ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วก็… สำหรับทุกอย่าง
แล้ว… ตอนนี้จะเอาไงล่ะ
ฉันจะ… ยิ้มจนเมื่อยแก้ม ที่งานเลี้ยงซ้อมงานแต่งคืนนี้
แล้วมีชีวิตรอดในวันแต่งงานพรุ่งนี้
และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป
เพราะเขาเป็นเนื้อคู่ฉัน
อือ ทรงนี้น่าจะเรียกว่าปฏิเสธความจริงอยู่
แน่ใจเต็มร้อยเหรอว่าเขาเป็นเนื้อคู่
แน่ พรหมลิขิตอยู่ข้างเรา
พรหมลิขิตจริงๆ ทั้งเรื่องที่เราไปเจอกัน…
แล้วก็อีกหลายอย่าง
ความสัมพันธ์เราดีมาก เพราะงั้นฉันไม่เป็นไรหรอก
คือ… บอกเปอร์เซ็นต์มาหน่อยสิ
75 หรือว่าสัก 80
ทีคุณยังบังคับให้พวกเราไปยืนระบายความรู้สึก กับหุ่นกิ่งไม้น่าขนลุกเลย
เก้าสิบสอง
- โอเค - เคนะ
- โอเค - โอเค
งั้นจะยอมขึ้นเครื่องบินเหรอถ้านักบินพูดว่า
"ขอต้อนรับขึ้นเครื่องนะทุกท่าน"
"มีโอกาส 92% ที่เราจะรอดไปถึงจุดหมายปลายทาง"
ฉันเชื่อใจตัวเอง นิคกี้ก็ด้วย ฉันมั่นใจ จริงๆ
คือก็น่าจะทำให้เลขนั้นถึงร้อย…
- โอเค - ก่อนถึงหน้าแท่นพิธี
อือ เยี่ยม ขอบคุณ โอเค
- โอเค - ฉันไม่ตายหรอกน่า
นะ
- ฝันดี - นี่มันแม่งเช้าแล้ว
(รัฐนิวยอร์ก หนังสือขออนุญาตจดทะเบียนสมรส)
ไปไหนมา
เชื่อเรื่องคำสาปไหม
ฉันฝันว่าเธอเป็นแมงมุมทารันทูล่า แล้วเธอโกรธฉันด้วยแหละ
แล้ว
เธอก็กลับมาเป็นตัวเองอีก แล้วเธอก็โกรธฉันสุดๆ เสร็จแล้ว
เธอทิ้งให้ฉันรอเก้อที่แท่นพิธี
ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอแบบนั้นหรอก
แต่จะกลายร่างเป็นแมงมุมยักษ์ไหมล่ะ
จะพยายามไม่กลายร่างนะ
เธอคือคนที่ใช่สำหรับฉัน
เธอคือเนื้อคู่
แน่นอน คิดเหมือนกันนั่นแหละ
ไม่ นี่พูดจริงๆ
ที่แม่พูดเกี่ยวกับเธอ เกี่ยวกับดวงจิตเธอ…
มันบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นอะไรทั้งนั้น เพราะดวงจิตเธอเป็นของฉัน
และของฉันก็เป็นของเธอนะ
เราดี เราสุดยอด เราเป็นคู่รักที่ดีที่สุดที่เรารู้จัก
- ไปโดนตัวไหนมา - เห็นด้วยไหม
- เห็นด้วยสุดๆ - โอเค แล้วทำไมทำตัว…
ก็แค่… ชอบนะ เธอก็แค่…
- ตอนนี้เธอ… - อะไร
- จริงใจเหรอ - โรแมนติกมาก
เราเป็นเนื้อคู่กัน
เพราะงั้นมันไม่สำคัญ
อะไรไม่สำคัญเหรอ
เอาเลย
(ขอต้อนรับสู่งานเลี้ยงซ้อมงานแต่ง คันนิงแฮม ฮาร์คิน)
(อีกสองวันจะถึงวันแต่งงาน)
ดูสิ
สวยจังเลยค่ะ
สวัสดียามบ่าย ญาติๆ ที่รักของเรา
ขอต้อนรับทุกท่าน ผู้ที่เดินทางมาจากแดนใกล้และแดนไกล
ใช่
เพื่อมาแสดงความยินดีกับลูกชายเรา นิคกี้ และเจ้าสาวแสนสวย เรเชล
- ไชโย - นิคกี้!
