FOUR DAYS BAGO IKASAL
May gusto lang akong sabihin
para simulan ang celebration ng pagmamahalan n'yo ngayong linggo.
Natutuwa ako na pinili n'yong ikasal dito
sa Somerhouse,
gaya ng ginawa namin ng mga ate ko dati.
Sobrang saya ko, na ipapasa ko ang tradisyon sa malambing
at mabait kong anak.
Ang bunso kong anak.
Ipinanganak ka para mahalin.
Ikaw 'yong tipo ng tao
na tumitingin sa pagkatao sa halip na sa pisikal.
Kahit no'ng maliit ka pa,
may mga gabi na sobrang tahimik ng mundo,
tayong dalawa lang ang nasa dilim.
Tapos gigisingin mo ako, umiiyak ka nang mahina,
parang tinatawag mo 'ko, di dahil may kailangan ka sa 'kin,
pero dahil may gusto kang sabihin sa 'kin.
At nangako ako sa 'yo no'n na lagi kitang poprotektahan.
Ikaw na malambing,
at inosente.
Kaya may gusto akong sabihin sa inyo.
Sa pag-aasawa,
mangako kayo
na papahalagahan n'yo 'yong taong nakikita n'yo ngayon
bilang pinakamahalaga at banal sa lahat.
Dahil di napipigilan ang oras.
Gagawin nito ang lahat para sirain kayo.
Tapos sa huli
mananalo ito.
Kaya isantabi n'yo 'yong mga bagay na panlabas lang,
mga mood n'yo sa araw-araw,
mga gusto n'yo na mababaw lang
para sa pinakamaganda at pinakamalalim na pagsasama n'yo.
Tanggapin at patawarin n'yo ang mali ng bawat isa.
Wag n'yong hahayaang masira kayo,
kahit ano man ang mangyari.
'Yon ang dapat gawin ng taong mahal mo.
'Yong taong pinakamahal mo.
Kaya mag-cheers tayo!
Sa malambing kong anak na si Nicky,
at sa fiancée niyang si Rachel, na itinatago niya sa 'min.
Ikaw na ang bahala ngayon
na protektahan ang taong kasama mo.
Matinding pagsasama ng mga kaluluwa ang marriage.
Parang tinatahi para maging isa.
At sa maling pagsasama,
parang pakiramdam mo nakakadena ka sa sirang barko
sa ilalim ng dagat.
Pero sa tamang pagsasama,
parang pakiramdam mo
walang hangganan 'yon.
-Cheers sa walang hangganan. -Cheers.
-Cheers.
-Ang ganda no'n, Mom. Grabe. -Cheers.
-Cheers, Mom. -Maganda.
Ano 'to?
WAG MO SIYANG PAKASALAN
-Di mo kilala kung kanino galing 'to? -Hindi. Nasa mail lang 'yan.
Di pa ako nakatanggap ng hate mail.
Baka… galing kay Jess?
Hindi.
Di ba susunugin niya ang apartment mo?
Susunugin niya 'yong sarili niya sa apartment ko.
-Rachel. Ano… -Ano?
Nakakatakot ang taste mo.
Sige, baka galing sa isa sa mga ex mo.
-Hindi. -Oo.
Baka may ex ka na nagkataong nandito rin.
-I mean— -Ano ba! Si Nell?
Siguro? Paano kung may nantitrip sa 'kin? Di naman ako kilala ng pamilya mo.
Kilala nila ako, okay? Ramdam nila 'yong pagmamahal ko sa 'yo.
Parang sobrang mahal na mahal kita.
Oo, pero para kang diyos sa kanila.
I mean, kung paano ka ikwento ng nanay mo. Sobrang perfect mo.
Ba't siya papayag na ikasal ka sa di pa niya nakilala dati?
Walang pumapayag na pakasalan ka. Gusto kitang pakasalan.
Nicky.
Saka gusto mo 'kong pakasalan, di ba? Di ba 'yon lang ang mahalaga?
Okay.
I mean, kung tutuusin, 'tong note na 'to… Patingin nga.
Di ba sabi dito di ako bagay sa 'yo, okay?
Wag mo siyang pakasalan. Ako 'yon. Sobrang kontra sa 'kin.
Sino'ng may paki sa iniisip ng gagong 'yan?
Sige. Pero may paki ako sa iniisip ng nanay mo.
I mean, napoprotektahan ba kita nang maayos?
