WEBVTT

00:00:09.880 --> 00:00:15.520 align:center
ที่อเมริกา การไปเรียนต่างประเทศ
มันไม่ใช่วัฒนธรรม

00:00:17.040 --> 00:00:20.080 align:center
แต่แม่ฉันพูดว่า "โอ้ ลูกไปเรียนที่สเปนได้"

00:00:24.920 --> 00:00:27.680 align:center
ตอนนั้นฉันอายุ 18 ปี

00:00:27.760 --> 00:00:30.720 align:center
และมันก็แบบว่า… มันเหมือนการผจญภัย

00:00:32.000 --> 00:00:34.560 align:center
ฉันไม่รู้แน่ชัดว่าตอนไหนที่อะไรๆ มัน…

00:00:35.680 --> 00:00:37.000 align:center
แย่มากๆ

00:00:42.440 --> 00:00:43.720 align:center
ตอนที่ฉันย้ายไปสเปน

00:00:44.640 --> 00:00:46.520 align:center
ฉันเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในโปรแกรม

00:00:49.080 --> 00:00:53.360 align:center
นักศึกษามหาวิทยาลัยอเมริกันที่ไปเรียนในสเปน

00:00:54.760 --> 00:00:56.720 align:center
ฉันไปเรียนในต่างประเทศที่เซบิยา

00:00:56.800 --> 00:00:57.960 align:center
- เซบิยา
- เซบิยา

00:00:59.960 --> 00:01:03.080 align:center
หลังจากที่เราไปถึงสเปน เราคุยกันว่า
"โอ้ ไปเที่ยวกันเถอะ"

00:01:03.160 --> 00:01:04.640 align:center
สวัสดีค่ะ

00:01:04.720 --> 00:01:06.720 align:center
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ได้รับการแนะนำ

00:01:06.800 --> 00:01:07.960 align:center
(ดิสคัฟเวอร์ เซบิยา)

00:01:08.040 --> 00:01:10.280 align:center
เราได้เป็นผู้ใหญ่ครั้งแรก

00:01:10.360 --> 00:01:14.600 align:center
ตอนฉันดูรูปที่ถ่ายไว้ในตอนนั้น
เราทุกคนเปราะบางมาก

00:01:19.240 --> 00:01:22.120 align:center
แล้วก็เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น
ฉันไม่รู้จะพูดถึงมันยังไงดี

00:01:22.200 --> 00:01:23.160 align:center
(แกเบรียล)

00:01:23.240 --> 00:01:25.520 align:center
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย

00:01:25.600 --> 00:01:26.920 align:center
แบบว่า เกิดอะไรขึ้น

00:01:27.920 --> 00:01:30.240 align:center
ฉันไม่เคยนึกภาพออกเลยว่า
จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น

00:01:30.320 --> 00:01:32.960 align:center
มันเกิดขึ้นหลายปีมาแล้ว

00:01:35.120 --> 00:01:37.200 align:center
ฉันคิดว่าสุดท้ายแล้วมีประมาณ 50 คนได้

00:01:40.720 --> 00:01:42.880 align:center
ฉันแบบ "ว้าว นี่มันสุดยอดไปเลย"

00:01:45.800 --> 00:01:48.040 align:center
รู้สึกเหมือนอยู่ในห้องกับปีศาจ

00:01:48.120 --> 00:01:51.840 align:center
(นักล่าแห่งเซบิยา)

00:01:51.920 --> 00:01:55.600 align:center
(ตอนที่ 1: การเดินทาง)

00:02:02.360 --> 00:02:06.520 align:center
ฉันชื่อแกเบรียล เวก้า อายุ 30 ปี

00:02:09.040 --> 00:02:11.520 align:center
ฉันเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องผู้หญิงสามคน

00:02:14.240 --> 00:02:19.760 align:center
ฉันโตมาในย่านชานเมืองธรรมดาๆ ของอเมริกา

00:02:20.960 --> 00:02:23.440 align:center
เรามีจักรยาน และเล่นอยู่นอกบ้านตลอด

00:02:23.520 --> 00:02:26.400 align:center
มันเป็นวัยเด็กที่เยี่ยมมาก

00:02:26.480 --> 00:02:28.560 align:center
หนูเป็นม้าค่ะ แม่

00:02:28.640 --> 00:02:31.320 align:center
พ่อฉันเป็นคนอเมริกันรุ่นแรกของตระกูล

00:02:32.920 --> 00:02:35.120 align:center
แม่ฉันมาจากนิวเจอร์ซีย์

00:02:35.760 --> 00:02:37.920 align:center
ครอบครัวฉันไม่มีรากเหง้าเป็นชาวสเปน

00:02:38.000 --> 00:02:42.680 align:center
แต่ฝั่งสามีฉันมีรากเหง้าอยู่ในสเปน

00:02:43.680 --> 00:02:48.560 align:center
ปู่ย่าของเขามาจากอัสตูเรียส

00:02:48.640 --> 00:02:52.680 align:center
พ่อแม่ฉันชอบความคิดที่ฉันได้กลับไปสเปนมาก

00:02:52.760 --> 00:02:55.360 align:center
และเชื่อมโยงกับ
เรื่องราวต้นกำเนิดของครอบครัวอีกครั้ง

00:02:56.120 --> 00:02:57.120 align:center
นั่นแหละ

00:02:57.880 --> 00:03:01.040 align:center
ฉันจำคืนก่อนที่ฉันจะเก็บของลงกระเป๋าได้

00:03:01.120 --> 00:03:03.520 align:center
ฉันอยู่คนเดียว และฉันก็

00:03:04.720 --> 00:03:07.400 align:center
เริ่มรู้สึกใจหายมากๆ

00:03:07.480 --> 00:03:10.040 align:center
ฉันเขียนจดหมาย

00:03:10.560 --> 00:03:14.720 align:center
ฉันว่านั่นน่าจะเป็น
จดหมายฉบับเดียวที่เธอเขียนถึงฉัน

00:03:14.800 --> 00:03:16.600 align:center
มันมีความหมายมาก

00:03:17.520 --> 00:03:20.160 align:center
เรารู้ว่าเธอตื่นเต้น และเธอไม่กลัวเลยจริงๆ

00:03:20.240 --> 00:03:21.920 align:center
และมันก็เป็น แบบว่า…

00:03:22.000 --> 00:03:25.200 align:center
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขมากที่ได้ส่งเธอไป

00:03:25.680 --> 00:03:28.880 align:center
ฉันคิดว่าพ่อฉัน ฉันไม่อยากพูดว่าเสียใจ

00:03:28.960 --> 00:03:33.440 align:center
แต่หวังว่าเขาจะได้สอนฉัน…
สอนภาษาสเปนให้เราตอนเด็กๆ

00:03:33.520 --> 00:03:38.920 align:center
เขาค้นหาว่าฉันจะเรียน
ภาษาสเปนรูปแบบบริสุทธิ์ที่สุดได้ที่ไหน

00:03:39.000 --> 00:03:41.600 align:center
แล้วเขาก็แบบว่า "อ๋อ อยู่ในซาลามังกา"

00:03:42.120 --> 00:03:45.480 align:center
นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจไปที่นั่น

00:03:46.720 --> 00:03:50.440 align:center
(ซาลามังกา ปี 2013)

00:04:03.320 --> 00:04:06.920 align:center
ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกว่าโลกมันเปิดกว้าง

00:04:07.000 --> 00:04:09.600 align:center
และฉันก็จะทำทุกอย่างที่ทำได้

00:04:16.600 --> 00:04:18.400 align:center
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซาลามังกาเลย

00:04:23.320 --> 00:04:28.800 align:center
มันสวยมาก
และเรียนรู้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับ…

00:04:28.880 --> 00:04:31.800 align:center
เวลาจะเจอเพื่อนๆ ที่จัตุรัสเมือง
ก็เจอกันที่ใต้หอนาฬิกา

00:04:31.880 --> 00:04:33.600 align:center
เราจะไปเจอกันที่นั่น

00:04:33.680 --> 00:04:36.160 align:center
ก็แค่นัดเวลากันแล้วไปที่นั่น อะไรประมาณนั้น

00:04:36.840 --> 00:04:40.440 align:center
ฉันดื่มไม่เป็น ทำตัวไม่ถูก

00:04:40.520 --> 00:04:44.520 align:center
ฉันอยู่ตัวคนเดียวเป็นครั้งแรก
ฉันพูดภาษาสเปนไม่ได้

00:04:45.200 --> 00:04:47.080 align:center
มันใหม่มาก

00:04:47.160 --> 00:04:49.640 align:center
แต่ฉันจำได้ว่าอยู่ที่นั่นและรู้สึก

00:04:49.720 --> 00:04:52.200 align:center
เหมือนมันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นสีสันในชีวิต

00:04:52.280 --> 00:04:54.000 align:center
ฉันเลยชอบมันมากๆ

00:04:54.080 --> 00:04:57.240 align:center
และพยายามดื่มด่ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

00:05:05.120 --> 00:05:07.240 align:center
(มหาวิทยาลัยซาลามังกา)

00:05:07.320 --> 00:05:13.640 align:center
ฉันอยู่กับเด็กๆ น่าจะอายุ 21 22 23

00:05:16.720 --> 00:05:20.440 align:center
เราคิดถึงการเดินทางทั้งหมด
เพราะยุโรปมีคนเต็มไปหมด

00:05:20.520 --> 00:05:24.720 align:center
ฉันเลยคิดว่า "ฉันไปฝรั่งเศส
หรือโมร็อกโกแล้วก็ไปแอฟริกาก็ได้"

00:05:24.800 --> 00:05:26.800 align:center
และเราก็แบบว่า "แอฟริกา ไม่รู้สิ"

00:05:26.880 --> 00:05:28.800 align:center
แต่คุณไปได้ นั่นคงเยี่ยมมากเลย

00:05:28.880 --> 00:05:32.520 align:center
ฉันรู้มาตลอดว่านั่นเป็นทริปหนึ่งที่ฉันอยากไปจริงๆ

