Okay.
THREE DAYS BAGO IKASAL
SORRY AKALA KO PAPATAYIN N'YO AKO
Sobrang mahalaga sa 'kin na tinanggap n'yo ako bilang parte ng pamilya n'yo,
at gusto ko lang magpasalamat.
At…
Wala naman. Ano— Sana mapatawad mo ako.
Di na ako naglalaro nang ganitong laruan.
Gusto ko ng video camera. 'Yong maganda.
Ano, di naman— Gusto lang kitang bigyan.
Isulat mo na lang sa card.
Magandang idea 'yan.
May card stock diyan sa junk drawer.
Salamat.
-Sorry, ma'am. -Ano ba 'yan!
Hi. Sino'ng kausap mo?
Naka-hold lang ako sa neurosurgery ng Johns Hopkins.
May nakausap akong lalaki sa UCSF. Kupal 'yon.
Pero may sikat na surgeon sa Paris, kakausapin ko.
-Marami siyang nagawang new research. -Bakit?
Para magamot si mom.
Honey, ayaw niya namang magpagamot.
Alam mo 'yong na-realize ko? Brain tumor 'yon.
Magulo ang isip niya dahil sa tumor.
Nakakaapekto sa mga desisyon niya.
Alam mo 'yon… kaya pala gano'n.
Okay naman siya, e.
Parang normal naman siya,
puwera na lang sa isang kalokohang desisyon niya, at ano…
Di naman niya kailangang mamatay.
Kailangan niya ng pinakamahusay na neurosurgeon.
Ba't ba di tinatawagan ni Jules 'yong mga kakilala niya.
Baka may koneksiyon siya sa doctor na 'to sa Sinai.
Maligo ka na muna at magbihis.
May ginagawa ako.
-Importante 'to! -Nicky.
Pinaka-importante 'to sa 'kin.
I-postpone natin ang kasal.
Seryoso ka ba?
Para makapag-focus ka sa pinaka-importanteng bagay sa 'yo.
-Di 'yon ang ibig kong sabihin. Ano… -Di rin 'yon ang ibig kong sabihin.
I mean, sobrang bigat no'ng sinabi ng nanay mo,
at oo, mas importante 'yon kaysa sa kasal. At…
Ewan ko. Baka di natin gustong ikasal sa ganitong sitwasyon.
Halika rito.
Ano 'yan?
Ano 'yang dala mo?
Suhol ko 'to kasi nabisto ko 'yong sikreto ng pamilya mo.
Magpapakasal tayo ngayong linggo gaya ng plano.
Walang magbabago do'n.
Sige.
Pero parang…
Marami nang nagbago.
Di ko hahayaang maging sagabal 'to sa kasal natin.
Nandito lang ako.
-Talaga? -Nandito lang ako.
4ever?
4ever.
O! Portia!
Nasaan ang dress? Ipapasadya pa 'yon.
Marami pa akong gagawin. Nicky, wag mo siyang hawakan!
May nagdeliver ng eight tables—
-Nicky. -Inaayos ko lang.
-Kailangang mafinalize 'yong menu. -Tulungan na kita.
Ano?
Tutulungan kita.
Nando'n 'yong dress.
Nando'n 'yong suit ni Nicky. Ano pa?
Oo nga pala, di pa ako nakapagpasalamat, Portia…
-Nakita ko 'yong cake. -…sa lahat ng—
-Oo. -Saka binasa ko 'yong card.
Alam mo kung ano 'yong weird? May itatanong pala ako.
Akala mo papatayin ka namin?
Wag kang ma-offend, pero ang wild ng conclusion na 'yon.
May nagtangka bang pumatay sa 'yo o ano?
-Wala. -Bakit mo naisip 'yon?
Ganito lang talaga ako mag-isip.
Parang ngayon, pakiramdam ko may nakatayo dito sa likod ng pinto.
Sinearch kita sa Google.
Parang di ka nag-e-exist.