-Ewan ko kung ano 'yon. -Ibig sabihin, mahal ba kita kung sino ka?
O nilalayo kita sa kung sino ka tapos isang araw
parang di mo na kilala ang sarili mo. Depressed ka. Iiwan mo na ako.
Rachel. Di 'yon mangyayari sa 'tin. Di tayo gano'ng tao.
Shit, nasa'n 'yong dress ko?
Ano? Nandiyan lang 'yon.
Wala ba diyan?
Wala.
Nandito lang 'yon kaninang umaga. Nakasabit katabi ng suit mo.
Iniwan ba natin kina Hannah at Chad? Inilabas natin 'yon para makita nila.
Pinasok mo ba 'yon kagabi?
Siguro. Baka… naiwan ko sa kotse.
Baka may kumuha.
Di nila gagawin 'yon, promise. Walang gustong sumabotahe ng kasal natin.
Sige, 99% sigurado ako na di natin naiwan 'yong dress.
Pwede kong tingnan ulit sa kotse. Wala naman sigurong kukuha no'n.
Sige, kung gano'n nasaan na?
Hindi ko alam.
Uy, magka-team tayo, okay?
Okay, yakapin mo 'ko. Uy, okay?
Itatanong ko sa kanila kung nakita nila.
Hahanapin ko sa buong bahay. Makikita natin 'yon.
Nandito lang 'yon. Okay?
-Nandito. Hahanapin natin. -Okay.
Malalaman natin ang totoong nangyari, okay?
Wag mong intindihin 'tong note na 'to, ha?
Di man lang sila nag-RSVP.
Di ko alam kung ano'ng nasabi ni Portia sa fiancée ni Nicky kagabi.
Buti dumating ako bago pa siya may nasabi,
pero hindi ako sigurado.
Sorry. Tingin mo ba dapat malaman ni Nicky para makapag-ready siya?
Wag!
Masisira ang plano natin. Ginagawa natin 'to para kay Victoria.
-Alam ko. Oo naman. -'Yon ang gusto niya.
Malulungkot siya pag nalaman ni Nicky.
Kaya bantayan mo silang lahat, lalo na 'yong fiancée.
Susubukan ko. Ako na ang bahala, okay? Kaya ko na 'to.
Hi, Jude.
Ano'ng tinitingnan mo?
Dugo.
May dugo. Tingnan mo.
Dugo.
Ay, 'tang ina.
Sa 'yo ba 'yan?
Oo, nosebleed lang 'yon.
Ay, 'tang ina.
Ay, wag. Bad words 'yon.
Papatayin ka ng Sorry Man.
-Dad! -Hindi.
Jude. Teka. Feeling ko, di naman 'yon totoo.
Paano mo naman nasabi?
Tinatakot lang tayo ni Tita Portia sa kwentong 'yon.
Wala kang alam sa nangyayari dito.
-Dad! -Jude, wag kang sumigaw.
Di tayo sumisigaw sa bahay na 'to. Alam mo 'yon.
Bakit ka ba sumisigaw?
Tinawag ng dugo ni Rachel ang Sorry Man. Papatayin na niya siya.
Hindi, sorry. May nosebleed ako kagabi, mukhang tumulo sa sahig.
Sorry, Dad. Ewan ko kung paano nalaman ni Jude.
Ayoko nang malaman.
Good morning, Dr. Cunningham.
Teka.
Ikaw rin. Dito ka lang.
Dito ka lang.
Tingnan mo 'ko.
Wag mo na ulit babanggitin 'yan, a. Naiintindihan mo ba?
Naiitindihan mo ba?
Ano'ng mangyayari sa kanya?
Papakasalan niya si Tito Nicky.
Tapos ano?
Wag mo nang intindihin 'yon, okay?
Uy. Teka. Jude, saan ka pupunta?
-Di tayo sumisigaw dito. -Kumain ka muna.
Nagluto ng pancake si Nellie.
-Anong klase? -Chocolate chip.
Sinabi ba ni Nicky na tawagin mong Dr. Cunningham si dad?
Hindi naman, ewan ko, paggalang siguro.
Alam mo, Dr. Cunningham din ako.
Oo nga.
Sorry. Gusto mong tawagin kitang gano'n?
Oo naman.
Okay.
Ano'ng nakakatawa?
Di ko lang alam kung nagbibiro ka o hindi.