งั้นก็ขอใช้โอกาสนี้บอกเล่าเรื่องราว
ความรักที่สร้างลูกขึ้นมา
เพราะทั้งสองคนคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่กับพ่อ
บางคนอาจเสียเวลาทั้งชีวิตไปกับคำถามที่ว่า
"อะไรทำให้คนสองคนเป็นเนื้อคู่กัน"
ขอบอกด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า
พ่อไปเจอเนื้อคู่เพราะดวงดี
บ้างก็อาจเรียกว่าเป็นพรหมลิขิต
ตอนนั้นพ่อเป็นแพทย์ฝึกงาน
อันที่จริงแล้วเพิ่งเข้ากะยาวติดต่อกัน 30 ชั่วโมง
แต่อะไรบางอย่างมาสะกิดใจ ว่ายังไม่ควรกลับบ้าน
อะไรบางอย่างมาสั่งให้ กลับเข้าไปบอกลาโบเพื่อนซี้ก่อน
เขาเพิ่งไปเข้ากะที่ห้องฉุกเฉิน
แต่แล้วก็ได้ยินเสียงคนตะคอกด้วยความโมโห
พอหันหลังกลับไปมอง
ก็พบกับผู้หญิงที่งามหยดย้อยกำลังจ้องมองพ่อ
แล้วหญิงงามหยดย้อยคนนั้นพูดว่าอะไรเหรอ
นางคนนั้นพูดว่า
"ต่อกลับไปได้ไหม"
ช่างน่ามอง
หญิงผู้งดงามยืนเอา ผ้าเช็ดจานเปื้อนเลือดพันรอบนิ้ว
แล้วบอกว่าเกือบหั่นนิ้วขาด แถมยังนั่งรอมาตลอดทั้งคืนแล้ว
ใช่ เรากลับเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แล้วฉันก็เริ่มจะสงสัยว่า
"ตานี่ทำงานที่นี่รึเปล่าเนี่ย"
ฉันบอกตัวเองว่าเขามีตราโรงพยาบาล
แล้วก็ใส่เสื้อกาวน์
ก็เลยคิดว่าอย่างน้อยต้องเป็นหมอแหละน่า
ก็ใช่ แต่ไม่ใช่หมอห้องฉุกเฉินไง
ถึงจะเคยฝึกงานด้านการแพทย์ฉุกเฉินบ้าง
ก็เลยต้องเค้นสมองว่าเคสนี้ต้องทำอะไร
ผมพาเธอไปที่ห้องตรวจ
แล้วเริ่มเอากาวติดนิ้วให้เธอ ซึ่งไปได้สวยผิดคาด
โอ๊ย เจ็บจะแย่
แล้วฉันก็เริ่มคิดในใจ "ตานี่ทำงานมั่วแน่ๆ เลย"
แต่คุณไม่หนีไปไหน
ก็คุณน่ารัก แล้วฉันเลือดออก
หลังจากนั้นไม่นาน
ผมก็เอาแหวนสวมเข้าไปบนนิ้วเดียวกันนั้นเลย
จนถึงทุกวันนี้ ปลายนิ้วนั้นยังชาอยู่เลย
อย่าไปบอกทุกคนสิ
ไม่เป็นไร
ขอแค่มีคุณ ให้แลกแบบเดิมอีกกี่ครั้งก็ยอม
เราเลยมาอยู่กันตรงนี้
ทุกคนถึงได้มาอยู่ตรงนี้!
และคืนนี้ ขอให้ทุกคนแบ่งปันความรู้ที่มี
ให้กับทหารรุ่นใหม่ที่อยู่บนเส้นทางรบ สู่พิธีสมรสอันศักดิ์สิทธิ์
มาดื่มด้วยกัน
ยกแก้วอวยพรแด่คู่รักแสนสุข แด่พรหมลิขิต
และแด่การแสร้งทำเป็นมีทางเลือก
ถึงแม้จะไม่มี ตราบใดที่ทำในนามความรัก
- ดื่ม - ดื่ม
ดื่ม
เอาละ เรามาปาร์ตี้ให้สนุกกันดีกว่า
ชอบฟังเรื่องนั้นจัง
คุณแม่ฉันบอกเราว่าสิ่งดีที่สุด ที่เราทำได้ก่อนตัดสินใจแต่งงานกับใคร
คือต้องเจอเรื่องสะเทือนใจด้วยกัน
ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายแท้จริงเป็นคนยังไง
จำเป็นมาก
แล้วถ้าไม่มีเรื่องสะเทือนใจเลยล่ะ
หรือว่าพวกคุณจงใจ ไปเจอเรื่องสะเทือนใจด้วยกัน
อ๋อ ไม่จำเป็นเลย แม่ของแฟรงค์เสียชีวิตต่อหน้าต่อตาเรา
เคยมีใครเสียชีวิตต่อหน้าคุณไหม
คล้ายๆ ค่ะ
แล้วเคยเจอพร้อมกับนิคกี้ไหม
อ๋อ ไม่เคยมีใครตายต่อหน้าเราทั้งสองคนน่ะค่ะ
ยังมีเวลาอีกตั้งสองวัน
- ขอตัวนะคะ - เรชี่!
อยู่ตรงนี้เอง
โทษที ได้เจอกีกี้ลูกพี่ลูกน้องเรายัง
นางเมาซาแน็กซ์มาก กีกี้!
