ที่อเมริกา การไปเรียนต่างประเทศ มันไม่ใช่วัฒนธรรม
แต่แม่ฉันพูดว่า "โอ้ ลูกไปเรียนที่สเปนได้"
ตอนนั้นฉันอายุ 18 ปี
และมันก็แบบว่า… มันเหมือนการผจญภัย
ฉันไม่รู้แน่ชัดว่าตอนไหนที่อะไรๆ มัน…
แย่มากๆ
ตอนที่ฉันย้ายไปสเปน
ฉันเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในโปรแกรม
นักศึกษามหาวิทยาลัยอเมริกันที่ไปเรียนในสเปน
ฉันไปเรียนในต่างประเทศที่เซบิยา
- เซบิยา - เซบิยา
หลังจากที่เราไปถึงสเปน เราคุยกันว่า "โอ้ ไปเที่ยวกันเถอะ"
สวัสดีค่ะ
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ได้รับการแนะนำ
(ดิสคัฟเวอร์ เซบิยา)
เราได้เป็นผู้ใหญ่ครั้งแรก
ตอนฉันดูรูปที่ถ่ายไว้ในตอนนั้น เราทุกคนเปราะบางมาก
แล้วก็เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น ฉันไม่รู้จะพูดถึงมันยังไงดี
(แกเบรียล)
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย
แบบว่า เกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่เคยนึกภาพออกเลยว่า จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
มันเกิดขึ้นหลายปีมาแล้ว
ฉันคิดว่าสุดท้ายแล้วมีประมาณ 50 คนได้
ฉันแบบ "ว้าว นี่มันสุดยอดไปเลย"
รู้สึกเหมือนอยู่ในห้องกับปีศาจ
(นักล่าแห่งเซบิยา)
(ตอนที่ 1: การเดินทาง)
ฉันชื่อแกเบรียล เวก้า อายุ 30 ปี
ฉันเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องผู้หญิงสามคน
ฉันโตมาในย่านชานเมืองธรรมดาๆ ของอเมริกา
เรามีจักรยาน และเล่นอยู่นอกบ้านตลอด
มันเป็นวัยเด็กที่เยี่ยมมาก
หนูเป็นม้าค่ะ แม่
พ่อฉันเป็นคนอเมริกันรุ่นแรกของตระกูล
แม่ฉันมาจากนิวเจอร์ซีย์
ครอบครัวฉันไม่มีรากเหง้าเป็นชาวสเปน
แต่ฝั่งสามีฉันมีรากเหง้าอยู่ในสเปน
ปู่ย่าของเขามาจากอัสตูเรียส
พ่อแม่ฉันชอบความคิดที่ฉันได้กลับไปสเปนมาก
และเชื่อมโยงกับ เรื่องราวต้นกำเนิดของครอบครัวอีกครั้ง
นั่นแหละ
ฉันจำคืนก่อนที่ฉันจะเก็บของลงกระเป๋าได้
ฉันอยู่คนเดียว และฉันก็
เริ่มรู้สึกใจหายมากๆ
ฉันเขียนจดหมาย
ฉันว่านั่นน่าจะเป็น จดหมายฉบับเดียวที่เธอเขียนถึงฉัน
มันมีความหมายมาก
เรารู้ว่าเธอตื่นเต้น และเธอไม่กลัวเลยจริงๆ
และมันก็เป็น แบบว่า…
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขมากที่ได้ส่งเธอไป
ฉันคิดว่าพ่อฉัน ฉันไม่อยากพูดว่าเสียใจ
แต่หวังว่าเขาจะได้สอนฉัน… สอนภาษาสเปนให้เราตอนเด็กๆ
เขาค้นหาว่าฉันจะเรียน ภาษาสเปนรูปแบบบริสุทธิ์ที่สุดได้ที่ไหน
แล้วเขาก็แบบว่า "อ๋อ อยู่ในซาลามังกา"
นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจไปที่นั่น
(ซาลามังกา ปี 2013)
ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกว่าโลกมันเปิดกว้าง
และฉันก็จะทำทุกอย่างที่ทำได้
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซาลามังกาเลย
มันสวยมาก และเรียนรู้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับ…
เวลาจะเจอเพื่อนๆ ที่จัตุรัสเมือง ก็เจอกันที่ใต้หอนาฬิกา
เราจะไปเจอกันที่นั่น
ก็แค่นัดเวลากันแล้วไปที่นั่น อะไรประมาณนั้น
ฉันดื่มไม่เป็น ทำตัวไม่ถูก
ฉันอยู่ตัวคนเดียวเป็นครั้งแรก ฉันพูดภาษาสเปนไม่ได้
มันใหม่มาก
แต่ฉันจำได้ว่าอยู่ที่นั่นและรู้สึก
เหมือนมันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นสีสันในชีวิต
ฉันเลยชอบมันมากๆ
และพยายามดื่มด่ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
(มหาวิทยาลัยซาลามังกา)
ฉันอยู่กับเด็กๆ น่าจะอายุ 21 22 23
เราคิดถึงการเดินทางทั้งหมด เพราะยุโรปมีคนเต็มไปหมด
ฉันเลยคิดว่า "ฉันไปฝรั่งเศส หรือโมร็อกโกแล้วก็ไปแอฟริกาก็ได้"
และเราก็แบบว่า "แอฟริกา ไม่รู้สิ"
แต่คุณไปได้ นั่นคงเยี่ยมมากเลย
ฉันรู้มาตลอดว่านั่นเป็นทริปหนึ่งที่ฉันอยากไปจริงๆ
แค่เพราะว่ามันแปลกใหม่มาก
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ เป็นที่รู้จักในหมู่พวกเรา
ฉันรู้ว่าพวกเขาไปโมร็อกโก
และดูเหมือนมีเด็กเคยไปกันเยอะมาก
