WEBVTT

00:09.880 --> 00:15.520
ที่อเมริกา การไปเรียนต่างประเทศ
มันไม่ใช่วัฒนธรรม

00:17.040 --> 00:20.080
แต่แม่ฉันพูดว่า "โอ้ ลูกไปเรียนที่สเปนได้"

00:24.920 --> 00:27.680
ตอนนั้นฉันอายุ 18 ปี

00:27.760 --> 00:30.720
และมันก็แบบว่า… มันเหมือนการผจญภัย

00:32.000 --> 00:34.560
ฉันไม่รู้แน่ชัดว่าตอนไหนที่อะไรๆ มัน…

00:35.680 --> 00:37.000
แย่มากๆ

00:42.440 --> 00:43.720
ตอนที่ฉันย้ายไปสเปน

00:44.640 --> 00:46.520
ฉันเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุดในโปรแกรม

00:49.080 --> 00:53.360
นักศึกษามหาวิทยาลัยอเมริกันที่ไปเรียนในสเปน

00:54.760 --> 00:56.720
ฉันไปเรียนในต่างประเทศที่เซบิยา

00:56.800 --> 00:57.960
- เซบิยา
- เซบิยา

00:59.960 --> 01:03.080
หลังจากที่เราไปถึงสเปน เราคุยกันว่า
"โอ้ ไปเที่ยวกันเถอะ"

01:03.160 --> 01:04.640
สวัสดีค่ะ

01:04.720 --> 01:06.720
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ได้รับการแนะนำ

01:06.800 --> 01:07.960
(ดิสคัฟเวอร์ เซบิยา)

01:08.040 --> 01:10.280
เราได้เป็นผู้ใหญ่ครั้งแรก

01:10.360 --> 01:14.600
ตอนฉันดูรูปที่ถ่ายไว้ในตอนนั้น
เราทุกคนเปราะบางมาก

01:19.240 --> 01:22.120
แล้วก็เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น
ฉันไม่รู้จะพูดถึงมันยังไงดี

01:22.200 --> 01:23.160
(แกเบรียล)

01:23.240 --> 01:25.520
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย

01:25.600 --> 01:26.920
แบบว่า เกิดอะไรขึ้น

01:27.920 --> 01:30.240
ฉันไม่เคยนึกภาพออกเลยว่า
จริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น

01:30.320 --> 01:32.960
มันเกิดขึ้นหลายปีมาแล้ว

01:35.120 --> 01:37.200
ฉันคิดว่าสุดท้ายแล้วมีประมาณ 50 คนได้

01:40.720 --> 01:42.880
ฉันแบบ "ว้าว นี่มันสุดยอดไปเลย"

01:45.800 --> 01:48.040
รู้สึกเหมือนอยู่ในห้องกับปีศาจ

01:48.120 --> 01:51.840
(นักล่าแห่งเซบิยา)

01:51.920 --> 01:55.600
(ตอนที่ 1: การเดินทาง)

