Proszę usiąść.
Zebraliśmy się tu, by być świadkami połączenia tych dwóch dusz.
Mówi się, że miłość jest cierpliwa i łaskawa,
ale z mojego doświadczenia bywa też niebezpieczna.
Gdy się zakochujemy, stajemy się miękcy.
W tej miękkości dajemy się przebić na wylot.
Tym jest miłość.
To metalowy pręt przeszywający nam serce.
Każdego dnia liczymy, że nikt nam go nie wyrwie.
Jak przy każdym innym ryzyku,
pragniemy miłości dla dreszczyku emocji.
Aby kochać w pełni, trzeba się poświęcić.
Najważniejszą decyzją w życiu
jest wybór osoby, której powierzymy ten metalowy pręt.
Państwo młodzi napisali własne przysięgi.
Rachel, zacznijmy od ciebie.
Nicky.
Zakochałam się w tobie szybko i z łatwością.
Nasza pierwsza randka miała miejsce w wypożyczonym aucie
i trwała cztery dni.
Cztery dni.
Pamiętam, że myślałam,
że chcę zostać w tym aucie na zawsze.
Cztery dni to teraz…
cała wieczność.
Całe życie robiłam wszystko,
żeby uchronić się przed nieszczęściem.
Zawsze poszukiwałam pewności.
Ale…
w ostatnim tygodniu dostaliśmy niezły wpierdol.
Przepraszam. Ostatni tydzień dał nam popalić.
To wszystko pomogło mi uzmysłowić sobie,
że nie można polegać na pewności,
bo nie da jej nam małżeństwo, miłość ani nic innego.
Jedynym, co pewne w życiu, jest śmierć.
Jedynym, co pewne, jest śmierć.
Więc chrzanić pewność.
Nie mam się czym martwić,
bo to ty przynosisz mi szczęście.
Zawsze, zawsze przynosiłeś mi szczęście.
Poważnie.
Więc…
Nicky, przysięgam zawsze widzieć cię takim, jakim jesteś,
tak jak ty widzisz mnie.
I obiecuję…
że będę wierzyć w ciebie i w nas.
To jest w tym wszystkim najważniejsze.
Podejmujemy ryzyko i nie wiemy, co nas czeka,
ale wierzymy, że wszystko skończy się dobrze.
A ja…
wierzę, że jesteś moją bratnią duszą.
Więc nieważne, dokąd zmierzamy.
Nie chcę wysiadać z tego samochodu.
To wszystko.
Nicky, twoja kolej.
Dobrze.
Ja sobie zapisałem.
Rachel.
Mogłem mówić pierwszy. Trudno będzie to przebić.
Rachel, jak mogłaś się zorientować od razu po przyjeździe tutaj,
wychowałem się w rodzinie, w której wysoko ceni się małżeństwo.
Dlatego gdy w drugim tygodniu naszego związku powiedziałaś,
że nigdy nie wyjdziesz za mąż,
wiedziałem, że to jest to.
Tak naprawdę nigdy się nie zastanawiałem, czy jesteś tą jedyną.
Po prostu to wiem.
Po godzinie spędzonej z tobą
miałem nadzieję, że tak już będzie zawsze.
I myślałem, że nie spędzę z tobą reszty życia tylko wtedy,
jeśli poważnie nawalę.
Obiecałem sobie więc, że tego nie zrobię,
żebym pewnego dnia mógł złożyć ci przysięgę przed ołtarzem.
I to się właśnie dzieje.
Obiecuję, że zawsze będę cię kochał,
poświęcał ci czas i darzył cię zrozumieniem.
Obiecuję, że będę cię wspierał bez oceniania
we wszystkim, co sobie zamarzysz.
Obiecuję, że będę zawsze stał po twojej stronie,
nawet jeśli nie będziemy się zgadzać.
Nic na świecie nie jest mi droższe niż ty.
Nie pozwolę, żeby coś nas rozdzieliło.
Kocham cię.
- To było piękne. - Obie przysięgi były piękne.
Nadeszła wielka chwila. Poproszę obrączki.
Proszę, ta jest dla ciebie.
