Bıraktığın için sağ ol. Her şey için.
E, şimdi ne bok yiyeceksin?
Bu akşamki provada gülücükler saçacağım, yarın düğünü kazasız belasız atlatacağım
ve sonsuza dek mutlu mesut yaşayacağım çünkü o benim ruh eşim.
Öyle mi? Bence inkâr aşamasındasın.
Ruh eşin olduğundan %100 emin misin?
Evet. Kader bizden yana.
Tanışma şeklimiz falan, resmen kader.
Başka şeyler de var. İlişkimiz harika. Bana bir şey olmaz.
Bana bir yüzde ver.
75 mi, 80 mi?
Herkesi o ürpertici bebeğin etrafına dizip duygularımızı anlattıran sendin.
Yüzde 92.
-Tamam. -Tamam.
Yani bindiğin uçağın pilotu "Hanımlar beyler, uçağımıza hoş geldiniz.
Gideceğimiz yere varma ihtimalimiz %92" demiş olsa sorun etmez miydin?
İçgüdülerime güvenirdim. Nicky de öyle yapardı. Adım gibi eminim.
Ne bileyim, nikâh kıyılmadan önce o sayı %100 olsa…
-Tamam. -Daha iyi olur.
Evet. Harika. Sağ ol. Tamam.
-Tamam. -Ölmeyeceğim, merak etme.
Pekâlâ.
-İyi geceler. -Sabah oldu.
NEW YORK EYALETİ EVLİLİK BAŞVURUSU
Neredeydin?
Lanetlere inanır mısın?
Rüyamda senin tarantula olduğunu ve bana kızdığını gördüm.
Sonra
yine eski hâline döndün, sonra bana çok fena kızdın,
sonra da düğünü bırakıp gittin.
Asla öyle bir şey yapmam.
Peki dev bir örümceğe dönüşecek misin?
Dönüşmemek için elimden geleni yaparım.
Benim için bir tek sen varsın.
Aradığım kişi sensin.
-Tabii ki. Ben de seni öyle görüyorum. -Hayır, ciddiyim.
Annenin sen ve ruhun hakkında söyledikleri…
Çok saf ve kusursuz bir ruhun var.
Hiçbir şeyin zarar vermesine izin vermem çünkü ruhun benim, benimki de senin.
İyiyiz. Hatta muhteşemiz. Tanıdığımız en iyi çiftiz.
-Sana ne oldu böyle? -Değil mi?
-Kesinlikle. -O zaman neden böyle…
Yok, hoşuma gitti. Sadece…
-Çok şey davranıyorsun… -Ne?
-Dürüst mü? -Romantik.
Biz ruh eşiyiz.
O yüzden önemi yok.
Neyin önemi yok?
CUNNINGHAM - HARKIN PROVA YEMEĞİNE HOŞ GELDİNİZ
"EVET"E HÂLÂ İKİ GÜN KALA
-Çok güzelsin! -Hepiniz çok güzelsiniz.
Tünaydın sevgili ailemiz.
Uzaktan yakından gelen herkese hoş geldiniz diyoruz.
Evet.
Oğlumuz Nicky ve dünyalar güzeli gelinimiz Rachel için buradayız.
-Yaşasın! -Nicky!
Fırsattan istifade size bir hikâye anlatayım.
Sizi var eden aşkın hikâyesi.
Çünkü ikiniz de burada olmanızı ona ve bana borçlusunuz.
Bazıları tüm hayatlarını kendilerine şu soruyu sorarak geçirir,
"İki insanı ruh eşi yapan nedir?"
Kesin olarak bildiğim bir şey var.
Ben ruh eşimi tamamen şans eseri buldum. Bazıları buna kader bile diyebilir.
O zamanlar asistandım.
30 saatlik nöbeti yeni bitirmiştim
ama içimden bir his henüz gitmemem gerektiğini söyledi.
