[nerwowy oddech]
[tajemnicza muzyka]
[nadal nerwowy oddech]
[skrzypienie drzwi]
[nadal nerwowy oddech]
[spokojna piosenka z radia]
[dr Cunningham] Dobrze.
[skrzypienie drzwi]
[niepokojąca muzyka]
[nerwowy oddech]
[oddech przyspiesza]
[niepokojąca muzyka narasta]
[bicie zegara]
[powolny nerwowy oddech]
[coraz cięższy nerwowy oddech]
[pikanie budzika]
[ziewa]
[pikanie budzika]
[dynamiczna piosenka rockowa]
TRZY DNI, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
PRZEPRASZAM, ŻE MYŚLAŁAM, ŻE CHCECIE MNIE ZABIĆ
To wiele dla mnie znaczy, że przyjęliście mnie do swojej rodziny.
Chcę wam podziękować.
I…
I tyle. Mam nadzieję, że mi wybaczycie.
Nie bawię się już takimi zabawkami.
Chciałbym kamerę. Jakąś fajną.
No wiesz, to miał być tylko gest.
Lepiej napisz kartkę.
Dobry pomysł.
Kartki są w szufladzie z pierdołami.
[wsuwa szufladę]
Dzięki.
- [niepokojąca muzyka] - [nerwowy oddech]
- [nerwowy oddech przyspiesza] - [muzyka narasta]
O!
- [mężczyzna] Przepraszam panią. - [Rachel] Ja pierdolę.
[nerwowy oddech]
[Rachel] Cześć. Z kim rozmawiasz?
Czekam na linii neurochirurgii Johns Hopkins.
Gadałem już z jakimś chujkiem z UCSF,
znalazłem też super chirurga z Paryża.
- Robi obiecujące badania. - Po co?
Żeby pomóc mamie.
Ona chyba nie chce pomocy.
Przecież ona ma guza mózgu.
Myślę, że ten guz wpływa na jej umysł.
Zaburza jej sposób myślenia.
To wszystko się spina.
Wydaje się zdrowa,
zachowuje się jak zawsze
z wyjątkiem tej jednej absurdalnej decyzji.
[wzdycha]
Ona nie musi umierać.
Potrzebuje najlepszego neurochirurga świata.
Nie wiem, czemu Jules nikogo nie szuka.
- Chyba zna kogoś, kto zna kogoś w Sinai. - Umyj się i ubierz.
Jestem zajęty.
- Nicky… - To dla mnie teraz najważniejsze!
[klikanie klawiatury]
Przełóżmy ślub.
Poważnie?
Żebyś mógł się skupić na tym, co najważniejsze.
- Nie o to mi chodziło. - Mnie też nie.
Twoja mama zrzuciła na ciebie bombę.
Zgadzam się, że to jest ważniejsze niż ślub.
Może nie chcemy pobierać się w takich okolicznościach.
Chodź tu.
[Nicky wzdycha]
[głośne pocałunki]
[Nicky] Kto to?
[Rachel] Hm?
Co to za typek?
[Rachel] O… [odchrząkuje]
To moje głupie przeprosiny za to, że ujawniłam wasz rodzinny sekret.
NA ZAWSZE
Możemy wziąć ślub zgodnie z planem.
Dla nas to niczego nie zmienia.
Tak.
Tylko że to…
zmienia bardzo wiele.
Nie chcę, żeby to nas powstrzymało.
Jestem z tobą.
- Naprawdę? - Jestem z tobą.
Na zawsze?
- Na zawsze. [śmieje się] - [otwarcie drzwi]
- Portia. - Gdzie suknia? Trzeba zrobić poprawki.
Muszę zrobić 500 rzeczy. Nie dotykaj jej.
- Przywieźli osiem stołów. Przestań. - Pomagam.
- Trzeba ustalić menu. - [Rachel] Pomogę ci.
Co?
Pomogę ci.
Suknia jest tam.
Garnitur tam. Czego jeszcze ci trzeba?
Nie miałam kiedy ci podziękować…
- Widziałam ciasto. - Za to, co…
I przeczytałam kartkę.
