W Stanach nie ma zwyczaju wyjeżdżania na studia za granicę.
Ale moja mama uznała, że mogę pojechać do Hiszpanii.
Miałam tylko 18 lat.
To było dla mnie jak przygoda.
Nie wiem dokładnie, kiedy wszystko…
tak się spieprzyło.
W Hiszpanii
byłam najmłodsza w programie.
To byli amerykańscy studenci, którzy uczyli się w Hiszpanii.
Studiowałam za granicą w Sewilli.
- Sewilla. - Sewilla.
W Hiszpanii stwierdziliśmy: „Pojedźmy na wycieczkę”.
Cześć!
Polecono nam Discover Excursions.
ODKRYJ SEWILLĘ
Po raz pierwszy byłyśmy dorosłe.
Na fotkach z tamtego okresu widać, że wszystkie byłyśmy podatne na atak.
Stało się coś bardzo złego. Nie mam na to słów.
Zadzwoniła do mnie z płaczem.
Co się stało?
Nigdy bym nie zgadła, co się działo.
To się działo latami.
Pod koniec było chyba z 50 osób.
Pomyślałam, że to istny obłęd.
Jakbyśmy były w pokoju z diabłem.
DRAPIEŻCA Z SEWILLI
ODCINEK 1: PODRÓŻ
Nazywam się Gabrielle Vega. Mam 30 lat.
Jestem najstarszą z trzech sióstr.
Dorastałam na normalnych przedmieściach w USA.
Miałyśmy rowery. Ciągle byłyśmy na dworze.
To było cudowne dzieciństwo.
Jestem konikiem, mamo.
Mój tata jest Amerykaninem w pierwszym pokoleniu.
Moja mama jest z New Jersey.
Ja nie mam hiszpańskich korzeni.
Ale rodzina mojego męża ma głębokie korzenie w Hiszpanii.
Jego dziadkowie pochodzili z Asturii.
Moim rodzicom spodobał się pomysł, żebym pojechała do Hiszpanii
i poznała miejsce pochodzenia rodziny.
To wszystko.
Pamiętam, jak pakowałam się wieczorem przed wyjazdem,
byłam sama i…
ogarnął mnie sentymentalny nastrój.
Zaczęłam pisać listy.
To chyba jedyny list, jaki kiedykolwiek do mnie napisała.
Miał duże znaczenie.
Była podekscytowana i naprawdę się nie bała.
Dlatego się cieszyliśmy, że ją wysyłamy.
Myślę, że mój tata może nad tym nie ubolewa,
ale żałuje, że nie nauczył nas hiszpańskiego, kiedy byłyśmy młodsze.
Szukał, gdzie mogłabym nauczyć się najczystszej wersji hiszpańskiego.
I znalazł, że w Salamance.
Dlatego właśnie postanowiłam tam pojechać.
SALAMANKA
Miałam wrażenie, że świat się otworzył
i będę robić wszystko, co tylko mogę.
Nic nie wiedziałam o Salamance.
To naprawdę piękne miejsce. Nauczyłam się o nim wielu drobiazgów.
Że z przyjaciółmi umawia się na placu pod zegarem.
Właśnie w tamtym miejscu.
Ustala się godzinę spotkania i się idzie.
Nie umiałam pić. Nie umiałam się zachować.
Po raz pierwszy byłam sama. Nie znałam języka.
To było bardzo nowe.
Ale pamiętam, że mieszkając tam, czułam,
jakbym po raz pierwszy zobaczyła kolory.
Bardzo mi się to podobało
i próbowałam jak najgłębiej się w tym zanurzyć.
UNIWERSYTET W SALAMANCE
Byłam z dzieciakami w wieku około 21, 22, 23 lat.
Myśleliśmy o wycieczkach, bo w Europie jest sporo do zobaczenia.
Uznałam: „Mogę jechać do Francji, do Maroka, Afryki”.
Inni mówili: „Może nie do Afryki. Ale jest taka opcja i to super”.