Uy, di ba dapat nakaputi ang mga bride?
Anong walang dress?
Posible kaya na may kumuha no'n?
Rachel, bakit mo nakalimutan 'yong wedding dress mo?
Portia, okay lang 'yan, anak. Gagawan natin ng paraan 'yan.
Oh my God, kumatok ka muna. Paano kung nakahubad kami.
Lahat kayo?
Ew, ba't mo ini-imagine?
-Hindi. -Nahanap mo ba?
Naiwan yata natin, Rach.
Naiwan mo 'yong dress sa Chicago?
-Wala sa Chicago. -Naiwan yata natin kina Hannah at Chad.
Hannah at Chad?
Sa kanila kami nag-stay sa Cleveland.
-May mga kaibigan ka sa Cleveland? -Tinawagan mo ba sila?
Nasa trabaho sila, pero may extrang susi sa bahay nila.
-Babalikan ko na lang. -Hindi, ano—
Sobrang romantic naman.
Sorry, di ba eight hours ang biyahe do'n?
-Bakit alam mo kung gaano kalayo 'yon? -Hayaan mo na 'ko, okay? Mahalaga 'yon.
Di naman. Ayos lang talaga. Pwede akong magsuot ng iba. Di—
Kailangan mo ng wedding dress sa kasal mo, Rachel.
Di pwede 'yan. Parang pamburol.
Oo. May dala pa akong iba.
Ang romantic ng ginagawa niya, 'no?
-See you. -Okay. Sigurado ka?
Ano? Oo naman.
Para magkaroon kayo ng chance para magkakilala dito.
Okay.
Suotin mo kaya 'yong dress ko?
Magandang idea 'yan!
Oh my God, Mrs. Cunningham, ang bait n'yo naman. Ano…
Wow.
Baka mahanap ni Nicky 'yong dress, bukas na lang tayo magsukat?
Pero wala tayong oras bukas.
May mga setup na gagawin. Rehearsal dinner sa Friday.
Bachelorette party sa Saturday. Kasal sa Sunday.
Ngayon ang dress fitting.
Mukhang kasya naman sa 'yo.
Sige.
Okay, gusto ko— Please. Salamat.
-Honey. -Tanggalin na natin 'yong train.
Saka 'yong manggas. Puputulin ko ang manggas.
Sigurado ka?
Kailangan mahigpit sa baywang.
Ganiyan din ang baywang ng nanay ko. Ganiyan din nga ang baywang ko dati.
Naku, Mom, tama na. Maganda ka.
-Alam mo 'yong nakakalaki ng baywang? -Nakapusod ka ba. O gusto mong nakalugay?
-Lugay. -Wag, nakapusod.
Pag nanganak ka.
Mom, mas gusto mo ba 'yong maliit na baywang o ako?
Siyempre, ikaw, anak. Pero okay sana kung pareho.
Mom, sabi mo sa 'kin mapupunta 'yong diamond bracelet ni Lola Madeline.
-Di ko naman kailangan— -Portia. Sa 'yo na 'to pagkatapos.
Oh…
Di bale na. Di bagay.
Ang ganda talaga niyan.
Nell?
Napapansin ko lang 'yong necklace.
-Ay. -Ay, wag. Teka, ano—
Magagalit kaya si Tita Norah? Di ba gusto niya ang train?
Di na mahalaga 'yon. Di naman para sa kanya 'to.
Tama ka. Para sa 'tin 'to.
Ito namang singsing na 'to, galing sa lola ko sa tuhod na si Eleanor.
Ang ganda.
Oo.
Ibig sabihin, imbes na—
Medyo malaki,
pero pwede na 'yan kung di mo gagamitin 'yong kamay mo pag nagsasalita.
Pero 'yan 'yong binigay ni Nicky na singsing.
At napakaganda nito.
Di naman ibig sabihin 'yon dapat ang isuot mo sa kasal mo.
Sorry, pero di ba—
Pinaparangalan ang mga kababaihan sa buong angkan
pag ikakasal ka, Rachel.
Okay. Sorry.
Oo, parang may mali.
Sorry. Ano… Na-appreciate ko talaga 'yong passion n'yo.
Ewan ko, pero parang di naman kailangan ang lahat ng 'to
kung ano, parang, tayo-tayo lang sa kasal.
Rachel, 100 ang pupunta.
One hundred ang darating?
Hindi. Parang lagpas 90 lang, di ba?