มาแล้วจ้า
ชอบลุคนี้จังเลย แหวกแนวมาก
อ๋อ ขอบคุณ
เรเชลเป็นจิตแพทย์แหละ
- เปล่า ฉันเป็น… - เหรอ ฉันเป็นอะไรล่ะ
ขออภัย หมายถึงอะไรเหรอ
ฉันอยากได้ความเห็นใหม่น่ะ
ไม่ต้องวินิจฉัยต่อหน้าประชาชีก็ได้
ไว้ค่อยบอกทีหลังตอนอยู่กันเอง
นี่ดั๊กสามีฉัน เรารักกันมาตั้งแต่เด็ก
- เจอกันที่โคลัมเบีย - ไง
- เจอนิคกี้ยังไงเหรอ - งุ้ย เรื่องนั้นคือดี
เกือบดีเท่าของพ่อแม่เลย เหมือนจักรวาลบันดาลให้มาพบกัน
โอเค
เล่าเลยสิ
ก็ได้
เมื่อสองสามปีที่แล้ว ฉันเดินทางไปทั่วประเทศ
เพื่อสัมภาษณ์หลักสูตรบัณฑิตศึกษา
แล้วที่สุดท้ายที่ต้องไปสัมภาษณ์ คือที่มหาลัยเท็กซัสที่ออสติน
แล้ววันนั้นรู้สึกแย่ทั้งวัน
แต่ก็ฝืนใจไปสัมภาษณ์อยู่ดี
แต่ความรู้สึกนั้นมันทับทวี จนแทบหายใจไม่ออก
เอาเถอะ พอไปถึงสนามบิน ก็เครียดจนรับไม่ไหว
ฉันยืนรอที่เกต ต่อคิวขึ้นเครื่องบิน
แล้วจู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาว่า
ว่านี่… นี่แหละเรื่องแย่
ถ้าฉันขึ้นเครื่องบินไป… อย่าหวัง…
(อย่าหวังว่าเรื่องนี้จะจบสวย)
รู้ได้ยังไง
อธิบายไม่ได้หรอก แค่สังหรณ์ใจ แล้วฉันก็เริ่มจะสติแตกสุดๆ
ฉันมองดูผู้คนมากมายเดินขึ้นเครื่องบิน
ส่วนฉันยืนตัวแข็งทื่อ
สุดท้ายก็เหลือฉันคนเดียว
แล้วเจ้าหน้าที่ก็พูดใส่อินเทอร์คอม
จ้องหน้าฉัน แล้วพูดว่า
"เรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย ผู้โดยสารทุกท่านที่มีตั๋ว"
แต่เธอไม่ใช่คนสุดท้ายใช่ไหมล่ะ
ถูก
ยังเหลืออีกคนนึง
หนุ่มคนนึง หนุ่มที่น่ารัก
แล้วฉันคิดในใจ "เชี่ย"
"น่าเศร้าจังเลยที่หนุ่มน่ารักคนนี้จะต้องตาย
ไปกับทุกคนบนเที่ยวบินมัจจุราชนี้"
เรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย
แล้ว ณ จุดนั้นฉันไม่ขยับมา 20 นาทีแล้ว
เจ้าหน้าที่หน้าเกทอย่างยัวะ แล้วหนุ่มน่ารักเขาก็เห็นฉันเข้า
เขาเดินมาตรงที่ฉันยืนอยู่ แล้วถามว่า "เป็นอะไรรึเปล่า"
ปกติฉันจะตอบว่า "อือ สบายดี" แบบ "ไปไกลๆ"
แต่เขามีอะไรบางอย่างที่ทำให้ดูเป็นคนน่าไว้ใจ
ฉันมองหน้าเขาแล้วพูดว่า "พูดไปคงฟังดูเพี้ยน
แต่… มีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี
อธิบายมากกว่านี้ไม่ถูก แต่ฉันจะไม่ขึ้นเครื่องบินลำนั้นเด็ดขาด"
แล้วเขาก็มองฉัน
และด้วยรอยยิ้มไร้ที่ติเขาก็พูดว่า "ช่างแม่ง"
"ขับรถไปกัน"
- จริงดิ - จริง
- จริง ง่ายแค่นั้นเลย "ช่างแม่ง" - ใช่
"ขับรถไปกัน"
แบบทันทีทันใด ไม่ถามอะไรทั้งนั้น เขาไว้ใจว่าลางสังหรณ์ฉันเชื่อได้จริง
โห เหมือนมีเวทมนตร์อ่ะ
นั่นยังไม่ใช่ท่อนเด็ดด้วยซ้ำ