Zawsze wiedziałam, że chcę pojechać na tę wycieczkę,
bo to całkiem obce miejsce.
Discover Excursions było w naszej grupie znane.
BIURO W SEWILLI
Wiedziałam, że jeżdżą do Maroka i że wiele osób z nimi podróżuje.
Chcesz miło i łatwo wybrać się do Maroka?
Udaj się z nami w bezpieczną i pouczającą podróż.
Pojedź na wielbłądzie.
Spróbuj pysznego jedzenia.
I ciesz się słonecznymi dniami na bezkresnej pustyni.
Zaufaj nam. Zaskoczy cię to, czego doświadczysz w Afryce.
Więcej niż podróże.
Byliśmy dla tamtej firmy grupą docelową.
„Chcesz jechać do Maroka? Najlepiej właśnie z nimi”.
Mieli cały marketing. Zdjęcia nas wszystkich.
Amerykańskich dzieciaków.
Discover Excursions to był legalny biznes.
Witam.
Mamy otwarte od poniedziałku do piątku, od godziny 10 do 20. Bez sjesty.
Panował pełen profesjonalizm. Ceny były przystępne.
Ale było to też bardzo…
zabawowe, młode środowisko.
Przewodnicy byli młodzi.
Jako uczestnicy programu postanowiliśmy pojechać razem.
Zorganizowali to.
Dni były zaplanowane. Mieliśmy plan podróży.
Grupa liczyła chyba 200 osób. Pojechało sporo dzieciaków.
Chyba dwa autobusy. Było nas mnóstwo.
Pamiętam, jak powiedziała nam, że jedzie do Maroka.
Uznaliśmy, że to super.
Była podekscytowana.
Pojechaliśmy do Maroka
i jeździliśmy po północnej części kraju.
Wow!
O Boże!
Byłam pod wrażeniem piękna tego kraju.
Były tam niesamowite góry.
Architektura była zupełnie inna.
Głównym przewodnikiem, jak mi się wydaje, był Manuel.
Pamiętam, jak Manuel
rozmawiał z nami w autobusie.
Stał na przodzie i opowiadał,
że będzie super i co będziemy robić.
Sprawiał wrażenie przyjaznej, ciepłej i wesołej osoby.
Był pewnie tuż przed albo po trzydziestce.
Wydawał się miłym facetem, który nas oprowadzi
i cieszy się, że tam jesteśmy.
Pojechaliśmy do Szafszawanu.
Poszłam na targ, który był naprawdę niezwykły.
Pamiętam, że przytłoczyła mnie napastliwość sprzedawców.
Byłam z przyjaciółmi i wszystko nas ekscytowało,
bo znaleźliśmy się w innym świecie.
Mówili tam wieloma językami.
Po francusku, angielsku, hiszpańsku… To było oszałamiające.
Zapachy tak samo. I nie w złym sensie. To było jak…
Jakbym była w zupełnie nowym miejscu.
To była chyba sobota. Ostatnia noc wycieczki.
Cześć, kotku.
Ale jest śliczny.
Chcieli, żebyśmy czuli się komfortowo. Kładli nacisk na bezpieczeństwo.
„Maroko nie jest zbyt bezpieczne. Nie powinniście wychodzić.
W hotelu jest bar”.
Był chyba na ostatnim piętrze hotelu.
„Możemy tam iść, jeśli chcecie się napić.
Lepiej nie wychodźcie,
bo w nocy może być trochę groźnie, a jest nas sporo”.
Namawiali nas, żebyśmy zostali w hotelu.
Poszłyśmy do baru. Ja, Ashley i Nicole.
Spałyśmy w jednym pokoju razem, we trzy.
Poznałam je dzięki programowi.
Pamiętam, że paliłam papierosa z przyjaciółkami.
I pojawił się Manuel.
Spytał: „Będziecie jeszcze piły?”.
Stwierdziłyśmy, że tak.