Oo, pero puro pamilya lang gaya ng gusto niyo.
Akala ko pamilya lang, parang kayo at siguro mga lolo't lola.
Alam mo naman ang pamilya. Oh my God.
Nakalimutan ko. Wala ka nga palang pamilya.
Akala ko may tatay siya.
Ano… Hindi kami nag-uusap. One hundred na tao ano—
Basta komplikado, di ba?
Kasi kung in-invite mo si Tita Valerie, dapat invited si Tita Valerie,
dapat invited rin 'yong apat na kapatid niya saka asawa nila
at mga anak nila, mga pinsan namin, kaya 'yon… imposible
na konti lang talaga, pero intimate wedding pa rin.
Alam ba 'to ni Nicky?
Di ko alam. Nellie?
-Di ko alam. -'Yong lace.
Masyadong agaw-pansin 'yong veil.
Masyadong agaw-eksena.
Kailangan lang nating mahanap 'yong perfect na necklace.
Ano…
Isusuot ko sana 'yong necklace na suot ko
kasi may engagement ring 'yon ng nanay ko.
Magiging perfect ang lahat, at di mo mapapansin
wala kang magulang na maghahatid sa altar.
Wag kang mag-alala.
Magiging perfect ang lahat.
Buksan natin 'to!
-Di, ako na diyan. -Hindi, ayos lang. Ako na.
-Portia, please! -Kaya ko 'to!
-Pero wag mo itutok sa 'min. -Di naman.
My God! Portia!
Ah fuck!
Oh my God.
Sorry talaga.
Bakit ka nagso-sorry?
Di. Okay lang. Ako na. Malalagyan ng dugo 'yong dress mo.
-Sandali lang, huminga ka muna. -Nellie!
Di ko yata kaya. Di ko kayang gawin 'to sa kanya.
Oo, alam ko 'yon.
Ibinigay 'to ng lola ko sa tuhod
sa lola ko
no'ng araw ng kasal niya.
Akala niya peke 'yong pearls.
Paano malalaman kung totoo ang pearls?
Ikikiskis mo sa ngipin mo.
At kung makinis, peke 'yon.
At kung magaspang naman na parang liha,
totoo 'yon.
Siyempre, pustiso ang ngipin ng lola ko, kaya di niya alam ang pagkakaiba.
Inilibing nang buhay
'yong nanay niya.
Ano? Bakit?
Aksidente 'yon.
Baka ito
'yong maging suwerte mo.
Dapat galing 'to sa nanay.
Para mawala ang malas sa kasal.
Ang alam ko, malas ang pearls sa kasal.
Paano kung pekeng pearls?
Gusto mong ikiskis ko 'to sa ngipin ko?
Oo.
Totoo 'yan.
Ang hirap siguro
na dumaan sa pagdadalaga nang walang nanay.
May pakinabang ang nanay sa anak niya
at vice versa.
Ang ganda mo nang tingnan.
Salamat.
Perfect na.
Tingnan mo 'ko, honey!
Sorry talaga.
Ano?
Sa magiging epekto nito sa inyong dalawa.
Mom?
Andiyan na ako, honey.
-Uy, babe. Kumusta diyan? -Mabuti.
Uh-oh.
Oo, Nicky, alam mo ba na may 100 na tao na pupunta sa kasal natin?
Ano?
Naku— Sinabi ko sa kanila pamilya lang.
Oo, sabi ng kapatid mo, 100 na tao raw at…
-Sorry. -May kakaibang nangyayari.
Ipinasuot nila 'yong dress ng nanay mo. Pinutol nila. Pinasadya nila.
Parang planado, binigyan nila ako ng accessories.
Parang gusto talaga nilang magkaroon ng kasal,
pero wala silang paki kung kanino ka ikakasal
basta't meron. Parang may bride-shaped hole,
naghihintay na lang sila ng bride.
Hindi ko alam kung bakit, pero umiiyak silang lahat,
at natatakot na talaga ako.
Nagbubulungan sila at umiiyak at may itinatago sila sa 'tin.
Sandali. Lahat sila umiiyak?
Oo, ang daming iyakan.
-Ano 'yon? -Nag-sorry 'yong nanay mo sa 'kin.
Sabi niya, "Sorry sa magiging epekto nito."
Ano raw? Ano'ng sinasabi niya?
-Sinabi niya 'yon? -Oo!