Walang social media, LinkedIn, kahit sports stats no'ng high school.
Either wala kang sports o di ka magaling.
Nag-homeschool ako.
Ang nilaro ko lang na sport, 'yong wag maging weird.
Pero mukhang hindi gumana.
Oo, kabaligtaran ako.
Di ko naisip na may gustong pumatay sa 'kin.
-Whoa, kailan 'to na-set up? -Hoy.
Ano 'to? Dapat live-edge cedar 'to, a.
Mga stick lang 'to, o.
Disenteng kasal 'to, hindi Blair Witch Project.
Ito ang in-order n'yo. Rustic beechwood.
Rustic beechwood.
Tingnan mo nga. Wala naman akong makitang beach.
Forest of love ang theme ng kasal. Kakausapin ko si Dominick.
Di na siya nakikipag-usap pag tapos na. In-approve mo 'to.
Hindi, di ko 'to in-approve. Hindi 'to 'yong naiisip ko.
Uy, Portia. Halika rito. Tingnan mo.
Mukhang magiging maganda 'to pagkatapos.
-Hindi. -Oo.
Gagawin nila 'to dito.
Tingin ko may plano naman sila. May plano kayo.
Oo, may plano kami. Ilalagay dito 'yong stick, 'yong isa do'n.
-Di ko siya bibigyan ng tip. -Para maging arch.
Portia, ang ganda ng flowers.
-Mukhang magiging maganda rin 'yan— -Di pa ito 'yong flowers, Rachel.
Ano?
Peke 'to. Sa mismong araw dadating 'yong totoo.
Ano? Portia, totoo ba.
Maganda ang pagkakaayos nito.
Okay na 'to. Ba't di na lang natin gamitin 'to?
Kailangan natin ng totoong flowers, Rachel.
Baka maging waiting room ng ospital 'yong kasal.
Diyos ko, ginawa ko 'to nang maaga para makita ko.
Lagi naming ini-imagine ang winter wedding sa Somerhouse.
Pinag-isipan ko 'yong color scheme.
Rust, sage, evergreen at white.
Pero napakaraming rust at kulang sa sage. Heto, kunin mo 'to.
Mukha namang…
Perfect na 'to para sa 'kin.
Di ka maaasahan sa flowers.
Nagdala ka ng mga white lily, pampatay.
-Fuck. Di ko alam. -Di mo talaga alam.
Kasi nga lumaki kang homeschooled sa kung saan man.
Grabe naman.
-Salamat. -Alam mo, di kita ma-gets talaga.
Sino'ng maid of honor mo? Ano'ng walk song mo?
Sino'ng kasama mo pa-altar?
Ayos lang, Portia. Ano…
-Kailangang asikasuhin 'yon. -…wag mo nang alalahanin.
Kasi di mo inaasikaso at dapat may mag-asikaso nito.
Okay.
Okay. Maglalakad ako
mag-isa papunta sa altar.
Ewan ko. Wala pa akong alam na kanta, pero maghahanap ako, promise.
Okay?
Pwede ba kitang maging maid of honor?
Okay lang ba 'yon sa 'yo?
Tumawag 'yong caterer at wala pa tayong final meal choice, so…
Okay. Sige.
Tatanungin ko kung ano'ng gusto nila. Ano'ng options?
Chicken o fish.
Okay. 'Yong option sa gulay?
Sunugin kaya kita.
Pasok. Tulungan mo ako.
Alin dito 'yong pag nakita mo makikilala mo siya?
Napakacute niya.
Ito.
Wala ako no'ng sa 'yo.
Ay, nako. Okay na 'yon. Ayos lang 'yon.
Ay, wag na. Please.
Ayokong maka-istorbo. Gusto ko lang itanong…
kung ano'ng gusto mo
chicken o fish para sa kasal?
Gusto kong mailibing kasama ang pamilya ko.
Gusto mo ba 'yan?
Tinatanggal ko na 'yong attachment ko sa lahat ng bagay.
