Dzięki za podwózkę i za wszystko.
Co zamierzasz z tym wszystkim zrobić?
Przykleję sobie uśmiech do twarzy na dzisiejszej kolacji,
a jutro przetrwam ślub
i będę żyć długo i szczęśliwie.
On jest mi pisany.
Tak?
Chyba coś wypierasz.
Jesteś co do tego przekonana?
Tak. Los nam sprzyja.
Od pierwszej chwili, gdy się poznaliśmy.
I wiele razy później. Tworzymy świetny związek, nic mi nie będzie.
Oszacuj, na ile procent.
Siedemdziesiąt pięć, 80?
Ty kazałaś nam mówić o uczuciach do kukły z badyli.m
Dziewięćdziesiąt dwa.
- Dobra. - Dobra.
Poleciałabyś samolotem, gdyby pilot powiedział:
„Witam państwa na pokładzie.
Mamy 92% szans na to, że dolecimy do celu”?
Zaufałabym intuicji. I Nicky też, jestem tego pewna.
Może po prostu podbij tę liczbę do setki, zanim staniesz przed ołtarzem.
Dobrze. Jasne, dzięki.
- Dobra. - Nie umrę.
Dobra.
- Dobranoc. - Już jest rano.
OŚWIADCZENIE O BRAKU PRZESZKÓD DO ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA
Gdzie byłeś?
Wierzysz w klątwy?
Śniło mi się, że byłaś tarantulą i byłaś na mnie zła.
A potem
znowu byłaś sobą
i byłaś naprawdę wściekła
i zostawiłaś mnie przy ołtarzu.
Nie zrobiłabym tego.
A zmienisz się w wielkiego pająka?
Postaram się nie.
Jesteś mi pisany.
Jesteś tym jedynym.
Ty dla mnie też.
Nie, mówię poważnie.
Pamiętasz, co twoja mama mówiła o twojej duszy?
Jest tak czysta i doskonała.
Nie dam jej skrzywdzić,
bo twoja dusza jest moja, a moja jest twoja.
Jesteśmy niesamowici. Jesteśmy najlepszą parą, jaką znamy.
- Co z tobą? - Zgadzasz się?
- Całkowicie. - To czemu tak…
Podoba mi się to. Po prostu…
- Jesteś taka… - Jaka?
- Romantyczna. - Szczera?
Jesteśmy bratnimi duszami.
Więc to nieważne.
Co jest nieważne?
WITAMY NA PRÓBNEJ KOLACJI CUNNINGHAM I HARKIN
NADAL DWA DNI, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
Tu jesteś.
Dzień dobry, kochana rodzino.
Serdecznie witamy wszystkich, którzy przybyli z bliska i z daleka…
O tak.
…na ślub naszego Nicky’ego i jego pięknej narzeczonej, Rachel.
- Brawo! - Nicky!
Chciałbym przy tej okazji opowiedzieć historię
o miłości, która was stworzyła.
Nie byłoby was tutaj, gdyby nie ja i ona.
Niektórzy przez całe życie będą się zastanawiać,
co sprawia, że ludzie są sobie pisani.
Ja jedno wiem na pewno.
Znalazłem moją bratnią duszę szczęśliwym przypadkiem.
Niektórzy nazwaliby to przeznaczeniem.
Byłem wtedy na stażu.
Skończyłem właśnie 30-godzinny dyżur, ale coś mnie tknęło,
żeby jeszcze nie wychodzić.
Czuję, że muszę wrócić i pożegnać się z moim kumplem, Beau,
który właśnie zaczynał dyżur na SOR-ze.
Nagle ktoś zaczął wściekle na mnie krzyczeć.
Odwracam się,
a tam najpiękniejsza kobieta, jaką w życiu widziałem.
I co takiego krzyczała ta piękność?
Krzyczała…
„Przyszyje go pan?”
Co za widok.
Ta piękna kobieta miała zakrwawioną ścierkę owiniętą wokół palca.
Mówi, że prawie go sobie odcięła i że czeka całą noc.