คุณกำลังหาวิธีเดินทางไปโมร็อกโก ที่ง่ายและสนุกอยู่ใช่ไหม
ไปกับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ ในการเดินทางที่ปลอดภัยและเปิดหูเปิดตาสิครับ
ขี่อูฐ
ลิ้มลองอาหารอร่อยๆ
และสนุกกับวันที่เต็มไปด้วยแสงแดด ในทะเลทรายอันกว้างใหญ่หลายไมล์
วางใจเรา แล้วคุณจะประหลาดใจ กับสิ่งที่คุณจะได้สัมผัสในแอฟริกา
ทำมากกว่าแค่เดินทาง ดิสคัฟเวอร์
จริงๆ แล้ว เราเป็นแค่การตลาดสำหรับมัน สำหรับบริษัทนั้น
แบบว่า "อ๋อ คุณอยากไปโมร็อกโกเหรอ บริษัทนี้ไง"
พวกเขามีการตลาดทุกอย่าง มีรูปพวกเราทุกคน
เด็กๆ อเมริกันก็ไปกัน
ใช่ มันเป็น… ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ เป็นธุรกิจที่ถูกกฎหมาย
ยินดีต้อนรับ
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์ สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่หยุดพักเที่ยง
ใช่ค่ะ มันเป็นมืออาชีพมาก ราคาก็ไม่แพงด้วย
แต่มันก็เป็นแบบว่า…
สนุก สภาพแวดล้อมแบบวัยรุ่น
พวกไกด์นำเที่ยวอายุยังน้อย
และเด็กๆ จากโปรแกรมของฉัน เราทุกคนตัดสินใจไปด้วยกัน
พวกเขาจัดทริป
วันเวลาถูกวางแผนไว้ คุณมีแผนการเดินทาง และมันก็แบบ…
ฉันคิดว่าเป็นกลุ่ม 200 คน มีเด็กกลุ่มใหญ่ที่ไปกัน
รถบัสน่าจะสองคัน พวกเราไปกันเยอะมาก
ฉันจำได้ว่าเธอบอกเราว่าเธอจะไปโมร็อกโก
เราก็แบบว่า "โอ้ เยี่ยมเลย"
ฉันรู้ว่าเธอตื่นเต้น
เราไปโมร็อกโกกัน
แล้วเราก็เดินทางเที่ยวทั่วตอนเหนือของประเทศ
ว้าว!
โอ้ พระเจ้า!
ฉันจำได้ว่าประทับใจมากว่ามันสวยงามแค่ไหน
มีภูเขาพวกนี้ที่สวยน่าทึ่งมากๆ
สถาปัตยกรรมแตกต่างสุดๆ
ไกด์นำเที่ยวหลักซึ่งฉันประทับใจมากคือมานูเอล
ฉันจำได้ว่ามานูเอล
พูดกับเราทุกคนบนรถบัส
ยืนพูดอยู่ที่ด้านหน้ารถบัสเกี่ยวกับว่า
เราจะสนุกกันแค่ไหน จะทำกิจกรรมโน่นนี่นั่นกัน
เขาดูเป็นมิตรและอบอุ่น และเหมือนเป็นคนที่น่าตื่นเต้น
อายุน่าจะอยู่ในวัย 30 ต้นๆ หรือ 20 ปลายๆ
เขาดูเป็นคนดีที่จะพาเราเที่ยวชมสถานที่
และตื่นเต้นมากที่เราอยู่ที่นั่น
เราไปที่บลูซิตี้
ฉันไปเดินเที่ยวที่ตลาดต่างๆ ซึ่งมันน่าทึ่งมาก
ฉันจำได้ว่าแทบจะรับมือไม่ไหว กับการที่พนักงานขายพวกนั้นมาตื๊อขายของ
ฉันอยู่กับเพื่อนๆ และเราก็ตื่นเต้นกับทุกอย่าง
เพราะเราอยู่ในโลกที่แตกต่าง
และพวกเขาพูดทุกภาษา
พวกเขาพูดภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ สเปน มันแบบว่า… มันท่วมท้นมากจริงๆ
กลิ่นโน่นนี่แรงมาก ไม่ใช่ในแบบที่ไม่ดีนะ มันเหมือน…
มันเหมือนฉันในสถานที่แห่งใหม่จริงๆ
ฉันคิดว่าวันนั้นเป็นวันเสาร์ และเป็นคืนสุดท้ายของทริป
หวัดดี น้องเหมียว
มันสวยมากเลย
พวกเขาอยากให้เรารู้สึกสบาย ตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นั่น
และเน้นความปลอดภัย
"โมร็อกโกไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ พวกคุณควรอยู่แต่ในโรงแรม"
"ที่โรงแรมก็มีบาร์นะ"
ฉันคิดว่ามันอยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม
"เราขึ้นไปที่บาร์นั่นได้ถ้าพวกคุณอยากดื่ม"
"พวกคุณไม่ออกไปข้างนอกจะดีที่สุด"
"ตอนกลางคืนที่นี่ มันอาจจะไม่ปลอดภัยได้ และพวกเราก็กลุ่มใหญ่ด้วย"
คืนนั้นพวกเขาแนะนำให้เราทุกคนอยู่ในโรงแรม
แล้วเราก็ไปที่บาร์ ฉัน แอชลี่ย์ และนิโคล
เราพักอยู่ในห้องเดียวกัน เราสามคน
ฉันเจอพวกเธอผ่านโปรแกรมของฉัน
ฉันจำได้ว่าฉันสูบบุหรี่กับเพื่อนฉัน
แล้วมานูเอลก็โผล่มา
เขาแบบว่า "พวกคุณจะดื่มอีกไหม"
เราแบบว่า "ค่ะ เราจะ…"
แล้วเขาก็เสนอความคิดที่เขาพูดแบบว่า
"ผมซื้อแชมเปญ แล้วเราทุกคนไปดื่มกันในห้องได้นะ"
และแบบว่า ยังไงก็ได้
"ผมจะซื้อไปเอง ไม่ต้องห่วงนะ"
และเราก็แบบว่า "ได้เลย"
ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยด้วยซ้ำ ฉันแบบ "โอเค ฟังดูเข้าท่าดี"
แล้วเราก็ไปที่ห้องพักในโรงแรม เราทั้งสี่คน
เขาสั่งแชมเปญมาที่ห้อง
เขาคือคนที่เปิดประตูตอนมันมาถึง
เรานั่งอยู่บนเตียงและคุยกันสนุกสนาน
