Salamat sa paghatid at… sa lahat.
So… ano nang gagawin mo ngayon?
Ano… pipilitin kong ngumiti sa rehearsal dinner mamaya
saka tatapusin ko lang 'yong kasal bukas, tapos 'yon,
happy ending na kasi
soulmate ko siya.
Sige. Baka in denial ka lang, a.
Sigurado ka ba talagang soulmate mo siya?
Oo. Pabor sa 'min ang tadhana.
I mean, tadhana talaga 'yon, kung paano kami nagkakilala, at…
sa ibang bagay din.
Maayos ang relasyon namin, kaya, oo, magiging okay ako.
Ano… gaano ka ba kasigurado?
Nasa 75, 80 percent ba?
Uy, pinatayo mo kaming lahat para magsabi ng feelings namin sa creepy stick doll.
Nasa 92.
-Okay. -Okay.
So, sasakay ka ng eroplano pag sinabi ng pilot,
"Welcome aboard, ladies and gentlemen.
May 92 percent chance na makarating tayo sa destination natin."
Magtitiwala ako sa kutob ko pati si Nicky, at alam ko 'yon. Sa totoo lang.
Basta, paabutin mo nang 100 'yon…
-Okay. -…bago ka lumakad sa aisle.
Oo. Sige. Salamat. Okay.
-Okay. -Di ako mamamatay.
Sige.
-Good night. -Umaga na kaya.
STATE OF NEW YORK AFFIDAVIT FOR LICENSE TO MARRY
Saan ka galing?
Naniniwala ka ba sa mga sumpa?
Naging tarantula ka sa panaginip ko tapos galit ka sa 'kin.
Pagkatapos
naging ikaw na ulit, tapos galit na galit ka sa 'kin, tapos
iniwan mo 'ko sa altar.
Di ko gagawin 'yon sa 'yo.
Magiging giant spider ka ba?
Gagawin ko 'yong best ko para di maging spider.
Ikaw lang 'yong para sa 'kin.
Ikaw na 'yon.
Oo naman. Gano'n din ako.
Hindi, seryoso ako.
'Yong sinabi ng nanay mo tungkol sa 'yo, sa soul mo…
Sobrang pure at perfect.
Di ko hahayaang may mangyari do'n kasi sa 'kin ka lang,
at sa 'yo lang ako, okay?
Okay tayo. Ang galing natin. Tayo ang best couple.
-Ano'ng nangyayari sa 'yo? -Di ba?
-Tama ka naman. -Okay, bakit para kang…
Ano… Gusto ko nga, e. Ano lang…
-Masyado kang… -Ano?
-Romantic. -Honest?
Soulmates tayo.
Kaya di na mahalaga 'yon.
Ano 'yong di na mahalaga?
TWO DAYS PA BAGO IKASAL
Ang ganda mo!
Ang gaganda n'yong lahat.
Magandang hapon, mahal naming pamilya.
Welcome sa inyong lahat, sa mga galing sa malapit at sa malayo…
Oo nga.
…para i-celebrate si Nicky, at ang maganda niyang bride na si Rachel.
-Yay! -Nicky!
Gusto kong gamitin ang pagkakataon na 'to para magkwento
tungkol sa pagmamahal na bumuo sa 'yo
kasi wala kayong dalawa dito kung hindi dahil sa 'ting dalawa.
May mga taong buong buhay nilang tinatanong ang sarili nila,
"Paano ba nagiging mag-soulmates?"
Masasabi ko 'to nang walang alinlangan.
Sinuwerte akong mahanap ang soulmate ko.
Sabi ng iba, tadhana raw.
Intern ako no'n.
Sa totoo lang, kakatapos ko lang ng 30-hour shift ko
no'ng parang may pumigil sa 'kin na wag munang umalis.
Parang may nagsasabi na bumalik ako at magpaalam sa buddy kong si Beau,
kakasimula pa lang ng shift niya sa ER.
Naririnig ko na may galit na sumisigaw sa 'kin.