Wpadł na pomysł, że zamówi szampana i będziemy mogli posiedzieć w pokoju.
„Ja go zamówię. Nie przejmujcie się tym”.
A my się zgodziłyśmy.
Nawet się nie zastanawiałam. Uznałam, że to dobry pomysł.
I poszliśmy we czworo do naszego pokoju hotelowego.
Zamówił szampana do pokoju.
To on otworzył drzwi, kiedy go przynieśli.
A my siedziałyśmy na łóżkach i gadałyśmy.
Cała nasza trójka.
No i…
Podszedł do nas.
Jestem pewna, że stał tam jakiś mebel.
Taki, jak stawiają często przed łóżkami.
Postawił tam szampana. Siedziałyśmy za nim na łóżkach.
Zaczął nam go nalewać, plecami do nas.
Było bardzo luźno.
Panowała bardzo przyjazna atmosfera.
I pamiętam,
jak jego zachowanie zaczęło się zmieniać.
Chciał grać w różne gry.
Zaczął nas pytać,
z iloma osobami spałyśmy.
I jeszcze…
zaczął proponować
wymianę koszulek albo zabawę w prawdę czy wyzwanie.
Spytał, czy nie mamy nic przeciwko, że trochę się rozbierze.
I zdjął spodnie.
Był w bieliźnie, wziął poduszkę
i położył ją na sobie.
Pomyślałam: „Co to ma, kurwa, być?”.
Ale potem zaczęłam to racjonalizować.
Może to tylko różnice kulturowe?
Może on jest po prostu inny?
Sama nie wiem.
Pamiętam, że zaczęłam czuć się bardzo, bardzo zmęczona.
Przy szafie stało składane łóżko.
Wstałam z łóżka i do niego podeszłam.
Położyłam się i zasnęłam.
Nie wiem, ile spałam. Nie mam pojęcia.
Pamiętam, że w pewnym momencie się obudziłam.
W pokoju nikogo nie było.
Czułam się okropnie.
Nigdy w życiu tak się nie czułam.
Ani wcześniej, ani później.
Jakby mój umysł i ciało były od siebie odłączone.
Mój mózg działał bardzo wolno.
Byłam wyczerpana. Nie wiem, co to było.
Pamiętam, że kiedy wstałam, oparłam się o ścianę
i zaczęłam wlec się noga za nogą,
by dotrzeć do łazienki.
Otworzyłam drzwi do łazienki i wtedy…
Nicole, Ashley i Manuel stali we trójkę pod prysznicem.
One były w koszulkach i majtkach, a on w majtkach.
Zamknęłam drzwi
i pomyślałam: „Co to, kurwa, było?”.
A potem…
wyszli szybko z łazienki.
Trochę tak, jakby byli zawstydzeni.
Więc weszłam i usiadłam na sedesie.
Byłam zwrócona twarzą do drzwi.
I…
pamiętam tylko…
To wspomnienie prześladuje mnie od lat.
Pamiętam, że drzwi się otworzyły,
zobaczyłam, jak się do mnie zbliża, a potem włożył mi penisa do ust.
A potem dostałam w głowę.
I straciłam przytomność.
Obudziłam się rano na składanym łóżku. Byłam w ubraniu.
Moje współlokatorki, Nicole i Ashley, spały w łóżkach.
Jego nie było w pokoju.
Zniknął.
A ja czułam duży ból.
Byłam bardzo obolała.
Pamiętam, że ściągnęłam koc,
popatrzyłam na swoje nogi i miałam…
Byłam w spodniach i zobaczyłam,
że mam na kolanach siniaki.
Czułam, że coś jest bardzo nie tak. Byłam obolała.
Czułam, że nad sobą nie panuję i jestem ociężała.
Pamiętam, że wstałam.
Weszłam pod prysznic i się umyłam.
One się obudziły
i musiałyśmy zebrać swoje rzeczy,
bo zaraz wracałyśmy do Hiszpanii.
Pamiętam, że byłam cholernie wyczerpana.
