Tato.
Tato, obudź się.
Co jest? Idź do łóżka.
Muszę ci pokazać coś ważnego.
- Rano, dobrze, młody? - Chodź.
Ktoś porwał Rachel.
Co?
Mówiłeś, że pan Przepraszam nie istnieje, więc nic nie powiedziałem.
- Pokaż. - To był on, przysięgam.
Następnym razem mi mów.
Nie chciałem, żebyś przestał mi ufać.
Zawsze mi mów,
jeśli zobaczysz tu kogoś nieznajomego.
Nikogo nie powinno tu być.
To pan Przepraszam?
12:04 13 STYCZNIA 1997
O Boże! Jay!
Jay, przestań. Idź stąd.
Kazałaś mi nagrywać rzeczywistość. Intymne chwile.
Nie o to mi chodziło.
Ładnie wyglądasz, gdy sikasz.
Ładnie wyglądam, gdy sikam?
- A teraz? - Ej!
Jest 13 stycznia 1997 roku.
Jesteśmy na zadupiu stanu Nowy Jork
i dokumentujemy historyczny dzień,
w którym najpiękniejsza kobieta świata…
- Nie zbliżaj. - Wyjdzie za…
zwykłego głupiego trepa.
Jak mi się to udało, pytasz?
Widzisz, drogi widzu,
to twoja zasługa.
Zgadza się.
Zapłodniłem ją.
Wybacz, że twój tata jest zbokiem.
Nie mów tak małej Olivii.
Nie Olivii, tylko Rachel.
Cześć, Rachel.
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
Możemy rzucić monetą?
Olivia na drugie.
Musisz tu gdzieś mieć monetę.
Już ci mówiłam, że będzie Rachel.
- Przyśniło mi się to. - Jasne.
Bo mamusia jest szalona.
Mamusia oszaleje, jeśli zaraz czegoś nie zje.
Odnotowałem.
Chcesz jeszcze coś przekazać nienarodzonej?
Jasne.
Skarbie, zapamiętaj tylko te dwie rzeczy.
Nie ufaj mężczyznom z vanami.
Ej.
I…
Zawsze słuchaj matki.
ŁABĘDZI NUR
- No co? - Lody.
Właśnie.
Spójrz, jakie dziwne.
- Co? - „Ale tatusiu, ja chcę”.
Fuj.
Mają takie śpioszki?
- Dzień dobry. - Co państwu pięknym podać?
Poproszę… to się chyba nazywa KCKC.
Klasyczne Coldie Kokosowo-Czereśniowe?
- Tak. - Świetny wybór. Sam to wymyśliłem.
Serio?
Przepraszam, proszę przestać. Po co pan nagrywa?
Kręcimy tylko film dla naszego przyszłego dziecka.
- Tak. - Rozumiem.
Kogo mamusia ma w brzuszku?
Niech zgadnę. Małą księżniczkę.
Tak, to dziewczynka.
Dziewczynki umieją dać w kość.
Dużo osób zajeżdża na lody w środku zimy?
Nie wiem. Ja serwuję tylko mrożony krem.
Tu jest napisane.
TO NIE LODY, TO KREM
Wybacz, Larry, mój błąd.
To częsty błąd.
Co dla ciebie?
Wezmę klasyczne Coldie.
Już się robi.
- Jedźmy stąd. - Nie dostaliśmy lodów.
Ten gość jest pojebany i mnie przeraża. Jedźmy stąd.
Nic nam nie zrobi. Tu jesteśmy bezpieczni.
Zatruje nas.
Nie zatruje nas.
Skoro ma nas otruć, zjem obie porcje.
Nie ma mowy. Nie chcę zostać wdową.
- Co? - Nie chcę sama wychowywać dziecka.
Daj spokój.
Ali, poważnie?
Śmiertelnie poważnie.
No dobrze. Skoro chcesz jechać…
To przecież nic takiego.
- Boże! - Jezu!
Pięknie.
Oto nasz piękny, nowy domek!
Na najbliższe dwie noce.
- Witraże w oknach. - Są tam grzejniki?
Oby.
Miłość najlepiej smakuje na zimno.
- Podobno. - Wyłącz już.
Tak się mówi.
- Masz klucz? - Pocałuj kamerę.
Jeju.
Ale ładnie.
Patrz, młoda.
Proszę, proszę.
No nieźle, co my tu mamy?
Jest 19-calowy standardowy telewizor RCA.
Z wbudowanym magnetowidem. Klasa.
Fajna kolekcja.
Dalej jest fotel bujany i to, co najważniejsze.
Łoże małżeńskie.
Co ty na to, żeby je przetestować?
Hej. Co się dzieje?
Coś z bobasem?
Nie.
- Co? - Nie.
