Yurt dışında okuma kültürü ABD'de yaygın değil.
Ama annem dedi ki "İspanya'ya gidebilirsin."
Ben de 18 yaşında bir çocuktum.
Benim için bir maceraydı.
İşler ne zaman boka sardı, bilmiyorum.
İspanya'ya taşındığımda katıldığım programın en genciydim.
İspanya'ya okumaya gitmiş Amerikalı üniversite öğrencileri.
Sevilla'ya okumaya gittim.
-Sevilla. -Sevilla.
İspanya'ya gidince "Hadi geziye çıkalım" dedik.
Selam!
Discover Excursions önerildi.
İlk kez yetişkin oluyorduk.
O zamanki fotoğraflara baktığımda görüyorum ki çok savunmasızdık.
İfade edemeyeceğim kadar kötü bir şey oldu.
Beni aradı, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Ne oldu böyle?
Neler olduğu aklıma bile gelmezdi.
Yıllardır yaşanıyormuş bu.
Sona doğru 50 kişiye çıktı.
"Yuh, inanamıyorum" dedim.
Resmen şeytanla aynı odadasın.
SEVILLA AVCISI
1. BÖLÜM: YOLCULUK
Adım Gabrielle Vega. 30 yaşındayım.
Üç kızın en büyüğüyüm.
ABD'de normal bir banliyöde büyüdüm.
Bisikletimiz vardı, hep dışarıdaydık.
Güzel bir çocukluk geçirdim.
Ata biniyorum anne.
Babam ailesinde ABD'li olan ilk kuşak.
Annem New Jersey'li.
Ailemde İspanyol kökeni yok.
Ama kocamın tarafında derin İspanyol kökleri var.
Dedesi, ninesi Asturias'lı.
Benim İspanya'ya gidip ailenin kökenine dokunacak olmam
ailemi çok sevindirdi.
Yeter.
Gitmeden önceki gece yalnızdım, çantamı hazırlıyordum ve…
Çok duygulanmıştım.
Mektuplar yazmaya başlamıştım.
Sanırım bana yazdığı tek mektup.
Anlamlıydı.
Hevesliydi, korkmuyordu.
Bu sebeple onu yollamak bizi mutlu ediyordu.
Küçüklüğümüzde bize İspanyolca öğretmemiş olmak
babamda pişmanlık yaratıyor demeyeyim de ona "keşke" dedirtiyor.
İspanyolcanın en saf hâlini nerede öğrenebileceğimi araştırıyordu.
Sonra "Ah, Salamanca" dedi.
Bu sebeple oraya gitmeye karar verdim.
Bilmiyorum, dünyanın önümde açıldığını hissettim.
"İstediğimi yapabilirim" dedim.
Salamanca'yı hiç bilmiyordum.
Çok güzeldi.
Küçük şeyler öğreniyordun, mesela…
Arkadaşlarınla meydanda saatin önünde buluşuyorsun.
Buluşma yeri orası.
Saati belirleyip gidiyorsun.
İçmeyi bilmiyordum. Nasıl davranacağımı bilmiyordum.
İlk kez tek başımaydım. Dili bilmiyordum.
Her şey çok yeniydi.
Ama orada yaşarken renkleri ilk kez görüyormuş gibiydim.
Çok sevdim.
Olabildiğince içine girmeye çalıştım.
SALAMANCA ÜNİVERSİTESİ
Muhtemelen 21, 22, 23 yaşlarındaki gençlerle birlikteydim.
Gezileri düşünüyorduk çünkü Avrupa dopdoluydu.
"Fransa'ya gidebilirim, Fas'a, Afrika'ya" diyordum.
"Afrika soru işareti" diyorduk. Ama gidebilirsin ve harika olur.
Yapmak istediğim gezilerden biriydi çünkü bana çok yabancıydı.
Discover Excursions grubumuzda biliniyordu.
SEVILLA OFİSİ
Fas'a gittiklerini biliyordum. Birçok gencin katıldığını görmüştüm.
Fas'a gitmenin eğlenceli, kolay bir yolunu mu arıyorsun?
Discover Excursions ile güvenli, ufuk açıcı bir yolculuğa çık.
Deveye bin.
Lezzetli yemekler tat.
Kilometrelerce uzanan çölde güneşli günlerin tadını çıkar.
Bize güven. Afrika'da yaşayacakların seni şaşırtacak.