- เรเชล… - อุ๊ยตาย เล่าท่อนเด็ดเลยสิ
อย่ามากวน จูลส์
เล่าให้เขาฟังสิ
เขาปิดประตู
แล้วเราก็ออกเดินทางไปด้วยกัน
ฉันขอบคุณเขาที่ยอมทำแบบนี้ให้
แล้วเขาก็มองหน้าฉันและพูดว่า
"ผมว่าคุณช่วยชีวิตผมไว้"
- ซึ้ง - เนอะ
เมื่อไรแล้วนะ
เมื่อไรเหรอ
สามปีที่แล้ว
- เอาเป๊ะๆ - บ้ามาก เดือนกุมภา
จะรู้ไปเพื่อ
- สรุปเครื่องบินตกไหม - ใครสนล่ะดั๊ก
เรเชล
- ฉันอยากแนะนำให้รู้จักคนนึง - ได้สิ
- โทษที - บาย ยินดีที่ได้รู้จักทั้งคู่นะ
ทางนี้เลย
คุณ…
- สบายดีนะ - อือ
ไม่ได้จะแนะนำใครจริงๆ หรอก
- อ้าว - ก็ดูหน้าเหมือนอยากให้ช่วย หรือไม่ใช่
เปล่า ที่จริงกำลังสนุกเลย
- สนุกงั้นเหรอ โอเค - ใช่
- อยากระบายไหม - ระบายอะไร
- ตอนนี้กี่เปอร์เซ็นต์แล้ว - พูดถึงอะไร ไม่เข้าใจ
ได้บอกเขารึยัง
ไม่ ถ้าไม่ใช่เรื่องเขาก็ไม่เห็นต้องรู้ แล้วนี่มันก็ไม่ใช่เรื่อง
เพราะเนื้อคู่คือพรหมลิขิต
จริงไหม ดวงจิตเราผูกกันมา แต่ถูกจับแยก แล้วก็
วิธีที่เรามาพบกัน คือแบบ เป็นไปได้แค่ไหน
โคตรเป็นไปได้ยาก
ฉันเคยเจอผู้คนในสถานการณ์อื่นๆ มาเยอะ
คือแบบ ถ้าเนื้อคู่มีอยู่จริง
งั้นใช่ นิคกี้คือเนื้อคู่ของฉัน
โอเค
และเพราะฉันรักเขาด้วย
ตามนั้น
นี่ คุณไม่ต้องเชื่อฉันก็ได้
- แล้วคุณล่ะเชื่อตัวเองไหม - เชื่อสิ เชื่อ
- เชื่อเหรอ ตามนั้น - เชื่อ
แต่ก็จะดีมากแหละ ถ้าจักรวาลส่งสัญญาณมายืนยัน
ว่านิคกี้เป็นเนื้อคู่ แล้วฉันจะไม่ตายที่หน้าแท่นพิธีแต่งงาน
แต่ใช่ เชื่อมั่น
สัญญาณไม่มาแฮะ
ตลก
- ดื่มสักแก้วไหม - ดี
พอไปถึงที่สถานบิน ความรู้สึกมันก็ท่วมอกจนหายใจไม่ออก
ทำใจขึ้นเครื่องบินไม่ได้
แค่รู้ว่าถ้าขึ้นไป อย่าหวัง…
เจ้าหน้าที่บอกว่า "เรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย ผู้โดยสารทุกท่านที่มีตั๋ว"
ส่วนฉันยืนตัวแข็งทื่อ
ฉันไม่ขยับมา 20 หรือ 25 นาทีแล้ว และ…
น่าเสียดายที่หนุ่มน่ารักคนนี้จะต้องตาย
ไปกับทุกคนบนเที่ยวบินมัจจุราชนี้
ว้าว
แล้วฉันมองเจ้าหน้าที่หน้าเกท นางมองหน้าฉัน
นางโมโหสุดๆ แล้วฉันก็เห็นหนุ่มน่ารักคนนั้น แล้วก็
"ช่างแม่ง ขับรถไปกัน"
โทษที ฉันเล่าให้คุณฟังไปแล้ว นี่เล่าซ้ำๆ
"ผมว่าคุณช่วยชีวิตผมไว้"
โห สุดยอดมาก
เนี่ยนะที่บอกว่าพรหมลิขิต
เรื่องเนี้ย ว่าพรหมลิขิตให้มาพบกัน
เหตุผลที่คิดว่านิคกี้เป็นเนื้อคู่
ใช่ เมืองที่ไม่ใช่ที่อยู่ของเราทั้งคู่
เราบังเอิญขึ้นเที่ยวบินเดียวกัน
แล้วเขาเข้าใจที่ฉันหวาดผวาแบบอธิบายไม่ถูก มากพอที่จะขับรถพาฉันข้ามประเทศ
บอกตามตรง โรแมนติกสุดๆ เหมือนเป็นบทหนังเลย