Mam wrażenie, że już tu byłam.
- Byłaś tu już? - Tak. Nie wiem.
Co się dzieje?
To miejsce mi się śniło.
Śniło?
Pokój, dokładnie taki jak ten.
Dobra.
Ale w tych snach była tu Rachel. I była dorosła.
I była piękna. Jay, jaka ona była piękna.
Dobrze.
I grała w tym śnie ta piosenka Paula Anki.
- Jesteś moim… - Przeznaczeniem.
Grała potwornie głośno.
I w tym śnie…
Wiem, że stanie się coś złego.
Czuję wszystko to, co ona.
- Jakbyśmy dalej były jednym ciałem. - Jasne.
I muszę ją uprzedzić.
Muszę jakoś ją ostrzec, ale…
Tak.
Nie mogę mówić. Jakbym tonęła.
To jest potworne.
Potem się obudziłam i słyszałam głos mojej mamy.
To tylko sen. Przestań.
- A co jeśli to prawda? - Alexandro, to nieprawda.
Twoja matka chciała cię nastraszyć.
Nie umrzesz dlatego, że bierzesz ślub.
To bzdura.
Naopowiadała ci bzdur. Nie cierpię jej za to.
Usiądź. Spokojnie.
Już dobrze. Wszystko dobrze.
Oddychaj.
Twoja mama była walnięta.
Chciała cię kontrolować.
Spójrz na mnie.
Nie daj jej się kontrolować.
Z małą wszystko będzie dobrze.
Tak jak z tobą.
Nic złego się nie…
Która to lekcja? Czwarta?
Tak?
Lekcja czwarta, maluchu.
Pamiętaj, by oddychać.
Jay.
Cześć, mała.
Cześć, Rachel.
Zawsze będę cię kochać.
Tak jest!
Dobra.
Może być.
- Jay. - Dzień dobry. Pan jest świadkiem?
Jestem Jay. To Alexandra.
Mógłbym pana poprosić o potrzymanie kamery?
Pójdę tam. Sprawdźmy, czy jestem w kadrze.
Jesteś pewna, że to ten jedyny?
I jak?
Małżeństwo to akt naturalny, a jednocześnie święty.
To zesłana ludziom z niebios możliwość,
aby dwie błogosławione dusze mogły zbliżyć się do Pana.
I do tych, którzy im świadkują.
Obiecuję dokładać wszelkich starań, by cię kochać.
W czasach dogłębnego bólu i nieposkromionej radości.
Obiecuję kochać cię za to, kim byłeś
i kim możesz zostać.
Obiecuję kochać cię za to, kim byłeś
i kim możesz zostać.
Gdy nasze dusze się zjednoczą…
Stanę się dokładnie taka jak ty.
Stanę się dokładnie…
Jay, czy bierzesz Alexandrę Harkin za żonę
w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego?
Tak.
A czy ty, Alexandro Harkin,
bierzesz Jaya Holmana za męża
w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego?
Tak.
- Zrobisz nastrój? - Dobrze.
Znajdę idealną piosenkę.
Zobaczmy.
Dobra.
Ta będzie świetna.
O to mi chodziło.
O Boże.
Doskonale. Jest pięknie.
Tak to sobie wyobrażałem.
Spójrz na to.
Oto obrączka.
A to piękna para młoda.
Odłóż to już. Zatańczmy.
Dobrze.
Nasz pierwszy taniec.
Zróbmy to na poważnie.
- Krew ci leci z nosa. - Co?
- Krew ci leci. - Nie, skarbie, to tobie.
Spokojnie. Przytrzymaj to.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Pokaż.
O rany, mocno leci. Poczekaj, wezmę chusteczkę.
Jezus Maria. Weź moją marynarkę. Boże.
To nie działa. Dzwonię po karetkę.
Pomóż mi.
Powiedz jej, że…
Nie odpływaj.
Alexandra.
Hej.
Alexandra!
Nie odpływaj.
Wytrzymaj, proszę.
Proszę, kochanie.
Ja pierdolę.
Przepraszam! O Boże.
Tak bardzo cię przepraszam.
Nie! Proszę.
Przepraszam.
- Tata tu jest. - Nie!
Daj mi chwilę, do cholery.
Oddychaj ze mną.
Czemu mi to pokazałeś?
Jezus Maria.
Nie.
Mówiłeś mi, że umarła w szpitalu.
To wszystko było kłamstwo.
Oddychaj ze mną.
Nie.
Chryste, nie będę tego robić.
Jezu, przestań. Jesteś popierdolony.
Jesteś nienormalny, przestań!
Tato, przestań. Nie muszę tego robić.
Posłuchaj.
Ona czuła, że zdarzy się coś złego.