02:02.360 --> 02:06.520
ฉันชื่อแกเบรียล เวก้า อายุ 30 ปี

02:09.040 --> 02:11.520
ฉันเป็นลูกคนโตในบรรดาพี่น้องผู้หญิงสามคน

02:14.240 --> 02:19.760
ฉันโตมาในย่านชานเมืองธรรมดาๆ ของอเมริกา

02:20.960 --> 02:23.440
เรามีจักรยาน และเล่นอยู่นอกบ้านตลอด

02:23.520 --> 02:26.400
มันเป็นวัยเด็กที่เยี่ยมมาก

02:26.480 --> 02:28.560
หนูเป็นม้าค่ะ แม่

02:28.640 --> 02:31.320
พ่อฉันเป็นคนอเมริกันรุ่นแรกของตระกูล

02:32.920 --> 02:35.120
แม่ฉันมาจากนิวเจอร์ซีย์

02:35.760 --> 02:37.920
ครอบครัวฉันไม่มีรากเหง้าเป็นชาวสเปน

02:38.000 --> 02:42.680
แต่ฝั่งสามีฉันมีรากเหง้าอยู่ในสเปน

02:43.680 --> 02:48.560
ปู่ย่าของเขามาจากอัสตูเรียส

02:48.640 --> 02:52.680
พ่อแม่ฉันชอบความคิดที่ฉันได้กลับไปสเปนมาก

02:52.760 --> 02:55.360
และเชื่อมโยงกับ
เรื่องราวต้นกำเนิดของครอบครัวอีกครั้ง

02:56.120 --> 02:57.120
นั่นแหละ

02:57.880 --> 03:01.040
ฉันจำคืนก่อนที่ฉันจะเก็บของลงกระเป๋าได้

03:01.120 --> 03:03.520
ฉันอยู่คนเดียว และฉันก็

03:04.720 --> 03:07.400
เริ่มรู้สึกใจหายมากๆ

03:07.480 --> 03:10.040
ฉันเขียนจดหมาย

03:10.560 --> 03:14.720
ฉันว่านั่นน่าจะเป็น
จดหมายฉบับเดียวที่เธอเขียนถึงฉัน

03:14.800 --> 03:16.600
มันมีความหมายมาก

03:17.520 --> 03:20.160
เรารู้ว่าเธอตื่นเต้น และเธอไม่กลัวเลยจริงๆ

03:20.240 --> 03:21.920
และมันก็เป็น แบบว่า…

03:22.000 --> 03:25.200
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขมากที่ได้ส่งเธอไป

03:25.680 --> 03:28.880
ฉันคิดว่าพ่อฉัน ฉันไม่อยากพูดว่าเสียใจ

03:28.960 --> 03:33.440
แต่หวังว่าเขาจะได้สอนฉัน…
สอนภาษาสเปนให้เราตอนเด็กๆ

03:33.520 --> 03:38.920
เขาค้นหาว่าฉันจะเรียน
ภาษาสเปนรูปแบบบริสุทธิ์ที่สุดได้ที่ไหน

03:39.000 --> 03:41.600
แล้วเขาก็แบบว่า "อ๋อ อยู่ในซาลามังกา"

03:42.120 --> 03:45.480
นั่นคือเหตุผลที่ฉันตัดสินใจไปที่นั่น

03:46.720 --> 03:50.440
(ซาลามังกา ปี 2013)

04:03.320 --> 04:06.920
ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกว่าโลกมันเปิดกว้าง

04:07.000 --> 04:09.600
และฉันก็จะทำทุกอย่างที่ทำได้

04:16.600 --> 04:18.400
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับซาลามังกาเลย

04:23.320 --> 04:28.800
มันสวยมาก
และเรียนรู้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับ…

04:28.880 --> 04:31.800
เวลาจะเจอเพื่อนๆ ที่จัตุรัสเมือง
ก็เจอกันที่ใต้หอนาฬิกา

04:31.880 --> 04:33.600
เราจะไปเจอกันที่นั่น

04:33.680 --> 04:36.160
ก็แค่นัดเวลากันแล้วไปที่นั่น อะไรประมาณนั้น

04:36.840 --> 04:40.440
ฉันดื่มไม่เป็น ทำตัวไม่ถูก

04:40.520 --> 04:44.520
ฉันอยู่ตัวคนเดียวเป็นครั้งแรก
ฉันพูดภาษาสเปนไม่ได้

04:45.200 --> 04:47.080
มันใหม่มาก

04:47.160 --> 04:49.640
แต่ฉันจำได้ว่าอยู่ที่นั่นและรู้สึก

04:49.720 --> 04:52.200
เหมือนมันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นสีสันในชีวิต

04:52.280 --> 04:54.000
ฉันเลยชอบมันมากๆ

04:54.080 --> 04:57.240
และพยายามดื่มด่ำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

05:05.120 --> 05:07.240
(มหาวิทยาลัยซาลามังกา)

05:07.320 --> 05:13.640
ฉันอยู่กับเด็กๆ น่าจะอายุ 21 22 23

05:16.720 --> 05:20.440
เราคิดถึงการเดินทางทั้งหมด
เพราะยุโรปมีคนเต็มไปหมด

05:20.520 --> 05:24.720
ฉันเลยคิดว่า "ฉันไปฝรั่งเศส
หรือโมร็อกโกแล้วก็ไปแอฟริกาก็ได้"