00:05:32.600 --> 00:05:34.560 align:center
แค่เพราะว่ามันแปลกใหม่มาก

00:05:36.560 --> 00:05:41.000 align:center
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
เป็นที่รู้จักในหมู่พวกเรา

00:05:42.720 --> 00:05:44.080 align:center
ฉันรู้ว่าพวกเขาไปโมร็อกโก

00:05:44.160 --> 00:05:47.320 align:center
และดูเหมือนมีเด็กเคยไปกันเยอะมาก

00:05:50.760 --> 00:05:54.000 align:center
คุณกำลังหาวิธีเดินทางไปโมร็อกโก
ที่ง่ายและสนุกอยู่ใช่ไหม

00:05:55.480 --> 00:05:59.160 align:center
ไปกับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ในการเดินทางที่ปลอดภัยและเปิดหูเปิดตาสิครับ

00:06:01.080 --> 00:06:02.600 align:center
ขี่อูฐ

00:06:03.120 --> 00:06:05.480 align:center
ลิ้มลองอาหารอร่อยๆ

00:06:05.560 --> 00:06:09.280 align:center
และสนุกกับวันที่เต็มไปด้วยแสงแดด
ในทะเลทรายอันกว้างใหญ่หลายไมล์

00:06:10.640 --> 00:06:14.400 align:center
วางใจเรา แล้วคุณจะประหลาดใจ
กับสิ่งที่คุณจะได้สัมผัสในแอฟริกา

00:06:16.200 --> 00:06:19.720 align:center
ทำมากกว่าแค่เดินทาง ดิสคัฟเวอร์

00:06:20.920 --> 00:06:23.680 align:center
จริงๆ แล้ว เราเป็นแค่การตลาดสำหรับมัน
สำหรับบริษัทนั้น

00:06:23.760 --> 00:06:27.600 align:center
แบบว่า "อ๋อ คุณอยากไปโมร็อกโกเหรอ
บริษัทนี้ไง"

00:06:27.680 --> 00:06:31.000 align:center
พวกเขามีการตลาดทุกอย่าง มีรูปพวกเราทุกคน

00:06:31.080 --> 00:06:32.960 align:center
เด็กๆ อเมริกันก็ไปกัน

00:06:33.040 --> 00:06:37.280 align:center
ใช่ มันเป็น… ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
เป็นธุรกิจที่ถูกกฎหมาย

00:06:38.120 --> 00:06:38.960 align:center
ยินดีต้อนรับ

00:06:39.040 --> 00:06:43.320 align:center
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์
สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่หยุดพักเที่ยง

00:06:43.400 --> 00:06:47.400 align:center
ใช่ค่ะ มันเป็นมืออาชีพมาก ราคาก็ไม่แพงด้วย

00:06:47.480 --> 00:06:50.680 align:center
แต่มันก็เป็นแบบว่า…

00:06:50.760 --> 00:06:54.360 align:center
สนุก สภาพแวดล้อมแบบวัยรุ่น

00:06:54.440 --> 00:06:56.040 align:center
พวกไกด์นำเที่ยวอายุยังน้อย

00:06:56.960 --> 00:07:00.360 align:center
และเด็กๆ จากโปรแกรมของฉัน
เราทุกคนตัดสินใจไปด้วยกัน

00:07:03.160 --> 00:07:04.440 align:center
พวกเขาจัดทริป

00:07:04.520 --> 00:07:07.720 align:center
วันเวลาถูกวางแผนไว้
คุณมีแผนการเดินทาง และมันก็แบบ…

00:07:07.800 --> 00:07:11.760 align:center
ฉันคิดว่าเป็นกลุ่ม 200 คน มีเด็กกลุ่มใหญ่ที่ไปกัน

00:07:11.840 --> 00:07:14.720 align:center
รถบัสน่าจะสองคัน พวกเราไปกันเยอะมาก

00:07:21.280 --> 00:07:24.160 align:center
ฉันจำได้ว่าเธอบอกเราว่าเธอจะไปโมร็อกโก

00:07:24.240 --> 00:07:26.120 align:center
เราก็แบบว่า "โอ้ เยี่ยมเลย"

00:07:26.200 --> 00:07:27.920 align:center
ฉันรู้ว่าเธอตื่นเต้น

00:07:32.000 --> 00:07:34.440 align:center
เราไปโมร็อกโกกัน

00:07:34.520 --> 00:07:37.960 align:center
แล้วเราก็เดินทางเที่ยวทั่วตอนเหนือของประเทศ

00:07:39.240 --> 00:07:40.600 align:center
ว้าว!

00:07:47.280 --> 00:07:48.800 align:center
โอ้ พระเจ้า!

00:07:51.760 --> 00:07:54.680 align:center
ฉันจำได้ว่าประทับใจมากว่ามันสวยงามแค่ไหน

00:07:54.760 --> 00:07:57.560 align:center
มีภูเขาพวกนี้ที่สวยน่าทึ่งมากๆ

00:07:57.640 --> 00:08:00.680 align:center
สถาปัตยกรรมแตกต่างสุดๆ

00:08:02.920 --> 00:08:06.480 align:center
ไกด์นำเที่ยวหลักซึ่งฉันประทับใจมากคือมานูเอล

00:08:08.160 --> 00:08:10.120 align:center
ฉันจำได้ว่ามานูเอล

00:08:11.680 --> 00:08:13.400 align:center
พูดกับเราทุกคนบนรถบัส

00:08:13.480 --> 00:08:15.440 align:center
ยืนพูดอยู่ที่ด้านหน้ารถบัสเกี่ยวกับว่า

00:08:15.520 --> 00:08:18.160 align:center
เราจะสนุกกันแค่ไหน จะทำกิจกรรมโน่นนี่นั่นกัน

00:08:20.960 --> 00:08:24.320 align:center
เขาดูเป็นมิตรและอบอุ่น
และเหมือนเป็นคนที่น่าตื่นเต้น

00:08:25.360 --> 00:08:28.240 align:center
อายุน่าจะอยู่ในวัย 30 ต้นๆ หรือ 20 ปลายๆ

00:08:28.320 --> 00:08:31.120 align:center
เขาดูเป็นคนดีที่จะพาเราเที่ยวชมสถานที่

00:08:31.200 --> 00:08:33.400 align:center
และตื่นเต้นมากที่เราอยู่ที่นั่น

00:08:37.400 --> 00:08:40.040 align:center
เราไปที่บลูซิตี้

00:08:40.120 --> 00:08:44.000 align:center
ฉันไปเดินเที่ยวที่ตลาดต่างๆ ซึ่งมันน่าทึ่งมาก

00:08:44.080 --> 00:08:49.200 align:center
ฉันจำได้ว่าแทบจะรับมือไม่ไหว
กับการที่พนักงานขายพวกนั้นมาตื๊อขายของ

00:08:53.360 --> 00:08:56.360 align:center
ฉันอยู่กับเพื่อนๆ และเราก็ตื่นเต้นกับทุกอย่าง

00:08:56.440 --> 00:08:59.480 align:center
เพราะเราอยู่ในโลกที่แตกต่าง

00:08:59.560 --> 00:09:01.480 align:center
และพวกเขาพูดทุกภาษา

00:09:01.560 --> 00:09:05.240 align:center
พวกเขาพูดภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ สเปน
มันแบบว่า… มันท่วมท้นมากจริงๆ

00:09:05.320 --> 00:09:09.040 align:center
กลิ่นโน่นนี่แรงมาก
ไม่ใช่ในแบบที่ไม่ดีนะ มันเหมือน…

00:09:09.120 --> 00:09:11.600 align:center
มันเหมือนฉันในสถานที่แห่งใหม่จริงๆ

00:09:18.080 --> 00:09:21.960 align:center
ฉันคิดว่าวันนั้นเป็นวันเสาร์
และเป็นคืนสุดท้ายของทริป

00:09:22.040 --> 00:09:24.120 align:center
หวัดดี น้องเหมียว

00:09:24.720 --> 00:09:26.080 align:center
มันสวยมากเลย

00:09:26.160 --> 00:09:29.840 align:center
พวกเขาอยากให้เรารู้สึกสบาย
ตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นั่น

00:09:29.920 --> 00:09:31.200 align:center
และเน้นความปลอดภัย

00:09:32.560 --> 00:09:36.440 align:center
"โมร็อกโกไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
พวกคุณควรอยู่แต่ในโรงแรม"

00:09:36.520 --> 00:09:38.600 align:center
"ที่โรงแรมก็มีบาร์นะ"

00:09:38.680 --> 00:09:41.720 align:center
ฉันคิดว่ามันอยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม

00:09:41.800 --> 00:09:44.400 align:center
"เราขึ้นไปที่บาร์นั่นได้ถ้าพวกคุณอยากดื่ม"

00:09:44.480 --> 00:09:46.200 align:center
"พวกคุณไม่ออกไปข้างนอกจะดีที่สุด"

00:09:46.280 --> 00:09:49.600 align:center
"ตอนกลางคืนที่นี่ มันอาจจะไม่ปลอดภัยได้
และพวกเราก็กลุ่มใหญ่ด้วย"

00:09:49.680 --> 00:09:52.160 align:center
คืนนั้นพวกเขาแนะนำให้เราทุกคนอยู่ในโรงแรม

00:09:54.720 --> 00:09:59.360 align:center
แล้วเราก็ไปที่บาร์ ฉัน แอชลี่ย์ และนิโคล

00:09:59.440 --> 00:10:02.560 align:center
เราพักอยู่ในห้องเดียวกัน เราสามคน

00:10:02.640 --> 00:10:04.480 align:center
ฉันเจอพวกเธอผ่านโปรแกรมของฉัน

00:10:05.240 --> 00:10:08.200 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันสูบบุหรี่กับเพื่อนฉัน

00:10:09.400 --> 00:10:10.920 align:center
แล้วมานูเอลก็โผล่มา

00:10:17.680 --> 00:10:20.200 align:center
เขาแบบว่า "พวกคุณจะดื่มอีกไหม"

00:10:20.280 --> 00:10:21.720 align:center
เราแบบว่า "ค่ะ เราจะ…"