To jest dziwne. Muszę spytać.
- [skrzypienie] - Myślałaś, że cię zabijemy?
Przecież to jakaś paranoja.
Ktoś kiedyś próbował cię zabić?
- Nie. - To skąd ci to przyszło do głowy?
Tak po prostu działa mój mózg.
- [skrzypienie podłogi] - [wzdycha]
Teraz na przykład mam przeczucie, że za tymi drzwiami ktoś stoi.
[znowu skrzypienie]
[Portia] Zgooglowałam cię.
Jakbyś nie istniała.
Żadnych socjali, LinkedIna, nawet wyników sportowych z liceum.
Nie grałaś w nic czy byłaś słaba?
[Rachel] Miałam edukację domową.
Grałam tylko w grę „byle nie zdziwaczeć do reszty”.
- Wiem, że niezbyt się udało. - [śmiech]
Ja mam odwrotnie. Nigdy się nie bałam, że ktoś mnie zabije.
[niepokojąca muzyka]
- [Rachel] Kiedy to się wydarzyło? - [Portia] Hej.
Co to jest? Miał być cedr z naturalną krawędzią.
To jakieś badyle.
To szykowne wesele, a nie Blair Witch Project.
[mężczyzna] Zamawiali państwo rustykalny buk.
[Portia] Rustykalny buk? Nie widzę tu żadnego boga.
To ma być las miłości. Mogę pogadać z Dominikiem?
[mężczyzna] Nie rozmawia po akceptacji. Pani zaakceptowała.
[Portia] Ja tego nie akceptowałam. Mam inną wizję.
[Rachel] Portia, chodź. Zobacz.
Myślę, że to będzie wyglądać całkiem ładnie.
- Nie. - Tak.
Tutaj zrobią to coś.
Jest na to jakiś plan. Macie plan?
Oczywiście. Jeden badyl tu, jeden tam.
- Nie dam mu napiwku. - Robi się łuk.
Portia, te kwiaty są bardzo ładne.
- Wszystko wyjdzie pięknie. - To nie są kwiaty.
Jak to?
Są sztuczne. Prawdziwe przyjadą w dniu ślubu.
Co? Portia, to szaleństwo.
Te wyglądają doskonale. Możemy je zostawić.
Potrzebujemy prawdziwych kwiatów.
To ma być ślub, a nie szpital.
Ułożyłam to wcześniej, żeby zobaczyć efekt.
Od zawsze planowaliśmy tutaj zimowy ślub.
W kolorach rdzy, szałwii, zieleni i bieli.
Jest za dużo rdzawego, a za mało szałwii. Weź to.
Moim zdaniem
wszystko wygląda pięknie.
Nie znasz się na kwiatach. Przywiozłaś białe lilie, pogrzebowe.
- Nie wiedziałam. - [Portia] Pewnie, że nie.
Przecież całą edukację pobrałaś w jakiejś dziurze.
[cicho] Łał.
- Dzięki. - W ogóle cię nie rozumiem.
Masz świadkową? Piosenkę na wejście?
- Kto cię zaprowadzi do ołtarza? - Portia, naprawdę…
- Nie musisz się tym martwić. - Muszę.
Ty się niczym nie martwisz, a ktoś, kurwa, musi.
- Dobrze. - [nerwowa muzyka]
Dobrze. Do ołtarza…
zaprowadzę się sama.
Nie wiem jeszcze, przy jakiej piosence,
ale obiecuję, że jakąś wybiorę.
Dobrze?
Będziesz moją świadkową?
Zrobisz to dla mnie?
Catering nie dostał nadal ostatecznego menu.
Dobrze.
Spytam wszystkich, co chcą. Jaki jest wybór?
- Kurczak albo ryba. - A coś wege?
Podpalę cię.
[upiorna muzyka]
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
[pukanie do drzwi]
Wejdź.
Pomożesz mi.
Jak myślisz, które najlepiej oddaje jego charakter?
[Rachel się śmieje] Co za słodziak.
To.
[mruczy smutno] Nie mam żadnego twojego.