Salamat.
Alam mo ba kung nasaan si Dr. Cunningham?
Baka nasa dungeon niya, busy sa aso.
Natapos na kasi siya sa libingan, kailangan niya ng pagkakaabalahan.
Okay lang kung 'yon ang gusto niyang gawin sa mga huling araw ko.
Pwede ba akong magtanong?
Tingin mo ba
okay lang ang lahat? I mean…
pag namatay ka?
Paano sila magiging okay? I mean…
Pwedeng pinag-uusapan nila 'yon.
Pwede silang magdamayan.
Pwede n'yong i-process 'yon nang magkakasama.
May mga doula sa ganitong sitwasyon, makakatulong sila sa 'yo—
Napagdaanan mo na ba 'yon?
Alin? 'Yong pagkamatay mo?
'Yong sa 'yo. I mean, sa nanay mo.
Namatay siya bago ko pa siya nakilala. Wala akong dapat pagdaanan.
Alam ko
na lumaki kang walang nanay.
Pero parang naive naman isipin na dahil lang di mo nakilala ang nanay mo,
di mo kailangang pagdaanan 'to.
Di 'to basta nawawala pag pumikit ka.
Hindi ka lang basta biglang nabuhay. Galing ka…
sa kung saan, at kapag namatay ka, may maiiwan ka.
"Walang naiwan"?
Ikaw 'yong naiwan.
Gusto ko pareho.
Chicken at fish. Ba't hindi?
Wag kang matulog sa bathtub.
Di naman ako natutulog.
Nag-CPR ako ng babae no'ng college.
Ginawa ko 'yong chest compression at lahat.
Oo, 'yan nga ang CPR.
Nalunod 'yong babae, Jules.
Paano nalunod?
Nakatulog siya sa bathtub.
Alam ko. Nakwento mo na 'yan dati.
Alam ko na lahat nang nangyari sa 'yo.
Ba't naisip ni Rachel na papatayin natin siya?
Ewan ko. May kakaiba talaga sa kanya.
Gusto mo 'yon, di ba?
'Yong Sorry Man mo…
Nell, tahimik akong nakababad dito sa bathtub tapos naisip mo,
"Papasok nga ako rito at saksakin ko si Jules ng toothpick nang paulit-ulit
hanggang mamatay siya."
Parang gano'n ka, e.
Si Portia ang nagkwento ng The Sorry Man.
Dapat na kay Portia palagi ang spotlight.
Sinira ni Portia lahat ng plano. Wala namang nanisi kay Portia.
Ewan ko.
Di ko rin kasalanang trip ni Nicky 'yong mga nasaktan at makasariling babae.
Mahilig siya sa mga babae na tinatapak-tapakan lang siya.
Akala niya inaayos niya sila.
Gusto ko lang ng kapayapaan.
Bakit mo iniistorbo 'yong kapayapaan ko?
Oras ko 'to para maligo.
Mabait ka dati.
O, gusto mo ng mabait? Dapat pinakasalan mo 'yong isa.
Pero 'yon nga 'yon, Nellie. Ayaw mo sa mabait.
Ayoko mang sabihin sa 'yo.
Hindi ka rin naman mabait.
At ayaw mo ring nakikitang na-aagrabyado si Nicky.
Gusto mo 'yong gumaganti. Totoo 'yon.
Minsan okay rin 'yong mabait.
Minsan mabait ako.
Ano?
Sabihin mo.
Di ba nasa vows natin 'yon? Na magiging honest tayo palagi?
Pinanindigan natin 'yong vows natin, 'no?
Sabihin mo na.
O lunurin mo 'ko.
Lunurin mo 'ko.
Gan'yan.
Gan'yan nga.
Ay, sorry. Oh my God. Sorry.
Hindi. Wag kang umalis. Sandali lang.
Okay. Sasabihin ko na.
Isang buwan na lang, mawawalan ka na ng nanay,
at di mo pa 'yon hinaharap.
