kroki]
[niepokojąca muzyka]
[Victoria odchrząkuje]
[stukot wieszaków]
PRAKTYKA NADPRZYRODZONEGO RYTUAŁU
[otwarcie drzwi]
[muzyka budująca napięcie]
- [głośno wypuszcza powietrze] - [pies dyszy]
[wzdycha, prycha]
[Portia] Poważnie. Co ona sobie myślała? Nie rozumiem.
- [Nell] Nie może tak. - [Portia] Nie i…
[Rachel dyszy]
[Portia] Od razu wiedziałam, że wszystko zepsuje.
Nie ma opcji, żeby założyła ten paskudny naszyjnik do sukni mamy.
[Nell] Zrobi, co jej każemy.
[głosy się oddalają]
[dyszy]
[muzyka budująca napięcie]
[zbliżające się kroki]
[w oddali jednostajny warkot silnika]
[muzyka budująca napięcie]
[brzęczenie wibracji]
[wibracje cichną]
- [muzyka cichnie] - [na zewnątrz warkot silnika]
Doktorze Cunningham.
Wszystko dobrze?
[Dr Cunningham] Czemu masz na sobie jej suknię?
Nie…
Nie mogłam jej zdjąć.
- [Rachel wzdycha ciężko] - [Dr Cunningham] Czemu ją założyłaś?
Pani Cunningham chciała, żebym ją przymierzyła.
Żeby sprawdzić, czy mi pasuje.
[Drżący oddech doktora Cunninghama]
Przepraszam.
To nie był mój pomysł.
Zdejmij ją.
[drżący oddech]
[Rachel] Dobrze.
Zdejmę.
[Drżący oddech doktora Cunninghama]
[cicho] Zdejmij ją.
[Drżący oddech doktora Cunninghama]
[sygnał łączenia]
[niepokojąca muzyka]
Cześć, tu Nicky Cunningham. Nie mogę odebrać.
Nagraj się albo napisz do mnie.
PENTOBARBITAL SODU
[złowieszcza muzyka]
[muzyka cichnie]
No hej.
Cześć.
Znalazłaś coś fajnego?
Przepraszam. Szukałam mojej sukni ślubnej.
Hm.
Zimno.
Słucham?
[Jules] Zimniej.
Cieplej.
Zimniej.
Cieplej.
Gorąco.
Bingo.
To mi wygląda na suknię ślubną.
[na zewnątrz jednostajny warkot silnika]
To suknia twojej matki, nie moja.
Aha.
Będziesz w niej chodzić przez cztery dni?
Nie.
Nie mogę jej zdjąć.
Pomóc ci?
Potrzymaj mi banana.
Pomogę ci.
[muzyka pełna napięcia]
[Jules głośno wciąga powietrze]
- Tu Nicky Cunningham. Nie mogę odebrać. - [Rachel] Kurwa! Odbierz!
Nagraj się albo napisz do mnie.
- [wzdycha] - [sygnał łączenia]
Cześć, tu Nicky Cunningham. Nie mogę odebrać.
Nagraj się albo napisz do mnie.
Cześć.
Nie chcę się nakręcać.
Staram się zachowywać normalnie,
ale tu się coś dzieje. Moja suknia gdzieś tu jest.
Znalazłam pokrowiec pod łóżkiem i kawałek materiału przy drzwiach Portii.
Ktoś ukradł mój naszyjnik,
a twój brat ma w pokoju środek do eutanazji.
Nie wiem, po co mu on.
Jeśli zaraz nie wrócisz, wyjdę ci naprzeciw,
aż mnie znajdziesz i wrócimy do domu.
Oddzwoń. Pa.
[niepokojąca muzyka]
[w tle przytłumiona wesoła rozmowa]
- [śmieje się] - Kogo obchodzi, że to takie tragiczne?
[przytłumiona rozmowa, pobrzękiwanie zastawy]
[rozruch silnika, silnik gaśnie]
[rozruch silnika, jednostajny warkot]
Co to za dźwięk?
- [gra spokojna piosenka] - Ona mówi.
- Jaki dźwięk? - Przed chwilą.
[Portia] Jaki dźwięk, Rachel?
To pług do odśnieżania u sąsiadów.
Słychać to cały dzień.
Bo cały dzień odśnieżają?
[Victoria] Coś jest nie tak?
- [Portia] Ja nic nie słyszałam. - [Jules się śmieje] Co?
[Nell] Nie śmiej się.
Gdzie Boris?
Odpoczywa. Cały dzień źle się czuje.
Nic nie zjesz?
Nie jesteś głodna?
[Jules] Nie mówi, nie je.
[Victoria] Spokojnie, słonko.
[Rachel] Mmm! Nicky dzwoni.
Przepraszam, odbiorę i zaraz wrócę.
Cześć.