Seyahat etmekten fazlasını yap. Keşfet.
Bu acentenin pazarı bizdik.
"Fas'a gitmek mi istiyorsun? Bu acente" deniliyordu.
Pazarlama yapıyorlardı. Fotoğraflarımız vardı.
Amerikalı gençler gezide.
Discover Excursions güvenilir bir işletmeye benziyordu.
Hoş geldiniz.
Pazartesiden cumaya açığız. 10.00'dan 20.00'ye kadar. Siesta yok.
Evet, çok profesyoneldi. Oldukça uygun fiyatlıydı.
Ama aynı zamanda eğlenceli, genç bir ortamı vardı.
Tur rehberleri gençti.
Programımdan gençlerle gitmeye karar verdik.
Geziyi, günleri planlamışlardı. Belli bir rota vardı.
Sanırım 200 kişilik bir gruptu. Gençlerden oluşan büyük bir grup.
Sanırım iki otobüs falandı. Çok kalabalıktık.
Fas'a gideceğini söyledi.
"Harika" dedik.
Çok hevesliydi.
İşte, Fas'a gittik.
Ülkenin kuzeyini dolaştık.
Vay canına!
Tanrım!
Güzelliğinden çok etkilenmiştim.
Muhteşem dağlar vardı.
Mimari son derece farklıydı.
Gördüğüm kadarıyla ana rehber Manuel'di.
Şunu hatırlıyorum.
Manuel otobüste herkesle konuşuyordu. Önde duruyordu.
"Harika zaman geçireceğiz, şunu yapacağız."
Samimi, sıcak ve hevesli birine benziyordu.
Muhtemelen 30'larının başında, 20'lerinin sonunda.
Bizi gezdirecek olan, çok hevesli, iyi bir adama benziyordu.
Mavi şehre gittik.
Çarşılara gittik. Gerçekten muhteşemdi.
Üstüme üstüme gelen satıcılara neredeyse dayanamayacak hâle gelmiştim.
Arkadaşlarımlaydım, heyecan duyuyorduk.
Çünkü farklı bir dünyadaydık.
Onlar her dili konuşuyorlardı. Fransızca, İngilizce, İspanyolca.
Çok fazla geliyordu. Kokular falan.
Kötü anlamda değil. Benim için yepyeni bir yerdi.
Sanırım cumartesiydi. Gezinin son gecesiydi.
Merhaba kedicik.
Çok güzel.
Orada kaldığımız süre boyunca rahat etmemizi istediler.
Güvenliği vurguladılar.
"Fas çok güvenli değil. Dışarı çıkmayın. Otelde bar var."
Sanırım otelin en üst katıydı.
"İçmek istiyorsanız oraya çıkalım. Ama dışarı çıkmayın.
Geceleri burası tehlikeli olabiliyor. Hem kalabalığız."
Bizi otelde durmaya yönlendirdiler.
Ve bara gittik. Ben, Ashley ve Nicole.
Üçümüz aynı odada kalıyorduk. Onlarla programımda tanışmıştım.
Arkadaşlarımla sigara içiyordum.
Ve Manuel çıkageldi.
"Daha içecek misiniz?" dedi.
"Evet" dedik.
Bir fikrinden bahsetti.
"Şampanya getireyim, odada takılalım" dedi.
Öyle bir şeyler. "Şampanyayı ben getiririm, merak etmeyin."
"Olur, tabii" dedik.
Hiç düşünmedim bile. "Güzel olur" dedim.
Dördümüz otel odamıza gittik.
Odaya şampanya sipariş etmişti.
Şampanya geldiğinde kapıyı o açtı.
Yataklarda oturuyorduk, takılıyorduk.
Üç kız.
Sonra…
O geri geldi.
Orada bir mobilya vardı. Hani yatakların önünde olur ya?
Şampanyayı oraya koymuştu. Biz de arkasında, yataktaydık.
Bize arkası dönükken doldurdu.
Hiç resmî olmayan, arkadaşlar arasında bir ortamdı.
Sonra…
Tavırları tamamen değişmeye başladı.
Oyun oynamak falan istedi.
Bize sorular sormaya başladı.
"Kaç kişiyle yattınız?"
Sonra…
"Tişörtlerimizi değişelim. Doğruluk cesaret oynayalım" falan dedi.