Wala ka pang hinarap na kahit ano, 'no?
Kahit 'yong huling failed marriage mo, pati 'tong selos sa kapatid mo,
saka 'tong baka gawa-gawa lang, baka totoong serial killer
na gumugulo sa 'yo mula no'ng ka-edad mo si Jude,
'yon 'yong edad mo no'ng tumigil ka sa pagmature.
Harapin 'mo yong problema mo, ha?
Kasi unti-unti nang mawawala ang lahat sa paligid mo.
Gusto mo bang maging katulad ka ng anak mo?
Ayon! Ano'ng kailangan mo?
Sorry. Di ko sinasadyang makaabala. Ano… wala lang 'to.
-Hindi. -Nasa tub pala siya.
Okay 'yong ginawa mo, 'yong cake.
Oo, maganda. Gusto ni Nellie 'yon.
Wag mo siyang pansinin. Para maayos ang marriage.
Wala lang. Kailangang sabihin sa caterer kung gusto n'yo ng chicken o fish.
Chicken.
Rachel, nagsulat ka na ba ng vows mo?
Hindi pa.
Ito ang tip sa maayos na marriage.
Nasa vows namin ni Nellie na magiging honest kami, kaya totoo pag sinabi kong,
"Baby, minsan ini-imagine kong kumuha ng papatay sa 'yo."
Grabe, babe.
Pati sa imagination mo, iba pa rin ang gagawa para sa 'yo?
Ano'ng fish at ano'ng luto sa chicken?
Hindi ko alam.
Di mo alam? Di ko masasagot hangga't di ko alam.
Wag kang kupal. Fish sa kanya.
Dapat magsulat ka ng vows mo.
-Sorry. -Sorry.
Ano'ng tinitingnan mo?
Ano'ng meron?
Jude.
May ibibigay ako sa 'yo.
May tao yata rito.
-Ano? -May tao yata sa loob.
Uy. Hindi, ayos lang.
Alam ko 'yong feeling pero walang tao diyan.
Bakit naka-lock?
Ito.
Di ba?
Ewan ko, pero mas okay na wag magbukas nang naka-lock na pinto
kasi baka may kung ano diyan na di para sa 'yo. Tingnan mo, o.
Uy.
Okay ba?
Hindi man 'to bago o maganda,
pero dati naman siyang bago at maganda. So…
Tara na, buddy.
Okay 'yan.
Di siya maayos mag-isip dahil sa brain tumor.
Susuko? Gano'n lang?
-Susuko ka na lang… -Sorry.
…sa 40-year marriage, sa buhay ng tao, sa buhay ni Mom, sa pamilya mo.
-Pagod ka na. Sumuko ka na. -Di ako sumusuko.
Di ako sumusuko, Nicky.
Sa marriage namin, pareho kaming nagdedesisyon.
Di lang ako saksi sa desisyon ng nanay mo. Parte ako no'n.
Susuportahan ko ang asawa ko.
Sinusulit ko 'yong last moments namin,
itinutuloy ko 'yong tradisyon na galing pa sa tatay niya.
'Yong pagbabalat ng aso?
Rachel.
Na-engage kayo.
Tumawag kayo sa 'min.
Ayaw n'yo ng engrandeng kasal.
Gusto n'yo dito lang kasama ang pamilya.
Masaya ang nanay mo.
Ayaw niyang makaapekto sa kasal n'yo, kaya mangyayari 'yon pagkatapos ng kasal.
Napakahirap na pagsamahin ang pamilya,
at ito na ang huling celebration niya.
Huling wish niya 'to bago mamatay.
Kaya wag n'yong sirain 'yon para sa kanya. Okay ba?
Dad, lahat tayo apektado dito. Di lang niya 'to desisyon.
-Naintindihan ba? -Paano tayo magkaka-family meeting?
-Ano? -Family meeting. Paano tayo mag-uusap?
Pwede ba 'yon?
Sorry talaga sa maling akala ko.