พวกเราสามคน
และก็…
ค่ะ เขาเดินเข้ามาหา
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง
นึกออกไหม ที่มันมีเฟอร์นิเจอร์วางอยู่หน้าเตียง
เขาวางแชมเปญไว้ตรงนั้น และเราอยู่บนเตียงด้านหลังเขา
เขายืนหันหลังให้เราและเทมันใส่แก้ว
บรรยากาศเป็นกันเองมาก
สภาพแวดล้อมเป็นมิตรมากเลย
ฉันจำได้ว่า
ท่าทีของเขาเริ่มเปลี่ยนไป
เขาอยากเล่นเกมและอะไรแบบนั้น
เขาเริ่มถามเราว่า
"คุณเคยนอนกับคนมากี่คน"
และเขาก็…
เขาเริ่มพูดว่า
"เราทุกคนเปลี่ยนเสื้อกัน หรือเล่นเกมจริงหรือกล้ากันไหม"
แล้วเขาก็แบบ "พวกคุณจะว่าอะไรไหมถ้าเรา… ถ้าผมทำตัวสบายๆ กว่านี้"
แล้วเขาก็ถอดกางเกงออก
เขาใส่แต่กางเกงใน แล้วเขาก็หยิบหมอน
มาวางไว้บนตักเขา
ฉันไม่… ฉันแบบว่า "นี่มันอะไรกัน"
แต่แล้วคุณก็หาเหตุผลมาอธิบายมัน แล้วคุณก็แบบว่า…
มันอาจเป็นแค่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม
อาจเป็นเพราะเขา ไม่รู้สิ ต่างกับเรา
ฉันก็ไม่รู้
ฉันจำได้ว่าฉันเริ่มเหนื่อยมาก แบบเหนื่อยมากๆ และก็…
มีเตียงเด็กอยู่ข้างๆ ตู้เสื้อผ้า
ฉันลุกจากเตียงนอนไปที่เตียงเด็ก
ฉันนอนลงแล้วก็หลับไปเลย
ฉันไม่รู้ว่าฉันหลับไปนานแค่ไหน ฉันไม่รู้เลย
ฉันจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่ฉันตื่นขึ้นมา
ไม่มีใครอยู่ในห้อง
ฉันรู้สึกไม่สบาย
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย
ตั้งแต่นั้นมาฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอีกเลย
มันเหมือนจิตใจกับร่างกายฉัน ขาดการเชื่อมโยงกัน
ที่สมองฉันทำงานช้ามาก
มันรู้สึกอ่อนล้ามาก ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
พอฉันตื่นขึ้นมา ฉันจำได้ว่าต้องเอามือเกาะผนัง
และเดินลากเท้าไปทีละข้าง
เพื่อไปเข้าห้องน้ำ
ฉันไปเปิดประตูห้องน้ำ แล้วพอเปิดมัน…
นิโคล แอชลีย์ และมานูเอล ทุกคนอยู่ในห้องอาบน้ำ ทั้งสามคน
พวกเธอใส่เสื้อและกางเกงใน เขาใส่กางเกงใน
ฉันจำได้ว่าฉันปิดประตู
และก็แบบว่า "นั่นมันบ้าบออะไรกัน"
แล้ว…
พวกเขาก็ออกมา รีบเดินออกมา
มันแทบจะดูเหมือนพวกเขาทุกคนรู้สึกอายๆ
แล้วฉันก็เข้าห้องน้ำ นั่งบนโถส้วม
ฉันหันหน้าไปทางประตู
และ…
สิ่งเดียวที่ฉันจำได้…
และมันก็เป็นสิ่งที่หลอนจิตใจฉันนานหลายปี
มันคือความทรงจำตอนที่ประตูเปิดออก
และเห็นเป้าของเขาตรงเข้ามาหาฉัน แล้วเขาก็เอาของเขายัดใส่ปากฉัน
และฉันก็โดนผลักหัว
แล้วฉันก็หมดสติไป
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงเด็ก
ฉันใส่เสื้อผ้าของฉันอยู่
เพื่อนร่วมห้องของฉัน นิโคลกับแอชลี่ย์ อยู่บนเตียง พวกเธอนอนหลับอยู่
ส่วนเขาก็… เขาไม่ได้อยู่ในห้อง
เขาออกไปแล้ว
และฉันเจ็บปวดมาก
ฉันเจ็บมาก
ฉันจำได้ว่าเอาผ้าห่มออก
ฉันมองขาตัวเอง และฉันก็…
ฉันใส่กางเกง และจำได้ว่าฉันมองเข่าตัวเอง
ฉันมีรอยฟกช้ำที่หัวเข่า
มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ฉันเจ็บมาก
ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้และเชื่องช้ามาก
ฉันจำได้ว่าฉันลุกขึ้น
เข้าไปอาบน้ำ ทำความสะอาดตัวเอง
แล้วพวกเธอก็ตื่น
และเราต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม
เพราะเช้าวันนั้นเราต้องเดินทางกลับสเปน
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหนื่อยล้าสุดๆ
ฉันเก็บของหมดทุกอย่าง
เอาของของฉันลงไปข้างล่าง
แล้วฉันก็นั่งบนโซฟาในเช้าวันนั้น ตอนที่เราเตรียมตัวออกจากโรงแรม
ฉันจำได้ว่าเอนหัวพิงโซฟา
แล้วก็หลับตา
และเห็นภาพย้อนอดีต
ตอนประตูเปิดและเขาเอาของเขายัดใส่ปากฉัน
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหมือนจะอ้วก
มันเห็นภาพชัดเจนมากและน่ากลัวจริงๆ
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
สิ่งที่บ้าที่สุดคือ…
ฉันจะสติแตกไม่ได้
ฉันจะตื่นตระหนกไม่ได้
ฉันอยู่ในต่างประเทศ
ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้
ฉันต้องแบบว่า "ไปเลย ไปขึ้นรถบัส"
"เธอไม่เป็นไรหรอก"