แต่ก็น่าขนลุกเหมือนกันนะ เขาเป็นคนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอ
บี๊ ไม่น่าขนลุกสักนิด
คือก็คงน่าขนลุกแหละถ้าไม่ได้จะแต่งงานกัน
- แต่จะแต่ง เพราะงั้นแค่โรแมนติก - นิคกี้ไปทำอะไรที่ออสติน
เขาน่าจะไปหาเพื่อนสมัยเรียนไรงี้มั้งนะ
เพื่อนคนไหน
ใครแคร์
มันมีอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล
อะไรไม่สมเหตุสมผลเหรอ
เลิกจับผิดเรื่องนี้ได้ป่ะ น่ารักดีออก
- พวกคุณเจอกันที่ไหนเหรอ - ไง
- ไง
- นินทาอยู่พอดี
ป้าวาเลอรี่อยากเจอเธอจะแย่แล้ว
ป้าบอกว่ามีคำแนะนำชีวิตคู่ ที่สำคัญมากจะบอกเรา งั้น…
- คำแนะนำชีวิตคู่เหรอ ได้ - ใช่
- ดีใจที่ได้เจอนะ - ขอขโมยตัว
บาย ดีใจที่ได้รู้จัก
เฮ้ยๆ เห็นนี่ยัง ข้างหลังฉัน เห็นพนักงานจัดเลี้ยงคนนี้ไหม
นั่นคนที่ต่อยฉันที่จุดแวะพัก
- คนที่ทิ้งลูกไว้ในรถไง - ไงนะ
- อะไรนะ - เนอะ
ปรากฏว่าเราเรียนประถมด้วยกัน
ที่จริงเขานิสัยดีนะ
ไปกันเถอะ
ถามจริง
ได้ผลทุกครั้ง
เวลาทะเลาะกัน ต่างฝ่ายต่างหงุดหงิด
แล้วไปไม่ถึงไหนซะที
มันใช้ได้ผลชะงัด เพราะมันเผยความจริง
ไม่มีที่ให้หลบซ่อน ง่ายมากๆ
ตั้งใจฟังนะ
สบตากันห้านาทีต่อเนื่อง
โอเค อือ ก็ฟังดู…
- มีประสิทธิภาพ - จะใช้คำนั้นเลย
- ลองดูสิ - ตอนนี้เลยเหรอ
- กลางงานเนี่ยนะคะ - ใช่ ห้านาที
สบตากันอย่างเดียวนะ ห้ามคุย ห้ามหลบตา
ป้าจะจับเวลาให้นะ พร้อมยัง
สาม สอง หนึ่ง เริ่ม
เธอไปหาเพื่อนคนไหนเหรอ ตอนเราเจอกันที่ออสติน
รูมเมทสมัยมหาลัย คริส
เธอเคยเจอคริสแล้วไง คนที่แพ้ไปหมดทุกอย่าง
อย่าคุยสิ เสียเรื่องหมด
- ห้ามคุยกัน สบตาเท่านั้น - อ๋อ โอเค
- อย่ามองป้าสิ - อ๋อ ค่ะ
เริ่มใหม่นะ
ในสาม สอง หนึ่ง
เริ่ม
อะไร เกิดอะไรขึ้น
ไปเต้นรำกัน ไป
- จะเต้นเหรอ - ใช่
- แต่เมื่อกี้แค่สองนาทีเองนะ - ฉันเต้นกับเพลงแบบนี้ไม่เป็น
งั้นเราหัดเต้นรำจริงจังกันดีไหม
- เราไม่เคยเต้นรำจริงจัง - ก็ทำตามพวกเขาสิ
ใครเคยบอกอะไรไว้ช่างมัน
แต่เรื่องสำคัญที่สุดคือเซ็กซ์
อย่าให้จืดชืด
ทำยังไงก็ได้ ใช้ทุกวิถีทาง
หาคนมาเพิ่มก็ได้
หรือเอาบางคนออก
ยุคนี้มีแต่ความแตกแยก
ดีจริงๆ ที่ได้มาเตือนใจตัวเองว่า แท้จริงแล้วอะไรกันแน่ที่สำคัญ
- ความรัก - ที่รัก อย่าแทรกสิ
- ขอโทษค่ะ - โทษที ถามว่าอะไรแล้วนะ
คุณกำลังบอกเคล็ดลับชีวิตคู่ที่มีความสุขอยู่น่ะ
อิสรภาพจะเป็นอะไรไปได้นอกจากความรัก
ผมพอจะเข้าใจนะว่าทำไมบางคนมองว่าเป็น…
ฉันรู้นะว่าควรรักกันตลอดไป
ไม่มีใครอยากคิดเรื่องการเลิกราอยู่แล้ว