Wracamy na oddział, a ja się zastanawiam,
czy ten gość w ogóle tu pracuje.
Uznałam, że skoro ma identyfikator i fartuch,
musi przynajmniej być lekarzem.
Nie zajmuję się medycyną ratunkową,
ale miałem praktyki na SOR-ze,
więc usilnie próbuję sobie przypomnieć, co robić.
Biorę ją do gabinetu.
Zszywam jej palec, idzie zaskakująco dobrze.
Okropnie bolało.
Pomyślałam, że on nie ma pojęcia, co robi.
Ale zostałaś.
Byłeś uroczy, a ja krwawiłam.
Niedługo później
na ten sam palec nałożyłem obrączkę.
Nadal nie czuję czubka.
Nie mów im tego.
Nie szkodzi.
Poświęciłam go, ale za to zyskałam ciebie.
I oto jesteśmy.
Oto jesteście wy wszyscy!
Chciałbym, abyśmy dziś podzielili się swoją mądrością
z najmłodszymi wędrowcami na drodze do małżeństwa.
Zapraszam.
Wznieśmy toast za parę młodą, za los
i udawanie, że ma się na coś wpływ,
nawet jeśli się nie ma, w imię miłości.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Zdrówko.
- Bawcie się dobrze. - Uwielbiam tę historię.
Moja matka nam powiedziała, że przed ślubem warto
przeżyć wspólnie coś strasznego.
To pokazuje, jaka jest druga osoba.
To podstawa.
A jeśli nic się nie przydarzy?
Celowo szukaliście strasznych doświadczeń?
Nie musieliśmy. Matka Franka zmarła na naszych oczach.
Byłaś przy czyjejś śmierci?
W pewnym sensie.
Nicky też tam był?
Nie, nigdy nie byliśmy razem świadkami śmierci.
Macie jeszcze dwa dni.
- Przepraszam. - Rachie!
Tu jesteś.
Przepraszam. Poznałaś naszą kuzynkę Kiki?
Nafurała się Xanaxu. Kiki!
Tu jest.
Świetnie wyglądasz. Tak drapieżnie.
Dzięki.
Rachel jest psychiatrą.
- Nie, jestem… - Tak? Co ja mam?
- Jak to, co masz? - Potrzebuję drugiej opinii.
Nie musisz jej teraz diagnozować. Potem jej powiesz.
To mój mąż, Doug.
- Pierwsza miłość. - Ze studiów.
- Jak poznałaś Nicky’ego? - Dobra historia.
Prawie jak moich rodziców. Zrządzenie losu.
- Tak. - Opowiedz im.
Dobrze.
Kilka lat temu latałam po całym kraju na rozmowy na studia magisterskie.
Ostatnią rozmowę miałam na uniwersytecie w Austin.
Cały dzień miałam złe przeczucie.
Zmusiłam się, żeby pójść na rozmowę,
ale to przeczucie narastało i czułam się, jakby miało mnie udusić.
Gdy wracałam, na lotnisku było już obezwładniające.
Stoję w kolejce do bramki przed wejściem na pokład
i czuję to całą sobą.
To jest zła wróżba.
Jeśli wejdę do tego samolotu…
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
Skąd wiedziałaś?
Nie wiem, po prostu. Zaczęłam panikować.
Patrzyłam, jak ludzie wsiadają do samolotu
i byłam sparaliżowana.
W końcu zostałam tylko ja,
a kobieta przy bramce nadawała komunikat, patrząc prosto na mnie:
„Ostatni pasażerowie proszeni są na pokład”.
Ale nie byłaś ostatnia, prawda?
Nie.
Była jeszcze jedna osoba.
Ten koleś.
Bardzo przystojny.
Pomyślałam, że to bardzo przykre,
że taki piękny człowiek zginie w tym przeklętym samolocie.
Ostatnie wezwanie na pokład.
Nie ruszyłam się od 20 minut,
babka przy bramce była już wkurzona,
a przystojniak mnie zauważył,
podszedł do mnie i zapytał, czy wszystko w porządku.