-Wala akong idea. -Pwedeng bumalik ka na lang dito, please?
Sige. Paano 'yong dress mo?
Wala akong pakialam sa dress.
Suot ko ang dress ng nanay mo. Ayokong umalis ka.
Sila Nell, Portia at nanay mo lang ang may gusto.
-Okay. -Okay, nag-U-turn ka na ba?
Nag-U-turn na ako. Sorry talaga iniwan kita diyan. Babalik ako agad.
-Okay. -Okay?
-Salamat. -Okay.
-Mahal kita. -Sige. Mahal din kita.
Hindi, seryoso ako. Ano'ng iniisip niya?
-Di ko ma-gets. -Di niya magagawa 'yon.
Hindi, at…
Sisirain niya 'to. Sure ako. Alam ko no'ng nakita ko palang siya.
Susuotin niya 'yong necklace na 'yon at dress ni Mom.
Di 'yan uubra sa 'kin.
Susunod siya kung alam niya 'yong makakabuti sa kanya.
Dr. Cunningham?
Kumusta ka?
Bakit suot mo ang dress niya?
O, ano…
Hindi ko mahubad.
Bakit mo isinuot 'yan?
Kasi pinasukat sa 'kin ni Mrs. Cunningham.
Gusto nilang makita kung kasya.
Sorry.
Di ko 'to idea.
Hubarin mo 'yan.
Okay.
Huhubarin ko.
Hubarin mo 'yan.
Hi, si Nicky Cunningham 'to. Na-miss mo yata ako.
Mag-iwan ng message o i-text mo 'ko.
Hi.
May hinahanap ka?
Sorry. Hinahanap ko lang 'yong wedding dress ko.
Malayo ka.
Ano 'yon?
Mas malayo.
Mas malapit.
Mas malayo.
Mas malapit.
Napakalapit.
Bingo.
Mukha namang wedding dress.
Di ko 'to dress. Sa nanay mo 'to.
Oh.
Plano mo bang suotin 'yan nang four days?
Hindi.
Di ko mahubad.
Gusto mo ng tulong?
Hawakan mo 'tong saging.
Tutulungan kita.
-Hi, si Nicky Cunningham 'to. -Fuck!
-Na-miss mo yata ako. -Sagutin mo!
Mag-iwan ng message o i-text mo ako.
Hi, si Nicky Cunningham ito. Na-miss mo yata ako.
Mag-iwan ng message o i-text mo 'ko.
Uy,
di naman sa pag-o-overthink.
Sinusubukan kong maging okay at normal dito.
Pero, Nicky, may nangyayari talaga, e. Nandito lang 'yong dress ko.
Nasa ilalim ng kama 'yong garment bag
at may piraso ng dress ko sa labas ng kuwarto ni Portia,
at may nagnakaw ng necklace ko,
tapos may lethal injection sa kuwarto 'yong kuya mo
di ko alam kung para saan 'yon,
pero kung di ka makakabalik agad tatakbo ako sa highway
hanggang mahanap mo ako, bumalik na tayo sa Chicago.
Okay, tawagan mo ako. Bye.
Grabe naman 'yon, sino'ng may paki?
Ano 'yong tunog na 'yon?
Nagsasalita ka pala.
-Anong tunog? -'Yang tunog.
Anong tunog, Rachel?
Sa kapitbahay 'yon. Ginagamit nila 'yong snowplow.
Pero maghapon ko na 'yon naririnig.
Ginagamit nila 'yong snowplow maghapon?
Ano'ng problema?
Wala akong marinig.
Ano ba?
Wag kang tumawa.
Nasaan si Boris?
Nagpapahinga siya. Masama ang pakiramdam niya maghapon.
Di ka ba kakain?
Di ka gutom?
Di siya nagsasalita. Di siya kumakain.
Wag kang mag-alala.
Sorry. Tumatawag si Nicky.
Ano… Sagutin ko lang 'to. Babalik ako.
Hi.
Hindi!
Hindi! Sandali!
Teka!
Teka lang!
Tigil!
-Go! -Ano'ng nangyayari? Sabihin mo!
Ano'ng nangyayari?
Nicky, may nangyayari talagang kakaiba dito.
Ayaw nilang pakasalan kita. Gusto nilang, parang,
ialay ako sa demonyo o anuman.
-Tatay mo yata si Sorry Man. -Teka, ano?