Nic nie szkodzi.
Nie, proszę. Nie chcę przeszkadzać.
Chciałam tylko spytać, czy chce pani…
kurczaka czy rybę na weselu?
Chcę być pochowana z całą rodziną.
[terkot aparatu]
[dmucha]
Chcesz ją?
Wyzbywam się już przywiązania do przedmiotów.
Dzięki.
[Victoria dmucha]
Gdzie może być doktor Cunningham?
Pewnie obrabia psa w swoim lochu.
Skończył już grób, więc potrzebuje nowego zajęcia.
Fajnie, że właśnie tak chce spędzać ostatnie dni ze mną.
[Victoria wzdycha wesoło]
Mogę o coś spytać?
Myśli pani, że wszyscy…
dobrze sobie radzą? Wie pani, z…
[głośny wdech]
…z pani śmiercią?
Jak mieliby sobie z tym radzić?
Mogliby o tym rozmawiać,
wspierać się nawzajem,
przechodzić przez to z panią.
Są doule, które pomagają w takich sytuacjach…
A ty sobie poradziłaś?
Z pani śmiercią?
Z twoją. To znaczy twojej matki.
Ona umarła, zanim ją poznałam. Nie było z czym sobie radzić.
Wiem,
że wychowałaś się bez matki.
Naiwnie byłoby sądzić, że skoro jej nie poznałaś,
to nie ma tematu.
To nie znika, gdy zamkniesz oczy.
Nie pojawiłaś się znikąd. Pochodzisz z…
skądś, a gdy umrzesz, zostawisz to za sobą.
Nie było z czym sobie radzić?
Zostałaś ty.
Wezmę jedno i drugie.
Kurczaka i rybę. Czemu nie?
- [narastająca niepokojąca muzyka] - [nerwowy oddech]
[leci romantyczna piosenka]
[trzask szuflady]
[Nell] Nie powinieneś spać w wannie.
Nie spałem.
Na studiach resuscytowałam jakąś laskę.
Uciskałam jej klatkę i w ogóle.
Na tym polega resuscytacja.
Ona się topiła.
Wiesz czemu?
Bo zasnęła w wannie.
Wiem. Już mi to opowiadałaś.
Wiem już o wszystkim, co ci się przydarzyło.
Wiesz, czemu Rachel myślała, że chcemy ją zabić?
Nie wiem. Jest w niej coś pojebanego.
Pewnie ci się to podoba, co?
Przez twojego pana Przepraszam.
Nell, co sprawia, że gdy spokojnie leżę sobie w wannie,
postanawiasz tu przyjść
i wbijać mi małe szpileczki, aż wykrwawię się na śmierć?
Tak już z tobą jest.
To Portia jej o nim opowiedziała.
Zawsze musi być w centrum uwagi.
To ona wszystko zjebała, a nikt nigdy nic do niej nie ma.
[głęboki wdech]
Nieważne.
Nie moja wina, że Nicky’ego jarają pokrzywdzone, egocentryczne laski.
Płaszczy się, a one robią z nim, co chcą.
Myśli, że im pomaga.
[śmieje się]
Ja tylko chcę mieć spokój.
Dlaczego zakłócasz mój spokój?
Biorę kąpiel.
Kiedyś byłeś milszy.
Chcesz mieć miło? Trzeba było wyjść za niego.
[śmieją się]
Sęk w tym, Nellie, że ty nie chcesz mieć miło.
Przykro mi to mówić,
ale ty też nie jesteś miła.
Nie mogłaś patrzeć, jak Nicky znosi wszystkie ciosy.
Tak naprawdę chcesz kogoś, kto ci odda.
Czasem miło jest być miłym.
Czasem jestem miły.
[śmieje się]
Co?
Powiedz.
Przysięgliśmy sobie, że zawsze będziemy szczerzy.
I trzymamy się przysięgi.
Powiedz.
[niepokojąca muzyka]
Powiedz to.
Powiedz.
Powiedz to.
Albo mnie utop.
[niepokojąca muzyka narasta]
Utop mnie.