Normalnie powiedziałabym, że tak, żeby go spławić,
ale coś w nim natychmiastowo wzbudziło moje zaufanie.
Odpowiedziałam, że wiem, że to zabrzmi jak brednie,
ale mam przeczucie, że stanie się coś złego.
Nie wiem czemu, ale nie wsiądę do tego samolotu.
A on spojrzał na mnie
i z tym swoim idealnym uśmieszkiem powiedział:
„Jebać to.
Pojedźmy autem”.
- Nie. - Tak.
Po prostu. „Jebać to, pojedźmy autem”.
Od razu, bez żadnych wątpliwości, zaufał moim przeczuciom.
- Magiczna historia. - To jeszcze nie koniec.
- Rachel… - Opowiedz im najlepszą część.
Nie bądź zgredem.
Opowiedz im.
Zamknęli bramkę,
ustaliliśmy, że jedziemy razem,
dziękuję mu, że to zaproponował,
a on na mnie spojrzał i powiedział:
„Chyba właśnie uratowałaś mi życie”.
- Płaczę. - Wiem.
Kiedy to było?
- Kiedy to było? - Trzy lata temu.
- A dokładnie? - Szaleństwo. W lutym.
Czy to ważne?
- Samolot się rozbił? - Kogo to obchodzi?
Rachel.
- Chcę ci kogoś przedstawić. - Dobrze.
- Przepraszam. - Miło was poznać.
Chodź.
Co jest?
- Wszystko gra? - Tak.
Nie będę cię nikomu przedstawiać.
- Nie? - Myślałam, że trzeba cię uratować.
Nie, świetnie się bawiłam.
- Naprawdę? To dobrze. - Tak.
- Chcesz o tym pogadać? - O czym?
- Ile masz procent? - O co ci chodzi?
Powiedziałaś mu?
Nie musi o tym wiedzieć, bo nic się nie stanie.
Jesteśmy bratnimi duszami.
Nasze dusze były połączone, rozdzieliły się i…
Jakie były szanse, że się poznamy?
I to w taki sposób.
Spośród wszystkich ludzi, jakich poznałam,
jeśli bratnie dusze istnieją,
to moją jest właśnie Nicky.
Dobra.
I dlatego, że go kocham.
Dobra.
Nie musisz mi wierzyć.
- A ty sobie wierzysz? - Tak.
- Tak? To dobrze. - Tak.
Mogłabym dostać jakiś znak,
który potwierdzi, że nie zginę przy ołtarzu,
ale tak.
Nie nadchodzi.
Zabawne.
- Chcesz drinka? - Tak.
Gdy dotarłam na lotnisko, to uczucie mnie obezwładniało.
Nie chciałam wsiadać do samolotu.
Wiedziałam, że zdarzy się…
Kobieta przy bramce wydaje ostatnie wezwanie na pokład,
a ja stoję jak sparaliżowana.
Nie ruszyłam się od 25 minut.
Szkoda, że ten przystojniak zginie
w tym przeklętym samolocie.
O rety.
Patrzymy na siebie z tą babką przy bramce,
ona jest wściekła, i wtedy zauważam jakiegoś kolesia.
„Jebać to, jedźmy autem”.
Przepraszam, już ci opowiadałam tę historię.
Chyba właśnie uratowałaś mi życie.
Chyba uratowałaś mi życie.
Niesamowite.
I to jest to zrządzenie losu?
Historia waszego spotkania dowodzi, że jesteście bratnimi duszami?
Tak. To było w obcym mieście.
Mieliśmy lecieć tym samym lotem.
Zrozumiał mój bezpodstawny lęk i przewiózł mnie przez pół kraju.
To bardzo romantyczne, jak z filmu.
Ale też trochę podejrzane, w końcu go nie znałaś.
- To nie jest podejrzane. - Byłoby, gdybyście się nie zeszli.
- A tak jest romantyczne. - Co Nicky robił w Austin?
Odwiedzał jakiegoś znajomego ze studiów.