A ta dla ciebie.
Trzęsę się.
Dobrze.
Rachel Alexandro Harkin,
czy bierzesz Nicholasa Summera Cunninghama za męża
i przysięgasz być z nim na dobre i złe, w zdrowiu i w chorobie,
póki was śmierć nie rozłączy?
Tak.
Nicholasie Summerze Cunninghamie,
czy bierzesz Rachel Alexandrę Harkin za żonę
i będziesz z nią na dobre i złe, w zdrowiu i w chorobie,
póki was śmierć nie rozłączy?
Synu, wystarczy, że powiesz „tak”.
Wszystko dobrze?
Po prostu…
Napisałem tę przysięgę tydzień temu
i teraz nie czuję…
Bo masz rację.
Ten tydzień nas dojechał.
Wszystko, co wydawało mi się,
że wiem o miłości i małżeństwie, się zmieniło.
Wszystko.
Rozumiem cię teraz lepiej niż kiedykolwiek wcześniej.
Już rozumiem, co miałaś na myśli.
Co ty robisz?
Małżeństwo niszczy ludzi.
Nam też zaczęło już dawać w kość.
I wiesz co?
Nie chcę, by nasz związek się zmienił.
Trzymaj się planu.
- Co jest? - Małżeństwo to trucizna.
- Wszystko dobrze? - Tak, czekaj.
Małżeństwo zatruwa moją rodzinę.
Zmusiłem cię do niego, choć nie chciałaś.
Co ty robisz?
Rachel, ja chcę spędzić z tobą resztę życia,
ale nie chcę być jak oni.
Chcę, żebyśmy mieli możliwość codziennie wybierać siebie nawzajem.
- Tak jak dotąd. - Wszystko dobrze.
Wypożyczone auto zawraca i odjeżdża, ale my dalej w nim jesteśmy.
Nicky, spójrz na mnie.
Weź ze mną ślub. Musisz to zrobić, teraz.
Uwalniam nas od tej instytucji.
- Jaja sobie robisz? - Rachel.
Przecież tego chcesz.
- Przestań. - Mówię poważnie.
Dajmy im chwilę dla siebie.
- Rachel. - Nie.
Zostańcie na miejscach.
Rachel!
Pakujmy się i jedźmy stąd, jebać to.
- Powiedz, że to żart. - Chcę wszystko naprawić.
- Ten tydzień był straszny. - Boże.
Nasza przyszłość taka nie będzie.
Jasne, że ślubny tydzień był straszny.
Czego oczekiwałeś?
Miałeś podjąć ryzyko razem ze mną.
- Właśnie podejmuję. - Nie!
Dorobiłeś sobie jakąś filozofię
i boisz się przez błędy innych ludzi.
To ja w nas uwierzyłam.
- Ja też w nas wierzę. - Niby jak?
To my jesteśmy najważniejsi.
- Dbam o nas. - Jak?
Odrzuciłem wartości mojej rodziny!
Nie prosiłam cię o to!
Rachel, wiem, że nigdy nie chciałaś wyjść za mąż.
Teraz wreszcie rozumiem dlaczego.
Musimy wziąć ten ślub.
Mówiłaś, że nie chcesz nigdy tego robić.
Zanim się dowiedziałam o klątwie.
Mogłeś mi się nie oświadczać, ale to nie twoja wina.
Nie wiedziałeś o tym,
ja też nie, ale teraz wiemy i musimy wziąć ślub.
To nie powód, żeby brać ślub.
Powinniśmy to zrobić z miłości i wiary w nasz związek.
Wiem, ale teraz jesteśmy w innej sytuacji.
Jezu, czemu ty to teraz robisz?
Nicky, o co ci chodzi?
Czemu to robisz?
TU ZDARZY SIĘ COŚ STRASZNEGO
Więcej. Tyle, dziękuję.
Lej tyle wszystkim, nawet nieletnim. To dla ciebie.
Victorio, on był zagubiony.
Szukał u mnie wsparcia, więc musiałem być szczery.
- Nie wiedziałem, że tak zareaguje. - On nas idealizuje.