İçimden bir his, Acil'de nöbete başlayan arkadaşım Beau'ya uğrayıp
hoşça kal demem gerektiğini söyledi.
Bana bağıran öfkeli bir ses duydum.
Arkamı döndüm.
Hayatımda gördüğüm en muhteşem kadın karşımda durmuş, bana bakıyordu.
Peki bu muhteşem kadın ne diyordu?
Diyordu ki…
"Şunu dikebilir misin?"
Düşünün, dünyalar güzeli bir kadın kanlı parmakla karşımda duruyor.
Parmağını kesmiş, kopmak üzereymiş. Akşamdan beri bekliyormuş.
Acil'e dönüyoruz ama aklıma takılıyor. "Bu adam gerçekten burada mı çalışıyor?"
Hastane kartı var, önlüğü var deyip kendimi ikna ediyorum.
En azından doktordur diyorum.
Doktordum ama acil doktoru değildim.
Gerçi acil tıp rotasyonu yapmıştım,
o yüzden ne yapmam gerektiğini hatırlamaya çalıştım.
Muayene odasına götürüp parmağını yapıştırmaya başladım.
-İyi gidiyordu. -O kadar acımıştı ki.
"Bu adam ne halt ettiğini bilmiyor" diye düşünmeye başladım.
-Ama yine de gitmedin. -Çok tatlıydın, elim de kanıyordu.
Kısa bir süre sonra aynı parmağa bu sefer yüzük taktım.
-Ucunda hâlâ his yok ama. -Söylemesene!
Sorun değil.
Karşılığında seni kazandım, bugün olsa yine yaparım.
Evet. Sonuçta buradayız.
Hepiniz buradasınız!
Bu akşam, kutsal evlilik yoluna yeni çıkan gençlerimizle
tecrübelerinizi paylaşmanızı istiyorum.
Kadeh kaldıralım.
Bu mutlu çifte, kadere
ve aşk uğruna, yapamadığımız şeyleri yapabiliyormuş gibi davranmaya.
-Şerefe. -Şerefe.
Şerefe.
-Partinin tadını çıkaralım. -Bu hikâyeye bayılıyorum.
Annem "Evlenmeye karar vermeden önce birlikte travma geçirmek en iyisi" derdi.
-Diğer kişiyi ancak öyle tanıyabilirsin. -Olmazsa olmaz.
Peki ya travmatik bir şey olmazsa?
Yoksa bilerek birlikte travma mı yaşadınız?
Hayır, gerek kalmadı. Frank'in annesi gözümüzün önünde öldü.
Sen hiç ölüme şahit oldun mu?
-Sayılır. -Peki Nicky ile birlikteyken?
Hayır, birlikteyken hiç ölüme şahit olmadık.
Daha iki gününüz var.
-İzninizle. -Rachie!
Buradaymışsın.
Pardon. Kuzenimiz Kiki ile tanıştın mı?
Çok fazla Xanax kullanıyor. Kiki!
İşte burada!
-Tarzına bayıldım. Çok sıra dışı. -Öyle mi? Teşekkürler.
Rachel psikiyatrist.
-Hayır, ben… -Öyle mi? Benim neyim var?
-Pardon, neyim var derken? -İkinci bir görüş istiyorum.
Hemen teşhis koyman şart değil. Daha sonra özel söylersin.
-Bu kocam Doug. Çocukluk aşkım. -Columbia'dan.
-Selam. -Siz nasıl tanıştınız?
Çok güzel bir hikâye.
Neredeyse annemlerinki kadar iyi. Kozmik kader gibi.
-Şey… Peki. -Anlatsana hikâyeyi.
Tamam.
Birkaç yıl önce lisansüstü program mülakatları için
tüm ülkeyi geziyordum.
Son mülakatım Austin'deki Teksas Üniversitesi'ndeydi.
Bütün gün içimde berbat bir his vardı, yine de kendimi zorlayıp yola çıktım.