แต่รักกันก็ไม่แปลว่าต้องจงใจไม่รับรู้
มันไม่ได้ขาวดำแบบนั้นนะที่รัก
ไม่ใช่ตรงไหน ทุกอย่างคือขาวดำ
คุณปู่คงกำลังมองลงมาด้วยความภูมิใจ
ให้ตาย
ภูมิใจสิ
ครับ ก็หวังว่าจะภูมิใจ
แล้วเมื่อไรจะเล่าเรื่อง ที่ใครๆ ก็พูดถึงให้เราฟังล่ะ
- เรื่องที่เธอกับนิคกี้มาเจอกัน - อ๋อค่ะ
เมื่อสองสามปีที่แล้วฉันบินไปทั่วประเทศ แล้ว…
ทำอะไร
แอบส่องไอจีคนนึงอยู่
ใคร
พยายามหานิคกี้สาว มั่นใจมากว่าเป็นคนออสติน
ใครนะ
นิคกี้สาวไง
สาวที่นิคกี้คบหลังคนชื่อมอลลี่ แล้วก็ก่อนหน้าเรเชล
เพื่อ
มันมีอะไรไม่ชอบมาพากล
นามสกุลอะไรแล้วนะ จำได้ป่ะ
- จำได้ป่ะ - ไปกับฉัน
- ไม่ - ต้องไป
ไม่ นี่
ทำไมถึงหมกมุ่นกับเรื่องนี้นักหนา
เพราะเรเชลแม่งต้องคำสาปไง
เกี่ยวอะไรตรงไหน
ก็เขาคิดว่าเรื่องโรแมนติกงี่เง่าพิสูจน์ว่า
พวกเขาเกิดมาคู่กัน คิดว่ามันจะช่วยชีวิตไว้ได้
แต่ฉันว่ามันมีเบื้องลึกมากกว่านั้น ก็เลยต้องพิสูจน์ไง ฉันต้อง…
ทำไม
- เรเชลจะได้ไม่ตายไง - ระวังข้างหลังค่ะ
จะได้ไม่ตายเหมือนแม่
แล้วมันเกี่ยวกับเธอตรงไหน
เพราะตอนใกล้ตาย แม่ของเขาบอกให้ฉันป้องกัน
ไม่ให้เขาเจอชะตากรรมเดียวกันไง ฉันก็ต้องพยายามสิ
นี่ไม่ใช่หน้าที่เธอ
แต่ฉันอยู่ในเหตุการณ์
แต่ไม่ควรไปเห็นไง
แต่ก็เห็นไปแล้ว
ชะตาอาจลิขิตให้ไปเห็นก็ได้
ทุกอย่าง… มันมีเหตุผลขึ้นมาแล้ว
มันไม่ใช่นิทานปีศาจที่กุขึ้นมา แต่มันคือเรื่องสยองของแท้
สิ่งที่ฉันเห็นเมื่อวันนั้น
ทำฉันใจพังเละ
เธออยากให้ฉันจัดการตัวเองนี่
ก็มีโอกาสแล้วไง
ต้องทำแบบนี้
เธอไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร
แต่ฉันเห็นเองกับตา
นิคกี้สาวนามสกุลสจ๊วตมั้งนะ
พยายามอย่าทำงานกร่อย ด้วยการไปโค่นความรักเขานะ
เหลือฉันคนเดียว
แล้วเจ้าหน้าที่ก็พูดใส่อินเทอร์คอม จ้องหน้าฉัน แล้วพูดว่า
"เรียกขึ้นเครื่องครั้งสุดท้าย ผู้โดยสารทุกท่านที่มีตั๋ว" และ…
ลืมเล่าเรื่องหนุ่มน่ารัก
- จริงด้วย - ขอบใจ
ใช่ โทษที เหลือแค่ฉันกับหนุ่มน่ารักคนนึง
แล้ว… เจ้าหน้าที่ก็เรียกชื่อฉันซ้ำๆ ซ้ำๆ
- แล้วหนุ่มน่ารักเดินมาหา… - ทำไมถึงไม่เรียกชื่อเขาด้วยล่ะ
คุณพูดซ้ำๆ ว่าเหลือผู้โดยสารสองคน
แต่พวกเขาเรียกชื่อคุณคนเดียว
ไม่ต้องไปฟังมัน เล่าต่อเลย เขาเดินมาหา แล้วก็พูดว่า…
ฉัน…
ไม่เคยเอะใจเลยเหรอ
ไม่ จูลส์ ไม่เคยแม้แต่จะคิด
เขาอยู่ตรงนี้แล้วนี่ ถามเจ้าตัวเลยสิ
ตั้ง…
- ตั้งใจทำอะไร - จูลส์ ไว้ก่อนได้ไหม
ผมแค่อยากเข้าใจเรื่องนี้
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่เรียกชื่อนายด้วย