Ma nas za doskonałe małżeństwo.
Bo nim jesteśmy.
Zniszczyłeś moją relację z synem.
Już nie zdążę odzyskać jego zaufania.
- Nie. On cię kocha. - Zepsułeś mi zakończenie.
Victorio, czekaj. Wróć tutaj.
Kochana, co tam się wydarzyło?
Jak się z tym czujecie? Co z Nickym? Co mamy zrobić?
Dzięki, to tylko drobne nieporozumienie. Wszystko będzie dobrze.
Jeszcze jedną kolejkę? Chcę, żeby wszyscy mieli co pić.
Na zdrowie.
Z przekonaniem. Cześć, mamo! Staram się podbijać energię.
Po co w ogóle mi się oświadczyłeś?
Skoro mówiłam, że nie chcę ślubu.
Małżeństwo twoich rodziców nie jest idealne.
Musiałeś to odkryć,
żeby zgodzić się na to, czego chciałam od początku.
Godzinę po przyjeździe wiedziałam,
że idealizujesz ich relację.
Twoja mama jest słodka, ale narcystyczna,
a tata jest zawiedzionym romantykiem,
który musi czymś wypełnić pustkę w sobie.
Ta relacja opiera się na tym, że on ją ubóstwia, bo ona tego potrzebuje.
Ona go pochłonęła, a i tak nie ma dość.
Oboje są puści. To bardzo przykry widok.
Dzięki za tę analizę, Rachel.
Oboje nie chcemy skończyć jak twoi rodzice.
Żeby to wybrzmiało,
w tym scenariuszu ja jestem romantyczny, a ty narcystyczna.
To miłe.
To by się nawet zgadzało,
bo cały nasz związek kręci się wokół ciebie.
Dobra.
Ciągle muszę cię zapewniać, że wszystko jest dobrze,
nawet jeśli absolutnie nic się nie dzieje.
Cały czas masz schizy, że coś cię prześladuje,
więc obchodzę się z tobą jak z jajkiem.
- Niczego nie możesz udźwignąć. - Rozumiem.
Nie wytrzymasz nawet dnia z moją rodziną bez mojego uspokajania.
Wszystko jest przy tobie wyczerpującą łamigłówką.
- Nic nie jest proste. - Wiem.
- Ciężko jest cię kochać. - Wiem!
Wiem, słyszysz?
To chciałeś usłyszeć?
Ja pierdolę.
Dam ci… Oni wrócą…
Nie.
Zdrowie was wszystkich. Cieszmy się.
To chyba przeze mnie.
- Wychodzimy stąd? - Nie.
Portia mówi, że zaraz wznowią ceremonię.
Dlaczego się zgodziłaś?
Dlaczego przyjęłaś oświadczyny?
Bo wiedziałam, jakie to dla ciebie ważne. Kochałam cię i…
Nicky, jesteś jedyną osobą, która mogła mnie doprowadzić w to miejsce.
Kochałaś mnie?
Już mnie nie kochasz?
- Idź stąd. - Chcę poznać jej odpowiedź.
Portia, wypierdalaj.
Mama mówi, że macie wrócić radośni,
jakbyś nie upokorzył jej przed całą rodziną i wszystkimi bliskimi.
- Do widzenia. - Fu, masz śliskie ręce.
Nicky, oczywiście, że nadal cię kocham.
Najbardziej kocham w tobie to,
że jesteś konsekwentny i stabilny
i nie zostawiłbyś mnie przed ołtarzem.
Nie zostawiam cię.
- Ratuję nas. - Tak? Świetnie.
I jak ci idzie?
Gdybyś naprawdę chciał nas uratować,
powiedziałbyś „tak”, bo ja miałam wszystko pod kontrolą.
Wiesz?
Dużo mnie kosztowało,
żeby tam stanąć i powiedzieć „tak” z przekonaniem.
Jeśli nie weźmiemy ślubu do zmroku, klątwa obejmie ciebie i twoją rodzinę.
Więc tak naprawdę to ja ratowałam ciebie.
- Jezu, Rachel. Co? - Jak to co?