"Biraz daha rahat etsem sizin için sorun olur mu?" dedi.
Pantolonunu çıkardı.
İç çamaşırıyla kaldı. Bir yastık alıp kucağına koydu.
"Bu ne böyle ya?" diye düşündüm.
Ama sonra bir mantık arıyorsun.
Belki kültür farkıdır dedim.
Belki farklı birisidir falan. Bilmiyorum.
Kendimi çok yorgun hissetmeye başladım. Aşırı yorgun. Ve...
Dolabın yanında bir karyola vardı.
Yataktan kalkıp karyolaya geçtim.
Uzandım ve sızdım.
Ne kadar uyuduğumu hiç bilmiyorum.
Bir ara uyandığımı hatırlıyorum.
Odada kimse yoktu.
Kendimi bok gibi hissediyordum. Daha önce hiç böyle hissetmemiştim.
Sonra da hissetmedim.
Zihnim ve bedenim arasında bir kopukluk vardı.
Beynim çok yavaş çalışıyordu. Aşırı yorgundum. Neydi, bilmiyorum.
Kalktığımda duvara yaslandım,
banyoya varmak için ayaklarımı sürüklemek zorunda kaldım.
Banyo kapısını açmaya gittim ve açtığımda…
Nicole, Ashley ve Manuel birlikte duştaydı.
Kızlar tişört ve külot, o külot giyiyordu.
Kapıyı kapattım.
"O neydi öyle?" diye düşündüm.
Sonra…
Hızlı hızlı banyodan çıktılar. Biraz utanmış gibilerdi.
İçeri girdim, tuvalete oturdum.
Yüzüm kapıya dönüktü.
Sonra…
Tek hatırladığım…
Ve yıllardır aklımdan çıkmayan şey.
O kapının açıldığı an.
Kasıklarının bana yaklaştığını gördüm. Sonra penisini ağzıma soktu.
Sonra kafama vuruldu.
Ve bayıldım.
Ertesi sabah karyolada uyandım.
Giyiniktim.
Oda arkadaşlarım Nicole ve Ashley yataklarda uyuyorlardı.
Manuel odada değildi.
Gitmişti.
Çok ağrım vardı.
Acı çekiyordum.
Örtüyü kaldırdım.
Bacaklarıma baktım ve…
Pantolonum vardı. Dizlerime baktım, dizlerim çürüktü.
Ters bir şeyler vardı. Çok acı çekiyordum.
Kendimi kontrol edemiyordum, yavaştım.
Sonra kalktım.
Duşa girdim, temizlendim.
Sonra onlar uyandı.
Eşyalarımızı toplamamız gerekiyordu
çünkü o sabah İspanya'ya doğru yola çıkacaktık.
Kendimi çok yorgun hissediyordum.
Eşyalarımı aldım.
Eşyalarımla aşağı indim.
Otelden çıkmak üzereyken koltuğa oturdum.
Başımı arkaya yasladım.
Gözlerimi kapadım.
Gözümün önüne geldi.
Kapının açılması, penisini ağzıma sokması.
Kusacak gibi oldum.
Ayrıntılar çok canlıydı, dehşet vericiydi.
Ne olduğunu o zaman anladım.
En inanılmaz yanı şuydu.
Sinir krizi geçiremezdim.
Çıldıramazdım.
Başka bir ülkedeydim. Yaşayıp atlatmam gerekiyordu.
Kendime mecburen şunu dedim, "Otobüse bin, sorun yok."
Salamanca'ya gidecek otobüse binerken Manuel otobüsün kapısındaydı.
Otobüse binmek için yürüdüm. Beni görmemiş gibi ileriye baktı.
Sanki görünmezmişim gibi, ki bunu tercih ederdim.
Ama ağlamadım. Bir şey yapmadım. Tepki vermedim.
Tamamen içime çekildim.
Dışarıya tamamen kapandım.
7 AY SONRA
ABD'ye dönüşüm sanırım Mayıs 2014'tü.
Uçakta ağladığımı hatırlıyorum.
Çünkü olanları henüz kendime bile itiraf edememiştim.
Geri döndüğünde kendinde değildi.
İçine kapanmıştı, kendinde değildi.
"Sorun ne? Ne oldu?" diyorduk.
"Burada olmak istemiyorum" diyordu.
"ABD'de olmaya alışamadım."
Bunu araştırdım. Yurt dışında okuyanlarda yaygınmış.