Siguro wala na 'to sa lugar,
pero naisip ko, kaya n'yong pag-usapan 'yong tungkol sa nararamdaman n'yo
kasi close kayo sa isa't isa.
Alam kong bago ako sa pamilya,
pero narealize ko na plano n'yong gamitin 'yong kasal namin
parang funeral kahit buhay pa siya.
Pero dahil di n'yo pa napo-process 'yong nangyayari,
parang naging mabigat na distraction na lang 'yong kasal
sa kung ano talaga ang nangyayari.
At sa tingin ko kailangan may gawin tayo, o kung hindi…
wala na lang kasalan.
Di pwede 'yon.
-Alam kong mangyayari 'to. -Ano daw?
Makinig kayo.
Walang sense kung itutuloy na parang di big deal 'yon.
Itinatago mo sa kasalan 'yong kamatayan mo nang di pinag-uusapan,
hindi mangyayari 'yong gusto mo.
Ano sa tingin n'yo? May magagawa ba tayo para harapin 'to? Pwede bang…
Subukan natin?
Sige.
Oo, subukan natin, guys.
Sorry. Di ko gets 'yong point.
Sinasabi mo bang i-cancel natin 'yong kasal dahil sa sitwasyon ni mom?
Kasi parang unfair 'yon.
Sige, ayos.
Di gano'n ang point ko.
Tingin ko kailangan natin ng forum para pag-usapan ang nararamdaman n'yo
bago ang kasalan, para di maging disaster
at para maging panatag tayong lahat.
Good start 'yong sinabi mo.
-Salamat. -You're welcome.
Gusto mong mag-lead ng family therapy.
Wag kang ma-offend, pero stranger ka pa.
Gano'n naman ang therapist, di ba? Stranger?
Therapist ka ba?
-Nagdo-doctorate siya. -O, saan?
-Behavioral psychology. -Therapist ka?
Hindi, behavioral psychologist ako. Halos.
-Pinag-aralan mo na ba ang behavior mo? -Jules…
-Konting respeto. -Di ko naman siya binabastos, a.
Ano'ng gagawin natin, Rachel? Paikot na nakaupo, magkakahawak-kamay at iiyak?
Mas okay na 'yon kaysa wala. Oo.
Saan ka kukuha ng doctorate?
U of I.
Nag-aral ako sa Northwestern.
-Astig. -Oo.
May gusto ka bang sabihin sa nanay mo
bago ka mawalan ng chance gawin 'yon?
Sige na.
Wala.
Okay.
May gusto bang magsabi ng kahit ano kay Mrs. Cunningham
bago siya mawala sa 'tin?
Bakit di natin gawin 'to? Maghiwa-hiwalay muna tayo, 'no?
'Yong mag-isa. Kausapin n'yo ang sarili n'yo.
Isipin n'yo 'yong gusto n'yong sabihin o isulat n'yo o kaya sabihin n'yo lang.
Gawin n'yo 'yong dapat gawin tapos…
Magsama-sama tayo ulit. Okay?
Okay 'yon. Sige.
Nell, pwede mo ba akong samahan?
Sige.
Ang galing ng ginawa mo kanina.
Hindi naman. Halata lang talaga na di pa nila kaya.
Hindi. I mean, tinanggal mo 'yong spotlight kay Queen V.
Hindi, di ko kinuha.
Oo. Two days ka pa lang dito,
ginagawa na ng lahat ang gusto mo.
Para siyang…
narcissist, 'no?
Parang? Di ba ginawa niyang funeral 'yong kasal n'yo?
Tama.
Oo nga.
Ano 'yon?
Ayaw mo ng compliment.
Sorry, alin ba do'n ang compliment?
-Funeral wedding? -'Yong ang galing mo!
Oh my God, ano… Sino'ng may gusto na kinocompliment siya?
Gusto ko 'yong mga compliment.
Subukan mo.
