"EVET"E DÖRT GÜN KALA
Birkaç kelime bir şey söylemek istiyorum.
Sevginizi kutlamaya ayırdığımız bu haftayı da başlatmış oluruz.
Düğününüzü burada, Somerhouse'ta yapmaya karar verdiğiniz için büyük onur duydum.
Sizden önce kardeşlerim ve ben de öyle yapmıştık.
Bu güzel geleneği benim biricik, kibar oğlum da devam ettirdiği için
çok sevinçliyim.
Canım oğlum.
Sen sevilmek için doğmuşsun.
Her zaman gözleriyle değil, ruhuyla gören biri oldun.
Daha minnacık bir bebekken bile,
geceleri tüm dünya sessizliğe bürünmüşken,
karanlıkta sadece sen ve ben varken
hafifçe ağlayarak beni uyandırırdın.
Sanki benden bir şey istediğin için değil de
benimle bir şey paylaşmak istediğin için bana sesleniyor gibiydin.
O hâlini her zaman koruyacağıma işte o zaman söz verdim.
O tatlı, saf hâlini.
İkinize de bir şey söyleyeceğim.
Evlenirken
bir söz vermek gerekir.
Şu anda karşınızda gördüğünüz ruhu
en önemli, en kutsal şey olarak kabul etmeye söz vermelisiniz.
Çünkü zaman durdurulamaz bir güçtür.
Sizi yok etmek için elinden geleni yapar.
Ve nihayetinde o kazanır.
O yüzden yüzeysel şeyleri feda edersiniz.
Gelip geçici ruh hâllerini, önemsiz tercihleri
en saf, en derin kısımlar için feda edersiniz.
Birbirinizin yanlışlarını kabullenir ve affedersiniz.
Ne kadar korkunç olursa olsun hiçbir şey sizi ayıramaz.
Hayatınızın aşkının yapması gereken budur.
Hayatınızın aşkı.
Şimdi kadeh kaldıralım!
Tatlı bebeğim Nicky'ye
ve ne zamandır bizden sakladığı nişanlısı Rachel'a.
Artık karşındaki ruhu korumak senin görevin.
Evlilik, ruhların güçlü bir şekilde birleşmesi demektir.
Birbirine dikilmek gibidir.
Yanlış bir evlilik yaparsanız
okyanusun dibinde bir gemi enkazına zincirlenmiş gibi hissedebilirsiniz.
Ama doğru bir evlilikte şey gibi hissedersiniz…
Ölümsüzmüş gibi.
-Ölümsüzlüğün şerefine. -Şerefe.
-Şerefe.
-Çok güzeldi anne. Vay canına. -Şerefe.
-Şerefe anne. -Muhteşem.
Nasıl ya?
ONUNLA EVLENME
-Kimin gönderdiğini biliyor musun? -Hayır. Postayla gelmiş.
Hiç nefret mektubu almamıştım.
-Jess göndermiş olabilir mi? -Hayır.
-Daireni yakmaya kalkmamış mıydı? -Hayır, kendini yakmaya kalktı.
-Rachel. Bu… -Ne?
-Korkunç insanlarla çıkmışsın. -Belki senin eski sevgililerinden biridir.
-Hayır. -Evet.
-Belki de buradaki bir eski sevgilindir. -Yapma! Nell mi?
Evet. Benimle dalga geçmek için. Ailen beni tanımıyor bile.
Beni tanıyorlar. Ben de senden sevgiyle bahsediyorum.
-Seni ölesiye seviyormuşum gibi. -Ama seni tanrı gibi görüyorlar.
Annenin senin hakkındaki konuşması… Oğlu kusursuzmuş, mükemmelmiş.
Tanımadığı bir kızla evlenmesine izin verir mi?
-Kimsenin izin verdiği yok, ben istiyorum. -Nicky.
Sen de benimle evlenmek istemiyor musun? Önemli olan bu değil mi?
Peki.
Bu nottan olsa olsa… Bakayım. Benim sana layık olmadığım anlamı çıkar.
"Onunla evlenme." Benden bahsediyor. Hedef benim.