Geri dönüş depresyonu deniliyor.
Kişi geri döndüğünde farklıysa bunun normal olduğu yazıyordu.
O da yaşananın bu olduğunu söylüyordu.
En büyük korkum ailemle konuşup onlara anlatmaktı, çünkü…
İçimde…
…bilmelerini istemediğim çok şey vardı.
İlk çocuklarıyım. Kızlarıyım.
Bunu yaşamış kimseyi tanımıyordum.
Buna izin verdiklerini, kötü ebeveyn olduklarını
düşünmelerini istemedim.
Evde bir ay falan kalmıştır.
Üniversitesi yeniden başlayacaktı.
Evimize yedi saat uzaklıktaydı.
Gabrielle hiç hevesli değildi. Sıfır. Heyecanlı değildi.
Büyük bir depresyondaydım.
Hiç böyle bir depresyon yaşamamıştım.
Ve…
Hayatımdaki her şey zorlaştı.
Hayatımdaki her şey çok zorlaştı.
Bende intihar düşüncesi başladı.
Kendimi öldürmeye dair istem dışı düşünceler.
"Ailene söylemelisin" diye düşündüm.
"Yaşadıklarını ailene söylemelisin Gabby."
Dışarıdaydım. Cumartesi günüydü.
Hava güzeldi. Beni aradı.
"Eve geliyorum" dedi.
"Neden eve geliyorsun? Neler oluyor?" dedim.
"Ben tecavüze uğradım" dedim.
"İspanya'da tecavüze uğradım ve eve dönmem gerek."
Ve…
Açıkçası sonrası zihnimde biraz bulanık.
"Ne oldu?" demedim. "Gel" dedim.
İki buçuk sene aileme söylememiştim. Sadece depresyon sandılar.
Hiçbir fikrim yoktu. "Bir anne olarak nasıl anlamam?" dedim.
Kayınvalidem, babaannesi bile demişti ki
"Sence ona bir şey mi oldu? Bence İspanya'da başına bir şey geldi."
"Ona bir şey olmadı. Bu normal." demiştim.
Geriye bakınca diyorum ki "Ah, olamaz." O anlamıştı.
Gabrielle'in değişimini o bile görmüştü.
Ailem kapıyı açtı ve…
Bana sarıldılar, o şekilde başlamaya çalıştık.
Çaresizdim.
İhtiyacım olan şeydi. Ailemin şart olduğu bir noktadaydım.
Bastırdığım gerçeklerle yüzleşmek zorundaydım.
Her şeyle yüzleşip onlara söylemeliydim, tek başıma taşımaya son vermeliydim.
Evet.
"Bu kişiyi tanıyor muydun?" dedim. "Evet, tur rehberiydi" dedi.
"Seyahat acentesinin sahibiydi."
Neler hissettiğini gördüm.
Kelimelere dökmek, ayrıntıları konuşmak istemiyordu.
Evinin güvenli ortamında bizimle olmayı istiyordu.
"Polise gitmek ister misin?" dediler. "Hayır" dedim.
"Polise gitmek istemiyorum. Bununla ilgili hiçbir şey istemiyorum."
Benim için kendimi toparlama, iyileşme dönemiydi.
Evet, zordu. Epey zordu.
Zor bir dönemdi.
2 YIL SONRA
25 OCAK 2018
Sanatçı ve grafik tasarımcıyım.
2018'de üniversite son sınıftaydım.
Tallahassee, Florida'daki Florida State Üniversitesi'nde.
En kötü anım Florida State Üniversitesi'nde…
HAYATIMIN EN MUTSUZ ANI
Dışarı çıkıp ağladığımı hatırlıyorum.
Üzerinde çalıştığım bir proje vardı.
İnsanların deneyimleri üzerine bir enstalasyondu.
En iyi ve en kötü deneyimleri.
Proje şu fikirle ilgili olacaktı.
En iyi ve en kötü deneyimlerimiz bizi şekillendiriyor.
Dünyam durmuş gibi hissettim.
Tamamen kaybolmuştum.
Facebook'u, Instagram'ı, genel olarak sosyal medyayı kullandım.
Sorulara cevap verip ses kaydı yapacak kişiler aradım.
ARKADAŞLAR, ANILARA DAİR RÖPORTAJ YAPIYORUM.