[muzyka budująca napięcie]
[trzask drzwi]
[w oddali jednostajny warkot silnika]
[warkot staje się głośniejszy]
[muzyka budująca napięcie narasta]
[silnik gaśnie, muzyka cichnie]
[dyszy]
[trzeszczenie liny]
[oddycha nerwowo]
[przerażony jęk]
[upiorna muzyka]
[muzyka narasta]
[uruchamianie silnika]
[rozruch silnika, jednostajny warkot]
- [głośny warkot] - [mężczyzna dyszy z wysiłku]
[nerwowy oddech Rachel]
[mężczyzna postękuje z wysiłku]
[coraz głośniejszy warkot]
[mężczyzna postękuje z wysiłku]
[muzyka budująca napięcie]
[mężczyzna postękuje z wysiłku]
[Dr Cunningham] Nie!
Nie! Czekaj!
[Rachel krzyczy]
[Dr Cunningham] Czekaj!
[groźna muzyka]
[dyszy]
[Dr Cunningham] Stój!
Zatrzymaj się!
[Rachel dyszy]
- Jedź! - [Nicky] Co się dzieje?
Co się stało?
Nicky, tu się dzieje coś pojebanego.
Oni nie chcą, żebym za ciebie wyszła,
chcą mnie poświęcić diabłu.
- Twój tata to pan Przepraszam. - Co?
On tam kopie grób. Uciekajmy stąd, błagam.
- Proszę! - Poczekaj chwilę.
- Musisz mi uwierzyć. - Spokojnie.
- Dobrze. - Możemy jechać?
Już jestem przy tobie.
Muszę się w tym połapać, dowiedzieć się, co zaszło.
Porozmawiać z nimi.
- Uwierz mi. - Chcę to zrozumieć.
- Zaraz wrócę. - Jedźmy.
Zostawię kluczyki. W razie czego jedź.
- Kurwa, Nicky, nie! - Zaraz wracam.
- Dobrze? - Kurwa!
[trzask drzwi]
[przytłumiona rozmowa]
[Rachel] Jezu.
Jezus Maria.
Boże.
[złowieszcza muzyka]
[Rachel] Co? Nie.
[muzyka cichnie]
Moja żona umiera.
Ma bardzo agresywnego guza mózgu.
Po otrzymaniu diagnozy
próbowała radioterapii i kraniotomii, ale guz wrócił.
No i…
Postanowiła, że chce odejść po swojemu.
Już od kilku miesięcy planujemy jej śmierć.
Nagle zadzwonił Nicky
z wiadomością o zaręczynach
i tak bardzo chciał wziąć ślub tutaj.
Uznaliśmy, że wspaniale się składa, że będziemy mogli mieć ostatnią…
dużą rodzinną uroczystość,
zanim Victoria nas opuści.
Dlatego ten ślub musi być duży.
To jej ostatnia impreza.
[Victoria] Mieliśmy ci powiedzieć, Nicky.
Kochanie.
Tak się cieszyłeś swoim ślubem i wizją przyszłości.
Nie było kiedy ci powiedzieć.
Oni zawsze tak robią.
- Chronią Nicky’ego przed cierpieniem. - Julian.
- Nieważne. - [Victoria] Zrobiłam, co mogłam.
- Przy rodzinie… - [Victoria] To wyrok śmierci.
Wkrótce zmienię się nie do poznania i nie chcę do tego dopuścić.
Nie chcę, żebyście to widzieli.
Przepraszam, że tak wyszło.
Nie, to ja przepraszam. Jest mi…
głupio, że wszystko spieprzyłam.
Przestań, ta rodzina cię potrzebuje.
Zadbasz o szczerość.
[Portia] Mamo.
- [Portia] Jules. - Chodź tu.
[Victoria] Skarbie, tak mi przykro.
Przykro mi. Wszystko będzie dobrze.
[Portia] Będzie idealnie.
[Nicky i Portia łkają]
[Victoria] Już dobrze. Cii…
Zgarnęłam twój naszyjnik,
żeby się nie zgubił.
Dziękuję.
[szeptem] Nie rozumiem tylko jednej rzeczy.
Znalazłam moją suknię ślubną
na jakiejś przerażającej kukle w lesie.
Czy to ma z tym wszystkim jakiś związek?
O cholera.
[Jude] Ciocia Portia mówiła, że pan Przepraszam zabija panny młode.
Zrobiłem to, żeby ochronić Rachel.
Nabrałem go, żeby jej nie zabił.
Przeproś Rachel, że ją wystraszyłeś i zniszczyłeś jej suknię.
Przepraszam, że cię wystraszyłem i zniszczyłem twoją suknię.
W porządku.
Wiesz co, młody…
pan Przepraszam nie istnieje.
To tylko…
bajka, którą wymyśliłem, gdy byłem w twoim wieku,
by nastraszyć wujka Nicky’ego i ciocię Portię.
Ale wierzysz w nią, prawda?
Nie.
Nie wierzę.
Nikt nie wierzy.
Ani babcia, ani dziadek,
ani Nellie,
ani Nicky, ani Portia,
ani Rachel.
[mruczy potakująco]
To nieprawda.
To bujda. On nie istnieje.
Powtórz to po mnie.
Pan Przepraszam nie istnieje.
Rachel.
[razem] Pan Przepraszam nie istnieje.
Pan Przepraszam nie istnieje.
[razem] Pan Przepraszam nie istnieje.
[niepokojąca muzyka]
[Jude] Pan Przepraszam nie istnieje.
[spokojna piosenka] am nie istnieje.