Ama o his gitgide güçleniyordu, boğulacak gibi olmuştum.
Neyse, havaalanına vardığımda tamamen dayanılmaz bir hâl almıştı.
Kapıdaydım, uçağa binmek için sırada bekliyordum, birden dank etti.
Kötü hissin nedeni buydu.
Uçağa binersem çok kötü bir şey…
Nasıl anladın?
Bilmiyorum. İçime doğdu işte. Sonra gerçekten paniklemeye başladım.
İnsanların uçağa binişini izliyorum,
âdeta felç olmuş durumdayım.
Sonunda bir tek ben kaldım, kapıdaki görevli doğrudan bana bakarak
"Son çağrı, tüm biletli yolcular…" diye anons yapmaya başladı.
Ama son yolcu sen değildin, değil mi?
Doğru.
Bir kişi daha vardı.
Erkekti. Yakışıklı bir erkekti.
"Ha siktir" dedim.
"Bu yakışıklı da bu lanetli uçakta herkesle beraber can verecek."
Son çağrı yapılmıştı. 20 dakikadır yerimden kıpırdamamıştım.
Kapıdaki görevli acayip sinirlenmişti.
Yakışıklı beni fark etti,
dikildiğim yere gelip "İyi misin?" dedi.
Normalde "İyiyim" deyip başımdan savarım.
Ama çocuğun bir şekilde güven telkin eden bir hâli vardı.
Yüzüne bakıp şöyle dedim, "Kulağa çılgınca gelecek, biliyorum
ama içimde bir his var, kötü bir şeyler olacak.
Açıklayamıyorum ama o uçağa binmeyeceğim."
O da bana baktı ve kocaman gülümseyerek şöyle dedi,
"Siktir et o zaman. Arabayla gidelim."
-İnanmam. -Evet.
-"Siktir et. Hadi arabayla gidelim" dedi.
Hiç düşünmeden, soru sormadan sadece hislerime güvendi.
-Vay be. Sihir gibi. -Devamı daha güzel.
-Rachel… -Tanrı aşkına. Güzel kısmını anlatsana.
Yapma şöyle Jules.
Cümleyi söylesene.
Kapı kapandı, artık yol arkadaşı olacaktık.
Bunu yaptığı için teşekkür ettim falan.
O ise bana baktı ve dedi ki,
"Sanırım hayatımı kurtardın."
-Ağlayacağım. -Evet.
Ne zamandı?
-Ne zaman olmuştu? -Üç yıl önce.
-Tam olarak ne zaman? -İnanılmaz. Şubat.
Ne önemi var ki?
-Uçak düştü mü? -Kimin umurunda Doug?
Rachel.
-Seni tanıştırmak istediğim biri var. -Tamam.
-Pardon. -Peki. Memnun oldum.
Şuradan.
Sen…
-İyi misin? -Evet.
Kimseyle tanıştırmayacağım.
-Öyle mi? -Kurtarılmaya ihtiyacın var gibiydi.
Hayır. Aslında gayet formumdaydım.
-Formunda mı? Öyle mi? Peki. -Evet.
-Konuşmak ister misin? -Neyi?
-Şimdi yüzde kaç? -Ne diyorsun? Anlamıyorum.
Nicky biliyor mu?
Sorun olmayacak, o yüzden bilmesine gerek yok.
Çünkü ruh eşi olmak kaderdir.
Ruhlarımız birbirine bağlıyken sonra ayrılmışlar.
Tanışma şeklimiz… Böyle bir tesadüf olamaz.
Düşünsene!
O kadar insanla tanıştım, o kadar ortamda bulundum…
Ruh eşi diye bir şey varsa Nicky benim ruh eşim, hiç şüphem yok.
Peki.
Bir de onu sevdiğim için tabii.
Tamam.
Bana inanman gerekmiyor.
-Sen inanıyor musun? -Evet.