-Her kimse ne düşündüğü kimin umurunda? -Ama annenin ne düşündüğü önemli.
Ben senin ruhunu yeterince koruyor muyum?
-O ne demek, bilmiyorum. -Seni olduğun gibi seviyor muyum?
Yoksa seni değiştiriyor muyum?
Günün birinde "Kendimi tanımıyorum. Ayrılalım" mı diyeceksin?
Rachel. O bize olmaz. Biz öyle insanlar değiliz.
Gelinliğim nerede?
-Ne? Orada işte. Orada değil mi? -Değil.
Yemin ederim bu sabah buradaydı. Senin takım elbisenin yanında asılıydı.
Hannah ve Chad'de mi bıraktık? Onlara göstermek için çıkarmıştık.
-Dün gece getirdiğini hatırlıyor musun? -Sanırım. Belki arabada bırakmışımdır.
Belki biri almıştır.
Öyle bir şey yapmazlar. Düğünü sabote etmeye çalışmıyorlar.
Gelinliği orada bırakmadığımızdan yüzde 99 eminim.
Arabayı tekrar kontrol edeyim. Kimsenin aldığını sanmıyorum.
-Tamam, nerede o zaman? -Bilmiyorum.
Aynı takımdayız, tamam mı?
Bir sarılalım. Hadi.
Herkese görüp görmediklerini soracağım. Evi arayacağım. Bulacağız.
Burada bir yerde. Tamam mı?
-Burada. Bulacağız. -Tamam.
Bu işi çözeceğiz, tamam mı?
Bu aptal şeyi de siktir et, tamam mı? Davetiyeye cevap bile vermemiş.
Dün gece Nicky'nin nişanlısının önünde ne söylediğini bilmiyorum.
Bir şey söylemeden geldim sanırım ama emin olamıyorum.
Pardon, kendini hazırlaması için Nicky'nin bilmesi gerekmez mi?
Hayır!
O zaman planımız mahvolur. Bunu Victoria için yapıyoruz.
-Biliyorum. Tabii ki. -İstediği bu.
Nicky öğrenirse Victoria yıkılır.
Sen herkese göz kulak ol, özellikle de Nicky'nin nişanlısına.
Denerim. Bana bırak, tamam mı? Hallederim.
Selam Jude.
Neye bakıyorsun?
Kana.
Kan var. Bak.
Kan.
Kan. Kan.
Sikeyim.
-Senin kanın mı? -Evet, burnum kanamıştı da.
Sikeyim.
Hayır. O kelimeyi söyleme.
Üzgün Adam seni öldürecek.
-Baba! -Hayır.
-Jude. Bekle. O hikâye bence gerçek değil. -Nereden bileceksin ki?
-Portia halan bizi korkutmak için anlattı. -Burada neler olduğunu hiç bilmiyorsun.
-Baba! -Jude, bağırma.
Bu evde bağırmıyoruz. Biliyorsun.
Neden bağırıyordun?
Rachel, kanıyla Üzgün Adam'ı çağırdı. Adam şimdi onu öldürecek.
Pardon, dün gece burnum kanamıştı, yere damlamış sanırım.
Kusura bakma baba. Nereden duymuş, bilmiyorum.
Duymak istemiyorum.
Günaydın Dr. Cunningham.
Dur.
Sen de. Dur.
Bekle.
Bana bak.
O konuyu bir daha açmanı istemiyorum. Anlaşıldı mı?
-Ona ne olacak? -Nicky amcanla evlenecek.
-Sonra ne olacak? -Sen onu kafana takma, tamam mı?
-Hey. Dur. Jude, nereye gidiyorsun? -Bu evde bağırmıyoruz.
-Ama bir şey yemedin. -Nellie bana krep yaptı.
-Nasıl krep? -Çikolatalı.
Babama "Dr. Cunningham" demeni Nicky mi söyledi?
Hayır, nezaketen öyle dedim sanırım.
Ben de Dr. Cunningham'im.
Evet.
-Pardon. Sana öyle dememi mi istiyorsun? -Tabii ki.
Peki.