00:10:21.800 --> 00:10:24.360 align:center
แล้วเขาก็เสนอความคิดที่เขาพูดแบบว่า

00:10:24.440 --> 00:10:27.120 align:center
"ผมซื้อแชมเปญ
แล้วเราทุกคนไปดื่มกันในห้องได้นะ"

00:10:27.200 --> 00:10:28.600 align:center
และแบบว่า ยังไงก็ได้

00:10:28.680 --> 00:10:31.120 align:center
"ผมจะซื้อไปเอง ไม่ต้องห่วงนะ"

00:10:31.200 --> 00:10:33.320 align:center
และเราก็แบบว่า "ได้เลย"

00:10:33.400 --> 00:10:37.120 align:center
ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยด้วยซ้ำ
ฉันแบบ "โอเค ฟังดูเข้าท่าดี"

00:10:37.200 --> 00:10:42.760 align:center
แล้วเราก็ไปที่ห้องพักในโรงแรม เราทั้งสี่คน

00:10:45.800 --> 00:10:48.000 align:center
เขาสั่งแชมเปญมาที่ห้อง

00:10:49.960 --> 00:10:54.840 align:center
เขาคือคนที่เปิดประตูตอนมันมาถึง

00:10:54.920 --> 00:10:57.640 align:center
เรานั่งอยู่บนเตียงและคุยกันสนุกสนาน

00:10:57.720 --> 00:10:59.320 align:center
พวกเราสามคน

00:10:59.400 --> 00:11:00.320 align:center
และก็…

00:11:03.920 --> 00:11:05.280 align:center
ค่ะ เขาเดินเข้ามาหา

00:11:05.360 --> 00:11:07.840 align:center
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง

00:11:07.920 --> 00:11:10.480 align:center
นึกออกไหม ที่มันมีเฟอร์นิเจอร์วางอยู่หน้าเตียง

00:11:10.560 --> 00:11:14.320 align:center
เขาวางแชมเปญไว้ตรงนั้น
และเราอยู่บนเตียงด้านหลังเขา

00:11:14.400 --> 00:11:17.000 align:center
เขายืนหันหลังให้เราและเทมันใส่แก้ว

00:11:21.560 --> 00:11:23.000 align:center
บรรยากาศเป็นกันเองมาก

00:11:23.080 --> 00:11:26.200 align:center
สภาพแวดล้อมเป็นมิตรมากเลย

00:11:30.560 --> 00:11:33.080 align:center
ฉันจำได้ว่า

00:11:33.160 --> 00:11:38.600 align:center
ท่าทีของเขาเริ่มเปลี่ยนไป

00:11:40.360 --> 00:11:43.080 align:center
เขาอยากเล่นเกมและอะไรแบบนั้น

00:11:44.080 --> 00:11:47.440 align:center
เขาเริ่มถามเราว่า

00:11:47.520 --> 00:11:50.760 align:center
"คุณเคยนอนกับคนมากี่คน"

00:11:50.840 --> 00:11:52.840 align:center
และเขาก็…

00:11:54.640 --> 00:11:56.000 align:center
เขาเริ่มพูดว่า

00:11:56.080 --> 00:11:59.720 align:center
"เราทุกคนเปลี่ยนเสื้อกัน
หรือเล่นเกมจริงหรือกล้ากันไหม"

00:12:02.120 --> 00:12:06.040 align:center
แล้วเขาก็แบบ "พวกคุณจะว่าอะไรไหมถ้าเรา…
ถ้าผมทำตัวสบายๆ กว่านี้"

00:12:07.800 --> 00:12:10.080 align:center
แล้วเขาก็ถอดกางเกงออก

00:12:10.800 --> 00:12:12.840 align:center
เขาใส่แต่กางเกงใน แล้วเขาก็หยิบหมอน

00:12:13.440 --> 00:12:15.280 align:center
มาวางไว้บนตักเขา

00:12:17.160 --> 00:12:20.040 align:center
ฉันไม่… ฉันแบบว่า "นี่มันอะไรกัน"

00:12:20.120 --> 00:12:23.400 align:center
แต่แล้วคุณก็หาเหตุผลมาอธิบายมัน
แล้วคุณก็แบบว่า…

00:12:25.120 --> 00:12:27.480 align:center
มันอาจเป็นแค่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม

00:12:27.560 --> 00:12:31.840 align:center
อาจเป็นเพราะเขา ไม่รู้สิ ต่างกับเรา

00:12:31.920 --> 00:12:33.080 align:center
ฉันก็ไม่รู้

00:12:37.400 --> 00:12:42.720 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันเริ่มเหนื่อยมาก
แบบเหนื่อยมากๆ และก็…

00:12:43.840 --> 00:12:46.800 align:center
มีเตียงเด็กอยู่ข้างๆ ตู้เสื้อผ้า

00:12:46.880 --> 00:12:49.680 align:center
ฉันลุกจากเตียงนอนไปที่เตียงเด็ก

00:12:50.560 --> 00:12:53.200 align:center
ฉันนอนลงแล้วก็หลับไปเลย

00:13:03.680 --> 00:13:06.120 align:center
ฉันไม่รู้ว่าฉันหลับไปนานแค่ไหน ฉันไม่รู้เลย

00:13:09.160 --> 00:13:11.960 align:center
ฉันจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่ฉันตื่นขึ้นมา

00:13:13.880 --> 00:13:15.960 align:center
ไม่มีใครอยู่ในห้อง

00:13:16.040 --> 00:13:18.320 align:center
ฉันรู้สึกไม่สบาย

00:13:18.400 --> 00:13:21.080 align:center
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย

00:13:21.160 --> 00:13:23.720 align:center
ตั้งแต่นั้นมาฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอีกเลย

00:13:26.920 --> 00:13:29.840 align:center
มันเหมือนจิตใจกับร่างกายฉัน
ขาดการเชื่อมโยงกัน

00:13:29.920 --> 00:13:32.920 align:center
ที่สมองฉันทำงานช้ามาก

00:13:33.000 --> 00:13:35.640 align:center
มันรู้สึกอ่อนล้ามาก ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร

00:13:37.400 --> 00:13:41.240 align:center
พอฉันตื่นขึ้นมา ฉันจำได้ว่าต้องเอามือเกาะผนัง

00:13:41.320 --> 00:13:43.920 align:center
และเดินลากเท้าไปทีละข้าง

00:13:44.000 --> 00:13:46.120 align:center
เพื่อไปเข้าห้องน้ำ

00:13:46.200 --> 00:13:50.120 align:center
ฉันไปเปิดประตูห้องน้ำ แล้วพอเปิดมัน…

00:13:52.520 --> 00:13:56.720 align:center
นิโคล แอชลีย์ และมานูเอล
ทุกคนอยู่ในห้องอาบน้ำ ทั้งสามคน

00:13:56.800 --> 00:13:59.760 align:center
พวกเธอใส่เสื้อและกางเกงใน
เขาใส่กางเกงใน

00:14:00.960 --> 00:14:02.480 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันปิดประตู

00:14:03.120 --> 00:14:06.000 align:center
และก็แบบว่า "นั่นมันบ้าบออะไรกัน"

00:14:06.080 --> 00:14:08.160 align:center
แล้ว…

00:14:10.560 --> 00:14:12.480 align:center
พวกเขาก็ออกมา รีบเดินออกมา

00:14:12.560 --> 00:14:15.560 align:center
มันแทบจะดูเหมือนพวกเขาทุกคนรู้สึกอายๆ

00:14:15.640 --> 00:14:19.040 align:center
แล้วฉันก็เข้าห้องน้ำ นั่งบนโถส้วม

00:14:19.120 --> 00:14:21.080 align:center
ฉันหันหน้าไปทางประตู

00:14:21.600 --> 00:14:23.080 align:center
และ…

00:14:23.560 --> 00:14:25.520 align:center
สิ่งเดียวที่ฉันจำได้…

00:14:29.720 --> 00:14:32.000 align:center
และมันก็เป็นสิ่งที่หลอนจิตใจฉันนานหลายปี

00:14:32.080 --> 00:14:36.200 align:center
มันคือความทรงจำตอนที่ประตูเปิดออก

00:14:36.280 --> 00:14:41.520 align:center
และเห็นเป้าของเขาตรงเข้ามาหาฉัน
แล้วเขาก็เอาของเขายัดใส่ปากฉัน

00:14:41.600 --> 00:14:44.080 align:center
และฉันก็โดนผลักหัว

00:14:44.160 --> 00:14:46.320 align:center
แล้วฉันก็หมดสติไป

00:15:07.880 --> 00:15:09.720 align:center
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงเด็ก

00:15:10.600 --> 00:15:12.640 align:center
ฉันใส่เสื้อผ้าของฉันอยู่

00:15:12.720 --> 00:15:17.760 align:center
เพื่อนร่วมห้องของฉัน นิโคลกับแอชลี่ย์
อยู่บนเตียง พวกเธอนอนหลับอยู่

00:15:17.840 --> 00:15:20.280 align:center
ส่วนเขาก็… เขาไม่ได้อยู่ในห้อง

00:15:20.960 --> 00:15:22.240 align:center
เขาออกไปแล้ว

00:15:22.320 --> 00:15:25.440 align:center
และฉันเจ็บปวดมาก

00:15:25.520 --> 00:15:27.200 align:center
ฉันเจ็บมาก

00:15:27.280 --> 00:15:30.480 align:center
ฉันจำได้ว่าเอาผ้าห่มออก

00:15:30.560 --> 00:15:33.000 align:center
ฉันมองขาตัวเอง และฉันก็…

00:15:33.080 --> 00:15:35.640 align:center
ฉันใส่กางเกง และจำได้ว่าฉันมองเข่าตัวเอง

00:15:35.720 --> 00:15:37.520 align:center
ฉันมีรอยฟกช้ำที่หัวเข่า

00:15:39.880 --> 00:15:43.480 align:center
มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ฉันเจ็บมาก

00:15:43.560 --> 00:15:46.760 align:center
ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้และเชื่องช้ามาก

