GODZINA, ZANIM POWIEDZĄ „TAK”
Jest nawodniona?
Odłączam środki uspokajające, a zostawiam płyny.
- Kiedy się obudzi? - Mam nadzieję, że wkrótce.
Jak szybko?
Dostała środki uspokajające. Jest stabilna.
Nie wiem, jak będzie na weselu.
- Zawieźmy ją do szpitala. - Nie chciałaby tego.
Mówiłeś, że się obudzi, że wydobrzeje do ślubu.
- Wiem. - Dałeś jej za dużo?
To nie moja wina. Cały ranek miała drgawki.
- Przestańcie. - Odwołajmy to.
- Co? - Ślub.
Jest za godzinę.
Chciała być na ślubie Nicky’ego.
Nie w takim stanie.
- Może się obudzi. - To za mało.
- Przyjdzie sto osób. - Mam to w dupie.
- Odwołujemy. - To nie twoja decyzja.
Nie odwołujemy ślubu.
Proszę, nie kłóćcie się przy matce.
- Jest nieprzytomna. - Czuje energię.
Nie odwołujemy.
Co was to tak obchodzi? A ty?
Wybierasz mamę czy ją?
Portia!
Wy nawet na siebie nie patrzycie.
Bo nie powinniśmy się widzieć w dniu ślubu.
Takie przesądy to zwykła wymówka.
Po prostu podjęliście złą decyzję.
Portia, poważnie…
Nie, poważnie.
Kazała mi wezwać diabła, by spytać, czy za ciebie wyjść.
- Nieprawda. - To skąd mam tę ranę?
Nie przez diabła.
Jakaś truposzka dała mi w twarz.
- Ty ją przywołałaś. - Nie, nigdy tak nie było.
Co się odjebało na tym panieńskim?
Czemu nas uciszasz?
Ocknęłam się u niej na podłodze. Nie wiem, skąd się tam wzięłam.
Było dziwnie, a mama dostała drgawek.
- To przeze mnie. - To przez guza mózgu.
Ona jest zła i coś ukrywa.
Ona nie jest zła.
Chcę uratować tę rodzinę.
Wyluzuj.
Jestem spokojna. Kazała mi wezwać diabła.
Co ty bredzisz?
To nie był diabeł, tylko moja prapraciotka.
Niczego nie ukrywam.
Od początku mówiłam o wszystkim otwarcie.
Wszyscy mieliśmy ciężki tydzień.
Mimo wszystko
zwieńczymy go zajebiście pięknym ślubem.
Bierzemy ślub dzisiaj.
Kocham Nicky’ego i was wszystkich.
Rozumiem, że to ważne dla waszej mamy, ale to nasz ślub.
Nie dam wam go zepsuć.
Wyjdę za niego dzisiaj, choćby skały srały.
Victoria obudzi się na ślub, który wszyscy sobie wymarzyliście.
Robimy to.
Nie.
Nie, odwołujemy ten ślub. Prawda, tato?
- Wykluczone. - Nie ma mowy.
- Nic nie odwołujemy. - Portia, to nie twoja decyzja.
Ślub się odbędzie. Przyłóż sobie lód.
A ty się pierdol.
- Zostanie ci blizna. - Sam jesteś blizną.
Już wystarczy.
Wyjdźcie.
Zakłócacie spokój mojej żony.
Przepraszam, chciałam pomóc.
- Dziękuję. - Tak.
- Wszystko gra? - Przepraszam.
- Powiedz jej. - Chodź tu.
Chodź.
Chodźcie tu.
Mam plan.
Jaki?
To skomplikowane.
Zostań z Nickym. Damy ci znać, gdy będziesz potrzebny.
Muszę wiedzieć, jaki jest plan.
Nell!
Cicho! Rób, co mówi.
- Jaki jest plan? - Znalazłam książkę Portii.
Gdy była opętana, mówiła:
coś żywego, coś martwego, coś skradzionego, coś czerwonego.
To rytuał. Odprawimy go i wszystko będzie dobrze.
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
To wersja „coś starego, coś nowego, coś pożyczonego, coś niebieskiego”.
Coś żywego ma pochodzić od pana młodego. Zobacz.