- Którego? - Nieważne.
Coś tu nie gra.
Niby co?
Przestań się czepiać, to piękna historia.
- A wy jak się poznaliście? - Hej.
Cześć. O wilku mowa.
Ciocia Valerie bardzo chce cię poznać.
Ma dla nas ważną poradę małżeńską.
- Poradę? Dobra. - Tak.
- Miło was poznać. - Sorki.
Wzajemnie.
O rany. Widzisz tego kelnera za mną?
To ten, który mi przywalił na postoju.
Ten, który zostawił dziecko w aucie.
- Co? - Serio.
Chodziliśmy razem do podstawówki.
Okazało się, że jest całkiem miły.
Dobra, chodź.
Serio?
To działa za każdym razem.
Gdy się kłócicie, oboje jesteście sfrustrowani
i dochodzicie do ściany.
To działa jak złoto, bo ujawnia prawdę.
Nie ma gdzie się ukryć. Po prostu.
Uwaga.
Pięć minut nieprzerwanego kontaktu wzrokowego.
Tak, to brzmi…
- Skutecznie. - To miałem na myśli.
- Sprawdźcie. - Teraz?
- W środku imprezy? - Tak. Pięć minut.
Nie gadajcie, nie odwracajcie wzroku.
Zmierzę wam czas. Gotowi?
Trzy, dwa, jeden, start.
Co robiłeś w Austin, gdy się poznaliśmy?
Byłem u mojego współlokatora ze studiów.
Chrisa, poznałaś go. Ma mnóstwo alergii.
Przeszkadzacie sobie gadaniem.
- Tylko spojrzenie. - Dobrze.
Nie patrz na mnie.
- Dobrze. - Od nowa.
Zaczynam. Trzy, dwa, jeden.
Start.
Co się stało?
- Zatańczmy. - Chcesz tańczyć?
- Tak. - Dopiero dwie minuty.
- Nie umiem do tego tańczyć. - Nauczmy się porządnie.
- Nigdy nie tańczymy porządnie. - Rób to, co oni.
Nieważne, co mówią inni.
Liczy się seks.
Trzeba podtrzymywać płomień.
Róbcie, cokolwiek będzie trzeba. Dosłownie.
Dodajcie kogoś.
Albo odejmijcie.
Żyjemy w czasach podziałów.
Dobrze jest pamiętać o tym, co najważniejsze.
- O miłości. - Nie przerywaj.
- Przepraszam. - O co pytaliście?
Zdradzałeś nam sekret udanego małżeństwa.
Wolność jest przeciwieństwem miłości.
Można to zinterpretować jako…
Chcecie żyć długo i szczęśliwie.
Nikt nie myśli o słowie na R.
Romans to jedno, a niewiedza to drugie.
To nie takie proste.
Ależ oczywiście, że tak.
Gdyby żył, dziadek byłby z ciebie dumny.
O rety.
No jasne.
Mam nadzieję.
Kiedy nam opowiecie tę słynną historię?
- O tym, jak się poznaliście. - No tak.
Kilka lat temu latałam po całym kraju i…
Co robisz?
- Szukam na Instagramie. - Kogo?
Szukam Nicky – dziewczyny. Ona chyba była z Austin.
Kogo?
Nicky – dziewczyny.
Tej laski, z którą Nicky się spotykał po Molly, a przed Rachel.
Po co?
Coś mi nie gra. Pamiętasz, jak miała na nazwisko?
- Pamiętasz? - Chodź ze mną.
- Nie. - Tak.
Nie. Hej.
Czemu tak się uczepiłeś tej historii?
Bo nad Rachel ciąży klątwa.
Co to ma do rzeczy?
Ona myśli, że ta głupia historia dowodzi,
że są sobie pisani, i że to jej uratuje życie.
Czuję, że tam jest coś więcej i muszę to udowodnić.
- Po co? - Żeby nie umarła.
Żeby nie umarła tak jak jej matka.
Czemu tak ci na tym zależy?
Bo jej matka, umierając, prosiła mnie, żebym ją przed tym ustrzegł.