-Neye güldün? -Şaka yapıp yapmadığını anlayamıyorum.
Gelinlerin beyaz giymesi gerekmez mi?
Gelinlik kayıp derken?
-Sence birisi almış olabilir mi? -Rachel, gelinliği nasıl unutursun?
Portia, sorun yok tatlım. Bir çaresini buluruz.
Kapıyı çalsana. Çıplak olabilirdik.
-Hepiniz mi? -Gözünde canlandırmasana.
-Hayır. -Buldun mu?
-Sanırım kalmış Rach. -Gelinlik Şikago'da mı kalmış?
-Hayır. Getirmiştik. -Hannah ve Chad'de kalmış olmalı.
-Onlar kim? -Cleveland'daki arkadaşlarımız.
-Orada arkadaşınız mı var? -Arayıp sordun mu?
İştelermiş ama evlerinde yedek anahtar var.
-Geri döneceğim. -Hayır, bu…
Ne kadar romantik.
Pardon, sekiz saatlik yol değil mi?
-Nereden biliyorsun? -Yapmak istiyorum, tamam mı? Önemli.
Değil ama. Gerçekten değil. Başka bir şey giyebilirim.
Düğünde gelinlik giyilir Rachel. Onu giyemezsin. Cenaze elbisesi gibi.
Giyebileceğim başka şeyler de var.
Bence çok romantik bir şey.
-Görüşürüz. -Peki. Emin misin?
Ne? Evet, tabii.
Siz de birbirinizi daha iyi tanırsınız.
Tamam mı?
-Benim gelinliğimi dener misin? -Harika bir fikir!
Aman tanrım, Bayan Cunningham. Çok naziksiniz. Ben…
Vay.
Nicky belki gelinliği bulur. Bulamazsa yarın deneriz.
Ama yarın vakit olmaz.
Yarın hazırlık yapılacak. Cuma prova var. Cumartesi bekârlığa veda. Pazar büyük gün.
-Gelinlik deneme günü bugün. -Bence sana uyar.
Peki.
Tamam, çok isterim. Lütfen. Teşekkürler.
-Tatlım. -Bence kuyruk olmasın.
Kollar da olmasın. Kolları kesiyorum.
-Emin misin? -Belin daralması gerekiyor.
Annemin beli böyleydi. Aslında benim belim de böyleydi.
Anne, kes şunu. Harikasın.
-Beli ne mahveder? -Saçını toplayacak mısın, salacak mısın?
-Salayım. -Topla.
Çocuk doğurmak.
Anne, beni mi seçerdin, ince belli olmayı mı?
Seni tabii ki tatlım. Ama ikisi de olsa iyi olurdu.
Anne, büyükannemin elmas bileziğini bana verecektin.
-Gerek yok… -Portia. Sonrasında alabilirsin.
Boş ver. Uymadı.
Çok hoş oldu.
Nell?
Kolye gözüme takılıyor da.
-Ha… -Hayır. O…
Norah teyze kızmaz mı? Kuyruğu sevmemiş miydi?
Önemli değil. Onun için yapmıyoruz.
Haklısın. Bizim için yapıyoruz.
Bu yüzük büyük büyükannem Eleanor'undu.
-Çok güzel. -Evet.
-Yani şeyin yerine… -Biraz büyük.
Ama konuşurken ellerini çok kullanmazsan sorun olmaz.
-Ama o yüzüğü bana Nicky vermişti. -Evet, güzel bir yüzük.
Ama düğün gününde takman gerekmiyor.
Nasıl? Tam aksine…
Evlenirken aile büyüklerini onurlandırmak âdettendir Rachel.
Peki. Pardon.
Tam olmadı sanki.
Pardon. Ben…
İlgilendiğiniz için çok teşekkürler.
Yalnız bana biraz gereksiz gibi geliyor. Sonuçta düğünde sadece biz olacağız.
Rachel, 100 kişi geliyor.
-100 kişi mi geliyor? -Hayır. 90 küsur değil mi?
Evet ama istediğiniz gibi sadece aile içinde.
Aile içinde derken siz olursunuz, bir de büyükanneler, dedeler olur sanıyordum.