Spakowałam się.
Zeszłam z wszystkim na dół.
Usiadłam na kanapie przed wyjściem z hotelu.
Pamiętam, że położyłam głowę na oparciu,
zamknęłam oczy
i wróciło wspomnienie…
jak otwierają się drzwi i wkłada mi penisa do ust.
Miałam poczucie, że zwymiotuję.
Wspomnienie było bardzo żywe, wyraźne i przerażające.
Wtedy zdałam sobie sprawę, co się stało.
Najdziwniejsze było to…
że nie mogłam się załamać.
Nie mogłam panikować.
Byłam w obcym kraju.
Musiałam przez to przejść.
Musiałam myśleć: „Wsiądź do autobusu.
Poradzisz sobie”.
Manuel stał przy drzwiach autobusu, kiedy mieliśmy wracać do Salamanki.
Podeszłam, by wejść do środka, a on w ogóle na mnie nie popatrzył.
Nie byłam…
Jakbym była całkowicie niewidzialna. I tak było dla mnie lepiej.
Ale nie płakałam.
W ogóle nie zareagowałam.
Po prostu całkowicie się w sobie zamknęłam.
Niczego nie było po mnie widać.
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Wróciłam do Stanów chyba w maju 2014 roku.
Pamiętam, że płakałam w samolocie,
bo tego, co się stało, wciąż nie dopuszczałam nawet do siebie.
Kiedy wróciła,
nie była sobą.
Była wycofana i inna.
Pytaliśmy, co się dzieje.
Odpowiadała: „Nie chcę tu być.
Nie chcę tu być. Nie chcę…
Odzwyczaiłam się od Stanów”.
Zaczęłam to sprawdzać.
To powszechne u dzieci, które studiowały za granicą.
Tak zwany odwrócony szok kulturowy.
Jeśli dzieci wracają i nie są sobą, to jest to normalne.
Powtarzała, że to dlatego.
Najbardziej bałam się zwrócić do rodziców
i im o tym powiedzieć, bo tak wiele…
tak wiele…
chciałam im oszczędzić.
Jestem pierwszym dzieckiem. Ich córką.
Nie znam nikogo, komu się to zdarzyło.
Nie chciałam, żeby czuli, że zawiedli mnie jako rodzice,
że do tego dopuścili.
Była w domu tylko przez miesiąc.
A potem nadszedł czas, by zacząć naukę na uniwersytecie,
który był oddalony siedem godzin jazdy od naszego domu.
Gabrielle nie okazywała entuzjazmu. Nie była podekscytowana.
Byłam w bardzo głębokiej depresji.
Nigdy wcześniej nie mierzyłam się z taką depresją.
I…
Wszystko w moim życiu zrobiło się trudne.
Wszystko zrobiło się bardzo trudne.
Zaczęłam mieć myśli samobójcze.
Natrętne myśli o tym, żeby się zabić.
Pomyślałam: „Musisz powiedzieć rodzicom.
Gabby, musisz powiedzieć rodzicom, co się dzieje”.
Byłam na dworze. To była sobota.
Dzień był piękny. Wtedy zadzwoniła.
Powiedziała: „Jadę do domu”.
Spytałam: „Dlaczego? Co się dzieje?”.
Powiedziałam: „Zostałam zgwałcona,
kiedy byłam w Hiszpanii, i muszę przyjechać do domu”.
I…
Po tym wszystko mi się trochę rozmywa.
Nie powiedziałam: „Co się stało?”, tylko „Przyjedź”.
Przez dwa i pół roku nie mówiłam rodzinie. Myśleli, że mam depresję.
Nie miałam pojęcia.
Jak jako matka mogłam go nie mieć? Ale tak było.
Nawet moja teściowa, abuela,
pytała: „Myślisz, że coś jej się stało? Chyba coś jej się w Hiszpanii stało”.
Odpowiadałam: „Nic się jej nie stało. To normalne”.