Ewan ko, parang
malas daw magpakasal habang may death ceremony, so…
-Buti na lang hindi ka mapamahiin. -Oo, buti na lang.
Buti di ko nararamdaman 'yong pakiramdam pagdating ko
na may masamang mangyayari.
Oo, pero di 'to maganda, di ba? 'Yong pagkamatay ni Victoria.
Hindi, iba 'to.
-Okay. -Hindi nawawala… 'yong pakiramdam.
Babantayan ko 'yong iba pang masamang mangyayari.
'Yan 'yong isa.
Ano?
Nag-aalala ako na baka ikaw 'yong evil bitch na galit sa 'kin
kasi ikakasal kami ng ex mo, pero hindi. So…
Okay. Di ka rin maayos magbigay ng compliment.
-Salamat. -You're welcome.
Ano bang gagawin natin dito?
Minsan mas madaling magsabi ng totoo
kung di ka titingin sa mata.
-Kaya kakausapin n'yo 'yan. -Kailangang tumahimik. May meeting sila.
Iikutan n'yo 'yan
at sabihin ang nararamdaman n'yo,
tapos makukuha nito ang pain n'yo
at grief, saka natin
ilalabas 'to pagkatapos.
Okay.
Sino'ng gusto mauna?
Ako na.
"Victoria."
"Nakakabilib kang babae."
"Isa ka sa Cunningham family,
at mag-iiwan ka ng puwang sa pamilyang 'to na di na dapat punan,
hindi lang dahil imposible 'yon, pero ito na ang katapusan ng era,
at dapat itong irespeto."
"Ang presensiya mo, lakas, at walang patid na tapang
ang bumuo sa 'min na dadalhin namin habambuhay."
Nirerespeto ko kayo lagi ni Dad
saka 'yong buhay n'yong dalawa at marriage n'yo
at kung gaano kayo ka-dedicated sa isa't isa.
At gusto kong sundan ang yapak n'yo dati pa,
at sana nagagawa ko 'yon
kasi pinoprotektahan n'yo ang isa't isa,
at itinuro mo sa 'kin ang halaga ng pag-unawa sa ibang tao
alam mo kung paano sila ilayo sa sakit.
Alam kong hindi tayo laging nagkakasundo.
Sana mahalin mo ako kahit may mali at pagkukulang ako.
Natuto akong mahalin ka, kahit may pagkukulang ka.
Mahal kita, Mom, at mami-miss kita.
'Yong two days na nasayang sa Santorini
dahil di ko inamin na nagkamali ako…
at di ako nakapunta sa 32nd birthday mo para sa walang kuwentang business trip.
Ano
sorry talaga.
Sisiguraduhin ko na makikilala ka ng mga magiging anak ko.
Sisiguraduhin ko na mananatiling buhay ang tradisyon ng pamilya.
Ako na'ng bahala sa Somerhouse.
Sisiguraduhin kong habambuhay kang mananatili sa puso namin
at sa puso ng mga nakakakilala sa 'yo.
Alam kong ngayon lang tayo nagkakilala, at
ikinalulungkot kong mawawala ka na.
Naging mabuting nanay ka kay Nicky, at, alam mo,
mukhang totoo 'yong sinabi mo
na may nakukuha ang mga anak sa nanay nila at vice versa.
Ito ang cake na binili ni Rachel para mag-sorry
sa pag-aakalang pamilya kami ng mga mamamatay-tao.
Napakamapagmahal ni Nicky dahil sa 'yo.
At napakasuwerte niya na meron siyang magulang
para ipakita sa kanya kung saan siya nanggaling
at paano magmahal at kung paano mahalin.
Bakit bukas 'tong pinto?
Masaya ako na may nakuha si Nicky sa 'yo
at lumaki siya sa unconditional love.
Di ko alam kung ano'ng feeling no'n.
Dito pinaparangalan ni Papa ang mga patay na hayop.
Nakakakita raw ang mga aso.
Nagsalin ng Subtitle: Vanessa Labrusca ay na hayop.