Prawda, że ty tak nie masz?
Czujesz się doskonale.
Powiedz, że wszystko jest w porządalu.
Czułaś to, gdy tu jechałaś?
Przerażenie?
Strach?
Widziałaś, jak szła do ołtarza?
To ją dopadło, a teraz może dopaść ciebie.
Niby co?
Gdy dostałem zaproszenie, wiedziałem, że to się powtórzy.
Zaproszenie?
W zeszłym tygodniu.
Zaproszenie na mój ślub?
Tak.
Nie zapraszałam cię.
Przyszło pocztą. Odesłałem ci je z ostrzeżeniem.
I przyjechałem cię uratować.
Jeśli za niego wyjdziesz, umrzesz.
Tato.
Co to za bzdury?
To niemożliwe.
Nie wierzę, że mi to robisz.
Zrobiłem to…
to wszystko…
żeby cię chronić.
Nie pozwolę, żeby coś ci się stało
po tym wszystkim.
Ona chciała mi coś powiedzieć.
Co to było?
Chciała mnie ostrzec.
Ja chcę cię ostrzec.
Musisz odwołać ślub
i uciekać, zanim wszystko się powtórzy.
- Żyjesz. - Jules?
Jezu, co się dzieje?
Jules, hej.
- Co? - Rachel, uciekaj.
- Ten człowiek jest niebezpieczny. - To mój tata.
- Nie, kurwa, to pan Przepraszam. - Co?
To nie on. To mój tata.
- Kto to? - Co robisz?
- Uciekaj. Zaufaj mi. - Jules, spójrz na mnie.
- Jules. - Opuść tego gnata, głąbie.
Tato, przestań. Posłuchaj.
To jest mój tata.
Opuść broń. To nie jest pan Przepraszam, to mój tata.
Jules.
- Spójrz na mnie. - To ty.
To naprawdę ty.
- Jesteś tym dzieckiem. - Co?
Jules, wracaj tutaj! Natychmiast przeproś brata!
Uciekłem z domu.
Znalazłem ten domek. Byłem…
- Co ty gadasz? - Byłem tutaj.
Ale ona się ucieszy, prawda?
Przecież…
- Nic się nie stało. Wszystko gra. - Wszystko gra.
- Zrobisz nastrój? - Dobrze.
Znajdę idealną piosenkę.
Zobaczmy.
Ta będzie świetna.
O to mi chodziło.
O Boże.
Doskonale. Jest pięknie.
Tak to sobie wyobrażałem.
Wszystko widziałem.
Widziałem ją.
Powiedz jej, że to prawda.
Pomóż mi.
Jesteś pewna, że to ten jedyny?
Tak powiedziała?
Tak powiedziała.
Będzie dobrze.
Przepraszam!
Tak bardzo cię przepraszam.
Przepraszam.
Przepraszam!
Przepraszam.
A potem ją zabił. Zabiłeś ją.
Nie dam mu zabić ciebie.
- Nie zabiłem mojej żony. - Widziałem.
I nie zabiłbym mojej córki.
Widziałem!
Źle widziałeś! Kim ty jesteś?
Wszystko widziałem na własne oczy! Rachel, uciekaj stąd!
Idź do vana!
- Widziałem cię, kurwa. - Rachel?
ZAMKNIĘTE
Jesteś moim przeznaczeniem
- Hej! - Moim spełnionym snem
Całym moim życiem
Oto kim jesteś
Hej.
Byłeś na ślubie moich rodziców. Kim ty, kurwa, jesteś?
Rachel Harkin. Chodź, napij się ze mną.
Znasz moje imię?
Jesteś mi coś winna, prawda?
Usiądź.
Zastanów się, co mi jesteś winna.
Nic, nawet cię, kurwa, nie znam.
Siadaj!
Jesteś mi winna przeprosiny.
Ale już dobrze. Teraz jesteśmy kwita.
- Boże. - Zrób jej krwawą.
Dźgnąłeś mnie widelcem. On mnie, kurwa, dźgnął!
Ty go dźgnęłaś pierwsza.
Ja pierdolę.
Kiedyś byłem taki jak ty.
Opowiem ci tę historię moich praprapradziadków.
Będziesz go używać?
Dawno, dawno temu była sobie para narzeczonych,
bardzo zakochanych.
Ale zanim się pobrali,
pan młody zginął tragicznie w wypadku podczas polowania.
Panna młoda była zdruzgotana.
Rozpaczliwie wołała w mrok.
Błagała Śmierć, by zwróciła jej ukochanego.
Śmierć była chętna, żeby się zabawić.
Uwielbia negocjować.
Powiedziała, że przywróci życie jej narzeczonemu,
pod warunkiem że dziewczyna uwierzy,
że on naprawdę jest jej bratnią duszą.