BANA GÖNDERİN…
Cevap verenlerden biri Gabrielle oldu.
En iyi ve en kötü gününü anlattığı ses kaydını gönderdi.
25 OCAK 2018
GÖNDERDİM :)
En kötü gününü dinlediğimde…
Çok tanıdık gelen bir şey gördüm.
Ben Gabrielle. Sorularını cevaplamaya başlayacağım.
Hayatımın en mutsuz anı?
Muhtemelen tecavüze uğradığım zaman.
Tek başıma Fas'a gitmiştim.
Tek başıma değil. İki arkadaşımla.
Ve…
Bir tura katıldık.
Br tur rehberi bana korkunç şeyler yaptı.
Neyse, 19 yaşında bir kız için çok zordu.
Evet ve o günden sonra
her şey farklıydı.
Artık çocuk değildim.
Acentenin adını, Manu'nun adını söylememişti.
Ama içime bir his doğmuştu.
Bu sebeple onunla iletişime geçtim.
GÖNDERDİĞİN İÇİN ÇOK SAĞ OL!
ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM.
FAS'TA OLANLARA ÇOK ÜZÜLDÜM.
Bana cevap yazdı. "Bunu gönderdiğin için sağ ol.
Çok teşekkürler. Yaşadıklarına çok üzüldüm."
"Gittiğin acentenin adı Discover Excursions mıydı?" dedim.
"Evet" dedi.
"Bahsettiğin kişi Manu mu?" dedi.
"Evet" dedim.
Paniğe kapıldım, tamamen aklımı kaybettim.
Çok benzer bir şeyin başkasının da başına geldiğini biliyordum.
2017'de İspanya'ya okumaya gittim.
Ablam bize Discover Excursions'ı tavsiye etmişti.
Fas gezisine katılmak istiyorduk.
REZERVASYON YAP!
Birlikte ülke dışına çıktığın tur rehberinin
iyi niyetli olduğuna inanmak istiyorsun.
Tanrım!
Ne?
Şunu hatırlıyorum.
Bu geziler sırasında bir gece
büyük bir parti düzenlerlerdi.
Ve o gece…
Gezimizdeki bir kıza saldırdı.
Kızın etrafında garip davranıyordu.
Resmen…
Catherine'e yapışmıştı. Resmen onu takip ediyordu.
Sürekli onun etrafındaydı, onunla konuşuyordu.
Liz'e sordum, "Beni ona ulaştırır mısın?"
EVET
CATHERINE MESAJ AT - EKLE
O kızla iletişime geçtim.
"Evet, Manuel beni yatağa itti" dedi.
"Üstüme çıkmaya çalıştı. Çok korktum.
Ama duyduğuma göre başka bir Discover Excursions gezisinde
iki kızın başına çok daha kötü şeyler gelmiş."
"Beni onlara ulaştırır mısın?" dedim. "Onları bulmalıyım, onlarla konuşmalıyım."
Sonra…
Hayley ve Carly ile ilk kez iletişime geçtim.
HAYLEY / CARLY (PORTEKİZ)
LAGOS PORTEKİZ
28 MAYIS 2017
Bana şunu anlattılar.
İkisini odada sıkıştırmış.
Bir Discover Excursions gezisinde, Portekiz'de bir odada.
CARLY'NİN SESİ
Bize daha fazla içki içirmeye çalışıyordu.
Doğruluk cesaret oynamak istedi.
Onu öpmemizi, onun için dans etmemizi istedi.
Birini bileğinden tutmuş, bırakmamış. Kendine dokundurtmaya çalışmış.
Dedi ki "Biriniz bana dokunsun. Biriniz beni öpsün."
"Böyle bırakamazsınız, testislerim ağrıyacak" dedi.
Korkmuşlar. Çok korkmuşlar.
Hayley bir şekilde elinden kurtuldu.
Hayley ondan sonra beni de bırakmasını söyledi.
"Onu bırakamam, birisinin işi tamamlaması lazım" dedi.
Mecburen koridora koşmuş, kapıyı açıp demiş ki
"Hemen gitmezsen yaptıklarını herkese anlatırız."
Gitmeme izin verdi.
Ertesi gün ortalıkta yoktu.
Diğer tur rehberleri ailevi bir acil durum yaşadığını söyledi.
O üç kadını bulduğumda
bakış açım tamamen değişti.
Beni aradı, hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
"Başka kızlara da yapıyor!" dedi.