-İnanıyorsun. Tamam. -İnanıyorum.
Ruh eşi olup düğünde ölmemek için evrenin boktan bir işaretine bile razıyım
ama inanıyorum.
O işaret gelmeyecek.
Komikti.
-Bir şeyler içelim mi? -Evet.
Havaalanına vardığımda o his iyice güçlenmişti.
Bir türlü uçağa binemiyordum.
Çok kötü bir şey olacağını…
Kapı görevlisi "Son çağrı, tüm biletli yolcular" diyor,
bense âdeta felç olmuşum.
20-25 dakikadır yerimden kıpırdamamışım.
Bu yakışıklı da uçaktaki herkesle beraber can verecekti, çok üzücüydü.
Vay be.
Kapı görevlisine bakıyorum, o da bana bakıyor.
Kadının tepesi atmış. O anda yakışıklıyı fark ediyorum…
"Siktir et. Arabayla gidelim."
Pardon, sana zaten anlatmıştım, tekrar oldu.
"Sanırım hayatımı kurtardın."
Vay canına, inanılmaz.
Yani kader dediğin bu mu?
Nicky'ye ruh eşim demenin sebebi bu şekilde tanışmış olmanız mı?
Evet, ikimiz de o şehirde yaşamıyorduk.
Ama aynı uçağa denk geliyoruz,
benim mantıksız korkumu anlayıp onca yolu arabayla gitmeyi kabul ediyor.
Gerçekten çok romantik. Resmen film karesi gibi.
Ama biraz da ürkütücü. Sonuçta yabancı biriydi, değil mi?
-Hayatım. Hiç de ürkütücü değil. -Evlenmeseniz ürkütücü olurdu.
-Ama evleniyorlar, o yüzden romantik. -Nicky neden Austin'deymiş?
Sanırım bir üniversite arkadaşını ziyarete gitmiş.
-Ne arkadaşı? -Ne fark eder?
Bir terslik var.
Neymiş o terslik?
Hikâyede açık aramayı bırak. Güzel bir hikâye.
-Sizinki nasıldı? -Selam.
-Selam. Lafının üstüne geldi.
Valerie teyzem seninle tanışmayı çok istiyor.
Evlilikle ilgili çok önemli tavsiyeler verecekmiş.
-Evlilikle mi ilgili? -Evet.
-Memnun oldum. -Gidelim.
Görüşürüz. Memnun oldum.
Tanrım. Arkamdaki garsonu görüyor musun? Dinlenme tesisinde bana vuran adam oydu.
-Ne? -Bebeğini arabada unutmuştu ya hani.
-Ne? -Evet.
Meğer ilkokul arkadaşımmış. Aslında iyi adam.
Tamam, gel.
Ciddi misin?
Hiç sekmez, her seferinde işe yarar.
Diyelim tartışmaya başladınız, ikiniz de geriliyorsunuz,
bir noktada tıkanıyorsunuz.
Bu yöntem sorunu hemen çözer çünkü gerçeği dile getirir.
Kaçacak yer bırakmaz. Çok basit. Olay şu.
Beş dakika boyunca kesintisiz göz teması kurmak.
Tamam. Evet, şey gibi…
-Etkili. -Ben de öyle diyecektim.
-Hadi. Deneyin. -Şimdi mi?
-Partinin ortasında mı? -Tabii. Beş dakika.
Göz teması. Konuşmak yok. Gözleri kaçırmak yok.
Ben süre tutacağım. Hazır mısınız?
Üç, iki, bir, başla.
Tanıştığımızda Austin'de kimi ziyaret ediyordun?
Üniversiteden oda arkadaşım Chris'i.
Tanışmıştınız. Hani her şeye alerjisi olan.
Konuşarak mahvediyorsunuz.
-Konuşmak yok. Göz teması. -Tamam.
-Bana bakma. -Tamam.
Baştan başlıyoruz.