มานูเอลอยู่ที่ประตูรถบัส
ตอนเรากำลังขึ้นรถบัสไปซาลามังกา
ฉันเดินไปขึ้นรถบัส และเขาก็มองข้ามหัวฉันไป
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์)
เหมือนฉันไม่…
มันแทบจะเหมือนฉันไม่มีตัวตน ซึ่งฉันชอบแบบนั้นมากกว่า
แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันไม่ได้…
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีปฏิกิริยาอะไร
ฉันแค่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง
ฉันแค่แบบว่า… ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย
(เจ็ดเดือนต่อมา)
ฉันคิดว่าฉันกลับอเมริกา น่าจะเดือนพฤษภาคม ปี 2014
ฉันจำได้ว่าร้องไห้บนเครื่องบิน
เพราะฉันยังยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ได้
(มอนแทนา)
ตอนเธอกลับมา
เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
เธอค่อนข้างเก็บตัวและไม่เป็นตัวของตัวเอง
เราถามว่า "เป็นอะไร มีเรื่องอะไรเหรอ"
เธอตอบว่า "หนูแค่ไม่อยากอยู่ที่นี่"
"หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ หนูไม่อยาก…"
"หนูไม่ชินกับการกลับมาอยู่ที่อเมริกา"
ฉันจำได้ว่าค้นหาข้อมูลดู
มันเป็นเรื่องปกติ สำหรับเด็กที่เคยไปเรียนต่างประเทศ
เรียกว่าภาวะซึมเศร้าหลังกลับจากการเดินทาง
ถ้าพวกเขากลับมาแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง
รู้ไว้เลยว่ามันเป็นเรื่องปกติ
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งเธอบอกเราอยู่ตลอด
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการพูดคุยกับพ่อแม่
และบอกพวกเขาเพราะฉันมีเรื่องมากมาย…
มากเหลือเกิน
จนฉันไม่อยากให้พวกเขารู้ แบบว่า…
ฉันเป็นลูกคนโต ฉันเป็นลูกสาวของพวกเขา
ฉันไม่รู้จักใครเลยที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้
และฉันก็ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่า ทำให้ฉันผิดหวังในฐานะพ่อแม่
และปล่อยให้มันเกิดขึ้น
เธออยู่บ้านแค่ประมาณเดือนนึง
แล้วก็ถึงเวลาต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย
ซึ่งขับรถจากบ้านเราไปประมาณเจ็ดชั่วโมง
แกเบรียลไม่มีความกระตือรือร้นเลย ไม่มีเลย เธอไม่ตื่นเต้นเลย
ฉันหดหู่ใจมากๆ
ฉันไม่เคยรับมือกับความหดหู่ใจแบบนั้นมาก่อน
และ เอ่อ…
มันแบบ… ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องยาก
ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก
ฉันเริ่มมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย
และความคิดที่มันผุดขึ้นมาเรื่องฆ่าตัวตาย
ฉันคิดว่า "เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ"
"เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ แก๊บบี้ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
ฉันอยู่นอกบ้าน วันนั้นเป็นวันเสาร์
(แกเบรียล)
มันเป็นวันที่อากาศดี และเธอก็โทรมา
เธอพูดว่า "หนูจะกลับบ้าน"
ฉันก็ถามว่า "ลูกจะกลับบ้านทำไม เกิดอะไรขึ้น"
ฉันพูดแบบว่า "หนูถูกข่มขืน"
"หนูถูกข่มขืนตอนอยู่ที่สเปน และหนูก็ต้องกลับบ้าน"
และก็…
พูดตามตรง หลังจากนั้นมันก็เบลอๆ
ฉันไม่ได้ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น" ฉันพูดว่า "มาสิลูก"
มันผ่านมาตั้งสองปีครึ่งที่ฉันไม่ได้บอกครอบครัวฉัน
พวกเขาแค่คิดว่าฉันซึมเศร้า
การที่ไม่มีรู้เรื่องนี้เลย
ฉันคิดว่า "ฉันเป็นแม่ แล้วไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง" แต่ฉันไม่รู้เลย
แม้แต่แม่สามีฉัน คุณย่า
ก็พูดว่า "คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า"
"ฉันว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอที่สเปน"
ฉันพูดว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรอก นี่เป็นเรื่องปกติ"
ฉันมองย้อนกลับไปแล้วพูดว่า "เอ้อ ฉันไม่…" เธอรู้
แม้แต่เธอก็ยังรู้ว่าแกเบรียลไม่เหมือนเดิม
พ่อแม่ฉันเปิดประตู และพวกเขาก็…