Teraz myślę, że nawet ona zauważyła, że Gabrielle nie jest sobą.
Rodzice otworzyli drzwi i…
przytulili mnie i od tego zaczęliśmy.
Byłam zdesperowana. Tego właśnie potrzebowałam.
Potrzebowałam rodziny.
I musiałam pogodzić się z faktem, że…
wszystko tłumiłam.
Musiałam się z tym zmierzyć, powiedzieć im
i podzielić się tym ciężarem.
Tak.
Spytałam: „Znałaś go?”. Odpowiedziała: „Tak. To był przewodnik.
Był właścicielem biura podróży”.
Tak się właśnie czuła.
Nie chciała nawet wypowiadać tego na głos
ani mówić o szczegółach.
Chciała tylko czuć się bezpiecznie w swoim domu, z nami.
Spytali, czy chcę iść na policję. Powiedziałam, że nie.
„Nie chcę iść na policję. Nie chcę mieć z tym nic wspólnego”.
To był czas na odzyskanie sił i… uzdrowienie.
Tak, było ciężko. Naprawdę ciężko.
To był ciężki okres.
DWA LATA PÓŹNIEJ
25 STYCZNIA 2018
FLORYDA
Jestem artystką i projektantką graficzną.
W 2018 byłam na ostatnim roku studiów
na Uniwersytecie Stanu Floryda w Tallahassee.
Najgorszą chwilę w życiu przeżyłam na uniwersytecie.
NAJSMUTNIEJSZA CHWILA W MOIM ŻYCIU
Pamiętam, jak wyszłam i płakałam.
Pracowałam nad pewnym projektem.
To była instalacja na temat ludzkich doświadczeń.
Najlepszych i najgorszych.
Stała za tym idea,
że kształtują nas nasze najlepsze i najgorsze doświadczenia.
Miałam wrażenie, że mój świat się zatrzymał.
Byłam kompletnie zagubiona.
Ogłosiłam się na Facebooku, Instagramie i innych mediach społecznościowych,
żeby znaleźć ludzi, którzy nagrają odpowiedzi na moje pytania.
PROWADZĘ ROZMOWY NA TEMAT WSPOMNIEŃ
Gabrielle była jedną z osób, które odpowiedziały
i wysłały nagranie z opowieścią o swoim najlepszym i najgorszym dniu.
25 STYCZNIA 2018
PROSZĘ BARDZO :)
Kiedy usłyszałam o jej najgorszym dniu,
było w tym coś bardzo znajomego.
Mówi Gabrielle. Zacznę odpowiadać na twoje pytania.
Najsmutniejsza chwila w moim życiu? Pewnie wtedy, gdy mnie zgwałcono.
Byłam sama w Maroku.
No, nie całkiem sama. Z dwiema przyjaciółkami.
I…
pojechałyśmy na wycieczkę i przewodnik zrobił mi pojebane rzeczy.
To było naprawdę trudne dla 19-latki.
Po tamtym dniu
wszystko
było już inne.
Nie byłam już dzieckiem.
Nie podała nazwy firmy. Nie podała nazwiska Manu.
Miałam po prostu przeczucie.
I to mnie skłoniło, by się do niej odezwać.
BARDZO CI ZA TO DZIĘKUJĘ!
JESTEM NAPRAWDĘ WDZIĘCZNA.
Odpisała, że bardzo mi dziękuje, że to wysłałam,
że jest mi wdzięczna
i że jest jej przykro.
Spytałam, czy firma, z którą pojechała,
nazywała się Discover Excursions.
Odpowiedziała, że tak.
Spytała, czy osoba, o której mówię, ma na imię Manu.
Odpowiedziałam, że tak.
Zaczęłam strasznie panikować.
Wiedziałam o czymś podobnym, co stało się innej osobie.
Wyjechałam na studia do Hiszpanii w 2017 roku.
Moja starsza siostra poleciła nam
Discover Excursions.
Chcieliśmy pojechać na wycieczkę do Maroka.