Başlatıyorum. Üç, iki, bir. Başla.
Ne? Ne oldu?
Dans edelim. Evet.
-Dans mı? -Evet.
-Daha iki dakika olmuştu. -Bu dansı bilmiyorum ki.
Düzgünce dans etmeyi öğreniriz işte.
-Biz düzgün dans etmeyiz ki. -Onları örnek al.
Kim ne derse desin olay sekste bitiyor.
Kıvılcımı canlı tutmak lazım.
Ne gerekirse yapın. Ciddiyim, ne gerekirse.
Yeni vücutlar ekleyin. Gerektiğinde çıkarın.
Toplum çok kutuplaştı. Asıl önemli olanın ne olduğunu unutuyoruz.
-Aşk. -Hayatım, sözümü kesme.
-Özür dilerim. -Pardon, soru neydi?
Mutlu evliliğin sırrını anlatıyordun.
-…romantizm, özgürlüğün ta kendisi. -Mantıklı bir şey olarak da görülebilir…
Sonsuza dek mutlu yaşamak falan. Kimse boşanmayı düşünmek istemiyor.
-Ama romantizm ayrı, cehalet ayrı. -O kadar siyah-beyaz değil hayatım.
Tabii ki öyle. Her şey öyle.
Öbür dünyadaki dedeni gururlandırıyor musun?
-Yani… -Evet.
Evet, umarım öyledir.
Şu meşhur hikâyeyi bize ne zaman anlatacaksın?
-Nicky ile tanışma hikâyenizi. -Ha, evet.
Şey, birkaç yıl önce uçakla tüm ülkeyi geziyordum…
Ne yapıyorsun?
-Instagram'da birini arıyorum. -Kimi?
Kız Nicky'yi bulmaya çalışıyorum. Austin'liydi, eminim.
Kim?
Kız Nicky vardı ya.
Nicky'nin Molly denen kızdan sonra, Rachel'dan önce çıktığı kız.
Neden?
Çünkü bir terslik var. Soyadı neydi? Hatırlıyor musun?
-Hatırlıyor musun? -Gel.
-Hayır. -Evet.
Hayır. Hey.
-O hikâyeye neden bu kadar kafayı taktın? -Rachel bildiğin lanetli de ondan.
Bununla ne alakası var?
Bu saçma romantik hikâye yüzünden
ruh eşi olduklarını ve hayatta kalacağını sanıyor.
Ama bence işin içinde başka bir iş var. Kanıtlamam lazım.
-Neden? -Ölmesin diye.
Annesi gibi ölmesin diye.
Sen niye dert ediyorsun ki?
Çünkü annesi son nefesinde bana "Aynı şeyi kızım yaşamasın" dedi,
ben de denemek zorundayım.
-Öyle bir yükümlülüğün yok. -Ama oradaydım.
-Olmaman gerekirdi. -Ama oradaydım işte.
Belki de orada olmamın bir sebebi vardı.
Şimdi taşlar yerine oturuyor.
Uydurma bir canavar hikâyesi değil bu. Gerçek hayatta yaşanan bir korku filmi.
O zamanlar gördüğüm şey beni mahvetti.
O konuda bir şeyler yapmamı istemiştin. Şimdi yapabilirim işte.
Bunu yapabilirim.
Senin inanmaman sorun değil.
Ama ben kendi gözlerimle gördüm.
Kız Nicky'nin soyadı Stewart'tı sanırım.
Romantizm düşmanlığınla partiyi mahvetme, yeter.
Bir tek ben kaldım.
Kapı görevlisi doğrudan bana bakarak
"Son çağrı, tüm biletli yolcular" anonsu geçti…
Yakışıklıyı unuttun.
-Sahi. -Teşekkürler.
Evet, pardon. Sadece ben ve yakışıklı kalmıştık.
Kapı görevlisi durmadan benim adımı anons edip duruyordu.