Lumingon ako,
may nakatitig sa 'kin na pinakamagandang babae na nakita ko.
Ano'ng sinasabi ng magandang babaeng 'yon?
Ang sabi niya…
"Pwede mo bang ikabit 'to?"
Nakakatuwa.
Nakatayo 'yong magandang babaeng 'yon
may nakapalupot na dish towel sa daliri niya,
muntik na raw niyang maputol, magdamag na raw siyang naghihintay do'n.
Oo, bumalik kami sa ER, tapos nagtataka na 'ko,
"Dito ba talaga 'to nagtatrabaho?"
Kinukumbinsi ko 'yong sarili ko kasi may hospital badge siya,
naka-scrubs siya.
Siguro naman kahit papaano doctor siya.
Oo, pero hindi ako ER doctor,
kahit na-assign na ako sa ER dati,
kaya pinipiga ko 'yong utak ko kung ano nga ba ang gagawin.
Dinala ko siya sa exam room.
Pinagdikit ko 'yong daliri niya, 'yon, naayos naman.
Sobrang sakit no'n,
naiisip ko na nga, "Di talaga alam ng lalaking 'to 'yong ginagawa niya."
Pero di ka umalis.
Well, cute ka saka dumudugo 'yong daliri ko.
Hindi nagtagal,
nilagyan ko ng singsing 'yong daliring 'yon.
Di ko pa rin maramdaman 'yong tip.
Wag mong sabihin sa kanila!
Okay lang 'yon.
Uulitin ko 'yon nang paulit-ulit, basta ikaw 'yong kapalit.
So. Heto na kami.
Nandito kayong lahat!
At ngayong gabi, gusto kong bigyan n'yo ng payo
'yong mga bagong sundalo na makikipaglaban sa holy matrimony.
Samahan n'yo ako
na mag-cheers para sa happy couple, sa tadhana,
at mag-pretend na kaya n'yong gawin,
kahit di n'yo kaya, basta sa ngalan ng pag-ibig.
-Cheers. -Cheers.
Cheers.
Sige, i-enjoy natin ang party.
Ang ganda ng kwento.
Sabi ng nanay ko, pinakaimportante bago ka magdesisyong magpakasal
'yong maka-experience kayo ng nakakatrauma.
Paano mo malalaman kung ano'ng klaseng tao siya?
Mahalaga 'yon.
Paano kung walang nakakatraumang mangyari?
O sinadya n'yo 'yong pinagdaanan n'yong nakakatrauma?
Naku, di na kailangan. Namatay 'yong nanay ni Frank sa harap namin.
May namatay na ba sa harap mo?
Medyo.
E 'yong magkasama kayo ni Nicky?
Wala pang namatay sa harap namin nang magkasama.
May two days ka pa.
-Excuse me. -Rachie!
Nandiyan ka pala.
Sorry. Na-meet mo na 'yong pinsan naming si Kiki?
Marami siyang iniinom na Xanax. Kiki!
Ayun siya, o.
Gusto ko 'yong style mo. Sobrang edgy.
Salamat, a.
Psychiatrist si Rachel.
-Hindi, ano— -Talaga? Ano'ng meron ako?
Sorry, ano'ng meron kang ano?
Gusto ko ng second opinion.
Di mo kailangang mag-diagnose dito.
Mamaya mo na lang sabihin in private.
Asawa ko pala, si Doug. Childhood sweethearts kami.
-Sa Columbia. -Hi.
-Paano mo nakilala si Nicky? -Ang gandang kwento no'n.
Halos kasing ganda no'ng sa parents ko. Parang cosmic fate.
A, okay.
Ikwento mo sa kanila.
Okay.
So, dati, umiikot ako sa buong bansa
nag-iinterview para sa grad school.
Tapos last interview ko sa University of Texas Austin.
Ang sama ng pakiramdam ko maghapon,
pero pinilit kong pumunta sa interview,
pero palala nang palala 'yong pakiramdam ko, nakakasakal na.