05:24.800 --> 05:26.800
และเราก็แบบว่า "แอฟริกา ไม่รู้สิ"

05:26.880 --> 05:28.800
แต่คุณไปได้ นั่นคงเยี่ยมมากเลย

05:28.880 --> 05:32.520
ฉันรู้มาตลอดว่านั่นเป็นทริปหนึ่งที่ฉันอยากไปจริงๆ

05:32.600 --> 05:34.560
แค่เพราะว่ามันแปลกใหม่มาก

05:36.560 --> 05:41.000
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
เป็นที่รู้จักในหมู่พวกเรา

05:42.720 --> 05:44.080
ฉันรู้ว่าพวกเขาไปโมร็อกโก

05:44.160 --> 05:47.320
และดูเหมือนมีเด็กเคยไปกันเยอะมาก

05:50.760 --> 05:54.000
คุณกำลังหาวิธีเดินทางไปโมร็อกโก
ที่ง่ายและสนุกอยู่ใช่ไหม

05:55.480 --> 05:59.160
ไปกับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ในการเดินทางที่ปลอดภัยและเปิดหูเปิดตาสิครับ

06:01.080 --> 06:02.600
ขี่อูฐ

06:03.120 --> 06:05.480
ลิ้มลองอาหารอร่อยๆ

06:05.560 --> 06:09.280
และสนุกกับวันที่เต็มไปด้วยแสงแดด
ในทะเลทรายอันกว้างใหญ่หลายไมล์

06:10.640 --> 06:14.400
วางใจเรา แล้วคุณจะประหลาดใจ
กับสิ่งที่คุณจะได้สัมผัสในแอฟริกา

06:16.200 --> 06:19.720
ทำมากกว่าแค่เดินทาง ดิสคัฟเวอร์

06:20.920 --> 06:23.680
จริงๆ แล้ว เราเป็นแค่การตลาดสำหรับมัน
สำหรับบริษัทนั้น

06:23.760 --> 06:27.600
แบบว่า "อ๋อ คุณอยากไปโมร็อกโกเหรอ
บริษัทนี้ไง"

06:27.680 --> 06:31.000
พวกเขามีการตลาดทุกอย่าง มีรูปพวกเราทุกคน

06:31.080 --> 06:32.960
เด็กๆ อเมริกันก็ไปกัน

06:33.040 --> 06:37.280
ใช่ มันเป็น… ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
เป็นธุรกิจที่ถูกกฎหมาย

06:38.120 --> 06:38.960
ยินดีต้อนรับ

06:39.040 --> 06:43.320
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์
สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่หยุดพักเที่ยง

06:43.400 --> 06:47.400
ใช่ค่ะ มันเป็นมืออาชีพมาก ราคาก็ไม่แพงด้วย

06:47.480 --> 06:50.680
แต่มันก็เป็นแบบว่า…

06:50.760 --> 06:54.360
สนุก สภาพแวดล้อมแบบวัยรุ่น

06:54.440 --> 06:56.040
พวกไกด์นำเที่ยวอายุยังน้อย

06:56.960 --> 07:00.360
และเด็กๆ จากโปรแกรมของฉัน
เราทุกคนตัดสินใจไปด้วยกัน

07:03.160 --> 07:04.440
พวกเขาจัดทริป

07:04.520 --> 07:07.720
วันเวลาถูกวางแผนไว้
คุณมีแผนการเดินทาง และมันก็แบบ…

07:07.800 --> 07:11.760
ฉันคิดว่าเป็นกลุ่ม 200 คน มีเด็กกลุ่มใหญ่ที่ไปกัน

07:11.840 --> 07:14.720
รถบัสน่าจะสองคัน พวกเราไปกันเยอะมาก

07:21.280 --> 07:24.160
ฉันจำได้ว่าเธอบอกเราว่าเธอจะไปโมร็อกโก

07:24.240 --> 07:26.120
เราก็แบบว่า "โอ้ เยี่ยมเลย"

07:26.200 --> 07:27.920
ฉันรู้ว่าเธอตื่นเต้น

07:32.000 --> 07:34.440
เราไปโมร็อกโกกัน

07:34.520 --> 07:37.960
แล้วเราก็เดินทางเที่ยวทั่วตอนเหนือของประเทศ

07:39.240 --> 07:40.600
ว้าว!