00:15:47.960 --> 00:15:49.520 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันลุกขึ้น

00:15:50.680 --> 00:15:53.840 align:center
เข้าไปอาบน้ำ ทำความสะอาดตัวเอง

00:15:53.920 --> 00:15:56.080 align:center
แล้วพวกเธอก็ตื่น

00:15:56.160 --> 00:15:59.080 align:center
และเราต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม

00:15:59.160 --> 00:16:02.000 align:center
เพราะเช้าวันนั้นเราต้องเดินทางกลับสเปน

00:16:02.080 --> 00:16:07.320 align:center
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหนื่อยล้าสุดๆ

00:16:15.160 --> 00:16:16.840 align:center
ฉันเก็บของหมดทุกอย่าง

00:16:18.200 --> 00:16:20.440 align:center
เอาของของฉันลงไปข้างล่าง

00:16:21.400 --> 00:16:26.040 align:center
แล้วฉันก็นั่งบนโซฟาในเช้าวันนั้น
ตอนที่เราเตรียมตัวออกจากโรงแรม

00:16:27.240 --> 00:16:29.680 align:center
ฉันจำได้ว่าเอนหัวพิงโซฟา

00:16:30.600 --> 00:16:31.680 align:center
แล้วก็หลับตา

00:16:32.760 --> 00:16:34.320 align:center
และเห็นภาพย้อนอดีต

00:16:37.640 --> 00:16:40.640 align:center
ตอนประตูเปิดและเขาเอาของเขายัดใส่ปากฉัน

00:16:44.520 --> 00:16:46.880 align:center
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหมือนจะอ้วก

00:16:52.360 --> 00:16:58.800 align:center
มันเห็นภาพชัดเจนมากและน่ากลัวจริงๆ

00:17:00.040 --> 00:17:03.560 align:center
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

00:17:08.280 --> 00:17:10.240 align:center
สิ่งที่บ้าที่สุดคือ…

00:17:11.880 --> 00:17:13.720 align:center
ฉันจะสติแตกไม่ได้

00:17:14.600 --> 00:17:16.080 align:center
ฉันจะตื่นตระหนกไม่ได้

00:17:16.800 --> 00:17:18.720 align:center
ฉันอยู่ในต่างประเทศ

00:17:18.800 --> 00:17:20.520 align:center
ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้

00:17:20.600 --> 00:17:24.240 align:center
ฉันต้องแบบว่า "ไปเลย ไปขึ้นรถบัส"

00:17:24.320 --> 00:17:25.360 align:center
"เธอไม่เป็นไรหรอก"

00:17:26.680 --> 00:17:28.640 align:center
มานูเอลอยู่ที่ประตูรถบัส

00:17:28.720 --> 00:17:32.080 align:center
ตอนเรากำลังขึ้นรถบัสไปซาลามังกา

00:17:34.760 --> 00:17:39.480 align:center
ฉันเดินไปขึ้นรถบัส และเขาก็มองข้ามหัวฉันไป

00:17:39.560 --> 00:17:41.560 align:center
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์)

00:17:41.640 --> 00:17:43.040 align:center
เหมือนฉันไม่…

00:17:43.520 --> 00:17:47.520 align:center
มันแทบจะเหมือนฉันไม่มีตัวตน
ซึ่งฉันชอบแบบนั้นมากกว่า

00:17:57.960 --> 00:17:59.840 align:center
แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันไม่ได้…

00:18:00.560 --> 00:18:02.280 align:center
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีปฏิกิริยาอะไร

00:18:04.120 --> 00:18:07.440 align:center
ฉันแค่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

00:18:07.520 --> 00:18:10.200 align:center
ฉันแค่แบบว่า… ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

00:18:17.840 --> 00:18:22.200 align:center
(เจ็ดเดือนต่อมา)

00:18:25.080 --> 00:18:30.520 align:center
ฉันคิดว่าฉันกลับอเมริกา
น่าจะเดือนพฤษภาคม ปี 2014

00:18:31.600 --> 00:18:34.200 align:center
ฉันจำได้ว่าร้องไห้บนเครื่องบิน

00:18:35.560 --> 00:18:40.000 align:center
เพราะฉันยังยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ได้

00:18:43.360 --> 00:18:46.240 align:center
(มอนแทนา)

00:18:46.320 --> 00:18:47.760 align:center
ตอนเธอกลับมา

00:18:48.280 --> 00:18:50.120 align:center
เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

00:18:50.640 --> 00:18:53.920 align:center
เธอค่อนข้างเก็บตัวและไม่เป็นตัวของตัวเอง

00:18:54.000 --> 00:18:57.000 align:center
เราถามว่า "เป็นอะไร มีเรื่องอะไรเหรอ"

00:18:57.080 --> 00:18:59.200 align:center
เธอตอบว่า "หนูแค่ไม่อยากอยู่ที่นี่"

00:18:59.280 --> 00:19:01.760 align:center
"หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ หนูไม่อยาก…"

00:19:01.840 --> 00:19:04.440 align:center
"หนูไม่ชินกับการกลับมาอยู่ที่อเมริกา"

00:19:06.280 --> 00:19:07.760 align:center
ฉันจำได้ว่าค้นหาข้อมูลดู

00:19:07.840 --> 00:19:10.960 align:center
มันเป็นเรื่องปกติ
สำหรับเด็กที่เคยไปเรียนต่างประเทศ

00:19:11.640 --> 00:19:14.200 align:center
เรียกว่าภาวะซึมเศร้าหลังกลับจากการเดินทาง

00:19:15.000 --> 00:19:17.040 align:center
ถ้าพวกเขากลับมาแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง

00:19:17.120 --> 00:19:18.960 align:center
รู้ไว้เลยว่ามันเป็นเรื่องปกติ

00:19:19.040 --> 00:19:21.320 align:center
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งเธอบอกเราอยู่ตลอด

00:19:25.160 --> 00:19:28.000 align:center
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการพูดคุยกับพ่อแม่

00:19:28.080 --> 00:19:30.720 align:center
และบอกพวกเขาเพราะฉันมีเรื่องมากมาย…

00:19:33.840 --> 00:19:35.240 align:center
มากเหลือเกิน

00:19:36.480 --> 00:19:39.960 align:center
จนฉันไม่อยากให้พวกเขารู้ แบบว่า…

00:19:44.280 --> 00:19:47.480 align:center
ฉันเป็นลูกคนโต ฉันเป็นลูกสาวของพวกเขา

00:19:48.760 --> 00:19:52.040 align:center
ฉันไม่รู้จักใครเลยที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้

00:19:53.360 --> 00:19:56.840 align:center
และฉันก็ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่า
ทำให้ฉันผิดหวังในฐานะพ่อแม่

00:19:56.920 --> 00:19:58.320 align:center
และปล่อยให้มันเกิดขึ้น

00:20:01.640 --> 00:20:03.840 align:center
เธออยู่บ้านแค่ประมาณเดือนนึง

00:20:03.920 --> 00:20:07.720 align:center
แล้วก็ถึงเวลาต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

00:20:07.800 --> 00:20:10.960 align:center
ซึ่งขับรถจากบ้านเราไปประมาณเจ็ดชั่วโมง

00:20:12.760 --> 00:20:17.440 align:center
แกเบรียลไม่มีความกระตือรือร้นเลย ไม่มีเลย
เธอไม่ตื่นเต้นเลย

00:20:20.920 --> 00:20:23.760 align:center
ฉันหดหู่ใจมากๆ

00:20:24.280 --> 00:20:28.120 align:center
ฉันไม่เคยรับมือกับความหดหู่ใจแบบนั้นมาก่อน

00:20:28.200 --> 00:20:30.000 align:center
และ เอ่อ…

00:20:30.080 --> 00:20:33.360 align:center
มันแบบ… ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องยาก

00:20:33.440 --> 00:20:36.080 align:center
ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก

00:20:40.360 --> 00:20:44.360 align:center
ฉันเริ่มมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย

00:20:44.440 --> 00:20:48.360 align:center
และความคิดที่มันผุดขึ้นมาเรื่องฆ่าตัวตาย

00:20:50.880 --> 00:20:53.440 align:center
ฉันคิดว่า "เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ"

00:20:53.520 --> 00:20:56.760 align:center
"เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ แก๊บบี้
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

00:20:58.960 --> 00:21:01.360 align:center
ฉันอยู่นอกบ้าน วันนั้นเป็นวันเสาร์

00:21:03.160 --> 00:21:04.440 align:center
(แกเบรียล)

00:21:04.520 --> 00:21:07.800 align:center
มันเป็นวันที่อากาศดี และเธอก็โทรมา

00:21:10.200 --> 00:21:12.240 align:center
เธอพูดว่า "หนูจะกลับบ้าน"

00:21:12.320 --> 00:21:15.200 align:center
ฉันก็ถามว่า "ลูกจะกลับบ้านทำไม เกิดอะไรขึ้น"

00:21:15.280 --> 00:21:18.040 align:center
ฉันพูดแบบว่า "หนูถูกข่มขืน"

00:21:18.120 --> 00:21:21.320 align:center
"หนูถูกข่มขืนตอนอยู่ที่สเปน
และหนูก็ต้องกลับบ้าน"

00:21:24.520 --> 00:21:25.960 align:center
และก็…

00:21:28.560 --> 00:21:31.240 align:center
พูดตามตรง หลังจากนั้นมันก็เบลอๆ

00:21:32.880 --> 00:21:36.040 align:center
ฉันไม่ได้ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
ฉันพูดว่า "มาสิลูก"

00:21:37.800 --> 00:21:40.760 align:center
มันผ่านมาตั้งสองปีครึ่งที่ฉันไม่ได้บอกครอบครัวฉัน

00:21:40.840 --> 00:21:42.160 align:center
พวกเขาแค่คิดว่าฉันซึมเศร้า

00:21:45.520 --> 00:21:47.000 align:center
การที่ไม่มีรู้เรื่องนี้เลย

00:21:47.080 --> 00:21:50.200 align:center
ฉันคิดว่า "ฉันเป็นแม่ แล้วไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง"
แต่ฉันไม่รู้เลย