พวกเขากอดฉัน และเราพยายามก้าวต่อไปจากจุดนั้น
ฉันแบบว่า… ฉันสิ้นหวังมาก
มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ
ฉันมาถึงจุดที่ต้องการครอบครัวฉัน
และฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าฉัน…
เก็บงำทุกอย่าง
ฉันแค่ต้องเผชิญทุกอย่างและบอกพวกเขา
และเลิกแบกรับมันไว้เอง
ใช่ค่ะ
ฉันถามว่า "ลูกรู้จักคนคนนี้ไหม" เธอตอบว่า "รู้จัก เขาเป็นไกด์นำเที่ยว"
"เขาคือคนที่เป็นเจ้าของบริษัททัวร์"
ฉันรู้สึกว่าเธอรู้สึกแบบนั้น
เธอไม่อยากพูดอะไรออกมา
หรือแม้แต่พูดถึงรายละเอียด
เธอแค่อยากอยู่ในความปลอดภัย ที่บ้านของเธอและอยู่กับเรา
พวกเขาถามฉันว่า "ลูกอยากแจ้งตำรวจไหม" ฉันตอบว่า "ไม่อยาก"
"ไม่ หนูไม่อยากแจ้งตำรวจ หนูไม่อยากยุ่งกับเรื่องนั้น"
มันเป็นช่วงเวลาของการฟื้นตัวและเยียวยา
ใช่ค่ะ มันยาก มันยากมาก
เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก
(สองปีต่อมา)
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)
(แทลลาแฮสซี ฟลอริดา)
ฉันเป็นศิลปินและนักออกแบบกราฟิก
ในปี 2018 ฉันเรียนอยู่ปีสุดท้าย
ที่มหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา ในแทลลาแฮสซี ฟลอริดา
ช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน คือสมัยเรียนมหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา
(ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉัน)
ฉันจำได้ว่าออกไปข้างนอกแล้วร้องไห้
มันเป็นโปรเจกต์ที่ฉันกำลังทำอยู่
มันเป็นงานศิลปะจัดวาง ที่เกี่ยวกับประสบการณ์ของผู้คน
ประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของพวกเขา
มันควรจะเกี่ยวกับแนวคิดที่ว่า
เราถูกหล่อหลอมขึ้นมาจาก ทั้งประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเรา
ฉันรู้สึกเหมือนโลกของฉันหยุดหมุน
ฉันหลงทางไปเลย
ฉันติดต่อทางเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม รวมทั้งโซเชียลมีเดียทั่วๆ ไป
พยายามหาคนมาสัมภาษณ์และบันทึกเสียงไว้
(เพื่อนๆ ฉันกำลังสัมภาษณ์ เพื่อสำรวจความทรงจำ)
แกเบรียลเป็นหนึ่งในบรรดาคนที่ตอบกลับ
และส่งไฟล์เสียงของเธอ เกี่ยวกับวันที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเธอมาให้
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)
(นี่ค่ะ)
ตอนฉันได้ฟังวันที่แย่ที่สุดของเธอ
มีบางอย่างที่คุ้นมากเกี่ยวกับมัน
นี่แกเบรียลนะคะ ฉันจะเริ่มตอบคำถามคุณ
ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉันเหรอคะ
อาจเป็นตอนที่ฉันถูกข่มขืน
ฉันอยู่ที่โมร็อกโกคนเดียว
ไม่ใช่คนเดียวหรอกค่ะ อยู่กับเพื่อนสองคน
และ เอ่อ…
เราไปเที่ยวกัน
ไกด์นำเที่ยววางยาฉันแล้วทำสิ่งที่เลวร้ายกับฉัน
ยังไงก็เถอะ มันยากมากจริงๆ สำหรับเด็กผู้หญิงอายุ 19 ปี
ใช่ค่ะ และหลังจากวันนั้น
ทุกอย่าง
ก็เปลี่ยนไป
ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว
เธอไม่ได้พูดชื่อบริษัท เธอไม่ได้พูดชื่อมานู
มันเป็นแค่สัญชาตญาณของฉัน
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันติดต่อหาเธอทันที
(ขอบคุณมากที่ทำแบบนั้น)
(ฉันซาบซึ้งจริงๆ)
(เสียใจด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโมร็อกโก)
เธอส่งข้อความหาฉันว่า "ขอบคุณนะที่ส่งมาให้"
"ฉันซาบซึ้งมากที่ทำแบบนั้น"
"ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ที่มันเกิดขึ้นกับคุณ"
แล้วฉันก็ถามเธอว่าบริษัทที่เธอไปเที่ยวด้วย
คือดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ใช่ไหม
เธอตอบว่า "ใช่"
เธอถามฉันว่าคนที่ฉันพูดถึงคือมานูใช่ไหม
ฉันตอบว่า "ใช่"
แล้วฉันก็เริ่มตื่นตระหนก ฉันเสียสติไปหมด
ฉันรู้มีบางอย่าง ที่คล้ายกับเรื่องนี้มากเกิดขึ้นกับคนอื่น
ฉันไปเรียนต่างประเทศที่สเปนในปี 2017
พี่สาวฉันแนะนำ
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับเรา
เราอยากไปเที่ยวโมร็อกโก
(จองเลย!)