Oczywiście…
układy ze Śmiercią nie są proste.
Rzuciła klątwę na ich dzieci, które miały dźwigać to samo brzemię.
Wszystkie dzieci zrodzone z ich przeklętego związku
musiały znaleźć swoją bratnią duszę i ją poślubić
albo oddać Śmierci, co jej się należy.
W końcu ta klątwa przeszła na mnie.
Pewnego dnia
poznałem moją ukochaną,
najdroższą Marianne.
W dniu, w którym mieliśmy się pobrać,
podszedł do mnie jakiś tajemniczy człowiek i powiedział:
„Musisz poślubić swoją bratnią duszę przed zmrokiem albo zginiesz”.
Wiesz, co zrobiłem?
Zostawiłem ją przed ołtarzem. Stchórzyłem.
Klątwa objęła moją ukochaną Marianne.
Po jakimś czasie poznała innego mężczyznę.
Nazywał się Thomas Harkin.
Twój pra-pra-pra-pra-pradziadek.
Marianne i Thomas mieli dzieci, one też miały dzieci,
a wszyscy ich potomkowie słyszeli to samo.
W dniu swojego ślubu musisz poślubić swoją bratnią duszę przed zmrokiem
albo zginiesz.
A teraz, Rachel Harkin,
to dotyczy ciebie.
Śmierć podąża za tobą.
Obróć się. Chciałaby się lepiej przyjrzeć.
Jeszcze nie.
Ma jeszcze dwa dni.
Usiądź.
Chciałbym znów być na twoim miejscu.
Nieśmiertelni, tacy jak ja, tęsknią za groźbami Śmierci.
Z nimi jest ciekawiej.
A i tak bolało, gdy mnie dźgnęłaś.
Nie.
To nie może być prawda.
Nie możesz być nieśmiertelny. To nie…
Widzisz, gdy nie poślubiłem mojej kochanej Marianne,
Śmierć ukarała mnie za to, że nie wywiązałem się z umowy.
Skazała mnie na to, bym świadkował
ślubom wszystkich potomków Marianne.
Twój ślub jest następny.
Ja mam tylko być jego świadkiem.
Lubię jednak dorzucić od siebie ostrzeżenie.
Jesteś pewna, że to ten jedyny?
Lubisz dorzucić ostrzeżenie, gdy jest już za późno.
- Dzięki. - Nie jest za późno.
Masz 48 godzin.
A jeśli ja nie wierzę w bratnie dusze?
To dobry moment, żeby zacząć.
Nieźle.
Mam coś dla ciebie.
OŚWIADCZENIE O BRAKU PRZESZKÓD DO ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA
To proste.
Wyjdź za mąż przed zmrokiem w dniu swojego ślubu.
Jeśli on jest twoją bratnią duszą, przeżyjesz.
A jeśli nie, zginiesz.
A jeśli nie wezmę ślubu…
ta pojebana klątwa przejdzie na Nicky’ego i jego rodzinę?
Zgadza się.
Każdy w jego rodzinie umrze, jeśli nie poślubi bratniej duszy.
Otóż to.
Mam przejebane.
Tak czy siak.
Albo wyjdę za niego i umrę,
albo nie wyjdę i rzucę klątwę na jego potomstwo.
Chyba że uwierzysz, że jest twoją bratnią duszą.
Wtedy przeżyjesz. Twój wybór.
Jezu.
To jest…
- To jakiś koszmar. - Nie.
To znacznie gorsze.
To prawda.
Rachel!
Tato.
Znasz go?
Spójrz na niego. Był świadkiem na twoim ślubie.
Pamiętasz?
Postarzał się choć trochę przez 30 lat?
Dość tego, idziemy.
Nie. Z mamą stało się coś innego, niż myślisz.
Porozmawiaj z nim,
zamknij rozdział
i wracaj do domu.
Nie puszczę cię.
Przydarzyło ci się coś strasznego i bardzo ci współczuję.
Wybrałeś fatalny sposób, żeby to przepracować.
Nie musisz mnie puszczać.
Nie należę do ciebie, rozumiesz?
Już mnie nie ma i nic z tym nie zrobisz.
Przepraszam.
Wracam do mojego życia.
ALE TATUSIU, JA CHCĘ!
O kurwa.
Tak.
Pojebane.
Wiem.
Ty też masz przejebane.
Ja?
Przez to, że tam byłeś i to wszystko widziałeś.
Nic dziwnego, że myślałeś, że jest potworem.
Wierzysz w tę całą klątwę?
Cześć, Rachel.
Zawsze będę cię kochać.
Tak.
Wierzę.
DWA DNI, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
Napisy: Zofia Sław DZĄ „TAK”