Co cię tak dziwi?
Widzieliście Uciekającą pannę młodą? To klasyk.
Cześć, kochani. Wspaniale was widzieć.
- Jest pięknie. - Cześć.
Jezu, nie mogę się po tym ogarnąć. Trochę się trzęsę, ty też?
Nie chcę nic mówić, ale wisicie mi po 50 dolarów.
O Boże, założyliście się?
Po kolacji szanse były wysokie.
- Dawaj. - Myślałam, że to ona odwoła.
- Może się pogodzą. - Ty też.
- Ty też? - Co? Lubię pieniądze.
Przegrałeś.
To cyrkonie, a nie diamenty.
Tył jest na zamówienie. Delikatny, proszę nie dotykać.
Typowe…
Co on sobie myślał?
Nie wiem.
- A ona nie wypiła… - Nie wiem.
Chodzi mi o to, że z mojej perspektywy
odkąd tu przyjechaliśmy, jesteś cała spięta.
Powiedziałaś, że zdarzy się coś strasznego.
Potem zaczęłaś mówić o klątwach.
Nie rozumiesz, czemu uznałem,
że może nie chcesz tego ślubu?
To wszystko wypłynęło teraz, przed ślubem,
na pewno w jakimś stopniu przez jakąś presję.
Nicky, przepraszam, przestań.
Co?
Ty nie wierzysz w tę klątwę?
Małżeństwo to klątwa.
- Uwalniam nas od niej. - Boże, Nicky, nie.
Klątwa to klątwa. Rozwiązaniem miał być nasz ślub.
Myślisz, że sobie to wymyśliłam?
Nie, po prostu…
Co? Powiedz mi.
Czujesz strach przed zobowiązaniem? Stres?
Nie, ja po prostu…
- Co? - Myślę…
że oboje na swój sposób jesteśmy obciążeni jakimiś klątwami
związanymi z naszym wychowaniem.
O Boże.
Uwolnimy się od nich, nie biorąc ślubu.
Czyli nie wierzysz w to, że umrę, jeśli nie jesteśmy bratnimi duszami?
Rachel, nie sądzę, że…
Co?
Czego nie sądzisz?
Nie sądzę, że tak się stanie.
Przed chwilą mówiłeś, że mi wierzysz.
Tuż przed ceremonią. To jakiś absurd.
Czekaj.
To wszystko jakieś jaja!
Nie chciałem do tego doprowadzić.
Uwierzyłam w ten związek, bo myślałam, że mnie rozumiesz!
Że rozumiemy się nawzajem.
Możemy wrócić do tego, co było cztery godziny temu?
Ze strony panny młodej czy pana młodego?
- Pana młodego. - Wiedziałem. Jesteście po ślubie?
- Tak. - Ze sobą?
- Tak. - Wierzysz, że to twoja bratnia dusza?
Zdecydowanie.
Przepraszam, wracamy do naszego stolika.
Co się robi na weselu bez pary młodej?
To brzmi jak kiepski kawał.
- Pytam poważnie. - Skąd mam wiedzieć?
- Proszę. - Nie.
Czego ty ode mnie chcesz?
Nie pozwalasz mi myśleć niezależnie.
Nie rozumiesz, gdy choć odrobinę się z tobą nie zgadzam.
Nic nie poradzę na to, w co wierzę.
- Ale ty nie wierzysz mnie! - Rachel, to nie tak.
- Chodzi o co innego. - O co?
Nie wierzę w zjawiska nadprzyrodzone czy inne kosmiczne kary i klątwy.
Ja nie wierzę w kosmitów,
ale gdybyś mi powiedział z przekonaniem, że widziałeś kosmitę,
to bym ci uwierzyła.
Przepraszam, Rachel. Ja nie… Ty nie…
Wiedziałaś o tym. To żadna nowość.
Nicky, jeśli się kogoś kocha,
to się mu wierzy. Na tym polega zaufanie.
Więc uwierzyłam ci, gdy powiedziałeś, że mi wierzysz,
zamiast analizować wszystko, co mówiłeś dawniej.