และคุณอยากเชื่อว่า
พวกเขาคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของคุณ
เวลาคุณอยู่ต่างประเทศกับพวกเขา
พระเจ้าช่วย!
อะไร
ฉันจำได้ว่า
มีคืนหนึ่งระหว่างทริปเหล่านี้
ที่พวกเขาจัดปาร์ตี้ใหญ่
และจริงๆ แล้วมันลงเอยด้วยการเป็นคืนที่เขา…
เขาล่วงละเมิดผู้หญิงอีกคนในทริปของเรา
ฉันเห็นเขาทำตัวแปลกๆ เวลาอยู่กับเธอ
เขาแบบว่า…
นัวเนียแคทเธอรีน
ฉันรู้สึกเหมือนเขาตามเธอ
และอยู่ใกล้ๆ เธอตลอด คุยกับเธอตลอด
ฉันถามลิซว่า "ช่วยฉันติดต่อเธอหน่อยได้ไหม"
(ได้ค่ะ)
(แคทเธอรีน ข้อความ - เพิ่มผู้ติดต่อ)
แล้วฉันติดต่อผู้หญิงคนนี้
เธอบอกว่า "ใช่ มานูเอลผลักฉันลงบนเตียง
และพยายามจะขืนใจฉัน ฉันสติแตกสุดๆ "
"แต่ที่จริงฉันได้ข่าวว่ามีบางอย่างที่แย่กว่านี้
เกิดขึ้นกับผู้หญิงอีกสองคน ในทริปอื่นของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"
ฉันก็แบบว่า "โอเค ช่วยฉันติดต่อกับพวกเธอได้ไหม"
"ฉันต้องตามหาและคุยกับพวกเธอ"
และ เอ่อ…
ฉันได้ติดต่อกับเฮย์ลี่ย์และคาร์ลี่เป็นครั้งแรก
(เฮย์ลี่ย์ / คาร์ลี่ (โปรตุเกส))
(ลากุช โปรตุเกส)
พวกเธอบอกฉันว่าเขา…
ต้อนพวกเขาจนมุมในห้อง พวกเธอทั้งคู่
ในห้องที่โปรตุเกส ในทริปหนึ่งของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
(เสียงของคาร์ลี่)
เขาพยายามหนักมากเพื่อให้เราดื่มต่อไปเรื่อยๆ
เขาอยากเล่นเกมจริงหรือกล้า
เขาอยากให้เราจูบเขาและเต้นให้เขาดู
เขาคว้าข้อมือผู้หญิงคนหนึ่งไว้ และไม่ยอมปล่อยพวกเธอไป
และเขาก็พยายามบังคับพวกเธอให้จับของเขา
เขาพูดว่า "พวกคุณคนหนึ่งจับของผม อีกคนจูบผม"
เขาบอกเราว่าเราออกไปไม่ได้
เพราะเราทิ้งเขาไว้ให้อารมณ์ค้างไม่ได้
และพวกเธอก็สติแตก สติแตกไปเลย
เฮย์ลี่ย์หมุนตัวหนีออกจากเขาได้
แล้วพอเฮย์ลี่ย์บอกให้เขาปล่อยฉัน
เขาบอกเธอว่าเขาปล่อยฉันไปไม่ได้
เพราะต้องมีคนทำต่อให้เสร็จ
เธอต้องวิ่งออกไปที่โถงทางเดิน และเปิดประตูแล้วก็พูดว่า
"ถ้าคุณไม่ออกไปจากที่นี่ เราจะบอกทุกคนว่าคุณทำอะไร"
เขาปล่อยฉัน
แล้ววันต่อมา เขาก็หายไป
ไกด์นำเที่ยวคนอื่นๆ
บอกว่าเขามีเรื่องฉุกเฉินในครอบครัว
พอฉันเจอผู้หญิงสามคนนั้น
ความคิดของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย
"เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น"
และฉันก็แบบ "ลูกพูดถึงเรื่องอะไร"
ฉันขับรถกลับบ้าน คุยโทรศัพท์กับแม่
และมุ่งมั่นจดจ่อกับสิ่งที่ฉันจะทำทันที
ฉันกลับถึงบ้านแล้วก็โพสต์ลงเฟซบุ๊กวันนั้นเลย
(แกเบรียล เวก้า)
(สวัสดีทุกคน หวังว่าคงสบายดีนะ)
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่"
"ถ้าคุณรู้จักใครที่จะไปสเปน คุณต้องบอกพวกเธอว่า
มานูเอล บลังโก เวล่า ที่ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ทำร้ายผู้หญิง"
"ช่วยแชร์ข้อความนี้ด้วย"
"มีทู"
ฉันเริ่มเขียนไม่หยุด
และฉันก็ยกระดับมันไปอีกขั้น
ที่ฉันเริ่ม… ฉันเขียนข้อความเดียวกัน
(แชร์)
"ไง ไม่ได้ข่าวจากคุณนานเลย"
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่ ช่วยแชร์สเตตัสเฟซบุ๊กฉันหน่อยได้ไหม"
เรื่องบ้าๆ
ฉันส่งไปให้คนประมาณ 200 คน
ข้อความในเฟซบุ๊ก แค่ส่งมันออกไป
(ส่ง)
พ่อฉันมีคนรู้จักที่ไมแอมี
เป็นกงสุลใหญ่ที่สถานทูต สถานทูตสเปนในไมแอมี
ฉันไปที่นั่น บอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น บอกว่าฉันเจอผู้หญิงพวกนี้
ฉันจำได้ว่ากงสุลใหญ่ใจดีมาก
เขาจะช่วยฉัน แต่ก็ลังเลใจ
เขาพูดว่า "คุณไม่ควรออกข่าวเรื่องนี้"
"คุณไม่ควรพูดเรื่องนี้กับใคร"
ฉันสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้เราไปบอกสื่อ