Pagdating ko sa airport, overwhelming na talaga 'yong pakiramdam.
Nasa gate na 'ko at nakapila na para sumakay sa eroplano,
at bigla akong kinutuban.
Itong… masamang mangyayari.
Pag sumakay ako sa eroplanong 'to… may—
Pa'no mo nalaman 'yon?
Di ko maipaliwanag. Alam ko lang. Tapos bigla akong nagpanic.
So, tinitingnan ko 'yong mga tao na sumakay sa eroplano, at
di talaga ako makagalaw.
Bandang huli, ako na lang ang natira,
nakatingin na sa 'kin 'yong gate agent,
nasa intercom siya,
"Final boarding, last call, lahat ng pasaherong may tiket."
Pero hindi ikaw ang last, di ba?
Hindi.
May isa pang tao.
'Tong… lalaking 'to. 'Tong… cute guy.
At naisip ko, "Fuck.
Mamamatay lang 'tong cute guy na 'to
kasama 'yong iba sa doomed flight na 'to."
Final boarding.
Sa puntong 'to, 20 minutes na akong di gumagalaw,
at galit na galit na 'yong gate agent, at napansin ako ni cute guy,
lumapit siya kung saan ako nakatayo, at sabi niya, "Ayos ka lang?"
Kadalasan ang sagot ko, "Ayos lang ako." Tapos, "Umalis ka na."
Pero may kung anong vibe siya na mapagkakatiwalaan mo.
Tiningnan ko siya, at sinabi ko, "Magmumukha akong baliw,
pero… feeling ko may masamang mangyayari,
di ko maipaliwanag, pero di ako sasakay diyan sa eroplano."
Tumingin siya sa 'kin,
saka siya ngumiti, sabi niya, "Hayaan mo na.
Magdrive tayo."
-Hindi. -Oo.
-Oo. Gano'n lang. "Hayaan mo na. -Oo.
Magdrive tayo."
Sa isang iglap, walang tanong, nagtiwala siya na totoo 'yong feelings ko.
Wow. Parang magic.
Di pa 'yon ang best part.
-Rachel. -Oh my God. Sabihin mo 'yong best part.
Wag kang kupal, Jules.
Sabihin mo 'yong line.
So, sarado na 'yong pinto,
magkasama na kami sa journey na 'to,
nagpapasalamat ako sa kanya kasi ginawa niya 'yon,
tumingin siya sa 'kin at sinabi niya,
"Niligtas mo 'yong buhay ko."
-Nakakaiyak. -Oo.
Kailan 'yon?
Tatlong taon na 'yon.
-Kailan mismo? -Grabe. February.
Importante pa ba 'yon?
-Bumagsak ba ang eroplano? -Sino'ng may paki, Doug?
Rachel.
-May gusto akong ipakilala sa 'yo. -Okay.
-Sorry. -Bye. Masaya akong makilala kayo.
Dito lang tayo.
Ano…
-Ayos ka lang? -Oo.
Di talaga kita ipapakilala kahit kanino.
-O? -Parang kailangan mo nang tulong. Di ba?
Hindi. Ayos lang naman ako.
-Okay? Talaga? A, sige. -Oo.
-Gusto mo bang pag-usapan? -Ang alin?
-Gaano ka na kasigurado? -Di ko alam ang sinasabi mo.
Sinabi mo na sa kanya?
Di niya kailangang malaman kung di magiging problema.
Kasi ang soulmate, itinadhana.
Di ba? Konektado ang souls namin, tapos naghiwalay sila, at
kung paano kami nagkakilala, I mean, parang sinadya.
Ang smooth, e.
Sa dami ng taong nakilala ko at lahat ng nangyari sa 'kin,
I mean, kung may soulmate man,
e di oo, si Nicky ang soulmate ko.
Okay.
Saka dahil mahal ko siya.
Okay.
Okay. Di mo kailangang maniwala.
-Naniniwala ka ba talaga? -Oo.
-Talaga? Okay. -Oo.