Coś martwego od panny młodej, coś skradzionego od teściowej
i coś czerwonego od wroga.
Najlepiej użyć krwi. Musimy to zebrać i zmieszać,
a ja wypiję to przed ślubem.
Wtedy stanę się jego bratnią duszą, jeśli jeszcze nią nie jestem.
Co myślisz?
Pojebało cię?
ABY STAĆ SIĘ BRATNIĄ DUSZĄ
COŚ ŻYWEGO OD PANA MŁODEGO
Nasienie pana młodego…
- Utniesz sobie palec? - Nie wiem.
Włosy teściowej i…
Krew? O Boże.
- I co, wypijesz to? - Chyba tak.
Jezu, Rachel.
Nie tak miałaś zareagować.
Kość panny młodej? Chcesz sobie wyciąć kość?
Nie chcę.
Pamiętasz, co mówiłam o wracaniu do rzeczywistości?
Tuż przed tym, jak Portię opętał duch mojej ciotki.
Nie wiem już, czym jest rzeczywistość.
- Jest poważny skutek uboczny. - Wiem.
Zmieni cię w jego bratnią duszę, ale jak?
Nie wiem.
To jest pojebane.
W najgorszym razie nie zadziała.
W najgorszym razie zmienisz się w żonę ze Stepford.
No tak, racja.
Myślałam o tym i to dobrze,
bo Nicky jest świetną osobą.
Nicky jest najlepszy, czego nie można powiedzieć o mnie.
Jestem umiarkowanie zła. Zawsze byłam.
A teraz mam szansę, by to naprawić.
To nieprawda. Nie jesteś złą osobą, jesteś bardzo dobra.
Nie.
Jest na to wiele dowodów.
Na przykład to, co było wczoraj. Tak robią umiarkowanie złe osoby.
O to chodzi w wieczorze panieńskim.
Po to je kiedyś wymyślono.
Teraz jest inaczej.
Wszyscy faceci tak robią.
Ale nie Nicky, bo on jest zbyt dobry.
Jego bratnia dusza też powinna być dobra. Zaczynam to traktować jak szansę.
Jeśli rytuał zadziała,
będzie dla mnie jak lobotomia. W dobrym znaczeniu.
- Nie potrzebujesz lobotomii. - Nie chcę umierać.
Albo umrzesz, albo nie.
Chcę mieć pewność, że nie umrę.
- Odprawię ten rytuał. - Nie znasz konsekwencji.
Wiem, jakie są konsekwencje.
Jeśli to zrobię, przeżyję, a jeśli nie, prawdopodobnie umrę.
Przeżyjesz jako zmieniona wersja siebie.
Ale przynajmniej będę żyć.
Myślałam, że wystarczy, że uwierzysz.
Nie chcę umrzeć jak moja mama.
Rozumiesz? Więc…
Muszę spróbować.
Więc to zrobię.
Możesz mi pomóc albo nie, ale zrobię to.
To nie będzie tragiczny ślub.
Dzięki temu zyskam stuprocentową pewność.
- Myślisz, że to jedyny sposób? - Cholera.
Ślub jest w południe.
Słońce zachodzi o 16:44, a jest 11:08.
Zacznę od czegoś skradzionego od Victorii,
potem coś czerwonego, pewnie od Portii,
bo mnie nienawidzi.
Powiesz Julesowi, jaki jest plan?
Pomoże nam z czymś martwym.
Jak wrócę, to zgarnę Nicky’ego.
Zrobisz to, proszę?
Przyszłam powiedzieć, że odwołuję ślub.
- I tak nawet się nie przebrałaś. - Czekaj! Portia!
- Czekaj! - Cztery dni temu nie chciałaś ślubu.
Wiele się zmieniło.
Racja, sprowadziłaś na nas zło.
Muszę wziąć ten ślub, żeby was nie dotknęło.
Nie mów już o tej narcystycznej klątwie.
Zaburza dobrą energię.
Dobrą energię?
Odrzucasz ostatnie życzenie mamy.
To ty je odrzucasz, odwołując ślub.
Chyba już za późno.
Spokojnie, mogę ich wyprosić.
Dobra.
Śmiało.
Znów to olewasz.
Nie olewam, tylko nie mam czasu się z tobą kłócić.