Muszę spróbować.
To nie jest twoje zadanie.
Ale ja tam byłem.
- Nie powinno cię tam być. - Ale byłem.
Może byłem tam nie bez powodu.
To wszystko zaczyna się spinać.
To nie bajka o potworze, a najprawdziwszy, pierdolony horror.
To, co tam zobaczyłem,
mnie rozjebało.
Chciałaś, żebym coś z tym zrobił.
Teraz mogę coś zrobić.
Właśnie to.
Możesz w to nie wierzyć,
ale widziałem to na własne oczy.
Nicky chyba miała na nazwisko Stewart.
Tylko nie zepsuj imprezy tym obalaniem romantycznego mitu.
Zostałam tylko ja.
Babka przy bramce patrzy na mnie i nadaje komunikat:
„Ostatni pasażerowie proszeni na pokład”.
Zapomniałaś o przystojniaku.
- Jasne. - Dziękuję.
Przepraszam, zostałam tylko ja i ten przystojniak.
Wzywają mnie do bramki i w kółko wywołują moje nazwisko.
- Przystojniak podszedł do mnie i… - A czemu jego nie wywoływali?
Byliście ostatnim dwojgiem pasażerów,
ale wywoływali tylko ciebie.
Olej go. Podszedł i co powiedział?
Nie myślałaś o tym?
Nigdy się nad tym nie zastanawiałam.
Teraz możemy go zapytać.
O co?
- O co ci chodzi? - Jules, daj spokój.
Chcę tylko zrozumieć,
czemu ciebie też nie wywoływali.
To dziwne. Nie wiem.
To nie ma sensu.
- Chodźmy się napić. - Czekaj. Ja mam co pić.
Też chcę wiedzieć.
Nicky.
Poznaliście się 15 lutego, prawda?
- Tak. - Stary.
- Przestań. - Boże.
Daj mu powiedzieć.
Zdziwiłem się, bo myślałem, że poznaliście się w marcu.
Rachel mówi, że w lutym, więc tym bardziej się zdziwiłem,
bo myślałem, że w lutym 2023 spotykałeś się jeszcze z Nicky.
Wszedłem na jej Instagram
i znalazłem twoje zdjęcie z walentynek 2023.
Musiałeś być wtedy z Nicky,
bo miałeś z nią przyjść na nasz ślub,
który był 15 lutego.
Ale nie przyszedłeś, a ślub nie był w… Dokąd leciałaś?
Do Chicago.
A nasz ślub nie był w Chicago, tylko w Kalifornii.
Wydaje mi się, że tak naprawdę
byłeś w Austin ze swoją dziewczyną Nicky
i rzuciła cię w walentynki albo dzień po.
Wystarczy.
Tuż przed tym, jak mieliście przyjść na nasz ślub,
dlatego nie przyleciałeś.
Może wstydziłeś się przylecieć bez niej.
Nie wiem.
Ale pewnie siedziałeś na lotnisku cały dzień
i snułeś się w poszukiwaniu zbawienia,
bo nie jesteś w stanie pobyć sam przez dwie minuty,
aż znalazłeś ją, swoje koło ratunkowe.
Myślałem, że nie przyleciałeś, bo miałeś grypę żołądkową,
i że poznaliście się miesiąc później.
A ty okłamałeś nas oboje.
Dlatego go nie wywoływali.
To nie był jego lot.
Twoja bratnia dusza kłamie.
Ile teraz masz pewności?
Z 15%?
To ma być przeznaczenie?
A jak my się poznaliśmy?
- Przy twoich narodzinach. - Zamknij się już.
Nicky, może przedstawisz Rachel wujkowi Lee?
To dopiero jest zrządzenie losu.
- Dzięki. - Chyba uratowałem ci życie.
Nicky!
Zamknij mordę, Jules!
- Przepraszam. - Co ty odjebałeś?
Przepraszam, że cię okłamałem.
Okłamałeś mnie wielokrotnie.
Przepraszam, nie powinienem był.