เพราะมันเป็นข่าวที่ส่งผลเสียต่อประเทศ
พอเขาบอกฉันว่า "ไม่" ฉันก็คิดว่า "นั่นแหละสิ่งที่ฉันจะทำ"
(นิวยอร์ก วันที่ 11 เมษายน ปี 2018)
เราอยู่ในห้องพักหลังเวที และฉันก็เริ่มตื่นตระหนก
ฉันรู้สึกเหมือนจะวูบ
- หนึ่งนาที - ครับ อีกหนึ่งนาที ทุกคน
เอาละ ขอให้รายการออกมาดีนะ
ฉันจำได้ว่ายืนอยู่หลังเวที
และฉันก็เริ่มสะอื้น
- กล้องสาม… - สี่ สาม สอง หนึ่ง
เรากำลังถ่ายทอดสด
แล้วฉันก็เริ่มสติแตก เธอเข้ามาหาฉันแล้วก็พูดว่า
"คุณกำลังทำสิ่งที่ดีมาก"
"นี่จะช่วยคุณได้จริงๆ และคุณก็จะเล่นงานเขาได้"
และฉันก็แบบ…
โอเค ถ้าเมกิน เคลลี่พูดแบบนั้น เอาก็เอาวะ"
"ฉันต้องไปทำมัน"
แล้วเธอก็ออกไปบนเวที แล้วฉันก็ออกไป
ฉันจำได้ว่ามองเธอ
เธอถามฉัน
แต่ฉันจำไม่ได้เลยว่าพูดอะไรบ้าง
แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปด้วยดี
ฉันกับสามีอยู่ในห้องพักหลังเวที ขณะที่พวกเขาถ่ายทำ
และเราก็ภูมิใจในตัวเธอมาก
ตอนนั้นฉันคิดว่าเรารู้ว่านี่จะเป็นข่าวใหญ่
ฉันรู้ว่า…
ฉันกำลังเข้าไปทำในสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเลย
ฉันไม่รู้ว่าอะไร…
ฉัน…
ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะออกมาแบบนั้น
ตอนที่รายการนั้นออกอากาศ
คนมากมายเริ่มติดต่อฉัน
โทรศัพท์ฉันเริ่มดังไม่หยุด
(ชิวอน ไบรเออร์)
ระหว่างการสัมภาษณ์
พวกเขาแสดงภาพของผู้ชาย ที่ฉันรู้จักในชื่อมานู ไวต์
แล้วฉันก็ตะโกนว่า "เขานี่แหละ"
(ซาร่าห์ แครี่ย์)
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นและแบบว่า "ว้าว สุดยอดไปเลย"
ฉันไม่คิดว่ามีคนพูดถึงเขา แต่ฉันแบบ "โอ้ นี่แหละมานู"
(จอร์แดน โชเมอร์)
ทุกอย่างประดังเข้ามาพร้อมกัน เมื่อได้ยินเรื่องราวของแกเบรียล
(โซร่า มิเฮลี่ย์)
ฉันไม่เคยคิดสักนิดเลยว่าจะเป็นมานู
ฉันรู้สึกถึงความกระจ่างแจ้งอย่างมาก
แต่ก็…
โกรธมากๆ ด้วยเช่นกัน
ตอนฉันได้รู้จากแกเบรียล มันรู้สึกชัดเจนมากว่า
เขาเป็นนักล่าต่อเนื่อง
และเขาก่ออาชญากรรม และการล่วงละเมิดเหล่านี้
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน
เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายปีหลังจากนั้น
และอาจจะหลายปีก่อนหน้านั้น
ฉันบอกพ่อแม่ว่า "หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากโรดไอแลนด์"
"หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากเวอร์จิเนีย"
"หนูเจอผู้หญิงสองคนจากฟลอริดา สามคนจากฟลอริดา"
"คนหนึ่งอยู่ในนิวยอร์ก"
การเจอผู้หญิงเหล่านี้ทุกคน พ่อแม่ฉันแบบว่า "ให้ตายสิลูก"
(ออบรีย์ จอย)
(เซบิยา สเปน)
นี่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ฉัน…
ฉันส่งข้อความหาแกเบรียล
ว่าวันหนึ่ง…
ฉันเชื่อว่ามันเป็นช่วงต้นเดือนเมษายน
ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงาน แต่มานูไม่อยู่ที่นั่น
หน้าที่ฉันคือตรวจดู…
มีกลุ่มเฟซบุ๊กหลายกลุ่มของมหาวิทยาลัย ที่กำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศ
และฉันต้องตรวจดูแต่ละคน
และส่งข้อความหาพวกเขา จากบัญชีดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
บอกว่า "มาที่โมร็อกโก นี่รหัสส่วนลด"
แล้วฉันก็เห็นเขาเดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์
แล้วเขาก็เข้ามา และจับฉันเหมือนเคย
"ออบรีย์ ได้เวลาไปกินมื้อเที่ยงแล้ว"
"ผมต้องบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้น"
ฉันก็พูดว่า "โอเค"
เราไปกินมื้อเที่ยงกัน
เขานั่งลง สั่งอาหาร เหมือนเคย
เขาสั่งอาหารให้เรากินกันตลอด
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก เดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์