07:47.280 --> 07:48.800
โอ้ พระเจ้า!

07:51.760 --> 07:54.680
ฉันจำได้ว่าประทับใจมากว่ามันสวยงามแค่ไหน

07:54.760 --> 07:57.560
มีภูเขาพวกนี้ที่สวยน่าทึ่งมากๆ

07:57.640 --> 08:00.680
สถาปัตยกรรมแตกต่างสุดๆ

08:02.920 --> 08:06.480
ไกด์นำเที่ยวหลักซึ่งฉันประทับใจมากคือมานูเอล

08:08.160 --> 08:10.120
ฉันจำได้ว่ามานูเอล

08:11.680 --> 08:13.400
พูดกับเราทุกคนบนรถบัส

08:13.480 --> 08:15.440
ยืนพูดอยู่ที่ด้านหน้ารถบัสเกี่ยวกับว่า

08:15.520 --> 08:18.160
เราจะสนุกกันแค่ไหน จะทำกิจกรรมโน่นนี่นั่นกัน

08:20.960 --> 08:24.320
เขาดูเป็นมิตรและอบอุ่น
และเหมือนเป็นคนที่น่าตื่นเต้น

08:25.360 --> 08:28.240
อายุน่าจะอยู่ในวัย 30 ต้นๆ หรือ 20 ปลายๆ

08:28.320 --> 08:31.120
เขาดูเป็นคนดีที่จะพาเราเที่ยวชมสถานที่

08:31.200 --> 08:33.400
และตื่นเต้นมากที่เราอยู่ที่นั่น

08:37.400 --> 08:40.040
เราไปที่บลูซิตี้

08:40.120 --> 08:44.000
ฉันไปเดินเที่ยวที่ตลาดต่างๆ ซึ่งมันน่าทึ่งมาก

08:44.080 --> 08:49.200
ฉันจำได้ว่าแทบจะรับมือไม่ไหว
กับการที่พนักงานขายพวกนั้นมาตื๊อขายของ

08:53.360 --> 08:56.360
ฉันอยู่กับเพื่อนๆ และเราก็ตื่นเต้นกับทุกอย่าง

08:56.440 --> 08:59.480
เพราะเราอยู่ในโลกที่แตกต่าง

08:59.560 --> 09:01.480
และพวกเขาพูดทุกภาษา

09:01.560 --> 09:05.240
พวกเขาพูดภาษาฝรั่งเศส อังกฤษ สเปน
มันแบบว่า… มันท่วมท้นมากจริงๆ

09:05.320 --> 09:09.040
กลิ่นโน่นนี่แรงมาก
ไม่ใช่ในแบบที่ไม่ดีนะ มันเหมือน…

09:09.120 --> 09:11.600
มันเหมือนฉันในสถานที่แห่งใหม่จริงๆ

09:18.080 --> 09:21.960
ฉันคิดว่าวันนั้นเป็นวันเสาร์
และเป็นคืนสุดท้ายของทริป

09:22.040 --> 09:24.120
หวัดดี น้องเหมียว

09:24.720 --> 09:26.080
มันสวยมากเลย

09:26.160 --> 09:29.840
พวกเขาอยากให้เรารู้สึกสบาย
ตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นั่น

09:29.920 --> 09:31.200
และเน้นความปลอดภัย

09:32.560 --> 09:36.440
"โมร็อกโกไม่ปลอดภัยเท่าไหร่
พวกคุณควรอยู่แต่ในโรงแรม"

09:36.520 --> 09:38.600
"ที่โรงแรมก็มีบาร์นะ"

09:38.680 --> 09:41.720
ฉันคิดว่ามันอยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม

09:41.800 --> 09:44.400
"เราขึ้นไปที่บาร์นั่นได้ถ้าพวกคุณอยากดื่ม"

09:44.480 --> 09:46.200
"พวกคุณไม่ออกไปข้างนอกจะดีที่สุด"

09:46.280 --> 09:49.600
"ตอนกลางคืนที่นี่ มันอาจจะไม่ปลอดภัยได้
และพวกเราก็กลุ่มใหญ่ด้วย"