ZAREZERWUJ TERAZ!
Chcemy wierzyć, że przewodnik
będzie miał na uwadze nasze dobro,
kiedy jesteśmy z nim za granicą.
O Boże!
Co?
Pamiętam, że…
w trakcie tych wycieczek był jeden wieczór,
kiedy urządzali wielką imprezę.
I był to właśnie wieczór, podczas którego…
napadł na inną dziewczynę.
Dziwnie się przy niej zachowywał.
Po prostu…
kleił się do Catherine.
Miałam wrażenie, jakby ją śledził.
Ciągle był w jej pobliżu, ciągle z nią rozmawiał.
Spytałam Liz: „Możesz mnie z nią skontaktować?”.
TAK
WIADOMOŚĆ – DODAJ DO KONTAKTÓW
Skontaktowałam się z tą dziewczyną.
Powiedziała: „Tak, Manuel popchnął mnie na łóżko
i próbował się na mnie położyć.
Wystraszyłam się, ale słyszałam, że coś gorszego
przydarzyło się dwóm innym dziewczynom na innej wycieczce”.
Spytałam: „Możesz mnie z nimi skontaktować?
Muszę je znaleźć i z nimi porozmawiać”.
I…
to był mój pierwszy kontakt z Hayley i Carly.
HAYLEY / CARLY (PORTUGALIA)
PORTUGALIA
28 MAJA 2017
Powiedziały mi w zasadzie, że…
osaczył je w pokoju hotelowym w Portugalii na jednej z wycieczek Discover Excursions.
GŁOS CARLY
Bardzo nalegał, żebyśmy cały czas piły.
Chciał grać w prawdę czy wyzwanie.
Chciał, żebyśmy go całowały i dla niego tańczyły.
Chwycił jedną z nich za nadgarstek i nie chciał puścić.
Próbował je zmusić, by go dotknęły.
Powiedział: „Jedna z was mnie dotknie, a druga pocałuje”.
Powiedział, że nie możemy wyjść
i zostawić go z ciśnieniem w jajach.
Były przerażone. I to bardzo.
Hayley była w stanie wykręcić się z jego uchwytu.
I kiedy powiedziała mu, że ma mnie puścić,
to odpowiedział, że nie może,
bo ktoś musi dokończyć robotę.
Musiała wybiec na korytarz, otworzyć drzwi i powiedzieć:
„Jeśli nie wyjdziesz, powiemy wszystkim, co robisz”.
Puścił mnie.
Następnego dnia już go nie było.
Pozostali przewodnicy powiedzieli,
że miał pilną sprawę rodzinną.
Kiedy znalazłam te trzy kobiety,
moje nastawienie całkowicie się zmieniło.
Zadzwoniła do mnie z płaczem.
„Robi to innym dziewczynom!”
Spytałam: „O czym ty mówisz?”.
Jechałam autem do domu, rozmawiając z mamą przez telefon
i od razu skupiając się na tym, co zrobię.
Dojechałam do domu i zaczęłam postować na Facebooku.
HEJ! MAM NADZIEJĘ, ŻE U WAS OK.
„Mój gwałciciel nadal gwałci.
Jeśli znacie kogoś, kto jedzie do Hiszpanii, powiedzcie mu,
że Manuel Blanco Vela z Discover Excursions krzywdzi kobiety.
Proszę, udostępnijcie to.
#MeToo”.
Zaczęłam bez przerwy pisać.
A potem rozkręciłam się jeszcze bardziej
i zaczęłam wysyłać tę samą wiadomość.
UDOSTĘPNIJ
„Dawno nie mieliśmy kontaktu.
Mój gwałciciel nadal gwałci. Możesz udostępnić mój status?”
To było szalone.
Wysłałam to do jakichś 200 osób.
Prywatne wiadomości na Facebooku.
WYŚLIJ
Mój tata miał kontakty w Miami.
Znał konsula generalnego w ambasadzie Hiszpanii.