Tak.
Tak. Tak. [dyszy]
- [muzyka cichnie] - Jezu, przepraszam.
[Nell] Nie idź, chwila.
[dyszy]
[Nell] Mam to powiedzieć? Dobra.
Twoja matka umrze w ciągu miesiąca,
a ty sobie z tym nie radzisz.
Z niczym sobie nie poradziłeś, co?
Ani ze swoim poprzednim małżeństwem, ani z braterską zazdrością,
ani ze zmyślonym lub nie seryjnym mordercą,
który cię męczy, odkąd byłeś w wieku Jude’a.
Na tamtym etapie przestałeś dorastać.
Sam musisz ogarnąć swoje bagno.
Inaczej wszystko dookoła ciebie się rozleci.
Jesteś wzorem dla swojego syna?
Tak? Czego ci potrzeba?
[Rachel] Nie chciałam przeszkadzać. Głupia sprawa.
Nie widziałam go.
Miło, że przywiozłaś ciasto.
[Jules] Nellie lubi, jak jest miło.
Olej go. Sekret zdrowego małżeństwa.
Muszę przekazać cateringowi, czy chcecie kurczaka, czy rybę.
Kurczaka.
Rachel, napisałaś przysięgę?
[wzdycha] Jeszcze nie.
Oto sekret zdrowego małżeństwa.
Przysięgliśmy sobie, że zawsze będziemy ze sobą szczerzy,
więc mówię zupełnie poważnie.
Czasem marzę o tym, żeby zatrudnić kogoś, kto cię zabije.
Kochanie.
Nawet w swoich fantazjach niczego nie robisz sam?
[śmieje się]
Jaka ryba i jak robią tego kurczaka?
Nie wiem.
Nie mogę odpowiedzieć, póki się nie dowiem.
Nie pierdol. Weźmie rybę.
Powinnaś napisać tę przysięgę.
- Przepraszam. - Przepraszam.
- [szczekanie psa] - [Jude] Na co patrzysz? Co tam jest?
Jude. Mam coś dla ciebie.
Chyba ktoś tam jest.
- Co? - Chyba ktoś tam jest.
Hej, spokojnie.
Znam to uczucie, ale tam nikogo nie ma.
To czemu jest zamknięte?
- [Rachel] Sprawdźmy. - Widzisz?
Nie wiem, ale czasem lepiej nie otwierać zamkniętych drzwi.
Może być za nimi coś, czego nie powinieneś widzieć. Zobacz.
Hm?
[śmieje się] I co?
Nie jest nowa ani fajna,
ale kiedyś była nowa i fajna.
- [Jude] Chodźmy, piesku. - To już coś.
[oddalające się kroki]
[niepokojąca muzyka]
[skrzypienie klamki]
[Nicky] Nie myśli trzeźwo przez guza mózgu.
- Poddajesz się? Olewasz… - Przepraszam.
…czterdzieści lat małżeństwa, ludzkie życie, życie mamy.
- Poddajesz się. - Nie poddaję się.
Nie poddaję się, Nicky.
W moim małżeństwie decyzje podejmujemy wspólnie.
Nie jestem obserwatorem decyzji mamy, tylko jej częścią.
Wspieram moją żonę.
Przeżywam z nią jej ostatnie dni, kontynuując tradycję jej ojca.
- Obdzierając psa ze skóry? - Rachel.
Zaręczyliście się.
Zadzwoniliście do nas.
Nie chcieliście wielkiego wesela, tylko coś rodzinnego tutaj.
Twoja matka się ucieszyła.
Nie chciała psuć wam ślubu, więc zaplanowała wszystko na później.
Tak ciężko jest zebrać rodzinę, a to jej ostatnia uroczystość.
To jej ostatnie życzenie.
Nie zepsujecie jej tego, jasne?
To dotyczy nas wszystkich, nie tylko jej.
- Jasne? - Jak zwołać spotkanie rodzinne?
- [Nicky] Co? - Chciałabym zebrać wszystkich. Mogę?
[Rachel] Jeszcze raz przepraszam za nieporozumienie.