Isang sign lang sana galing sa universe
para patunayang soulmate ko siya at di ako mamamatay,
pero, oo naniniwala ako.
Wala, e.
Nakakatawa.
-Gusto mo ng drink? -Oo.
No'ng nasa airport na ako, nasasakal na ako sa feeling na 'to.
Di ko kayang sumakay sa eroplano.
Alam ko lang na may masamang—
Sabi ng gate agent, "Final boarding, last call, lahat ng pasaherong may tiket,"
tapos di talaga ako makagalaw.
Parang 20, 25 minutes na akong di gumagalaw.
'Tong cute guy, sayang naman kung mamamatay siya
kasama 'yong iba sa doomed flight na 'to.
Wow.
So tiningnan ko 'yong gate agent, nakatingin siya sa 'kin,
at galit na galit siya, napansin ko 'yong lalaki, si cute guy,
sabi niya, "Hayaan mo na. Magdrive tayo."
Sorry, nasabi ko na 'to sa 'yo, inuulit ko lang.
"Niligtas mo 'yong buhay ko."
Wow, ang galing.
'Yon na ba 'yong tadhana?
'Tong itinadhanang pagkikita n'yo
ang dahilan kung bakit tingin mo soulmate mo si Nicky?
Oo, isang city na di namin natirhan.
Nagkataong nasa iisang flight kami,
at naiintindihan niya 'yong takot ko kaya pinag-drive niya ako sa buong bansa.
Sa totoo lang, sobrang romantic. Parang nasa movie.
Pero creepy din. I mean, di mo siya kilala, di ba?
Babe. Di naman 'yon creepy.
Creepy, kung di ka lang ikakasal.
-Pero ikakasal sila, kaya romantic 'yon. -Bakit nasa Austin si Nicky?
Binisita niya yata 'yong kaibigan niya no'ng college.
Sinong kaibigan?
Ano naman?
Parang may mali.
Ano'ng mali?
Pwede ba, wag mo nang butasan 'yong kwento? Maganda na, e.
-Saan kayo nagkakilala? -Hi.
-Hi.
-Speaking of.
Gusto kang makilala ng Tita Valerie ko.
Meron daw siyang napakahalagang marital advice para sa 'tin, so…
-Marital advice? Okay. -Oo.
-Nice to meet you. -Sama ko na siya.
Bye. Good to meet you.
Oh my God. Nakikita mo ba 'to? Sa likod ko, 'yong caterer?
Siya 'yong bumangga sa 'kin sa rest stop.
-'Yong nag-iwan ng baby sa kotse. -Ano?
-Oo nga.
Schoolmate kami no'ng elementary.
Sa totoo lang, mabait 'yan.
Halika, tara na.
Seryoso ka ba?
Effective 'to palagi.
So pag nag-aaway kayo, tapos pareho kayong naiinis,
at parang na-stuck na kayo.
Effective 'to kasi malalaman n'yo 'yong totoo.
Wala kayong maitatago. Sobrang simple.
Heto na.
Five minutes na titigan.
Okay, oo, parang…
-Effective. -'Yon nga ang sasabihin ko.
-Malalaman n'yo. -Ngayon?
-Habang nagpaparty? -Oo. Five minutes.
Titigan lang. Bawal magsalita. Nakatitig lang.
Oorasan ko kayo, okay? Ready na?
Three, two, one, go.
Sino 'yong binisita mo sa Austin no'ng nagkakilala tayo?
College roommate ko, si Chris.
Nakilala mo si Chris. Siya 'yong allergic sa lahat.
Wag kayong mag-usap.
-Bawal mag-usap. Titigan lang. -Okay.
-Wag mo 'kong tingnan. -O, okay.
Sige, ulitin natin.
Start na. Three, two, one.
Go.
Ano? Ano 'yon?
Sumayaw tayo. Oo.
-Sumayaw? -Oo.
-Pero two minutes lang 'yon. -Di ko alam kung paano sayawin 'to.