Aileler nasıldır, bilirsin.
Aman tanrım, unutmuşum. Senin ailen yoktu, değil mi?
-Babası var sanıyordum. -Pek konuşmuyoruz.
-100 kişi mi? -Biraz karışık, tamam mı?
Valerie teyzeyi çağırınca, ki onu çağırmadan olmaz,
o zaman onun dört kardeşini, eşlerini, çocuklarını, kuzenlerimizi de çağırıyoruz.
İstediğin kadar küçük yapamıyorsun ama yine de küçük bir düğün.
-Nicky'nin haberi var mı? -Ne bileyim?
-Nellie? -Bilmiyorum.
Sorun dantel.
Peçeyle birlikte fazla oluyor. Fazla oluyor.
Mükemmel kolyeyi de bulduk mu tamamdır.
Az önce boynumda olan kolyeyi takacaktım çünkü onda annemin nişan yüzüğü var.
Her şey mükemmel olacak,
annenle babanın olmadığını fark etmeyeceksin bile.
Merak etme. Her şey mükemmel olacak.
Bunu açalım!
-Ben açabilirim. -Hayır, ben hallederim.
-Lütfen. -Yardım istemez.
-Ama bize doğrultma. -Tamam.
Tanrım! Portia!
Ah! Sıçayım!
Tanrım.
-Çok özür dilerim. -Neden özür diliyorsun?
Hayır. Bana bırak. Gelinliğe kan bulaşmasın.
-Derin bir nefes al. -Nellie!
-Yapamayacağım. Bunu ona yapamam. -Biliyorum.
Büyük büyükannem
düğün gününde bunu büyükanneme vermiş.
İncilerin sahte olduğunu sanıyormuş.
İnci numarasını biliyor musun?
Dişine süreceksin.
Pürüzsüzse sahtedir.
Zımpara kağıdı gibi pürüzlüyse o zaman gerçektir.
Tabii ki büyükannemin dişleri takmaymış, o yüzden anlayamamış.
Annesi diri diri gömülmüş.
-Ne? Neden? -Yanlışlıkla olmuş.
Düğünde ödünç aldığın şey bu olabilir.
Anneden gelmesi gerekiyor. Uğursuzluk olmasın diye.
Düğünde inci takmak uğursuzluk getirir, biliyorum.
Peki sahte inciyse?
Dişime süreyim mi?
Evet.
Bunlar gerçek.
Ergenlik dönemini annesiz geçirmek çok zor olmuştur.
Anneler çocuklarını özümser, çocuklar da annelerini.
Şimdi tam oldu işte.
-Teşekkürler. -Mükemmel oldu.
Bana bak tatlım.
Çok çok özür dilerim.
Ne?
Bunun ikinize yapacağı şey yüzünden.
-Anne? -Geliyorum tatlım.
-Merhaba aşkım. Nasıl gidiyor? -İyi.
Eyvah.
Evet, şey…
Nicky, düğüne 100 kişi gelecekmiş, haberin var mı?
Ne?
Tanrım… Aile içinde olacak demiştim.
Kız kardeşin 100 kişi gelecek dedi. Bir de…
-Kusura bakma. -Garip bir şeyler oluyor.
Bana annenin gelinliğini giydirdiler. Kesip biçtiler.
Planlanmış gibi takılar verdiler.
Sanki düğün olmasını çok istiyorlar ama gelinin kim olduğu umurlarında değil.
Gelin eksikliği çekiyorlar, o boşluğu dolduracak birini arıyor gibiler.
Neden bilmiyorum ama durup dururken ağlamaya başlıyorlar.
Çok fena oldum, korkuyorum.
Bir şeyler fısıldaşıp ağlıyorlar, bizden bir şey saklıyorlar.
Bir saniye. Herkes ağlıyor mu?
Evet, herkes ağlayıp duruyor.
-Nasıl yani? -Annen özür diledi.
Bunun bize yapacakları için üzgünmüş. Ne demek şimdi bu? Neden bahsediyor?
-Öyle mi dedi? -Evet!
-Hiçbir fikrim yok. -Geri gelir misin lütfen?