00:21:50.280 --> 00:21:53.240 align:center
แม้แต่แม่สามีฉัน คุณย่า

00:21:53.320 --> 00:21:55.600 align:center
ก็พูดว่า "คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า"

00:21:55.680 --> 00:21:57.960 align:center
"ฉันว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอที่สเปน"

00:21:58.040 --> 00:22:01.200 align:center
ฉันพูดว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรอก
นี่เป็นเรื่องปกติ"

00:22:01.280 --> 00:22:05.000 align:center
ฉันมองย้อนกลับไปแล้วพูดว่า
"เอ้อ ฉันไม่…" เธอรู้

00:22:05.080 --> 00:22:07.360 align:center
แม้แต่เธอก็ยังรู้ว่าแกเบรียลไม่เหมือนเดิม

00:22:13.960 --> 00:22:16.680 align:center
พ่อแม่ฉันเปิดประตู และพวกเขาก็…

00:22:18.760 --> 00:22:23.280 align:center
พวกเขากอดฉัน
และเราพยายามก้าวต่อไปจากจุดนั้น

00:22:23.360 --> 00:22:25.520 align:center
ฉันแบบว่า… ฉันสิ้นหวังมาก

00:22:25.600 --> 00:22:27.320 align:center
มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ

00:22:27.400 --> 00:22:29.240 align:center
ฉันมาถึงจุดที่ต้องการครอบครัวฉัน

00:22:29.320 --> 00:22:31.920 align:center
และฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าฉัน…

00:22:32.920 --> 00:22:34.280 align:center
เก็บงำทุกอย่าง

00:22:34.360 --> 00:22:36.880 align:center
ฉันแค่ต้องเผชิญทุกอย่างและบอกพวกเขา

00:22:36.960 --> 00:22:39.600 align:center
และเลิกแบกรับมันไว้เอง

00:22:41.840 --> 00:22:43.120 align:center
ใช่ค่ะ

00:22:44.080 --> 00:22:47.960 align:center
ฉันถามว่า "ลูกรู้จักคนคนนี้ไหม"
เธอตอบว่า "รู้จัก เขาเป็นไกด์นำเที่ยว"

00:22:48.040 --> 00:22:50.760 align:center
"เขาคือคนที่เป็นเจ้าของบริษัททัวร์"

00:22:54.200 --> 00:22:56.000 align:center
ฉันรู้สึกว่าเธอรู้สึกแบบนั้น

00:22:56.080 --> 00:22:59.520 align:center
เธอไม่อยากพูดอะไรออกมา

00:22:59.600 --> 00:23:02.040 align:center
หรือแม้แต่พูดถึงรายละเอียด

00:23:02.120 --> 00:23:07.080 align:center
เธอแค่อยากอยู่ในความปลอดภัย
ที่บ้านของเธอและอยู่กับเรา

00:23:08.680 --> 00:23:12.360 align:center
พวกเขาถามฉันว่า "ลูกอยากแจ้งตำรวจไหม"
ฉันตอบว่า "ไม่อยาก"

00:23:12.440 --> 00:23:16.840 align:center
"ไม่ หนูไม่อยากแจ้งตำรวจ
หนูไม่อยากยุ่งกับเรื่องนั้น"

00:23:20.680 --> 00:23:25.400 align:center
มันเป็นช่วงเวลาของการฟื้นตัวและเยียวยา

00:23:27.520 --> 00:23:29.720 align:center
ใช่ค่ะ มันยาก มันยากมาก

00:23:30.840 --> 00:23:32.480 align:center
เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก

00:23:40.240 --> 00:23:45.560 align:center
(สองปีต่อมา)

00:23:47.000 --> 00:23:50.440 align:center
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)

00:23:50.520 --> 00:23:53.280 align:center
(แทลลาแฮสซี
ฟลอริดา)

00:23:55.320 --> 00:23:58.640 align:center
ฉันเป็นศิลปินและนักออกแบบกราฟิก

00:23:58.720 --> 00:24:03.560 align:center
ในปี 2018 ฉันเรียนอยู่ปีสุดท้าย

00:24:03.640 --> 00:24:06.520 align:center
ที่มหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา
ในแทลลาแฮสซี ฟลอริดา

00:24:11.880 --> 00:24:15.080 align:center
ช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
คือสมัยเรียนมหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา

00:24:15.160 --> 00:24:17.440 align:center
(ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉัน)

00:24:17.520 --> 00:24:19.640 align:center
ฉันจำได้ว่าออกไปข้างนอกแล้วร้องไห้

00:24:21.120 --> 00:24:23.840 align:center
มันเป็นโปรเจกต์ที่ฉันกำลังทำอยู่

00:24:23.920 --> 00:24:29.000 align:center
มันเป็นงานศิลปะจัดวาง
ที่เกี่ยวกับประสบการณ์ของผู้คน

00:24:29.080 --> 00:24:31.520 align:center
ประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของพวกเขา

00:24:31.600 --> 00:24:35.360 align:center
มันควรจะเกี่ยวกับแนวคิดที่ว่า

00:24:35.440 --> 00:24:39.600 align:center
เราถูกหล่อหลอมขึ้นมาจาก
ทั้งประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเรา

00:24:39.680 --> 00:24:43.240 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนโลกของฉันหยุดหมุน

00:24:43.720 --> 00:24:46.200 align:center
ฉันหลงทางไปเลย

00:24:46.280 --> 00:24:52.320 align:center
ฉันติดต่อทางเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม
รวมทั้งโซเชียลมีเดียทั่วๆ ไป

00:24:52.400 --> 00:24:56.840 align:center
พยายามหาคนมาสัมภาษณ์และบันทึกเสียงไว้

00:24:56.920 --> 00:24:59.520 align:center
(เพื่อนๆ ฉันกำลังสัมภาษณ์
เพื่อสำรวจความทรงจำ)

00:25:00.800 --> 00:25:06.120 align:center
แกเบรียลเป็นหนึ่งในบรรดาคนที่ตอบกลับ

00:25:06.200 --> 00:25:11.560 align:center
และส่งไฟล์เสียงของเธอ
เกี่ยวกับวันที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเธอมาให้

00:25:11.640 --> 00:25:13.880 align:center
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)

00:25:13.960 --> 00:25:15.360 align:center
(นี่ค่ะ)

00:25:15.440 --> 00:25:18.480 align:center
ตอนฉันได้ฟังวันที่แย่ที่สุดของเธอ

00:25:18.560 --> 00:25:22.960 align:center
มีบางอย่างที่คุ้นมากเกี่ยวกับมัน

00:25:24.200 --> 00:25:28.040 align:center
นี่แกเบรียลนะคะ ฉันจะเริ่มตอบคำถามคุณ

00:25:28.640 --> 00:25:30.480 align:center
ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉันเหรอคะ

00:25:30.560 --> 00:25:32.600 align:center
อาจเป็นตอนที่ฉันถูกข่มขืน

00:25:35.560 --> 00:25:37.680 align:center
ฉันอยู่ที่โมร็อกโกคนเดียว

00:25:37.760 --> 00:25:41.280 align:center
ไม่ใช่คนเดียวหรอกค่ะ อยู่กับเพื่อนสองคน

00:25:41.360 --> 00:25:42.880 align:center
และ เอ่อ…

00:25:44.560 --> 00:25:45.880 align:center
เราไปเที่ยวกัน

00:25:45.960 --> 00:25:50.240 align:center
ไกด์นำเที่ยววางยาฉันแล้วทำสิ่งที่เลวร้ายกับฉัน

00:25:50.320 --> 00:25:53.600 align:center
ยังไงก็เถอะ มันยากมากจริงๆ
สำหรับเด็กผู้หญิงอายุ 19 ปี

00:25:55.560 --> 00:25:57.040 align:center
ใช่ค่ะ และหลังจากวันนั้น

00:25:58.360 --> 00:25:59.920 align:center
ทุกอย่าง

00:26:00.440 --> 00:26:01.640 align:center
ก็เปลี่ยนไป

00:26:01.720 --> 00:26:03.800 align:center
ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว

00:26:05.960 --> 00:26:10.000 align:center
เธอไม่ได้พูดชื่อบริษัท เธอไม่ได้พูดชื่อมานู

00:26:10.080 --> 00:26:12.960 align:center
มันเป็นแค่สัญชาตญาณของฉัน

00:26:13.040 --> 00:26:16.920 align:center
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันติดต่อหาเธอทันที

00:26:17.840 --> 00:26:20.040 align:center
(ขอบคุณมากที่ทำแบบนั้น)

00:26:20.120 --> 00:26:22.320 align:center
(ฉันซาบซึ้งจริงๆ)

00:26:22.400 --> 00:26:24.160 align:center
(เสียใจด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโมร็อกโก)

00:26:24.240 --> 00:26:27.880 align:center
เธอส่งข้อความหาฉันว่า "ขอบคุณนะที่ส่งมาให้"

00:26:27.960 --> 00:26:30.240 align:center
"ฉันซาบซึ้งมากที่ทำแบบนั้น"

00:26:30.320 --> 00:26:32.040 align:center
"ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ที่มันเกิดขึ้นกับคุณ"

00:26:32.120 --> 00:26:36.480 align:center
แล้วฉันก็ถามเธอว่าบริษัทที่เธอไปเที่ยวด้วย

00:26:36.560 --> 00:26:38.960 align:center
คือดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ใช่ไหม

00:26:39.840 --> 00:26:41.600 align:center
เธอตอบว่า "ใช่"

00:26:41.680 --> 00:26:46.520 align:center
เธอถามฉันว่าคนที่ฉันพูดถึงคือมานูใช่ไหม

00:26:47.120 --> 00:26:49.000 align:center
ฉันตอบว่า "ใช่"

00:26:51.840 --> 00:26:56.840 align:center
แล้วฉันก็เริ่มตื่นตระหนก ฉันเสียสติไปหมด

00:26:56.920 --> 00:27:01.040 align:center
ฉันรู้มีบางอย่าง
ที่คล้ายกับเรื่องนี้มากเกิดขึ้นกับคนอื่น

00:27:04.840 --> 00:27:09.800 align:center
ฉันไปเรียนต่างประเทศที่สเปนในปี 2017

00:27:17.360 --> 00:27:20.000 align:center
พี่สาวฉันแนะนำ

00:27:20.080 --> 00:27:22.120 align:center
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับเรา

00:27:22.960 --> 00:27:26.200 align:center
เราอยากไปเที่ยวโมร็อกโก

00:27:26.280 --> 00:27:27.560 align:center
(จองเลย!)