-Sonra yakışıklı yanıma geldi… -Onun adını neden anons etmiyordu?
Son iki yolcu olduğunuzu söyleyip duruyorsun
ama sadece senin adın anons edilmiş.
Boş ver onu. Devam et. Yanına gelip ne dedi?
-Şey… -Hiç merak etmedin mi?
Hayır Jules. Hiç aklıma bile gelmedi.
Kendisi burada. Şimdi sorabiliriz.
Ne…
-Ne yapıyorsun? -Jules, acelesi var mı?
Sadece anlamaya çalışıyorum. Senin adın neden anons edilmemiş?
-Garip bir şey. Bilmiyorum. -Ama hiç mantıklı değil.
-Bir şeyler içelim. -Dur.
Benim içkim var. Hey.
Ne? Merak ettim.
Nicky.
Tamam. 15 Şubat'ta tanışmıştınız, değil mi?
-Evet. -Dostum.
-Tanrım. -Kes şunu. Bırak bitirsin.
Kafam karıştı çünkü martta tanıştığınızı sanıyordum.
Sonra Rachel şubat deyince kafam daha da karıştı
çünkü Şubat 2023'te kız Nicky ile çıktığını sanıyordum.
Kızın Instagram'ına baktım.
Evet, o yıl Sevgililer Günü'nde seni paylaşmış.
Kız Nicky ile çıktığın şuradan da belli, bizim düğünümüze onu getirecektin.
Düğünümüz 15 Şubat'taydı.
Gelmediğin düğün hani. Şeyde değildi… Sen nereye gidiyordun?
-Şikago'ya. -Şikago'da değildi. Kaliforniya'daydı.
Düşündüm taşındım, bence şöyle oldu.
Austin'de kız Nicky'yle birlikteydin.
Sevgililer Günü'nde ya da ertesi gün ayrıldınız.
-Yeter. -Yani seni terk etti.
Hem de tam bizim düğüne geleceğiniz sırada.
Sen de uçağa binmedin.
Bizim düğüne tek başına gelmeye utandığın için belki.
Bilmiyorum.
Ama bütün gün o havaalanında oturmuş,
surat asıp seni kurtaracak birini aramışsındır
çünkü iki dakikadan fazla yalnız kalmaya gelemezsin.
Sonra imdadına Rachel yetişti.
Bunca zamandır mideni üşüttüğün için düğünüme gelmedin,
Rachel'la bir ay sonra falan tanıştın sanıyordum.
Ama aslında ikimize de yalan söylemişsin.
İşte bu yüzden adını anons etmediler.
Çünkü uçağa binmeyecektin.
Ruh eşin yalancıymış.
Şimdi ne kadar eminsin?
Yüzde 15 mi?
Kader diyorsun ya, asıl seninle tanışmamız kader.
-Kes şunu Jules. -Doğduğunda tanıştık.
Sus artık.
Nicky, Rachel'ı Lee amcanla tanıştırır mısın?
Sadece diyorum ki kader varsa işte odur, bu değil.
-Sağ ol Jules. -Hayatını kurtardım.
Nicky!
Kapa çeneni Jules!
-Çok özür dilerim. -O neydi öyle?
Çok özür dilerim. Sana yalan söyledim.
Bana o kadar çok konuda yalan söyledin ki.
-Özür dilerim. Baştan söylemem gerekirdi. -Bugün bile bana yalan söyledin Nicky.
"Neden Austin'deydin?" dedim. Oda arkadaşını ziyaret ettiğini söyledin.
Biliyorum ama o gezide gerçekten onu da gördüm.
Rachel, o uçağa biletimin olmaması gerçekten önemli mi?
Harika bir macera yaşadık.
Öyle olmasa tanışmazdık. Şu an burada olmazdık. Yabancı olurduk.
Uçağa biletimin olup olmamasının ne önemi var?
Çok önemi var Nicky! Çok önemi var!