Nie masz czasu?
Ślub jest za 45 minut, a ja muszę…
Naprawdę w to wierzysz?
Tak. Mam do tego prawo.
Dzięki. Świetne.
Uspokój się. Goście już są. Co jest?
Nie słuchasz.
Nie godzę się na żadne szatańskie rytuały.
Jak możesz tak myśleć?
Bo dostałam w twarz od twoich duchów z zaświatów.
- Każę wszystkim wyjść. - Dobra. To nieważne.
Nie potrzebuję gości. Mogą iść.
Wystarczy mi Nicky, obrączki i świadek
i wezmę ślub.
Jasne?
A ty nadal możesz spełnić marzenie matki
o przepięknej ceremonii.
Proszę.
Ludzie idą. Zdjąć ci tego strupa?
Dlaczego?
Bo jest krwawy i obrzydliwy.
Rachel, po co ci moja krew?
Po nic, po prostu chcę ci pomóc.
Nie.
Kurwa.
Gdzie będzie spotkanie pary młodej?
Nie tutaj, tam, gdzie są goście.
Ty jesteś panną młodą?
- Rachel. - Nie?
- Nie teraz. - Jest problem.
Stało się coś złego.
- Z babcią? - Nie wiem, co się stało.
Były w pudełku, odłożyłem je na chwilę.
- Nie mogę ich znaleźć. - Czego?
Obrączek.
Cholera. Dobra.
Gdzie je ostatnio widziałeś?
- Nie wiem. - Jak to?
Schowałem je do pudełka i odłożyłem.
- Przypomnij sobie gdzie. - Gratulacje!
Dzięki. Może je gdzieś widziałeś?
- Cześć, Rachel! - Cześć! Zaraz wracam.
Gratulacje, Rachel.
- Szukaj po lewej. - Dobra.
Szukaj i zastanawiaj się, gdzie mogłeś je odłożyć.
Nie mam na to czasu. Jakiego koloru jest pudełko?
Chyba srebrne.
Srebrne…
Szukacie czegoś?
Jude, poszukaj w salonie, dobra?
Rozchmurz się i ciesz się tym dniem. Może to twój ostatni.
Zabrałeś nasze obrączki?
Prawdą jest, że ślub wiąże się z nałożeniem na siebie trzech kręgów.
Jude!
- Pierścionka zaręczynowego… - Idź!
…obrączki
i kajdanów cierpienia.
Zabrałeś nasze obrączki?
Zbieram skarby dopiero po tragedii.
To…
należało do twojej matki.
A krawat, który mam na sobie, do twojego ojca.
Takie coś pożyczonego
dla mnie.
Tym razem nic nie dostaniesz, skurwysynu.
Nie dam ci wygrać. Przeżyję to.
I nikomu nie przekażę tego gówna.
To się skończy na mnie, dzisiaj.
Zobaczymy.
Słońce zachodzi o 16:44.
Wiem, mam mnóstwo czasu. Na zdrowie.
Mówiłem ci!
To nadal boli!
- Rachel. - Cześć.
- Fajny strój. - Gratulacje. Jak się czujesz?
Dobrze. Przepraszam, muszę się przebrać.
Cztery lata medycyny w piach. To jakieś jaja.
- Twoją misją było ją uratować. - Trochę przesadzasz.
Jak nie, to ja to zrobię i źle się to skończy.
I tak masz to gdzieś.
- Zrobisz to? - Czemu nie?
Nie wiesz jak. Spierdolisz to.
Tak? Zobaczymy.
Zrobię to.
Rachel! To prawda, że będziesz w tej sukni?
Jej matka nie pozwoliła.
- I tak nie chciałam. - Przepraszam.
Chciałam coś bardziej nowoczesnego.
Wczoraj była niezła faza.
Rozmawiałyśmy z duchem.
Gdzie Portia? Nadal ma rozwalony nos?
Tak, przepraszam…
Halo?
Co ty robisz?
Przepraszam. Ja tylko…
Chciałam sprawdzić, czy wszystko u niej w porządku.
W porządku?
Przepraszam.
Przepraszam, ale nie mogę…
panu na to pozwolić.
Nie może pan tego zrobić.