Di ba dapat pag-aralan natin kung paano 'to sayawin?
-Di kami sumasayaw nang maayos. -Gawin mo lang ang ginagawa nila.
Wala akong paki sa sasabihin ng iba.
Sex lang talaga.
Dapat di mawala 'yong spark.
Gawin mo ang lahat. I mean, lahat ng kaya mong gawin.
Magpadagdag ka.
Magbawas ka rin.
Marami nang naghihiwalay ngayon.
Ang saya lang alalahanin 'yong pinagmulan nito.
-Love. -Honey, wag kang sumabat.
-Sorry. -Ano ulit 'yong tanong?
Sinasabi mo sa 'min 'yong secret sa happy marriage.
…na pag walang partner, di ka na romantic.
Alam ko na kung ba't sabi ng iba na praktikal…
Alam kong dapat happy ending na kayo pagkatapos.
Walang may gusto ng divorce.
Pero dapat alam n'yo 'yong difference ng romantic at red flag.
Di lang natatapos do'n.
Hindi nga. Lahat 'yon.
Tingin mo proud sa 'yo ang lolo mo mula sa langit?
Oh God…
Oo naman.
Oo, alam mo, sana nga.
Kailan mo sasabihin 'tong sikat na kwentong naririnig namin?
-Kung paano kayo nagkakilala ni Nicky? -Oo nga.
Ilang taon na ang nakalipas, lumilipad ako sa buong bansa at—
Ano'ng ginagawa mo?
May ini-stalk ako sa Instagram.
Sino?
Hinahanap ko 'yong babaeng Nicky. Sure ako, taga-Austin siya.
Sino?
Babaeng Nicky, di ba?
'Yong naka-date ni Nicky pagkatapos ni Molly at bago si Rachel.
Bakit?
May mali, e.
Ano'ng apelyido niya? Naaalala mo ba?
-Naaalala mo ba? -Halika.
-Ayoko. -Talaga?
Ayoko. Uy.
Bakit ba invested ka sa kwentong 'to?
Dahil sinumpa si Rachel.
Ano'ng kinalaman no'n dito?
Akala niya, 'tong romantic story na 'to ang nagpapatunay
na meant to be sila at ililigtas nito ang buhay niya.
Pero di lang 'yon, e, at dapat patunayan ko 'yon. Kailangan ko—
Bakit?
-Para di siya mamatay. -Excuse me.
Para di siya mamatay gaya ng nanay niya.
Pero bakit mo pinoproblema 'yon?
Kasi sinabi sa 'kin ng nanay niya na pigilan kong mangyari 'yon
sa kanya ulit, kaya ginagawa ko 'to.
Hindi mo 'to problema.
Pero nando'n ako.
Pero hindi dapat.
Pero nangyari na.
Baka may dahilan kaya nando'n ako, di ba?
May… katuturan na ang lahat.
Di na 'to fake monster story. Totoong horror na 'to.
Nakaapekto sa 'kin
'yong nakita ko.
Gusto mong may gawin ako.
Ngayon, may magagawa na ako.
At ito na 'yon.
Ayos lang na hindi ka naniniwala.
Pero nakita ko 'yon mismo.
Stewart yata ang apelyido no'ng babaeng Nicky.
Wag mo lang… sirain 'yong party sa anti-romance speech mo.
Ako na lang ang natira.
Nasa intercom 'yong gate agent, nakatingin sa 'kin at sinasabi niya,
"Final boarding, last call, lahat ng pasaherong may tiket,"
Nakalimutan mo si cute guy.
-Oo nga. -Salamat.
Oo, sorry, magkasama kami ni cute guy.
Tapos… sinasabi ng gate agent 'yong pangalan ko nang paulit-ulit.
-Lumapit 'yong cute guy— -Ba't di nila tinatawag ang pangalan niya?
Lagi mong sinasabi na kayo 'yong huling pasahero,
pero pangalan mo lang ang tinatawag nila.