00:27:27.640 --> 00:27:30.200 align:center
และคุณอยากเชื่อว่า

00:27:30.280 --> 00:27:32.960 align:center
พวกเขาคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของคุณ

00:27:33.040 --> 00:27:35.000 align:center
เวลาคุณอยู่ต่างประเทศกับพวกเขา

00:27:36.120 --> 00:27:37.600 align:center
พระเจ้าช่วย!

00:27:37.680 --> 00:27:38.520 align:center
อะไร

00:27:38.600 --> 00:27:40.480 align:center
ฉันจำได้ว่า

00:27:41.200 --> 00:27:44.560 align:center
มีคืนหนึ่งระหว่างทริปเหล่านี้

00:27:44.640 --> 00:27:48.000 align:center
ที่พวกเขาจัดปาร์ตี้ใหญ่

00:27:59.520 --> 00:28:04.320 align:center
และจริงๆ แล้วมันลงเอยด้วยการเป็นคืนที่เขา…

00:28:04.960 --> 00:28:07.640 align:center
เขาล่วงละเมิดผู้หญิงอีกคนในทริปของเรา

00:28:10.240 --> 00:28:12.560 align:center
ฉันเห็นเขาทำตัวแปลกๆ เวลาอยู่กับเธอ

00:28:14.000 --> 00:28:16.360 align:center
เขาแบบว่า…

00:28:17.280 --> 00:28:18.840 align:center
นัวเนียแคทเธอรีน

00:28:18.920 --> 00:28:21.760 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนเขาตามเธอ

00:28:21.840 --> 00:28:25.440 align:center
และอยู่ใกล้ๆ เธอตลอด คุยกับเธอตลอด

00:28:28.840 --> 00:28:31.880 align:center
ฉันถามลิซว่า "ช่วยฉันติดต่อเธอหน่อยได้ไหม"

00:28:32.800 --> 00:28:34.400 align:center
(ได้ค่ะ)

00:28:34.480 --> 00:28:36.240 align:center
(แคทเธอรีน
ข้อความ - เพิ่มผู้ติดต่อ)

00:28:37.480 --> 00:28:40.120 align:center
แล้วฉันติดต่อผู้หญิงคนนี้

00:28:40.200 --> 00:28:43.640 align:center
เธอบอกว่า "ใช่ มานูเอลผลักฉันลงบนเตียง

00:28:43.720 --> 00:28:46.800 align:center
และพยายามจะขืนใจฉัน ฉันสติแตกสุดๆ "

00:28:46.880 --> 00:28:51.040 align:center
"แต่ที่จริงฉันได้ข่าวว่ามีบางอย่างที่แย่กว่านี้

00:28:51.120 --> 00:28:54.680 align:center
เกิดขึ้นกับผู้หญิงอีกสองคน
ในทริปอื่นของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"

00:28:55.720 --> 00:28:58.400 align:center
ฉันก็แบบว่า
"โอเค ช่วยฉันติดต่อกับพวกเธอได้ไหม"

00:28:58.480 --> 00:29:01.640 align:center
"ฉันต้องตามหาและคุยกับพวกเธอ"

00:29:02.760 --> 00:29:04.320 align:center
และ เอ่อ…

00:29:05.840 --> 00:29:08.600 align:center
ฉันได้ติดต่อกับเฮย์ลี่ย์และคาร์ลี่เป็นครั้งแรก

00:29:09.520 --> 00:29:12.840 align:center
(เฮย์ลี่ย์ / คาร์ลี่
(โปรตุเกส))

00:29:13.920 --> 00:29:17.680 align:center
(ลากุช
โปรตุเกส)

00:29:18.520 --> 00:29:22.640 align:center
พวกเธอบอกฉันว่าเขา…

00:29:22.720 --> 00:29:25.480 align:center
ต้อนพวกเขาจนมุมในห้อง พวกเธอทั้งคู่

00:29:25.560 --> 00:29:28.880 align:center
ในห้องที่โปรตุเกส
ในทริปหนึ่งของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

00:29:29.920 --> 00:29:31.040 align:center
(เสียงของคาร์ลี่)

00:29:31.120 --> 00:29:35.280 align:center
เขาพยายามหนักมากเพื่อให้เราดื่มต่อไปเรื่อยๆ

00:29:36.120 --> 00:29:39.200 align:center
เขาอยากเล่นเกมจริงหรือกล้า

00:29:39.280 --> 00:29:42.440 align:center
เขาอยากให้เราจูบเขาและเต้นให้เขาดู

00:29:42.520 --> 00:29:45.720 align:center
เขาคว้าข้อมือผู้หญิงคนหนึ่งไว้
และไม่ยอมปล่อยพวกเธอไป

00:29:45.800 --> 00:29:48.200 align:center
และเขาก็พยายามบังคับพวกเธอให้จับของเขา

00:29:50.240 --> 00:29:54.360 align:center
เขาพูดว่า
"พวกคุณคนหนึ่งจับของผม อีกคนจูบผม"

00:29:54.960 --> 00:29:57.200 align:center
เขาบอกเราว่าเราออกไปไม่ได้

00:29:57.280 --> 00:30:00.120 align:center
เพราะเราทิ้งเขาไว้ให้อารมณ์ค้างไม่ได้

00:30:00.200 --> 00:30:02.880 align:center
และพวกเธอก็สติแตก สติแตกไปเลย

00:30:02.960 --> 00:30:07.160 align:center
เฮย์ลี่ย์หมุนตัวหนีออกจากเขาได้

00:30:07.240 --> 00:30:10.440 align:center
แล้วพอเฮย์ลี่ย์บอกให้เขาปล่อยฉัน

00:30:10.520 --> 00:30:13.880 align:center
เขาบอกเธอว่าเขาปล่อยฉันไปไม่ได้

00:30:13.960 --> 00:30:16.520 align:center
เพราะต้องมีคนทำต่อให้เสร็จ

00:30:16.600 --> 00:30:19.840 align:center
เธอต้องวิ่งออกไปที่โถงทางเดิน
และเปิดประตูแล้วก็พูดว่า

00:30:19.920 --> 00:30:23.120 align:center
"ถ้าคุณไม่ออกไปจากที่นี่
เราจะบอกทุกคนว่าคุณทำอะไร"

00:30:23.200 --> 00:30:24.720 align:center
เขาปล่อยฉัน

00:30:24.800 --> 00:30:29.280 align:center
แล้ววันต่อมา เขาก็หายไป

00:30:29.360 --> 00:30:32.320 align:center
ไกด์นำเที่ยวคนอื่นๆ

00:30:32.400 --> 00:30:35.560 align:center
บอกว่าเขามีเรื่องฉุกเฉินในครอบครัว

00:30:39.360 --> 00:30:42.600 align:center
พอฉันเจอผู้หญิงสามคนนั้น

00:30:43.280 --> 00:30:46.640 align:center
ความคิดของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

00:30:53.640 --> 00:30:56.120 align:center
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย

00:30:56.200 --> 00:30:58.600 align:center
"เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น"

00:30:58.680 --> 00:31:00.800 align:center
และฉันก็แบบ "ลูกพูดถึงเรื่องอะไร"

00:31:01.720 --> 00:31:06.800 align:center
ฉันขับรถกลับบ้าน คุยโทรศัพท์กับแม่

00:31:06.880 --> 00:31:09.720 align:center
และมุ่งมั่นจดจ่อกับสิ่งที่ฉันจะทำทันที

00:31:11.560 --> 00:31:15.160 align:center
ฉันกลับถึงบ้านแล้วก็โพสต์ลงเฟซบุ๊กวันนั้นเลย

00:31:16.560 --> 00:31:17.520 align:center
(แกเบรียล เวก้า)

00:31:17.600 --> 00:31:19.480 align:center
(สวัสดีทุกคน หวังว่าคงสบายดีนะ)

00:31:19.560 --> 00:31:21.200 align:center
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่"

00:31:21.280 --> 00:31:24.880 align:center
"ถ้าคุณรู้จักใครที่จะไปสเปน
คุณต้องบอกพวกเธอว่า

00:31:24.960 --> 00:31:29.320 align:center
มานูเอล บลังโก เวล่า
ที่ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ทำร้ายผู้หญิง"

00:31:29.400 --> 00:31:31.040 align:center
"ช่วยแชร์ข้อความนี้ด้วย"

00:31:31.120 --> 00:31:31.960 align:center
"มีทู"

00:31:32.040 --> 00:31:35.120 align:center
ฉันเริ่มเขียนไม่หยุด

00:31:35.200 --> 00:31:38.120 align:center
และฉันก็ยกระดับมันไปอีกขั้น

00:31:38.200 --> 00:31:40.520 align:center
ที่ฉันเริ่ม… ฉันเขียนข้อความเดียวกัน

00:31:41.600 --> 00:31:42.880 align:center
(แชร์)

00:31:42.960 --> 00:31:44.880 align:center
"ไง ไม่ได้ข่าวจากคุณนานเลย"

00:31:44.960 --> 00:31:48.480 align:center
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่
ช่วยแชร์สเตตัสเฟซบุ๊กฉันหน่อยได้ไหม"

00:31:48.560 --> 00:31:50.240 align:center
เรื่องบ้าๆ

00:31:51.200 --> 00:31:54.840 align:center
ฉันส่งไปให้คนประมาณ 200 คน

00:31:54.920 --> 00:31:57.640 align:center
ข้อความในเฟซบุ๊ก แค่ส่งมันออกไป

00:31:57.720 --> 00:31:58.720 align:center
(ส่ง)