Çünkü nihayet benim gibi hisseden biriyle tanıştığımı sanmıştım.
Ama hayır!
Meğer sen sadece üzgün ve yalnızmışsın.
Havaalanında korkmuş bir kız görüp "Yaşasın, macera!" demişsin.
-Ben senin için maceradan mı ibaretim? -Yapma Rachel. Evleniyoruz.
Nasıl tanıştığımızın detayları o kadar önemli değil artık.
Nicky, babamı düğüne sen mi çağırdın?
Sakın yalan söyleme.
-Neden? -Önemli değil. Cevap vermedi. Gelmiyor.
-Bunu neden yaptın? -Sikeyim! Özür dilerim.
Hemen pişman oldum zaten ama senin tarafından kimse gelmiyordu!
Annemle babam da sorup duruyordu…
İleride bir gün keşke burada olsaydı dersin diye korktum.
11 yıldır konuşmadığım o siktir boktan ruh hastası babam mı?
Büyük bir hata yaptım. Yanlış olduğunu biliyordum. Özür dilerim.
Rachel, tek istediğim seninle olmak.
Her şeyi böyle bok ettiğim için çok özür dilerim.
Tanıştığımız gün bir ilişkiden yeni çıktığın doğru mu?
Yani ben senin için yara bandı falan mıyım?
-Değilsin. -Resmen yara bandıyım!
Rachel, evleniyoruz.
Yara bandı falan değilsin.
Hâlâ evleniyoruz, değil mi?
O günden sonra olan her şeyi gerçekten bir kalemde silecek misin?
O gün uçağın düşeceğini düşünmedim diye
aramızdaki güveni ve sevgiyi silip atacak mısın?
Hayatını kurtarmakla hata etmişim.
Kurtarmadın zaten. Siktiğimin uçağı düşmedi.
Merhaba!
Bölüyorum, kusura bakmayın ama mum ışığında yemeğimiz başlıyor.
Çok romantik. Belki moralinizi de düzeltir.
Biraz gülümseyin. Rachel, üzerinde tişört var.
-Onu giyemezsin. -Sikimde değil!
Tanrı aşkına! Ne kadar kaba bu kadın! Fakir görünüyor.
-Portia, öyle diyemezsin. -Neden ki?
Teşekkürler.
Merhaba!
Merhaba.
Az önce olanlar için hem kendi adıma hem de nişanlım adına
özür dilerim.
Geldiğiniz için gerçekten minnettarız.
Gösteri sunma niyetimiz yoktu ama bedava gösteri izlemiş oldunuz.
Kısaca başka bir hikâye anlatacağım.
Ben pazar günü öleceğim.
Şaka yapmıyorum. Gerçekten.
Ailemde yüzyıllardır devam eden korkunç, boktan bir lanet var.
Pazar günü güneş batana kadar ruh eşimle evlenmezsem öleceğim.
Düğünü iptal edersem de lanet onun ailesine geçecek,
yani hepinize.
Kusura bakma Jules.
Sanırım sana o kısmını söylememiştim.
Kendinizi benim yerime koyun. O kişiyle evlenir miydiniz?
-Ne yapıyor? -Gerçekten.
Sarhoş. Susturayım mı?
Ama merak etmeyin çünkü sana bunu yapmam.
-Bu kadar yeter. -Annemin başına geldi bu arada.
Evlendi ve öldü.
Hatta burada öldü, ormanın diğer ucunda.
Ben de meğer burada doğmuşum.
İnanılmaz bir şey çünkü ölümüm de burada olacak gibi duruyor.
Evet, haklısın. Gerçekten kozmik kader gibi Portia.
Yani aynı duyguları paylaşıyoruz Dr. Cunningham.
Hadi kadeh kaldıralım.
Kadere.
Uçak şimdi düştü işte.
Buyurun, afiyet olsun.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram z Dr. Cunningham.