-Tabii. Gelinliğin ne olacak? -Gelinlik umurumda değil.
Anneninkini giydim. Gitmeni istemiyordum. Gitmeni Nell, Portia ve annen istedi.
-Tamam. -Tamam. Dönüyor musun?
Hemen dönüyorum. Gittiğim için özür dilerim. Hemen gelirim.
-Tamam. -Tamam mı?
-Sağ ol. -Tamam.
-Seni seviyorum. -Tamam. Ben de seni.
DOĞAÜSTÜ RİTÜELLERİN UYGULANMASI
Hayır. Ben ciddiyim. Aklından ne geçiyordu?
-Anlamıyorum. -Bunu yapamaz.
Hayır, ayrıca…
Her şeyi mahvedecek. Belli. Görür görmez anlamıştım.
Annemin gelinliğiyle o iğrenç kolyeyi takacaktı.
-Böyle olmaz. -Aklı varsa söz dinler.
Dr. Cunningham?
Nasılsınız?
Victoria'nn gelinliği niye üzerinde?
Şey, ben…
Çıkaramadım.
Neden giydin ki?
Bayan Cunningham denememi istedi.
Uyup uymadığına bakacaklardı.
Özür dilerim.
Benim fikrim değildi.
Çıkar.
Tamam.
Çıkarırım.
Çıkar.
Merhaba, ben Nicky Cunningham. Müsait değilim.
Sesli mesaj bırakın ya da mesaj atın.
PENTOBARBİTAL SODYUM
Selam.
-İyi bir şey bulabildin mi? -Pardon. Sadece gelinliğimi arıyordum.
Soğuk.
Anlamadım?
Daha da soğuk.
Sıcak.
Soğuk.
Sıcak.
Yanıyor. Buldun.
Bana gelinlik gibi geldi.
Benim değil bu. Annenin.
Dört gün boyunca bununla mı gezeceksin?
Hayır.
-Sadece çıkaramadım. -Yardım ister misin?
Muzumu tut.
Yardım edeyim.
-Merhaba, ben Nicky Cunningham. -Sikeyim! Aç şunu!
...mesaj bırakın ya da mesaj atın.
Merhaba, ben Nicky Cunningham. Müsait değilim.
Sesli mesaj bırakın ya da mesaj atın.
Selam.
Bak, olayı büyütmeye çalışmıyorum. İyi ve normal davranmaya çalışıyorum.
Ama gerçekten bir şeyler dönüyor. Gelinliğim burada bir yerde.
Elbise kılıfı yatağın altında,
gelinliğin bir parçası da Portia'nın odasının önündeydi.
Ayrıca biri kolyemi çalmış, abinin odasında da ölümcül bir ilaç var.
Neden var bilmiyorum
ama yakında dönmezsen otoyola çıkacağım, sen beni bulunca Şikago'ya döneriz.
Beni ara. Görüşürüz.
Çok trajik, kimin umurunda?
Bu ses ne?
A, konuşabiliyormuş.
-Ne sesi? -Bu ses işte.
Ne sesi Rachel?
Komşular. Kar küreme makinesini kullanıyorlar.
-Ama sabahtan beri var. -Sabahtan beri kullanıyorlardır o zaman.
-Bir sorun mu var? -Ben ses falan duymadım.
-Nasıl ya? -Gülme.
Boris nerede?
Dinleniyor. Sabahtan beri biraz keyifsiz.
Yemeyecek misin?
Acıkmadın mı?
Konuşmuyor, yemek de yemiyor.
Merak etme canım.
NICKY, NEREDESİN
Pardon, Nicky arıyor. Ben şunu açayım. Hemen gelirim.
Alo.
Hayır!
Hayır! Dur!
Dur!
Bekle!
Dur! Dur!
-Yürü! -Ne oluyor? Söylesene!
-Ne oluyor? -Nicky, burada büyük bir şeyler dönüyor.
Seninle evlenmemi istemiyorlar. Beni şeytana kurban etmek istiyorlar.
-Sanırım baban Üzgün Adam denen katil. -Ne?