00:31:58.800 --> 00:32:02.360 align:center
พ่อฉันมีคนรู้จักที่ไมแอมี

00:32:02.440 --> 00:32:05.560 align:center
เป็นกงสุลใหญ่ที่สถานทูต สถานทูตสเปนในไมแอมี

00:32:11.320 --> 00:32:16.040 align:center
ฉันไปที่นั่น บอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
บอกว่าฉันเจอผู้หญิงพวกนี้

00:32:16.120 --> 00:32:19.320 align:center
ฉันจำได้ว่ากงสุลใหญ่ใจดีมาก

00:32:20.600 --> 00:32:23.000 align:center
เขาจะช่วยฉัน แต่ก็ลังเลใจ

00:32:23.080 --> 00:32:26.120 align:center
เขาพูดว่า "คุณไม่ควรออกข่าวเรื่องนี้"

00:32:26.200 --> 00:32:28.600 align:center
"คุณไม่ควรพูดเรื่องนี้กับใคร"

00:32:28.680 --> 00:32:31.880 align:center
ฉันสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้เราไปบอกสื่อ

00:32:31.960 --> 00:32:34.680 align:center
เพราะมันเป็นข่าวที่ส่งผลเสียต่อประเทศ

00:32:40.080 --> 00:32:43.360 align:center
พอเขาบอกฉันว่า "ไม่"
ฉันก็คิดว่า "นั่นแหละสิ่งที่ฉันจะทำ"

00:32:45.400 --> 00:32:49.240 align:center
(นิวยอร์ก
วันที่ 11 เมษายน ปี 2018)

00:32:57.600 --> 00:33:00.840 align:center
เราอยู่ในห้องพักหลังเวที
และฉันก็เริ่มตื่นตระหนก

00:33:00.920 --> 00:33:03.560 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนจะวูบ

00:33:03.640 --> 00:33:05.760 align:center
- หนึ่งนาที
- ครับ อีกหนึ่งนาที ทุกคน

00:33:05.840 --> 00:33:07.440 align:center
เอาละ ขอให้รายการออกมาดีนะ

00:33:12.000 --> 00:33:15.080 align:center
ฉันจำได้ว่ายืนอยู่หลังเวที

00:33:16.280 --> 00:33:20.560 align:center
และฉันก็เริ่มสะอื้น

00:33:23.080 --> 00:33:28.200 align:center
- กล้องสาม…
- สี่ สาม สอง หนึ่ง

00:33:29.160 --> 00:33:30.320 align:center
เรากำลังถ่ายทอดสด

00:33:30.400 --> 00:33:34.360 align:center
แล้วฉันก็เริ่มสติแตก เธอเข้ามาหาฉันแล้วก็พูดว่า

00:33:34.440 --> 00:33:36.040 align:center
"คุณกำลังทำสิ่งที่ดีมาก"

00:33:36.120 --> 00:33:38.840 align:center
"นี่จะช่วยคุณได้จริงๆ
และคุณก็จะเล่นงานเขาได้"

00:33:38.920 --> 00:33:40.600 align:center
และฉันก็แบบ…

00:33:40.680 --> 00:33:43.160 align:center
โอเค ถ้าเมกิน เคลลี่พูดแบบนั้น เอาก็เอาวะ"

00:33:43.240 --> 00:33:44.800 align:center
"ฉันต้องไปทำมัน"

00:33:44.880 --> 00:33:49.240 align:center
แล้วเธอก็ออกไปบนเวที แล้วฉันก็ออกไป

00:33:49.320 --> 00:33:52.120 align:center
ฉันจำได้ว่ามองเธอ

00:33:52.200 --> 00:33:54.320 align:center
เธอถามฉัน

00:33:54.400 --> 00:33:57.440 align:center
แต่ฉันจำไม่ได้เลยว่าพูดอะไรบ้าง

00:34:00.080 --> 00:34:02.400 align:center
แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปด้วยดี

00:34:02.480 --> 00:34:05.480 align:center
ฉันกับสามีอยู่ในห้องพักหลังเวที
ขณะที่พวกเขาถ่ายทำ

00:34:05.560 --> 00:34:07.240 align:center
และเราก็ภูมิใจในตัวเธอมาก

00:34:07.320 --> 00:34:13.160 align:center
ตอนนั้นฉันคิดว่าเรารู้ว่านี่จะเป็นข่าวใหญ่

00:34:14.760 --> 00:34:16.240 align:center
ฉันรู้ว่า…

00:34:18.040 --> 00:34:20.920 align:center
ฉันกำลังเข้าไปทำในสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเลย

00:34:21.000 --> 00:34:22.800 align:center
ฉันไม่รู้ว่าอะไร…

00:34:23.720 --> 00:34:24.920 align:center
ฉัน…

00:34:25.000 --> 00:34:27.800 align:center
ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะออกมาแบบนั้น

00:34:32.120 --> 00:34:33.840 align:center
ตอนที่รายการนั้นออกอากาศ

00:34:33.920 --> 00:34:36.040 align:center
คนมากมายเริ่มติดต่อฉัน

00:34:37.600 --> 00:34:41.000 align:center
โทรศัพท์ฉันเริ่มดังไม่หยุด

00:34:41.640 --> 00:34:42.480 align:center
(ชิวอน ไบรเออร์)

00:34:42.560 --> 00:34:44.040 align:center
ระหว่างการสัมภาษณ์

00:34:44.120 --> 00:34:49.840 align:center
พวกเขาแสดงภาพของผู้ชาย
ที่ฉันรู้จักในชื่อมานู ไวต์

00:34:50.480 --> 00:34:53.160 align:center
แล้วฉันก็ตะโกนว่า "เขานี่แหละ"

00:34:53.240 --> 00:34:54.240 align:center
(ซาร่าห์ แครี่ย์)

00:34:54.320 --> 00:34:57.800 align:center
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นและแบบว่า
"ว้าว สุดยอดไปเลย"

00:34:57.880 --> 00:35:00.920 align:center
ฉันไม่คิดว่ามีคนพูดถึงเขา
แต่ฉันแบบ "โอ้ นี่แหละมานู"

00:35:01.000 --> 00:35:02.200 align:center
(จอร์แดน โชเมอร์)

00:35:02.800 --> 00:35:06.760 align:center
ทุกอย่างประดังเข้ามาพร้อมกัน
เมื่อได้ยินเรื่องราวของแกเบรียล

00:35:07.280 --> 00:35:08.160 align:center
(โซร่า มิเฮลี่ย์)

00:35:08.240 --> 00:35:11.880 align:center
ฉันไม่เคยคิดสักนิดเลยว่าจะเป็นมานู

00:35:11.960 --> 00:35:14.720 align:center
ฉันรู้สึกถึงความกระจ่างแจ้งอย่างมาก

00:35:14.800 --> 00:35:16.120 align:center
แต่ก็…

00:35:16.880 --> 00:35:18.640 align:center
โกรธมากๆ ด้วยเช่นกัน

00:35:19.800 --> 00:35:24.600 align:center
ตอนฉันได้รู้จากแกเบรียล มันรู้สึกชัดเจนมากว่า

00:35:24.680 --> 00:35:27.320 align:center
เขาเป็นนักล่าต่อเนื่อง

00:35:27.400 --> 00:35:31.080 align:center
และเขาก่ออาชญากรรม
และการล่วงละเมิดเหล่านี้

00:35:31.160 --> 00:35:34.800 align:center
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน

00:35:34.880 --> 00:35:39.360 align:center
เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายปีหลังจากนั้น

00:35:39.440 --> 00:35:41.280 align:center
และอาจจะหลายปีก่อนหน้านั้น

00:35:41.360 --> 00:35:45.000 align:center
ฉันบอกพ่อแม่ว่า
"หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากโรดไอแลนด์"

00:35:45.080 --> 00:35:47.240 align:center
"หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากเวอร์จิเนีย"

00:35:47.320 --> 00:35:49.920 align:center
"หนูเจอผู้หญิงสองคนจากฟลอริดา
สามคนจากฟลอริดา"

00:35:50.000 --> 00:35:51.040 align:center
"คนหนึ่งอยู่ในนิวยอร์ก"

00:35:51.120 --> 00:35:54.800 align:center
การเจอผู้หญิงเหล่านี้ทุกคน
พ่อแม่ฉันแบบว่า "ให้ตายสิลูก"

00:35:56.200 --> 00:35:58.440 align:center
(ออบรีย์ จอย)

00:36:01.680 --> 00:36:05.160 align:center
(เซบิยา
สเปน)

00:36:10.400 --> 00:36:12.720 align:center
นี่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ฉัน…

00:36:12.800 --> 00:36:16.120 align:center
ฉันส่งข้อความหาแกเบรียล

00:36:16.200 --> 00:36:19.000 align:center
ว่าวันหนึ่ง…

00:36:19.080 --> 00:36:22.120 align:center
ฉันเชื่อว่ามันเป็นช่วงต้นเดือนเมษายน

00:36:23.160 --> 00:36:27.520 align:center
ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงาน แต่มานูไม่อยู่ที่นั่น

00:36:28.960 --> 00:36:32.080 align:center
หน้าที่ฉันคือตรวจดู…

00:36:32.160 --> 00:36:36.400 align:center
มีกลุ่มเฟซบุ๊กหลายกลุ่มของมหาวิทยาลัย
ที่กำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศ

00:36:36.480 --> 00:36:40.200 align:center
และฉันต้องตรวจดูแต่ละคน

00:36:40.280 --> 00:36:43.720 align:center
และส่งข้อความหาพวกเขา
จากบัญชีดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

00:36:43.800 --> 00:36:47.960 align:center
บอกว่า "มาที่โมร็อกโก นี่รหัสส่วนลด"

00:36:52.200 --> 00:36:55.720 align:center
แล้วฉันก็เห็นเขาเดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์

00:36:57.120 --> 00:37:00.440 align:center
แล้วเขาก็เข้ามา และจับฉันเหมือนเคย

00:37:00.520 --> 00:37:02.520 align:center
"ออบรีย์ ได้เวลาไปกินมื้อเที่ยงแล้ว"