Wag mo siyang pansinin. Tuloy. Lumapit siya, sabi niya…
Ano…
Di ka ba nagtaka?
Hindi, Jules. Hindi ko naisip 'yon.
Nandito siya. Tanungin natin siya ngayon.
Ano…
-Ano'ng ginagawa mo? -Jules, di naman 'to urgent?
Gusto ko lang maintindihan.
Di ko gets bakit di nila tinatawag 'yong pangalan mo.
Weird 'yon. Ewan ko kung bakit.
Pero parang may mali.
-Kumuha tayo ng drink. -Teka.
Uy, may drink na ako. Uy.
Ano? Gusto kong malaman.
Nicky.
Okay. February 15 'yon, di ba? No'ng nagkakilala kayo?
-Oo. -Dude.
-Tama na. -Oh my God.
Patapusin mo siya.
Kita mo, nalito ako kasi akala ko nagkakilala kayo no'ng March,
pero sabi niya February, at mas nalito ako
kasi alam ko nagde-date kayo no'ng babaeng Nicky no'ng February 2023…
Tiningnan ko ang Instagram niya,
at oo, pinost ka niya no'ng Valentine's Day ng taong 'yon.
Saka, baka dine-date mo 'yong babaeng Nicky
kasi isasama mo siya sa kasal namin.
No'ng February 15.
'Yong di mo sinipot na kasal, 'yong di sa… Saan ka nga papunta?
Chicago.
Di sa Chicago 'yon. Sa California 'yon.
Kaya pinag-isipan ko, siguro ang nangyari talaga
nasa Austin ka kasama 'yong babaeng Nicky.
Iniwan ka niya no'ng Valentine's Day o sa sumunod na araw.
Tama na.
Baka iniwan ka niya bago kayo lumipad para sa kasal namin,
tapos di ka sumakay sa eroplano.
Baka kasi nahihiya kang pumunta sa kasal namin nang mag-isa.
Ewan ko.
Pero siguro maghapon ka nang nakaupo sa airport,
nagmumukmok, naghahanap ng magliligtas sa 'yo
kasi ayaw mong maging single nang higit sa two minutes,
tapos nahanap mo siya, isang escape hatch.
Akala ko di ka nakapunta sa kasal ko
kasi may stomach flu ka tapos nakilala mo siya pagkalipas ng isang buwan.
Pero ang totoo, nagsinungaling ka sa 'ming dalawa.
Kaya di nila tinatawag 'yong pangalan niya.
Kasi wala siya sa flight.
Sinungaling ang soulmate mo.
Gaano ka kasigurado ngayon?
Fifteen percent?
Pag-usapan natin ang tadhana?
E kung paano tayo nagkakilala?
-Tumahimik ka na, Jules. -No'ng ipinanganak ka.
Tumahimik ka na.
Nicky. Isama mo kaya si Rachel para makilala si Tito Lee?
Sinasabi ko lang. Tadhana 'yon, hindi 'to.
-Salamat. -Niligtas ko 'yong buhay mo.
Nicky!
Tumahimik ka, Jules!
Sorry talaga.
'Tang ina, ano 'yon?
Sorry. Nagsinungaling ako sa 'yo.
Nagsinungaling ka sa 'kin tungkol sa maraming bagay.
Sorry. Di ko dapat ginawa 'yon. Dapat sinabi ko agad.
Nagsinungaling ka sa 'kin kanina.
Bakit ka nasa Austin?
Sabi mo binisita mo 'yong college roommate mo.
Oo nga, pero nakita ko rin talaga siya sa trip na 'yon.
Rachel, mahalaga ba talaga na wala ako sa flight na 'yon?
May mga masasayang adventure tayo. Di tayo dapat magkikita.
Kung hindi, wala tayo rito ngayon. Di tayo magkakilala.
Sino'ng may paki kung nando'n ako sa flight o wala?
Mahalaga 'yon, Nicky! Mahalaga 'yon!
Kasi akala ko nakilala ko na 'yong tao na pareho kami ng nararamdaman.