Dostrzegam cię i słucham teraz i w każdej chwili,
a ty nie dostrzegasz i nie słuchasz mnie.
Po prostu nie.
Zafiksowałeś się na jakiejś mojej wersji z przeszłości
i wkurzasz się, gdy do niej nie pasuję,
bo wtedy sam nie wiesz, kim jesteś. I to jest złe.
To jest okropna cecha,
bo przez to ja nie mogę być sobą!
Poproszę dwie tequile.
- Fajna marynarka. - Dzięki.
Dasz mi ją?
Idę po nich, jest 15.45.
Co tam się odpierdala?
Pojebało ich.
Nie mogę!
Wpuśćcie mnie.
Rachel, słońce zachodzi za niecałą godzinę.
- Co jest? - Potrzebuję chwili.
Czas ci się kończy. Idę po główny klucz, zjeby.
Tu jest mój mały Jude. Chodź.
Gdyby nie było klątwy, też byś powiedziała „tak”?
Przecież to nie ma znaczenia!
To jak pytanie,
czy byłabym praworęczna, gdybym nie miała rąk.
I tak chcę poznać odpowiedź.
Nie masz nic do gadania. Wiesz co?
Matka cię rozpieszczała
i chroniła przed całym światem,
więc nie wiesz nic o prawdziwym życiu.
…złą osobą. Powinni przebadać ci mózg.
Nicky, kurwa, to było dwa lata temu.
Ja bym cię nie zostawił bez słowa na tydzień.
Masz się za romantyka?
Nie znam większego manipulanta.
- O Boże. - To nie…
- Mówiłam, że zepsujesz ślub. - To nie ja.
Wiem, że za nami trudny tydzień.
Co by się między wami nie działo,
z pewnością sobie z tym poradzicie.
Ale nie teraz.
- Daj im spokój. - Nie teraz.
Tato, oni muszą wziąć ten ślub.
- Co się stało? - Nie potrzeba mi tego teraz.
Nikomu tego nie potrzeba. Dorośnij i weź ślub.
- Co ty robisz? - Z drogi.
Nie wypiłaś tego?
Nie, zaufałam mu.
Dlaczego?
- Miałam 98%. - Czego nie wypiła?
Co ty odpierdalasz? Ożeń się z nią.
Za późno na nową filozofię.
- Bez tego ślubu jesteśmy w dupie. - Co ona miała wypić?
Cicho, Portia. Musicie wziąć ślub.
- Z powodu klątwy? - Tak.
On w nią nie wierzy.
Jeśli nie będzie ślubu, klątwa przejdzie na nas.
Przejdzie na Jude’a.
Na nas wszystkich?
- Tak. - Nie rozumiem.
Wszyscy się uspokójcie.
Skarbie.
Nie mówiłeś poważnie, prawda?
Chciałem…
- Chciałem dobrze. - Masz pięć minut.
Jules!
Dobra, chodźmy.
Tato, przygotuj się.
- Chodźmy po świadka. - Przestań.
Czemu stoicie? Chodźcie.
Rachel, chodź.
Chodź, po prostu dokończmy tę ceremonię.
Nie masz się czego wstydzić.
Nikt nie jest zły.
Skarbie, spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Chodź.
Przepraszam.
Spróbujemy jeszcze raz?
Wracamy i zaczniemy od nowa? Co ty na to?
Rachel?
Co sądzisz?
Nie.
Nie, Nicky.
Nie wyjdę za ciebie.
- Co ty robisz? - Nie umrę za niego.
Nie umrzesz. Uwierzyłaś w bratnie dusze.
- Już nie. - Rachel.
- Zrób dla mnie tę jedną rzecz. - Jedną?
Nicky, zrobiłam dla ciebie to wszystko.
Przyjęłam oświadczyny.
Powiedziałam „tak”, bo w ciebie wierzyłam, ale mam dość.
Nie będę więcej zdradzać siebie dla ciebie.
Zasługuję na drugą szansę.
- Rachel, chodź. - Nie rób tego.
Wystarczyło, żebyś mi uwierzył.
Kurwa, jest 16.45.