Ormanda mezar kazıyor. Hemen gidelim, lütfen.
-Hey. Hayır, bekle. Bekle. -Lütfen. Hemen!
-Nicky. Doğru söylüyorum. -Yavaş.
-Tamam. Evet. -Gidebilir miyiz?
Tamam, yanındayım, tamam mı? Buradayım.
Anlamaya çalışıyorum. Bunun nasıl olduğunu anlamam lazım.
Onlarla konuşmam gerek.
-Hayır. İnan bana. -Ne olduğunu bir anlayayım.
-Hemen dönerim. -Gidelim.
Anahtar üzerinde. İstersen gidersin.
-Hayır Nicky! Siktir! -Hemen dönerim. Hemen.
-Tamam mı? -Sikeyim!
Tanrım. Tanrım.
Ne? Hayır.
Karım ölüyor.
Çok agresif bir beyin tümörü var.
Teşhis konulduktan sonra
radyoterapi ve kraniotomi yaptırdık ama nüks etti.
O da…
Kendi istediği şekilde can vermek istedi.
Birkaç aydır ölümünü planlıyorduk.
Sonra Nicky aradı.
Nişanlandığını söyledi.
Düğününü burada yapmayı çok istiyordu.
Biz de Victoria aramızdan ayrılmadan önce
aileyi bir araya getirip son bir kutlama yapmanın…
…ne kadar güzel olacağını düşündük.
Düğünün bu yüzden büyük olması gerekiyor Rachel.
Annemin son partisi.
Sana söyleyecektik Nicky.
Canım benim.
Düğünün ve geleceğin konusunda çok sevinçliydin.
Şimdi söylemek doğru olmaz dedik.
Her zaman yaptıkları şey.
-Bebek Nicky'yi zorluklardan koruyorlar. -Julian.
-Boş ver. -Elimden geleni yaptım.
-Aile olunca… -Ama ölüm kaçınılmaz.
Hastalık sonunda beni çok değiştirecek, bunun olmasını istemiyorum.
Çocuklarım onu görsün istemiyorum.
Kusura bakma, karman çorman oldu.
Hayır, ben özür dilerim. Ben…
Planını mahvettim. Berbat hissediyorum.
Hayır, bence ailenin tam da buna ihtiyacı vardı.
Sayende dürüst olacağız.
Anne.
-Jules. -Gel.
Canım benim. Üzgünüm.
-Çok üzgünüm. Her şey yoluna girecek. -Her şey mükemmel olacak.
Sorun yok.
Hey. Bunu sana vermek için almıştım.
-Kaybolmasını istemedim. -Teşekkür ederim.
Anlamadığım tek bir şey var.
Gelinliğim ormanda,
korkunç bir oyuncak bebeğin üzerindeydi.
O da bunun bir parçası mı?
Hay aksi.
Portia hala "Üzgün Adam gelinleri öldürüp karınlarını deşer" dedi.
Sadece Rachel'ı korumak için yaptım. Ona zarar vermesin diye adamı kandırdım.
Gelinliğini mahvedip onu korkuttuğun için Rachel'dan özür dile.
Gelinliğini mahvedip seni korkuttuğum için özür dilerim Rachel.
Önemli değil.
Bak evlat…
Üzgün Adam gerçek değil. O sadece…
Ben senin yaşında bir çocukken
Nicky amcanla Portia halanı korkutmak için uydurduğum bir hikâye.
Ama gerçek olduğuna inanıyorsun baba.
Hayır.
Hayır. İnanmıyorum.
Kimse inanmıyor. Büyükannen, büyükbaban inanmıyor.
Nellie, Nicky ve Portia da inanmıyor.
Rachel da öyle.
Gerçek değil.
Gerçek değil işte. Gerçek değil.
Söyle hadi.
Üzgün Adam gerçek değil.
-Üzgün Adam gerçek değil. -Gerçek değil.
Rachel.
-Üzgün Adam gerçek değil. -Gerçek değil.
Üzgün Adam gerçek değil.
-Üzgün Adam gerçek değil. -Gerçek değil.
Üzgün Adam gerçek değil.