Pero, hindi!
Lumalabas na malungkot at single ka lang,
may nakita kang takot na babae sa airport, at sabi mo, "Ang saya! Adventure 'to!"
Well, di ako adventure para magpatuloy ka.
Ano ba, Rachel. Ikakasal na tayo.
Di na mahalaga 'yon, kung paano tayo nagkakilala.
Nicky, inimbitahan mo ba ang tatay ko sa kasal?
Wag kang magsinungaling.
-Okay lang. Di siya sumagot. -Bakit?
-Hindi siya pupunta.
-Bakit mo ginawa 'yon, Nicky? -Fuck. Sorry.
Pinagsisihan ko 'yon agad, pero wala kang bisita!
Tinatanong ako nang paulit-ulit ng parents ko at tinatanong ako at…
Natakot ako na baka marealize mo sa future na sana nando'n siya.
'Yong baliw kong tatay, na di ko kinakausap nang 11 taon?
Nagkamali ako, okay? Alam kong mali 'yon. Sorry.
Rachel, gusto ko lang… na makasama ka.
Sorry. Sorry talaga. Sorry na sa maling nagawa ko. Sorry.
Totoo bang kakatapos lang ng relasyon mo no'ng nagkakilala tayo?
So ano? Para akong…
rebound.
-Hindi ka rebound. -Rebound ako!
Rachel, ikakasal na tayo.
Hindi ka rebound.
Ikakasal pa rin tayo.
Di ba?
Seryoso ka bang itatapon mo lahat pagkatapos ng araw na 'yon?
Lahat ng pagmamahal at tiwala na meron tayo ngayon
kasi di ko naisip na babagsak ang eroplano no'ng nakilala kita?
Baka di kita dapat niligtas no'n.
Oo, di mo 'ko niligtas. Di naman bumagsak ang eroplano.
Hi!
Sorry sa istorbo, pero ready na ang candlelight dinner.
Sobrang romantic.
Baka makatulong sa attitude n'yo. Ano?
Ngumiti kayo. Rachel, naka T-shirt ka.
-Di pwedeng isuot 'yan. -Wala akong paki!
Oh my gosh! Ang sama niya!
Mukha siyang di mayaman.
-Portia, wag gano'n. -Teka. Ba't hindi?
Salamat.
Hi!
Gusto ko lang humingi ng sorry sa ngalan namin ng fiancé ko
dahil sa nangyari kanina.
Na-appreciate namin kayong lahat dito,
at wala kaming balak gumawa ng eksena, pero, di ba, free show.
Gusto kong magkwento nang mabilis, ibang kwento…
So, mamamatay ako sa Sunday.
Seryoso ako.
Totoo.
May nakakakilabot na sumpa sa angkan ko sa loob ng maraming siglo,
at pag di ako nagpakasal sa soulmate ko paglubog ng araw sa Sunday, mamamatay ako.
Pag di naman ako nagpakasal, kakalat ang sumpa sa angkan niya,
kayong lahat 'yon.
Sorry, Jules.
Di ko yata nasabi sa 'yo 'yon.
I mean, kung kayo ako. Magpapakasal ba kayo sa taong 'yon?
-Ano 'yan? -Talaga?
Lasing siya. Pigilan ko ba siya?
Pero wag kayong mag-alala, kasi di ko gagawin 'yon sa 'yo.
-Tama na. -Nangyari 'yon sa nanay ko.
Nagpakasal siya at namatay siya do'n mismo,
sa kabila ng gubat.
Nalaman kong dito ako ipinanganak,
na medyo nakakabaliw kasi parang ang dating
dito rin ako mamamatay, so…
Oo, tama ka. Sa totoo lang parang cosmic fate, Portia.
Kaya gaya nga ng sinabi mo, Dr. Cunningham, cheers tayo.
Sa tadhana.
'Yon na 'yong bumagsak na eroplano.
Kumain lang kayo.
Nagsalin ng Subtitle: Vanessa Labrusca ham, cheers tayo.