Może trochę teraz przeginam,
ale wydaje mi się, że bliskie rodziny takie jak wasza
mogą ze sobą rozmawiać o emocjach.
Jestem wśród was nowa,
ale mam wrażenie, że chcieliście wykorzystać nasze wesele
jako zastępczy pogrzeb za życia.
Ponieważ odsuwacie od siebie fakty,
wokół ślubu narosła ogromna presja,
żeby odwrócił uwagę od tego, co się naprawdę dzieje.
Myślę, że powinniśmy coś z tym zrobić albo…
odwołać ten ślub.
Tak nie można.
- [Jules] Wiedziałem, że tak będzie. - Dajcie jej mówić.
[Rachel] Nie możemy udawać, że to nic poważnego.
Przykrywamy pani śmierć naszym ślubem.
Chyba nie tego naprawdę pani chce.
Możemy coś zrobić, żeby jakoś to wspólnie przepracować?
Możemy spróbować?
[Nicky] Tak.
Słuchajcie, spróbujmy.
Przepraszam, nie rozumiem.
Chcesz odwołać ślub dlatego, że nasza matka umiera?
To trochę niesprawiedliwe.
Oczywiście.
Nie o to mi chodzi.
Myślę, że przed ślubem powinniśmy porozmawiać o tym, co czujecie,
żeby nie skończył się katastrofą i żebyście poczuli spokój.
- To dobry początek. Dziękuję. - Proszę.
Chcesz przeprowadzić nam terapię rodzinną?
Bez urazy, ale jesteś obca.
Terapeuci też są kimś obcym.
Jesteś terapeutką?
- Robi doktorat. - Z czego?
- Z psychologii. - Jesteś terapeutką?
Nie, psycholożką behawioralną. Prawie.
- Analizowałaś swoje zachowanie? - [Nicky] Jules.
- Bądź grzeczny. - [Jules] Jestem.
[dr Cunningham wzdycha]
Co mamy zrobić? Usiąść w kręgu, złapać się za ręce i płakać?
To by było lepsze niż nic, czemu nie.
Gdzie robisz ten doktorat?
W Chicago.
- Ja byłem na Northwestern. - [Rachel] Fajnie.
Chcesz coś powiedzieć swojej matce, póki jeszcze możesz?
[śmieje się]
[mruczy z wahaniem]
Śmiało.
[głęboki wdech i wydech]
[Jules mruczy z wahaniem]
Nie.
Dobrze.
[głęboki wdech]
Ktoś chciałby coś powiedzieć pani Cunningham,
póki jest z nami?
Mam inny pomysł.
Spędźmy trochę czasu w samotności.
Pobądźmy trochę naprawdę sami.
Zastanówmy się, co chcemy powiedzieć albo zapiszmy to sobie.
Zróbmy, co trzeba, a potem…
spotkamy się ponownie, dobrze?
Dobrze nam poszło.
Nell, mogę cię prosić?
Tak.
[krakanie ptaka]
[Nell] To było imponujące.
[Rachel] Nieprawda. Ewidentnie nie radzą sobie z sytuacją.
[Nell] Odwróciłaś uwagę od królowej Victorii.
[Rachel] Nie.
Tak. Jesteś tu od dwóch dni, a wszyscy robią, co zechcesz.
Jest trochę…
trochę narcystyczna, prawda?
Trochę? Zrobiła z waszego ślubu swój pogrzeb.
- Właśnie. - [śmieją się]
Racja.
- Co? - [śmieje się]
- Nie lubisz komplementów. - Gdzie w tym był komplement?
- Powiedziałam, że mi zaimponowałaś. - O Boże, to…
Poza tym kto umie przyjmować komplementy?
Ja umiem.
Dajesz.
[śmieje się]
Nie wiem, to chyba…
zła wróżba, żeby brać ślub wśród śmierci.
- Całe szczęście, że nie jesteś przesądna. - Całe szczęście.
Odkąd tu przyjechałam, mam przeczucie, że stanie się coś złego.
Śmierć Victorii to coś złego.
Chodzi o coś innego.