Jules mówił, że jest szansa,
że jeszcze się obudzi. Musimy…
Moja żona jest wyjątkowa. Płonie dużym ogniem i szybko się wypala.
Za każdym razem, gdy to się dzieje,
jest jej trochę mniej niż wcześniej.
Po tym wszystkim…
jest wyczerpana.
Obiecałem, że nie pozwolę jej się wypalić.
Żyła z godnością i tak samo umrze.
Nie może pan poczekać…
czterdziestu minut?
Sprawdzić, czy się nie obudzi?
Skoro ten ślub jest jej ostatnim marzeniem…
Jeśli nie dla niej…
to dla Nicky’ego.
Nicky musi dorosnąć.
Jesteście młodzi.
Widzę, że nasza umowa nie jest dla was zrozumiała,
więc powiem to prosto.
Woli umrzeć,
będąc sobą,
niż stać się kimś, kogo nie będzie rozpoznawać.
Chciałbym teraz zostać z żoną sam.
Jules? Nellie?
Jesteśmy gotowi.
To musi być kość?
Tak.
Coś względnie niezauważalnego.
Nie musisz tego robić.
Nie zniechęcaj jej.
Od wycinania kości 10 minut przed ślubem?
- To nie… - Nie wszystkich.
Proszę. Chcę żyć. Chcę, żeby Nicky był szczęśliwy.
Chcę, żeby to się skończyło. Po prostu mi coś wytnij.
- Może ząb? - Nie, twarz jej spuchnie.
I co z tego?
Musi ładnie wyglądać na ślubie.
Myślałem, że musimy ocalić jej życie.
W niezauważalny sposób.
Przejdzie nadprzyrodzone zmiany.
Od środka.
Mały palec u nogi?
Musisz zadecydować za mnie.
To jest zbyt pojebane, żebym miała wybrać.
Prawy czy lewy?
Prawy. Nie, czekaj, lewy, przepraszam.
Jezu, nie. Dobra, prawy.
- Na stół. - Dam radę.
- Lód? - Tak.
Dobra.
Najpierw odetniemy krążenie.
Nie musisz mi mówić, co robisz.
Dziękuję.
Będzie kuleć?
Dobra.
Zmieniłabyś się nieodwracalnie, żeby zostać moją bratnią duszą?
- Nie, gdybym miała kuleć. - Dobra…
Jasne, że będzie kuleć. Odcinamy jej palec.
Weź to.
Przytrzymaj jej nogę.
Albo obie, bo dostaniesz z kopa.
Dobra…
Ile to potrwa?
Nie wiem, to moja pierwsza amputacja.
Nie mów jej tego.
Jeśli to nie zadziała i coś się stanie, Jude nie może tego zobaczyć.
Nie mów tego przy niej.
Ty też nie powinnaś.
- Nie martw się o mnie. - Ja to widziałem.
- Trzymajmy się tego, że nie umrę. - Sorki.
Dobra.
- Dobra. - Zrobię nacięcie.
Nie musisz mi mówić.
- O kurwa! - Spokojnie.
Chryste.
Ja pierdolę!
- Już? - Spokojnie.
Boże, co to jest?
- O Jezu, nie mogę. - Nell, przestań.
Żebyś nie odgryzła sobie języka. Zagryź to.
Będziesz odliczał?
Gotowe.
Chcesz go potrzymać?
- Kurwa. - Co ja mam z nim zrobić?
Włóż do lodu, w razie gdyby zmieniła zdanie.
Wszystko w porządku? Mów do mnie, nie odpływaj.
Jude zgubił obrączki.
Nie szkodzi, weźmiecie nasze.
Dobrze?
Oddychaj.
O kurwa.
Oksykodon zaraz zadziała.
Dam ci drugą dawkę na weselu.
Tylko do tej pory nie graj w piłkę.
Zgrana z was para.
Mówiłem.
- Która godzina? - 11.31.
Kurwa, muszę iść. Nie.
Poczekaj. Musisz trochę potrzymać nogę w górze.
Nie mogę. Muszę znaleźć Nicky’ego.
O kurwa.
Cholera. Przepraszam.
Chowasz się tutaj?
Tak jakby. Przepraszam.
Dobrze, że tu jesteś.