"Neden bahsediyorsun?" dedim.
Arabayla eve gidiyordum, annemle telefondaydım.
Yapacağım şeylere odaklanmıştım.
Eve geldim, o gün Facebook'ta paylaşım yapmaya başladım.
MERHABA! UMARIM İYİSİNİZDİR.
"Tecavüzcüm başkalarına tecavüz ediyor. İspanya'ya gidenlere haber verin.
Discover Excursions'dan Manuel Blanco Vela kadınlara zarar veriyor.
Lütfen bunu paylaşın. Me too."
Durmadan yazmaya başladım.
Sürekli aynı mesajı yazdığım bir noktaya geldim.
PAYLAŞ
"Selam, görüşemiyoruz.
Tecavüzcüm başkalarına tecavüz ediyor. Paylaşır mısın?"
İnanılmaz bir şey.
Muhtemelen 200 kişiye gönderdim.
Facebook'tan direkt mesajlar atıyordum.
GÖNDER
Miami'deki İspanya Büyükelçiliği'ndeki başkonsolosla babamın bağlantısı vardı.
Oraya gittim, olanları anlattım. O kadınları bulduğumu söyledim.
Başkonsolos çok nazikti.
Bana yardım edecekti ama tereddütlüydü.
"Bunu medyaya anlatmamalısın" diyordu.
"Kimseye bahsetmemelisin."
Medyaya gitmemizi neden istemedi, bilmem.
Sebebi ülkenin kötü tanıtılması.
"Hayır" dediği anda "Bunu yapacağım" dedim.
NEW YORK 11 NİSAN 2018
Kulisteyken çok gerilmeye başladım.
Heyecandan bayılacaktım.
-Bir dakika! -Evet. Bir dakika kaldı.
Güzel bir program olsun.
Sahnenin arkasında durduğum anı hatırlıyorum.
Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
-Kamera üç… -Dört, üç, iki, bir.
Yayındayız.
Kendimi tamamen kaybettim.
Yanıma gelip şöyle dedi.
"Çok iyi bir şey yapıyorsun. Bu sayede onu haklayacaksın."
Ben de "Megyn Kelly böyle diyorsa boş ver gitsin" diye düşündüm.
"Gidip bunu yapmalıyım."
Sahneye çıktı, sonra ben çıktım.
Ona baktığımı hatırlıyorum.
Bana bir soru sordu.
Gerisini hatırlamıyorum.
Ama çok iyi geçmiş.
Çekimler sırasında kocamla kulisteydik. Onunla gurur duyuyorduk.
Bu olayın büyüyeceği o zamandan belliydi.
Biliyordum ki
bilmediğim bir yola giriyordum.
O zaman hiç…
Sonunun böyle olacağını bilmiyordum.
Programdan sonra çok sayıda kişi bana ulaşmaya başladı.
Telefonum susmuyordu.
Röportaj sırasında
Manu White olarak tanıdığım adamın fotoğrafını gösterdiler.
"Bu o!" diye bağırmaya başladım.
Oturuyordum, "Yuh, inanamıyorum" dedim.
Adı geçmemişken "Manu bu" dedim.
Gabrielle'in hikâyesini dinleyince yaşadıklarımı hatırladım.
Manu olacağı asla aklımdan geçmezdi.
Büyük bir netlik hissettim.
Ama aynı zamanda inanılmaz bir öfke.
Gabrielle'i dinlediğim zaman şunu anladım.
Bu adam seri saldırgan.
Bu suçları işledi, bu saldırılarda bulundu.
O zaman anladım ki benim başıma gelen şey
ondan sonra yıllarca başka kadınların da başına gelmiş.
Muhtemelen öncesinde de.
Aileme "Rhode Island'dan bir kız buldum" diyordum.
"Virginia'dan bir kız buldum."
"Florida'dan iki kız buldum. Üç kız." "Biri New York'ta."
Bu sayıya ailem "İnanamıyorum kızım" diyordu.
SEVILLA İSPANYA
Gabrielle'e hikâyenin bu kısmını mesaj attım.
Bir gün…
Sanırım nisan başıydı.
Ofiste oturdum, Manu orada değildi.
Benim işim tam olarak şuydu.
Yurt dışına öğrenci gönderen okulların Facebook grupları vardı.
Benim işim Discover Excursions hesabından bütün üyelere mesaj göndermekti.