09:49.680 --> 09:52.160
คืนนั้นพวกเขาแนะนำให้เราทุกคนอยู่ในโรงแรม

09:54.720 --> 09:59.360
แล้วเราก็ไปที่บาร์ ฉัน แอชลี่ย์ และนิโคล

09:59.440 --> 10:02.560
เราพักอยู่ในห้องเดียวกัน เราสามคน

10:02.640 --> 10:04.480
ฉันเจอพวกเธอผ่านโปรแกรมของฉัน

10:05.240 --> 10:08.200
ฉันจำได้ว่าฉันสูบบุหรี่กับเพื่อนฉัน

10:09.400 --> 10:10.920
แล้วมานูเอลก็โผล่มา

10:17.680 --> 10:20.200
เขาแบบว่า "พวกคุณจะดื่มอีกไหม"

10:20.280 --> 10:21.720
เราแบบว่า "ค่ะ เราจะ…"

10:21.800 --> 10:24.360
แล้วเขาก็เสนอความคิดที่เขาพูดแบบว่า

10:24.440 --> 10:27.120
"ผมซื้อแชมเปญ
แล้วเราทุกคนไปดื่มกันในห้องได้นะ"

10:27.200 --> 10:28.600
และแบบว่า ยังไงก็ได้

10:28.680 --> 10:31.120
"ผมจะซื้อไปเอง ไม่ต้องห่วงนะ"

10:31.200 --> 10:33.320
และเราก็แบบว่า "ได้เลย"

10:33.400 --> 10:37.120
ฉันไม่ได้คิดอะไรกับมันเลยด้วยซ้ำ
ฉันแบบ "โอเค ฟังดูเข้าท่าดี"

10:37.200 --> 10:42.760
แล้วเราก็ไปที่ห้องพักในโรงแรม เราทั้งสี่คน

10:45.800 --> 10:48.000
เขาสั่งแชมเปญมาที่ห้อง

10:49.960 --> 10:54.840
เขาคือคนที่เปิดประตูตอนมันมาถึง

10:54.920 --> 10:57.640
เรานั่งอยู่บนเตียงและคุยกันสนุกสนาน

10:57.720 --> 10:59.320
พวกเราสามคน

10:59.400 --> 11:00.320
และก็…

11:03.920 --> 11:05.280
ค่ะ เขาเดินเข้ามาหา

11:05.360 --> 11:07.840
ฉันค่อนข้างมั่นใจว่ามีเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง

11:07.920 --> 11:10.480
นึกออกไหม ที่มันมีเฟอร์นิเจอร์วางอยู่หน้าเตียง

11:10.560 --> 11:14.320
เขาวางแชมเปญไว้ตรงนั้น
และเราอยู่บนเตียงด้านหลังเขา

11:14.400 --> 11:17.000
เขายืนหันหลังให้เราและเทมันใส่แก้ว

11:21.560 --> 11:23.000
บรรยากาศเป็นกันเองมาก

11:23.080 --> 11:26.200
สภาพแวดล้อมเป็นมิตรมากเลย

11:30.560 --> 11:33.080
ฉันจำได้ว่า

11:33.160 --> 11:38.600
ท่าทีของเขาเริ่มเปลี่ยนไป

11:40.360 --> 11:43.080
เขาอยากเล่นเกมและอะไรแบบนั้น

11:44.080 --> 11:47.440
เขาเริ่มถามเราว่า

11:47.520 --> 11:50.760
"คุณเคยนอนกับคนมากี่คน"

11:50.840 --> 11:52.840
และเขาก็…

11:54.640 --> 11:56.000
เขาเริ่มพูดว่า

11:56.080 --> 11:59.720
"เราทุกคนเปลี่ยนเสื้อกัน
หรือเล่นเกมจริงหรือกล้ากันไหม"

12:02.120 --> 12:06.040
แล้วเขาก็แบบ "พวกคุณจะว่าอะไรไหมถ้าเรา…
ถ้าผมทำตัวสบายๆ กว่านี้"

12:07.800 --> 12:10.080
แล้วเขาก็ถอดกางเกงออก

12:10.800 --> 12:12.840
เขาใส่แต่กางเกงใน แล้วเขาก็หยิบหมอน

12:13.440 --> 12:15.280
มาวางไว้บนตักเขา

12:17.160 --> 12:20.040
ฉันไม่… ฉันแบบว่า "นี่มันอะไรกัน"