Cześć.
Możesz na mnie spojrzeć.
Nie.
Naprawdę.
Możesz na mnie spojrzeć.
Nie, to przynosi pecha.
Nic już nam nie zaszkodzi.
Widziałaś monetę na szczęście przed drzwiami?
Tak.
Ja ją tam położyłem.
Serio?
Tak.
Zrobiłem to dla ciebie. Chciałem…
Nie wiem. Jest między nami jakiś ogromny dystans.
Chciałem tylko…
Nie wiem.
Spójrz na mnie.
Co z tym zrobimy?
Zmniejszymy ten dystans.
Naprawimy to, dobrze?
Ja to naprawię.
Pozwól mi wszystko naprawić.
Mówię ci.
Musisz tylko być sobą.
Kocham cię.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Hej.
Czym się martwisz?
O czym myślisz?
Nicky.
O czym myślisz?
Myślę…
o tym, co przed chwilą powiedziałaś.
Że mam po prostu być sobą.
To zabrzmi…
to zabrzmi głupio, ale nie…
Nie…
Tak?
Nie wiem, kim teraz jestem.
Moi rodzice i ich…
Wszystko, czego mnie uczyli…
Mam wrażenie, że w tym tygodniu wszystko się zmieniło.
Naprawdę się zmieniło.
Nicky, przestań, proszę.
Spójrz na mnie. Mogę ci powiedzieć, kim jesteś.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Jesteś wcieleniem dobra. Posłuchaj mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze, bo ja się zmienię.
Będę tak dobra jak ty.
Nie rób tego. Nie chcę, żebyś się zmieniała.
Nie. Ja jestem złym człowiekiem.
Naprawdę jestem złym człowiekiem.
- Czemu tak mówisz? - Bo tak jest.
Ja jestem zły. Pamiętasz, co zrobiłem na kolacji?
I zaprosiłem twojego ojca.
- Chciałeś dla nas dobrze. - Nie powinienem był.
Powinienem był zauważyć, jakie to wszystko jest pojebane,
zamiast wymuszać na was jakieś oczyszczające spotkanie.
Myślałem, że to będzie uzdrawiające.
I było, Nicky.
W pewnym sensie to naprawdę było oczyszczające.
Dowiedziałam się, co się stało z mamą.
A ja cię wtedy nie wsparłem.
Kompletnie to olałem. Jestem zwykłym gnojem.
Nie jesteś.
Czy…
Czy moją ostatnią rozmową z mamą będzie awantura, którą jej zrobiłem?
- Nie. - To…
Może na tobie ciąży klątwa,
ale ja jestem po prostu zły.
Nie jesteś zły.
Ja…
Całowałam się z Nellie.
Wiem.
Skąd wiesz?
Jules mi powiedział.
Jules wie?
Mówią sobie wszystko.
Przepraszam.
Przepraszam. Nie powinnam była tego robić.
Myślałam, że nie ma dla mnie nadziei…
- To nieprawda. - …i że może…
Nie jesteś złą osobą.
Rachel, spójrz na mnie. Nie jesteś złą osobą.
Zanim tu przyjechaliśmy, wszystko było tak dobrze.
Prawda?
Wierzysz mi, prawda?
W klątwę?
Tak. Rozumiem.
Liczy się tylko to.
Tęsknię za naszym minidzieckiem.
Gdzie ono jest?
- Co? - Zgubiłeś je?
Jezu, nie wiem.
Nicky, jesteś tam?
Tak, zaczekaj.
Mama się obudziła. Jest dobrze!
- Ślub za 10 minut. - Idź.
Zaraz przyjdę!
Bardzo cię kocham.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Kocham cię. Idź. - Znalazłem minidziecko!
- Zatrzymaj je na szczęście! - Dobrze. Kocham cię.
Nie mam obrączek.
Nie szkodzi.
Daj mi obrączkę.
Po co?
Zgubili obrączki, pożyczą nasze.
Ja je mam. Zupełnie zapomniałam.
Nie chciałam, żeby się zgubiły. Bez urazy, Judie.
Dobra, chodźmy.
Wstańcie, proszę.
Napisy: Zofia Sław się zgubiły. Bez urazy, Judie.