00:37:02.600 --> 00:37:06.920 align:center
"ผมต้องบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้น"

00:37:07.000 --> 00:37:08.120 align:center
ฉันก็พูดว่า "โอเค"

00:37:10.040 --> 00:37:11.680 align:center
เราไปกินมื้อเที่ยงกัน

00:37:12.360 --> 00:37:15.280 align:center
เขานั่งลง สั่งอาหาร เหมือนเคย

00:37:15.360 --> 00:37:17.800 align:center
เขาสั่งอาหารให้เรากินกันตลอด

00:37:17.880 --> 00:37:22.720 align:center
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก
เดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์

00:37:22.800 --> 00:37:25.600 align:center
ดูกระวนกระวายนิดหน่อย

00:37:28.960 --> 00:37:33.320 align:center
ในที่สุดเขาก็เข้ามา
เขานั่งลง กินอะไรไม่ได้เลย

00:37:33.400 --> 00:37:36.760 align:center
เขาพยายามอธิบายให้ฉันฟัง

00:37:36.840 --> 00:37:39.120 align:center
"มีผู้หญิงพวกนี้

00:37:39.200 --> 00:37:44.600 align:center
ที่กำลังพยายามทำลายชื่อเสียงและทำร้ายผม

00:37:44.680 --> 00:37:46.760 align:center
และเอาเงินของผม"

00:37:46.840 --> 00:37:49.800 align:center
"ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงได้ทำอะไรแบบนั้น"

00:37:49.880 --> 00:37:53.120 align:center
"นี่มันแย่มากเลย ครอบครัวที่น่าสงสารของผม"

00:37:53.200 --> 00:37:55.200 align:center
"นี่มันกำลังทำลายชื่อเสียงของผม"

00:37:55.280 --> 00:37:58.160 align:center
"นี่จะทำให้แม่ผมเจ็บปวด"

00:37:58.760 --> 00:38:02.520 align:center
ฉันก็แบบ "ว้าว ใช่ มันบ้าสิ้นดี"

00:38:03.800 --> 00:38:06.720 align:center
เขาพยายามบิดเบือนมัน

00:38:06.800 --> 00:38:09.040 align:center
เขาพยายามทำให้ฉันเห็นใจ

00:38:09.560 --> 00:38:10.760 align:center
และก็…

00:38:11.520 --> 00:38:15.280 align:center
ฉันกลับไปที่ออฟฟิศ แล้วเขาก็ไป

00:38:16.400 --> 00:38:20.000 align:center
ฉันรู้ว่ามันออกรายการ "เดอะทูเดย์โชว์"
และฉันก็ดูรายการนั้น

00:38:22.360 --> 00:38:26.280 align:center
และฉันก็เห็นว่ามันแย่แค่ไหน

00:38:28.800 --> 00:38:30.440 align:center
แล้วฉันก็ออกจากออฟฟิศ

00:38:30.520 --> 00:38:35.760 align:center
แล้ววันต่อมา ออฟฟิศก็ถูกปิด

00:38:38.200 --> 00:38:42.200 align:center
เราติดตามคดีนี้อย่างใกล้ชิด
ซึ่งเป็นไวรัลในช่วงไม่กี่สัปดาห์มานี้

00:38:42.280 --> 00:38:45.680 align:center
ตำรวจกำลังสืบสวนว่า
เจ้าของธุรกิจท่องเที่ยวจากเซบิยา

00:38:45.760 --> 00:38:49.760 align:center
ข่มขืนลูกค้าหลายสิบคน
ที่ส่วนใหญ่มาจากอเมริกาจริงหรือไม่

00:38:49.840 --> 00:38:52.320 align:center
นักศึกษาจากฟลอริดาคนหนึ่ง
ยื่นเรื่องร้องเรียนเมื่อเร็วๆ นี้

00:38:52.400 --> 00:38:55.880 align:center
และสิ่งนี้ส่งผลให้มีการแจ้งความ
ในลักษณะเดียวกันตามมาเป็นระลอก

00:38:55.960 --> 00:38:58.440 align:center
เรามาที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทนำเที่ยวแห่งนี้

00:38:58.520 --> 00:39:00.800 align:center
ซึ่งอย่างที่คุณเห็นค่ะ เราพบว่ามันปิดอยู่

00:39:00.880 --> 00:39:03.400 align:center
เราพยายามจะพูดคุยกับผู้อำนวยการของบริษัท

00:39:03.480 --> 00:39:07.240 align:center
ที่จนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ตอบข้อความจากสื่อต่างๆ

00:39:07.320 --> 00:39:10.040 align:center
(ดิอาริโอ เด เซบิยา)

00:39:11.920 --> 00:39:16.520 align:center
ผมโทรไปที่บริษัทดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ไม่มีใครรับสาย

00:39:16.600 --> 00:39:18.960 align:center
ผมไปที่นั่นด้วยตัวเองเพราะมันอยู่ใกล้ห้องข่าว

00:39:19.520 --> 00:39:21.560 align:center
มันปิดอยู่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน

00:39:21.640 --> 00:39:23.760 align:center
ผมได้เบอร์โทรของมานูเอล บลังโกมา

00:39:23.840 --> 00:39:24.880 align:center
ผมโทรหาเขา

00:39:24.960 --> 00:39:26.400 align:center
เขารับสาย

00:39:26.920 --> 00:39:28.840 align:center
ผมบอกเขาว่าผมมาจากดิอาริโอ เด เซบิยา

00:39:28.920 --> 00:39:31.120 align:center
บอกว่าผมอยากคุยกับเขา แล้วเขาก็วางสาย

00:39:33.040 --> 00:39:35.520 align:center
ผมเลยตัดสินใจส่งข้อความผ่านวอตส์แอปป์

00:39:35.600 --> 00:39:38.320 align:center
เขาตอบกลับมาสั้นๆ

00:39:39.000 --> 00:39:43.080 align:center
"ในนามของบริษัทเรา เราพูดได้แค่ว่า
นี่เป็นการใส่ร้ายและโกหก"

00:39:43.160 --> 00:39:45.120 align:center
"ไม่มีการฟ้องร้องและไม่มีหลักฐาน"

00:39:45.200 --> 00:39:47.720 align:center
"ทุกอย่างเป็นไวรัลโดยที่ไม่มีมูลความจริง"

00:39:47.800 --> 00:39:51.600 align:center
"ทนายของบริษัทรู้เรื่องนี้
ทั้งในสหรัฐและสเปน"

00:39:51.680 --> 00:39:54.040 align:center
นั่นคือข้อความที่เขาตอบมา

00:39:54.120 --> 00:39:56.840 align:center
ซึ่งผมรวมทั้งหมดไว้ในรายงานข่าวของผม

00:40:00.000 --> 00:40:02.680 align:center
ฉันจำได้ว่าคนเริ่มส่งโน่นนี่ให้ฉัน

00:40:02.760 --> 00:40:05.920 align:center
และฉันมั่นใจว่ามีคนส่ง

00:40:06.000 --> 00:40:12.880 align:center
สกรีนช็อตของตำแหน่งในกูเกิล
"ปิดถาวร" ให้ฉัน และ…

00:40:14.800 --> 00:40:17.680 align:center
มันเยี่ยมมากเลย

00:40:17.760 --> 00:40:21.040 align:center
มันเยี่ยมมาก สุดยอดเลย มันแบบว่า…

00:40:21.600 --> 00:40:26.560 align:center
มันแบบ โอเค ตอนนี้การเข้าถึงถูกตัดขาดแล้ว

00:40:28.160 --> 00:40:32.440 align:center
ไปตายซะ เพื่อนๆ แกด้วย
ทุกคนที่สนับสนุนแกก็ไปตายซะ

00:40:32.520 --> 00:40:33.960 align:center
ไปตายซะ

00:40:44.200 --> 00:40:47.120 align:center
(แชนนอน เอ็ม
มันเกิดขึ้นกับฉันด้วย)

00:40:47.640 --> 00:40:50.320 align:center
(เอ็ม. เอส.
ฉันก็ถูกมานูเอลข่มขืน)

00:40:50.400 --> 00:40:55.480 align:center
ฉันว่าข้อความส่วนใหญ่ถูกส่งมาในสัปดาห์นั้น

00:40:55.560 --> 00:40:57.520 align:center
จากนั้นมันก็เริ่มค่อยๆ ทยอยเข้ามา

00:40:57.600 --> 00:41:00.000 align:center
เพราะไม่งั้นฉันคงมีผู้หญิงหลายคนมาพูดว่า

00:41:00.080 --> 00:41:03.760 align:center
"เพื่อนฉันถูกเขาข่มขืน
แต่เธอกลัวเกินกว่าที่จะติดต่อคุณ"

00:41:03.840 --> 00:41:06.440 align:center
(เฮลี่ย์ เอ็ม.
คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพัง)

00:41:06.520 --> 00:41:09.040 align:center
"ฉันถูกเขาข่มขืน แต่…"

00:41:09.920 --> 00:41:12.480 align:center
"ฉันไม่อยากบอกครอบครัวฉัน
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี"

00:41:12.560 --> 00:41:15.640 align:center
มีคนมากมายมาหาฉันและพยายามที่จะ…

00:41:15.720 --> 00:41:18.000 align:center
พวกเขามาหาฉันและบอกฉันทุกอย่าง

00:41:19.000 --> 00:41:20.560 align:center
มันเหมือนหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้น

00:41:20.640 --> 00:41:25.720 align:center
ที่ฉันไม่รู้ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร

00:41:26.400 --> 00:41:29.280 align:center
และฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก

00:41:29.920 --> 00:41:32.120 align:center
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อ 20 วินาทีก่อน)

00:41:32.200 --> 00:41:33.760 align:center
เธอพูดว่า

00:41:33.840 --> 00:41:36.040 align:center
"มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน"

00:41:36.120 --> 00:41:38.000 align:center
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อหนึ่งนาทีก่อน)

00:41:38.080 --> 00:41:41.040 align:center
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)

00:42:37.920 --> 00:42:42.920 align:center
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง
ฉัน)