O Boże.
Jude!
Co mamy robić?
Nie wiem.
Nie słyszę cię!
Zaraz coś wymyślę. Kurwa, gdzie on jest?
Zander?
Nic ci nie jest. Posiedź tutaj.
Mamo!
Uważaj!
Ty! Patrz.
Nic pani nie będzie. Proszę to ucisnąć.
Będzie dobrze.
Co się dzieje z twoją rodziną? Boże!
Zamknij oczy, synku. Zamknij oczy.
O to ci chodziło? Nie mówiłeś, że tak to będzie wyglądać!
Ostrzegałem cię, że to się przeniesie na jego rodzinę.
Mamo, nie.
Mówiłam, że to szatański pomiot.
- Nikt mnie nie słucha. - Nie.
Co się dzieje?
Wszystko będzie dobrze. Nic ci nie jest.
- Zamknij drzwi. - Dobrze.
Możesz wpuścić tylko mnie albo Nellie.
Tak.
- Zostaw głośno telewizor. - Super Bowl LX…
Kocham cię i nie pozwolę, żeby coś ci się stało.
Zaraz wracam.
Czeka nas krwawa jatka, bo Seahawks zajęli…
Ta klątwa przeszła na naszą rodzinę.
Ja też tak skończę?
Jeśli twój mąż z Vegas nie jest ci pisany.
Wyszłaś za mąż?
Przepraszam, mamo, to był błąd.
- Mamo? - To się nie dzieje.
Dzieje się i to przez ciebie, debilu.
Mogłeś się z nią ożenić.
Wszystko przez to, że nie wzięliście ślubu.
Chyba jest sposób, by to powstrzymać.
Co mamy robić?
Pomożemy ci.
Nie powinnam tego robić.
- Czemu nie podpisałeś papierów? - Nie chcę żyć bez ciebie.
- Boże! - Krwawię?
Jeszcze nie.
Rachel!
Przepraszam. Wszystko zjebałem.
Tak bardzo przepraszam.
Wierzę, że jesteśmy sobie pisani. Jesteśmy bratnimi duszami.
Teraz mi wierzysz?
Tak.
Przysięgam.
Obiecuję, że teraz już zawsze będę ci wierzył.
- Obiecuję. - Nie, Nicky.
Na mocy nadanych mi uprawnień ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Rachel.
Nie.
On nie może tego podpisać.
Wypowiedzieliście przysięgi.
- Chcieli dokończyć ceremonię. - Szybciej!
To już nie cofnie klątwy, prawda?
Nicky, to nie pomoże.
Nicky, my… Spójrz na mnie.
Teraz oboje jesteśmy przeklęci. Ten ślub tylko nas zabije.
- Chyba że jesteśmy sobie pisani. - Nie jesteśmy.
Ja w to wierzę.
Musieliśmy spróbować ich uratować.
Klątwa przeszła na mojego syna. Przepraszam, Rachel.
Ty…
Jesteśmy bratnimi duszami, prawda?
Prawda?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Rachel.
Rachel, nie.
Rachel, czekaj. Jules, co jest? Mówiłeś, że to pomoże.
- Czemu nie zadziałało? - Już za późno. Przykro mi.
Już dobrze, córeczko.
Wszystko jest dobrze.
Nie płacz.
Po mnie?
Wreszcie przyszłaś po mnie.
Czemu tobie nic się nie dzieje?
NA ZAWSZE
Widziałeś moją zapalniczkę?
Spokojnie.
Jude.
Bardzo cię przepraszam, że musiałeś tego doświadczyć.
Pamiętaj, że…
to się stało naprawdę.
Nie daj sobie wmówić, że to nieprawda.
Wszystko będzie dobrze, wiesz?
Posłuchaj.
Musisz bardzo świadomie wybrać, z kim weźmiesz ślub.
Ale nie martw się, ja będę świadkiem.
Dobrze.
Do zobaczenia.
TERAZ TY!
NOWOŻEŃCY
ŁABĘDZI NUR
NOWOŻEŃCY
Napisy: Zofia Sław ja będę świadkiem.