ก็แปลกแหละ ไม่รู้เหมือนกัน
แต่มันไม่สมเหตุสมผล
- ไปหาอะไรดื่มกัน - เดี๋ยว
มีเครื่องดื่มแล้ว นี่
ทำไม อยากรู้เหมือนกัน
นิคกี้
โอเค วันนั้นเป็นวันที่ 15 กุมภาพันธ์ใช่ไหม วันที่เจอกัน
- ใช่ - ขอร้อง
- หยุด - จะบ้า
ให้เขาพูดให้จบสิ
แอบสับสนตรงนี้ เพราะนึกว่าเจอกันเดือนมีนาคม
แต่พอเธอบอกว่ากุมภาพันธ์ ฉันก็ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่
เพราะนึกว่าเดือนกุมภาปี 2023 นายคบกับนิคกี้สาวอยู่
ฉันเลยเปิดไอจีสาวดู
และใช่ สาวเขาโพสต์ชื่อนายวันวาเลนไทน์ปีนั้น
แล้วตอนนั้นนายก็ต้องคบกับนิคกี้สาวอยู่แน่ๆ
เพราะนายจะพาสาวมางานแต่งเรา
ซึ่งจัดวันที่ 15 กุมภาพันธ์
งานแต่งที่สุดท้ายนายไม่มา ซึ่งไม่ได้อยู่ที่… เที่ยวนั้นจะบินไปไหนนะ
ชิคาโก
งานไม่ได้จัดที่ชิคาโก แต่จัดที่แคลิฟอร์เนีย
ฉันก็เลยมาคิดวิเคราะห์ดู และเดาว่าจริงๆ แล้ว
นายอยู่ที่ออสตินกับนิคกี้สาว
แล้วสาวทิ้งนายวันวาเลนไทน์ ไม่ก็ทิ้งวันต่อมา
พอแล้ว จูลส์
เพราะงั้นคงโดนทิ้งก่อนที่นายกับสาว จะต้องบินมางานแต่งเรา
แล้วนายไม่ขึ้นเครื่องบิน
อาจเป็นเพราะอาย ไม่กล้ามางานแต่งเราคนเดียว
ไม่รู้สินะ
แต่นายน่าจะนั่งหงอยในสนามบินทั้งวัน
ทำตัวแซดๆ รอใครสักคนมาช่วย
เพราะนายมันโคตรพึ่งพิงคนอื่น โสดไม่ได้แม้แต่แป๊บเดียว
แล้วนายก็ไปเจอเธอ เหมือนเจอทางหนีไฟ
ที่ผ่านมาฉันนึกว่านายไม่มางานแต่ง
เพราะป่วยไวรัสลงกระเพาะ แล้วค่อยไปเจอแฟนใหม่หนึ่งเดือนต่อมา
แต่ปรากฏว่านายโกหกเราทั้งคู่
เพราะงี้ไงถึงไม่มีใครเรียกชื่อเขา
เพราะเขาไม่ได้จะบินเที่ยวนั้น
เนื้อคู่คุณโกหก
ความมั่นใจเหลือเท่าไรล่ะ
15% รึเปล่า
อยากคุยเรื่องพรหมลิขิตเหรอ
งั้นครั้งแรกที่เราเจอกันล่ะ
- หุบปากได้แล้วจูลส์ - ตอนคุณเกิด
หุบปาก
นิคกี้ พาเรเชลไปรู้จักคุณลุงลีสิจ๊ะ
แค่บอกเฉยๆ นั่นสิลิขิตฟ้า ไม่ใช่อันนี้
- ขอบคุณ จูลส์ - ผมเพิ่งช่วยชีวิตคุณนะ
นิคกี้!
หุบปากเหี้ยๆ จูลส์!
ขอโทษนะ
เมื่อกี้มันบ้าอะไร
ฉันขอโทษจริง ฉันโกหกเธอ
เธอโกหกฉันไว้หลายเรื่องมาก
ขอโทษ ไม่น่าทำแบบนั้นเลย น่าจะบอกความจริงแต่แรก
เธอโกหกฉันวันนี้ นิคกี้
ฉันถามว่าไปที่ออสตินทำไม
แต่เธอบอกว่าไปหารูมเมทมหาลัย
รู้ แต่ทริปนั้นก็เจอเขาด้วย
เรเชล มันสำคัญมากด้วยเหรอ ที่ไม่ได้จะขึ้นเที่ยวบินนั้นจริงๆ
เราก็ได้ไปผจญภัยสุดเหวี่ยงกันอยู่ดีนี่ ไม่งั้นก็คงไม่ได้เจอกัน
ไม่งั้นคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ คงไม่เคยรู้จักกัน
แล้วใครจะไปสนว่าฉันบินเที่ยวนั้นรึเปล่า
สำคัญสิ นิคกี้ สำคัญ!