Okłamałeś mnie jeszcze dzisiaj.
Pytałam, co robiłeś w Austin.
Powiedziałeś, że byłeś u kumpla.
Wiem, ale z nim też się wtedy widziałem.
Rachel, czy to takie ważne, że nie miałem lecieć tym samolotem?
Przeżyliśmy piękną podróż. Poznaliśmy się.
Gdyby nie to, teraz by nas tu nie było.
Co to zmienia, że to nie był mój lot?
To zmienia wszystko!
Wierzyłam, że poznałam kogoś, kto czuje to samo co ja.
Ale nie!
Ty byłeś po prostu smutny i porzucony,
zobaczyłeś przerażoną laskę i pomyślałeś: „Przygoda!”.
Nie będę twoją jebaną przygodą.
Rachel, proszę. Bierzemy ślub.
Nie ma znaczenia, w jaki sposób się poznaliśmy.
Zaprosiłeś na ślub mojego tatę?
Nie kłam.
- Nie odpowiedział. - Dlaczego?
On nie przyjdzie.
- Czemu to zrobiłeś? - Przepraszam.
Od razu tego pożałowałem. Nie zaprosiłaś nikogo.
Rodzice ciągle mnie o to wypytywali i…
Bałem się, że w przyszłości będziesz żałowała, że go tu nie było.
Mojego pierdolniętego ojca, z którym nie rozmawiałam od 11 lat?
To był wielki błąd. Wiem o tym i przepraszam.
Rachel, ja tylko chcę być z tobą.
Przepraszam, że zjebałem tyle rzeczy.
Naprawdę rozstałeś się z kimś w dniu, gdy się poznaliśmy?
Czyli jestem jakąś…
zapchajdziurą.
- Nie jesteś. - Zwykłą zapchajdziurą.
Rachel, bierzemy ślub.
Nie jesteś zapchajdziurą.
Weźmiemy ten ślub,
prawda?
Chyba nie chcesz unieważnić wszystkiego, co spotkało nas później?
Całej naszej miłości i zaufania.
Dlatego, że nie czułem, że samolot się rozbije?
Nie powinnam była cię ratować.
Nic nie uratowałaś, bo samolot się nie rozbił.
Hej.
Wybaczcie, że przeszkadzam, ale podano kolację przy świecach.
Romantycznie.
Może to wam trochę poprawi nastrój.
Rozchmurzcie się. Rachel, jesteś w tiszercie.
- Tak nie można. - Jebie mnie to.
Jezu, jaka ona jest okropna!
Wygląda biednie.
- Nie możesz tak mówić. - Czemu nie?
Dziękuję.
Przepraszam.
Chciałam was bardzo przeprosić
w imieniu własnym i mojego narzeczonego
za to, co dzisiaj zaszło.
Cieszymy się, że przyjechaliście
i nie chcieliśmy robić scen, ale przynajmniej coś się działo.
Opowiem szybko pewną historię, trochę inną.
W niedzielę umrę.
To nie żart.
Naprawdę.
Nad moją rodziną od pokoleń ciąży jakaś pojebana klątwa,
która głosi, że zginę, o ile nie poślubię mojej bratniej duszy.
A jeśli odwołam ślub, klątwa przejdzie na jej rodzinę,
czyli na was wszystkich.
Wybacz, Jules.
Tego ci chyba nie powiedziałam.
Postawcie się na moim miejscu. Wyszlibyście za niego?
- Co ona robi? - Serio?
Upiła się. Przerwać jej?
Nie martw się, nie zrobię ci tego.
- Wystarczy. - Tak było z moją matką.
Wyszła za mąż i umarła, tu niedaleko, po drugiej stronie lasu.
Okazało się, że się tu urodziłam.
Niesamowite, bo najwyraźniej tutaj też umrę.
Miałaś rację, Portia, to zrządzenie losu.
Pozwólcie, że powtórzę toast doktora Cunninghama.
Za los.
Teraz samolot się rozbił.
Jedzcie dalej.
Napisy: Zofia Sław ozbił.