- Dobra. - Nie opuszcza mnie to wrażenie.
Będę uważać na inne złe rzeczy.
[skrzypienie liny]
- Tu jest jedna. - Hm.
[śmieje się]
Co?
Bałam się, że mnie nienawidzisz, bo biorę ślub z twoim byłym,
ale tak nie jest.
Nie umiesz też komplementować.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
[Nell] Co my z tym, kurwa, zrobimy?
[Rachel] Czasem łatwiej jest powiedzieć prawdę,
gdy nie patrzy się drugiemu w oczy.
- Będziecie mówić do kukły. - [Jude] Cicho. Mają spotkanie.
[ponura muzyka]
[Rachel] Każdy po kolei
powie jej, jak się czuje,
a ona pochłonie wasz ból,
wasz żal.
Pozbędziecie się go.
Dobra. Kto chce zacząć?
[Nell] Ja mogę.
„Victorio.
Jesteś niesamowitą kobietą.
W rodzinie Cunninghamów
pozostanie po tobie pustka, której nie powinno się zapełniać,
nie tylko dlatego, że to niemożliwe, a dlatego, że to koniec pewnej epoki.
Powinniśmy to uszanować.
Twoja obecność, siła, i niesłychana odwaga
ukształtowały nas na resztę życia”.
Ehm…
Zawsze podziwiałem ciebie i tatę,
wasze wspólne życie i wasze małżeństwo
i wasze poświęcenie dla siebie nawzajem.
Zawsze chciałem pójść w wasze ślady
i mam nadzieję, że to robię.
Widzę, jak o siebie dbacie.
Pokazaliście mi, że można tak dobrze rozumieć drugiego człowieka,
żeby ochronić go przed bólem.
Wiem, że nie zawsze byliśmy zgodni.
Mam nadzieję, że mnie kochasz mimo moich wad.
Ja nauczyłem się kochać ciebie mimo twoich.
Kocham cię, mamo, i będę tęsknić.
Kiedyś straciliśmy dwa dni na Santorini,
bo nie byłem w stanie przyznać się do błędu.
I opuściłem twoje 32. urodziny przez nieistotny wyjazd służbowy.
Bardzo
cię za to przepraszam.
Będę opowiadać o tobie moim przyszłym dzieciom.
Będę podtrzymywać rodzinne tradycje.
Będę dbać o Somerhouse
i o to, żebyś na zawsze pozostała w naszych sercach
i w sercach tych, którzy cię znali.
Wiem, że dopiero się poznałyśmy
i przykro mi, że panią stracę.
Jest pani wspaniałą matką dla Nicky’ego.
Chyba miała pani rację, mówiąc,
że dzieci pochłaniają swoje matki i na odwrót.
[narastająca groźna muzyka]
[niepokojąca muzyka]
[Jude] Rachel kupiła to ciasto, by przeprosić, że wzięła nas za morderców.
[Rachel] To dzięki pani Nicky jest taki kochający.
Ma szczęście, że pani i doktor Cunningham
pokazaliście mu, skąd pochodzi,
jak kochać i jak być kochanym.
[Jude] Czemu drzwi są otwarte?
[skrzypienie drzwi]
[nerwowy oddech Jude'a]
[skrzypienie drzwi]
[Rachel] Cieszę się, że Nicky to od was dostał
i że wychował się wśród bezwarunkowej miłości.
Ja nie wiem, jak to jest.
[Jude] Tu dziadek upamiętnia martwe zwierzęta.
Mówi, że psy wszystko widzą.
[nerwowy oddech Jude'a]
[łomot]
[nerwowy oddech przyspiesza]
[upiorna muzyka]
[nadal muzyka]
NA ZAWSZE
[muzyka cichnie]
[nerwowy oddech]
[gwałtowny wdech]
[nerwowy oddech przyspiesza]
[przytłumione krzyki Rachel]
[muzyka pełna napięcia]
[napastnik stęka z wysiłku]
[krzyki Rachel cichną]
[napastnik dyszy]
[narastająca muzyka grozy]
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka] rozy]