ดูกระวนกระวายนิดหน่อย
ในที่สุดเขาก็เข้ามา เขานั่งลง กินอะไรไม่ได้เลย
เขาพยายามอธิบายให้ฉันฟัง
"มีผู้หญิงพวกนี้
ที่กำลังพยายามทำลายชื่อเสียงและทำร้ายผม
และเอาเงินของผม"
"ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงได้ทำอะไรแบบนั้น"
"นี่มันแย่มากเลย ครอบครัวที่น่าสงสารของผม"
"นี่มันกำลังทำลายชื่อเสียงของผม"
"นี่จะทำให้แม่ผมเจ็บปวด"
ฉันก็แบบ "ว้าว ใช่ มันบ้าสิ้นดี"
เขาพยายามบิดเบือนมัน
เขาพยายามทำให้ฉันเห็นใจ
และก็…
ฉันกลับไปที่ออฟฟิศ แล้วเขาก็ไป
ฉันรู้ว่ามันออกรายการ "เดอะทูเดย์โชว์" และฉันก็ดูรายการนั้น
และฉันก็เห็นว่ามันแย่แค่ไหน
แล้วฉันก็ออกจากออฟฟิศ
แล้ววันต่อมา ออฟฟิศก็ถูกปิด
เราติดตามคดีนี้อย่างใกล้ชิด ซึ่งเป็นไวรัลในช่วงไม่กี่สัปดาห์มานี้
ตำรวจกำลังสืบสวนว่า เจ้าของธุรกิจท่องเที่ยวจากเซบิยา
ข่มขืนลูกค้าหลายสิบคน ที่ส่วนใหญ่มาจากอเมริกาจริงหรือไม่
นักศึกษาจากฟลอริดาคนหนึ่ง ยื่นเรื่องร้องเรียนเมื่อเร็วๆ นี้
และสิ่งนี้ส่งผลให้มีการแจ้งความ ในลักษณะเดียวกันตามมาเป็นระลอก
เรามาที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทนำเที่ยวแห่งนี้
ซึ่งอย่างที่คุณเห็นค่ะ เราพบว่ามันปิดอยู่
เราพยายามจะพูดคุยกับผู้อำนวยการของบริษัท
ที่จนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ตอบข้อความจากสื่อต่างๆ
(ดิอาริโอ เด เซบิยา)
ผมโทรไปที่บริษัทดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ ไม่มีใครรับสาย
ผมไปที่นั่นด้วยตัวเองเพราะมันอยู่ใกล้ห้องข่าว
มันปิดอยู่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน
ผมได้เบอร์โทรของมานูเอล บลังโกมา
ผมโทรหาเขา
เขารับสาย
ผมบอกเขาว่าผมมาจากดิอาริโอ เด เซบิยา
บอกว่าผมอยากคุยกับเขา แล้วเขาก็วางสาย
ผมเลยตัดสินใจส่งข้อความผ่านวอตส์แอปป์
เขาตอบกลับมาสั้นๆ
"ในนามของบริษัทเรา เราพูดได้แค่ว่า นี่เป็นการใส่ร้ายและโกหก"
"ไม่มีการฟ้องร้องและไม่มีหลักฐาน"
"ทุกอย่างเป็นไวรัลโดยที่ไม่มีมูลความจริง"
"ทนายของบริษัทรู้เรื่องนี้ ทั้งในสหรัฐและสเปน"
นั่นคือข้อความที่เขาตอบมา
ซึ่งผมรวมทั้งหมดไว้ในรายงานข่าวของผม
ฉันจำได้ว่าคนเริ่มส่งโน่นนี่ให้ฉัน
และฉันมั่นใจว่ามีคนส่ง
สกรีนช็อตของตำแหน่งในกูเกิล "ปิดถาวร" ให้ฉัน และ…
มันเยี่ยมมากเลย
มันเยี่ยมมาก สุดยอดเลย มันแบบว่า…
มันแบบ โอเค ตอนนี้การเข้าถึงถูกตัดขาดแล้ว
ไปตายซะ เพื่อนๆ แกด้วย ทุกคนที่สนับสนุนแกก็ไปตายซะ
ไปตายซะ
(แชนนอน เอ็ม มันเกิดขึ้นกับฉันด้วย)
(เอ็ม. เอส. ฉันก็ถูกมานูเอลข่มขืน)
ฉันว่าข้อความส่วนใหญ่ถูกส่งมาในสัปดาห์นั้น
จากนั้นมันก็เริ่มค่อยๆ ทยอยเข้ามา
เพราะไม่งั้นฉันคงมีผู้หญิงหลายคนมาพูดว่า
"เพื่อนฉันถูกเขาข่มขืน แต่เธอกลัวเกินกว่าที่จะติดต่อคุณ"
(เฮลี่ย์ เอ็ม. คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพัง)
"ฉันถูกเขาข่มขืน แต่…"
"ฉันไม่อยากบอกครอบครัวฉัน ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี"
มีคนมากมายมาหาฉันและพยายามที่จะ…
พวกเขามาหาฉันและบอกฉันทุกอย่าง
มันเหมือนหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้น
ที่ฉันไม่รู้ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร
และฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก
(แครี่ย์ บาจอเร็ก เมื่อ 20 วินาทีก่อน)
เธอพูดว่า
"มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน"
(แครี่ย์ บาจอเร็ก เมื่อหนึ่งนาทีก่อน)
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง ฉัน)