Naghuhukay siya ng libingan do'n. Umalis na tayo, please.
-Uy. Hindi, sandali lang. -Please. Ngayon na!
-Nicky. Maniwala ka sa 'kin. -Bagalan mo.
-Okay. Sige. -Pwedeng umalis na lang tayo?
Okay, di kita iiwan, okay? Nandito lang ako.
Nagkikinig ako, okay? Kailangan ko lang malaman kung paano 'to nangyari.
Okay? Kakausapin ko lang sila.
-Maniwala ka sa 'kin. -Kailangan kong malaman ang nangyari.
-Babalik ako agad. -Umalis na tayo.
Iiwan ko ang susi. Kung gusto mong umalis, go.
-Wag, Nicky, fuck! -Babalik ako.
-Okay? -Fuck!
Oh God.
Oh my God.
Ano? Hindi.
Mamamatay na 'yong asawa ko.
May lumalala siyang tumor sa utak.
Nang makuha namin ang diagnosis,
nagpa-radiation, craniotomy kami pero bumalik 'yong tumor.
So…
Nagpasya siya na gusto na lang niyang mamatay.
Ilang buwan na naming pinaplano 'yong kamatayan niya.
Tapos tumawag si Nicky
ibinalita niya 'yong engagement n'yo,
at sobrang excited siya sa kasal n'yo dito.
Naisip namin magandang magkaroon nang huling
family reunion, isang celebration
bago tayo iwan ni Victoria.
Kaya naging enggrande 'yong kasal, Rachel.
Huling party na niya 'yon.
Sasabihin sana namin, Nicky.
Anak.
Sobrang excited ka sa kasal mo at sa future mo,
di lang right timing na sabihin sa 'yo.
Alam mo, lagi naman nilang ginagawa 'to.
-Iniiwas namin si baby Nicky sa ganito. -Julian.
-Di na mahalaga. -Ginawa ko ang makakaya ko.
-Pag may pamilya… -Pero death sentence 'to.
Mababago 'yong ugali ko na parang ibang tao,
at ayokong mangyari 'yon.
Ayokong makita ng mga anak ko 'yon.
Sorry kasi nagkagulo na.
Hindi, sorry. Feeling ko…
sinira ko 'yong plano n'yo. Ano…
Hindi, ikaw talaga 'yong kailangan ng pamilyang 'to.
Tulungan mo kaming maging honest, ha?
Mom.
-Jules. -Halika na. Halika rito.
-Kayo ang masayang problema ko. -Sorry.
Sorry talaga. Magiging maayos ang lahat.
Magiging perfect lahat.
Ayos lang.
Uy. Kinuha ko 'to para sa 'yo.
Baka kung saan pa mapunta.
Salamat.
May isang bagay na di ko maintindihan.
Nakita ko 'yong wedding dress ko,
sa nakakakilabot na stick doll sa gubat.
Parang parte ba nito 'yon?
Oh shit.
Sabi ni Tita Portia, pumapatay daw ng mga bride ang Sorry Man.
Ginawa ko lang 'yon para protektahan si Rachel.
Niloko ko si Sorry Man para iligtas si Rachel.
Mag-sorry ka kay Rachel kasi sinira mo 'yong dress niya tapos tinakot mo pa siya.
Sorry, Rachel, kasi sinira ko 'yong dress mo at tinakot ka.
Ayos lang.
Makinig ka, anak, ano…
hindi totoo ang Sorry Man.
Ano lang…
Gawa-gawa ko lang 'yong kwento no'ng bata pa ako gaya mo
para takutin sina Tito Nicky at Tita Portia.
Pero naniniwala kang totoo 'yon, Dad?
Hindi.
Walang naniniwala do'n.
Pati si Lola o si Lolo.
Hindi… Si Nellie
o si Nicky o si Portia
o si Rachel.
Di 'yon totoo.
Hindi talaga 'yon totoo.
Wala lang 'yon.
Sabihin mo sa 'kin.
Di totoo ang Sorry Man.
-Di totoo ang Sorry Man. -Di totoo ang Sorry Man.
Rachel.
-Di totoo ang Sorry Man. -Di totoo ang Sorry Man.
Di totoo ang Sorry Man.
-Di totoo ang Sorry Man. -Di totoo ang Sorry Man.
Di totoo ang Sorry Man.
Nagsalin ng Subtitle: Vanessa Labrusca Sorry Man.