Pojechałam tam i powiedziałam im, co się dzieje i że znalazłam te kobiety.
Pamiętam, że konsul generalny był bardzo miły.
Chciał mi pomóc, ale się wahał.
Mówił: „Nie powinnaś iść z tym do mediów.
Nie powinnaś z nikim o tym rozmawiać”.
Ciekawe, czemu nie chciał, żebyśmy poszli do mediów.
Bo to zła prasa dla kraju.
Kiedy tylko mi to odradził, wiedziałam, że to zrobię.
NOWY JORK 11 KWIETNIA 2018
Siedzieliśmy za kulisami i zaczęłam panikować.
Prawie straciłam przytomność.
- Minuta! - Tak. Jedna minuta.
Zaczynamy. Udanego programu.
Pamiętam, że stałam za sceną
i zaczęłam po prostu płakać.
- Kamera numer trzy… - Cztery, trzy, dwa, jeden.
Jesteśmy na żywo.
Zaczęłam się załamywać. Megyn podeszła do mnie i powiedziała:
„Postępujesz naprawdę słusznie. To ci pomoże i go dorwiesz”.
Pomyślałam:
„Jeśli Megyn Kelly tak mówi, to walić to.
Muszę to zrobić”.
Wyszła na scenę, a potem ja wyszłam.
Pamiętam, że na nią patrzyłam.
Zadała mi pytanie
i nie pamiętam dosłownie niczego potem.
Ale podobno poszło bardzo dobrze.
Siedzieliśmy z mężem za kulisami w trakcie nagrania.
Byliśmy z niej bardzo dumni.
Myślę, że wtedy już wiedzieliśmy, że to będzie coś wielkiego.
Wiedziałam…
że wchodzę na zupełnie nieznane terytorium.
Nie miałem pojęcia, co…
Byłam…
Nie miałam pojęcia, że tak się to potoczy.
Po tamtym programie wiele osób zaczęło się do mnie odzywać.
Mój telefon nie milknął.
Podczas rozmowy
pokazali zdjęcie człowieka, którego znałam jako Manu White’a.
Zaczęłam krzyczeć: „To on!”.
Siedziałam tam i myślałam: „Rany, to szaleństwo”.
Chyba nie podano nazwiska, ale wiedziałam, że to Manu.
Kiedy usłyszałam opowieść Gabrielle, wszystko się złożyło.
Za żadne skarby nie podejrzewałabym Manu.
Poczułam, że wszystko jest jasne.
Ale poczułam też…
ogromny gniew.
Kiedy usłyszałam opowieść Gabrielle, stało się dla mnie jasne,
że jest seryjnym drapieżcą
i że popełnił te zbrodnie i napaści.
Wtedy zrozumiałam, że to, co mi się zdarzyło,
zdarzało się kobietom przez wiele lat potem.
I przedtem pewnie też.
Mówiłam rodzicom: „Znalazłam dziewczynę z Rhode Island.
Znalazłam dziewczynę z Wirginii.
Znalazłam dwie z Florydy. Trzy. Jedna jest w Nowym Jorku”.
Znajdowałam je wszystkie, a moi rodzice byli w szoku.
SEWILLA HISZPANIA
Tę część historii
opisałam w wiadomości do Gabrielle.
Pewnego dnia,
to był chyba początek kwietnia,
przyszłam do biura, a Manu tam nie było.
Moim zadaniem było przeglądanie…
Na Facebooku były różne grupy dla studentów za granicą.
Do każdej osoby miałam wysłać wiadomość
z konta Discover Excursions:
„Pojedź do Maroka. Oto kod rabatowy”.
Zobaczyłam, jak chodzi wte i wewte z telefonem.
A potem wszedł i zwrócił się do mnie jak zwykle:
„Aubrey, pora na lunch.
Muszę ci powiedzieć, co się dzieje”.
Zgodziłam się.
No i poszliśmy na lunch.
Usiadł. Zamówił. Jak zwykle.