"Sen de Fas'a gel. İşte indirim kodun" diye.
Volta atarak telefonda konuştuğunu gördüm.
Sonra her zamanki gibi kolumdan tutup "Aubrey, öğle yemeği vakti" dedi.
"Neler olduğunu sana anlatmam gerek."
"Tamam" dedim.
Yemeğe gittik.
Oturup sipariş verdi. Her zamanki gibi.
Hep bizim de siparişimizi verir.
Dışarı çıktı, volta atarak telefonda konuştu.
Biraz kendini kaybetmişti.
Sonra geldi, oturdu. Hiçbir şey yiyemiyordu.
Bana şu açıklamayı yaptı.
"Bazı kızlar var.
İtibarımı zedelemeye, bana zarar vermeye,
paramı almaya çalışıyorlar.
Bunu neden yaparlar, bilmiyorum.
Korkunç bir şey. Aileme acıyorum.
İtibarım mahvoluyor.
Annem çok üzülecek."
Ben de "Vay canına, inanamıyorum" dedim.
Hikâyeyi lehine çevirmeye çalışıyordu. Sempatimi kazanmaya çalışıyordu.
Sonra…
Ben ofise geri döndüm, o gitti.
The Today Show'da olduğunu biliyordum. Programı izledim.
Durumun ne kadar kötü olduğunu gördüm.
Çıkıp gittim.
Ve sanırım ertesi gün ofis kapatıldı.
Son haftalarda viral olan vakayı yakından takip ediyoruz.
Polis şunu araştırıyor.
Sevilla'lı bir acente sahibi
çoğu ABD'li olan onlarca müşterisine tecavüz mü etti?
Florida'lı bir öğrenci şikâyette bulundu.
Benzer beyanların geldiği bir dalga tetiklenmiş oldu.
Acentenin merkezine geldik.
Gördüğünüz gibi kapalı.
Acente müdürüyle konuşmaya çalıştık.
Medyadan gelen mesajların hiçbirine yanıt vermiyor.
Discover Excursions acentesini aradım. Açan olmadı.
Ofisime yakın olduğundan bizzat gittim.
Kapalıydı. İçeride kimse yoktu.
Manuel Blanco'nun numarasını almayı başardım, aradım.
Telefona cevap verdi.
"Diario de Sevilla'dan arıyorum" dedim. Yüzüme kapattı.
WhatsApp'tan mesaj göndermeye karar verdim.
Çok kısa bir cevap gönderdi.
"Şirketimizin yorumu şudur. Bunların hepsi iftiradır, yalandır.
Ortada dava ve delil yoktur.
Yayılan söylentiler dayanaksızdır.
Şirketin ABD ve İspanya'daki avukatları durumdan haberdardır."
Gönderdiği mesaj buydu.
Haberimde tamamına yer verdim.
TUVALETTE ZORLADI…
Bana bir şeyler göndermeye başladılar.
Sanırım birisi Google'dan ekran görüntüsü alıp
"Kalıcı olarak kapalı" yazısını bana göstermişti.
Süper bir şeydi.
Süperdi. Harikaydı. Yani…
"Tamam, şimdi erişimi kesildi" dedim.
Ağzına sıçayım. Arkadaşlarının da. Sana destek olan herkesin de.
Ağzınıza sıçayım.
SHANNON M: BENİM DE BAŞIMA GELDİ
M.S.: MANUEL BANA DA TECAVÜZ ETTİ
Mesajların çoğunun o hafta geldiğini söyleyebilirim.
Sonra yavaş yavaş devam etti.
Sonra bazı kızlar şöyle yazdı.
"Arkadaşım onun tecavüzüne uğradı ama sana ulaşmaktan korkuyor."
HAILEY M.: YALNIZ DEĞİLSİN
"Onun tecavüzüne uğradım ama aileme söylemek istemiyorum,
ne yapacağımı bilmiyorum."
Birçok kişi bana ulaşıp her şeyi anlatıyordu.
Neye bulaştığımı bilemediğim anlardan birini yaşamıştım.
Facebook'tan bir mesaj geldi.
CAREY BAJOREK 20 SANİYE ÖNCE
Şöyle yazmıştı.
"Manuel Blanco Vela kızımı öldürdü."
MANUEL BLANCO VELA KIZIMI ÖLDÜRDÜ.