เพราะฉันนึกว่าในที่สุด ก็เจอคนที่รู้สึกแบบเดียวกันแล้ว
แต่ไม่
ปรากฏว่าเธอก็แค่เศร้าเพราะโสด
แล้วพอไปเห็นผู้หญิงในสนามบิน ที่กำลังหวาดกลัว เธอคิด "ดีเลย ผจญภัยดีกว่า"
ฉันไม่ใช่การผจญภัยของเธอนะ
โธ่เรเชล เราจะแต่งงานกันนะ
มันไม่สำคัญแล้วว่า เราเจอกันในสถานการณ์ไหนกันแน่
นิคกี้ เธอเชิญพ่อฉันมางานแต่งใช่ไหม
อย่าโกหกกัน
- ทำไม - ไม่เห็นเป็นไร เขาไม่ตอบ
- ทำไม - เขาไม่มา
- ทำแบบนั้นทำไม นิคกี้ - เชี่ย ขอโทษก็ได้
ฉันเสียใจทันทีที่ทำลงไป แต่เธอไม่มีญาติมาเลยไง
แล้วพ่อแม่ก็ถามซ้ำๆ แล้ว…
ฉันกลัวว่าสักวันเธอจะมองย้อนกลับมา แล้วอยากให้พ่ออยู่ด้วย
พ่อโรคจิตที่ฉันไม่คุยด้วยมา 11 ปีแล้วเนี่ยนะ
ฉันพลาดสุดๆ โอเคไหม รู้แล้วว่าทำผิด ขอโทษ
เรเชล ฉันแค่อยากอยู่กับเธอ
ขอโทษ ขอโทษจริง ขอโทษนะ แม่งพลาดตลอดเลย ขอโทษนะ
เธอเพิ่งยุติความสัมพันธ์เก่า ในวันที่เราเจอกันจริงรึเปล่า
คือยังไง ฉันเป็น…
ตัวแก้เหงาสินะ
- เธอไม่ใช่ตัวแก้เหงา - ฉันมันเป็นตัวแก้เหงา
เรเชล เราจะแต่งงานกันนะ
เธอไม่ใช่คนแก้เหงา
เรายังจะแต่งงานกันอยู่
ใช่ไหม
นี่เธอจะทิ้งทุกอย่าง ที่เกิดขึ้นหลังจากวันนั้นไปจริงๆ เหรอ
ทั้งความรักและความไว้ใจที่เรามีตอนนี้
แค่เพราะฉันไม่ได้คิดว่า เครื่องบินจะตกตอนเจอกันเนี่ยนะ
เออ วันนั้นฉันไม่น่าช่วยชีวิตเธอเลยเนอะ
ก็ไม่ได้ช่วยอยู่แล้ว เครื่องมันไม่ได้ตกโว้ย
ไงจ๊ะ
ขอโทษด้วยที่ขัดจังหวะ แต่มื้อค่ำพร้อมเสิร์ฟใต้แสงเทียนแล้ว
โรแมนติกสุดๆ
อาจช่วยเปลี่ยนทัศนคติทั้งคู่ได้นะ
ร่าเริงหน่อยสิ เรเชล เธอใส่เสื้อยืดนะ
- ใส่ตัวนั้นไม่ได้นะ - กูโคตรไม่สน
จะบ้า นางใจร้ายที่สุด!
สภาพก็เหมือนคนจน
- พอร์ชา พูดแบบนั้นไม่ได้นะ - อ้าว ทำไมล่ะ
ขอบคุณ
หวัดดี
ฉันแค่อยากจะขอโทษแทนตัวเองและคู่หมั้น
สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
เราซาบซึ้งใจมากที่ทุกคนมาร่วมงาน
ไม่ได้ตั้งใจจะดราม่าให้ดู แต่ละครฟรีใครๆ ก็ชอบเนอะ
ฉันอยากเล่าเรื่องสั้นๆ ให้ฟัง เรื่องใหม่
วันอาทิตย์นี้ฉันกำลังจะตาย
ไม่ได้ปล่อยมุก
เรื่องจริง
คนในสายเลือดฉันต้องคำสาป ที่สยองและป่วยจิตมานานหลายศตวรรษ
ถ้าไม่ได้แต่งงานกับเนื้อคู่ ก่อนพระอาทิตย์ตกดินวันอาทิตย์ ฉันจะตาย
แล้วถ้าไม่แต่งงาน คำสาปจะแพร่ไปสู่สายเลือดเขา
ซึ่งก็คือพวกคุณทุกคน
ขอโทษนะ จูลส์
ท่อนนั้นน่าจะลืมบอกไป
ลองเอาใจฉันใส่ใจคุณดูสิ เป็นคุณจะแต่งงานไหม
- เธอทำอะไร - ถามจริงๆ
- คิดดูสิ - เมาแล้ว ให้หนูห้ามไหม
แต่ไม่ต้องห่วง เพราะฉันไม่มีทางทำแบบนั้นกับเธอหรอก
- พอแล้ว - มันเกิดขึ้นกับแม่ฉัน
แม่แต่งงานแล้วก็ตาย ที่จริงทางนั้นเลย
อีกฟากของป่านี้เลย
เพราะงั้นนี่เพิ่งรู้ว่าตัวเองเกิดที่นี่
ซึ่งบ้าบอมากเพราะตอนนี้ปรากฏว่า
ฉันก็จะต้องมาตายที่นี่เหมือนกัน
งั้นคุณพูดถูกเผง นี่เหมือนจักรวาลบันดาลเลย
งั้นขอยืมคำอวยพรของคุณ คุณหมอคันนิงแฮม
แด่พรหมลิขิต
นั่นแหละเครื่องบินตก
กินต่อเถอะ ขอร้อง