Zawsze zamawiał dla nas wszystko.
Potem wyszedł i dalej chodził wte i wewte, rozmawiając przez telefon.
Zachowywał się trochę gorączkowo.
W końcu przyszedł. Usiadł, ale nie mógł nic zjeść.
I zaczął próbować mi wyjaśniać:
„Pewne dziewczyny
chcą zniszczyć moją reputację, zaszkodzić mi
i mnie oskubać.
Nie wiem, czemu chcą coś takiego zrobić.
To straszne. Moja biedna rodzina.
To zniszczy moją reputację.
Moja mama przez to ucierpi”.
Ja na to: „O rany. No tak. To jakiś obłęd”.
Próbował to przekręcić.
Chciał, żebym mu współczuła.
I potem…
wróciłam do biura, a on wyszedł.
Wiedziałam, że to było w The Today Show. Obejrzałam ten program.
I zobaczyłam, jak bardzo jest źle.
A potem wyszłam.
I chyba następnego dnia biuro zostało zamknięte.
Śledzimy na bieżąco tę sprawę, która nabrała ostatnio rozgłosu.
Policja bada, czy właściciel biura podróży z Sewilli
zgwałcił dziesiątki klientek, głównie ze Stanów Zjednoczonych.
Studentka z Florydy złożyła niedawno skargę,
co wywołało falę podobnych zeznań.
Jesteśmy przy siedzibie tego biura podróży,
które, jak widać, jest zamknięte.
Próbowaliśmy porozmawiać z jego dyrektorem,
który do tej pory nie odpowiedział na wiadomości od mediów.
Zadzwoniłem do Discover Excursions. Nikt nie odebrał.
Poszedłem tam osobiście, bo to blisko redakcji.
Zamknięte. Nikogo nie było.
Zdobyłem numer Manuela Blanco.
Zadzwoniłem.
Odebrał telefon.
Powiedziałem, że jestem z Diario de Sevilla, a on się rozłączył.
Postanowiłem napisać na WhatsAppie.
Wysłał bardzo krótką odpowiedź.
„W imieniu firmy możemy tylko powiedzieć, że to same oszczerstwa.
Nie ma pozwów ani dowodów.
Wszystko rozniosło się bez żadnych podstaw.
Prawnicy firmy wiedzą o sprawie, tak w USA, jak i w Hiszpanii”.
Wysłał mi tylko taką wiadomość.
Zacytowałem całość w swojej notce prasowej.
Ludzie zaczęli wysyłać mi różne rzeczy.
Jestem pewna, że ktoś wysłał mi
zrzut ekranu z Google z napisem „Zamknięte na stałe”.
To było zajebiste.
To było super. Niesamowite. Jakby…
Pomyślałam: „Okej, teraz dostęp jest odcięty.
Pierdol się. Pierdolę twoich przyjaciół i wszystkich, którzy cię wspierali.
Pierdol się”.
MNIE TEŻ TO SPOTKAŁO
MNIE TEŻ MANUEL ZGWAŁCIŁ
Powiedziałabym, że większość wiadomości przyszła w tamtym tygodniu.
Potem powoli napływały następne.
Bo potem dziewczyny pisały:
„Zgwałcił moją przyjaciółkę, ale ona boi się do ciebie odezwać”.
„Zgwałcił mnie, ale…”
„Nie chcę mówić rodzinie. Nie wiem, co robić”.
Wiele osób zgłaszało się do mnie, próbując…
Zgłaszały się i wszystko mi mówiły.
To była jedna z tych chwil,
w których zrozumiałam, że nie mam pojęcia, w co się wpakowałam.
Dostałam na Facebooku prywatną wiadomość.
Napisała:
„Manuel Blanco Vela zabił moją córkę”.
MINUTA TEMU
MANUEL BLANCO VELA ZABIŁ MOJĄ CÓRKĘ.
Napisy: Marzena Falkowska MOJĄ CÓRKĘ.