12:20.120 --> 12:23.400
แต่แล้วคุณก็หาเหตุผลมาอธิบายมัน
แล้วคุณก็แบบว่า…

12:25.120 --> 12:27.480
มันอาจเป็นแค่ความแตกต่างทางวัฒนธรรม

12:27.560 --> 12:31.840
อาจเป็นเพราะเขา ไม่รู้สิ ต่างกับเรา

12:31.920 --> 12:33.080
ฉันก็ไม่รู้

12:37.400 --> 12:42.720
ฉันจำได้ว่าฉันเริ่มเหนื่อยมาก
แบบเหนื่อยมากๆ และก็…

12:43.840 --> 12:46.800
มีเตียงเด็กอยู่ข้างๆ ตู้เสื้อผ้า

12:46.880 --> 12:49.680
ฉันลุกจากเตียงนอนไปที่เตียงเด็ก

12:50.560 --> 12:53.200
ฉันนอนลงแล้วก็หลับไปเลย

13:03.680 --> 13:06.120
ฉันไม่รู้ว่าฉันหลับไปนานแค่ไหน ฉันไม่รู้เลย

13:09.160 --> 13:11.960
ฉันจำได้ว่ามีช่วงหนึ่งที่ฉันตื่นขึ้นมา

13:13.880 --> 13:15.960
ไม่มีใครอยู่ในห้อง

13:16.040 --> 13:18.320
ฉันรู้สึกไม่สบาย

13:18.400 --> 13:21.080
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย

13:21.160 --> 13:23.720
ตั้งแต่นั้นมาฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นอีกเลย

13:26.920 --> 13:29.840
มันเหมือนจิตใจกับร่างกายฉัน
ขาดการเชื่อมโยงกัน

13:29.920 --> 13:32.920
ที่สมองฉันทำงานช้ามาก

13:33.000 --> 13:35.640
มันรู้สึกอ่อนล้ามาก ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร

13:37.400 --> 13:41.240
พอฉันตื่นขึ้นมา ฉันจำได้ว่าต้องเอามือเกาะผนัง

13:41.320 --> 13:43.920
และเดินลากเท้าไปทีละข้าง

13:44.000 --> 13:46.120
เพื่อไปเข้าห้องน้ำ

13:46.200 --> 13:50.120
ฉันไปเปิดประตูห้องน้ำ แล้วพอเปิดมัน…

13:52.520 --> 13:56.720
นิโคล แอชลีย์ และมานูเอล
ทุกคนอยู่ในห้องอาบน้ำ ทั้งสามคน

13:56.800 --> 13:59.760
พวกเธอใส่เสื้อและกางเกงใน
เขาใส่กางเกงใน

14:00.960 --> 14:02.480
ฉันจำได้ว่าฉันปิดประตู

14:03.120 --> 14:06.000
และก็แบบว่า "นั่นมันบ้าบออะไรกัน"

14:06.080 --> 14:08.160
แล้ว…

14:10.560 --> 14:12.480
พวกเขาก็ออกมา รีบเดินออกมา

14:12.560 --> 14:15.560
มันแทบจะดูเหมือนพวกเขาทุกคนรู้สึกอายๆ

14:15.640 --> 14:19.040
แล้วฉันก็เข้าห้องน้ำ นั่งบนโถส้วม

14:19.120 --> 14:21.080
ฉันหันหน้าไปทางประตู

14:21.600 --> 14:23.080
และ…

14:23.560 --> 14:25.520
สิ่งเดียวที่ฉันจำได้…

14:29.720 --> 14:32.000
และมันก็เป็นสิ่งที่หลอนจิตใจฉันนานหลายปี

14:32.080 --> 14:36.200
มันคือความทรงจำตอนที่ประตูเปิดออก

14:36.280 --> 14:41.520
และเห็นเป้าของเขาตรงเข้ามาหาฉัน
แล้วเขาก็เอาของเขายัดใส่ปากฉัน

14:41.600 --> 14:44.080
และฉันก็โดนผลักหัว

14:44.160 --> 14:46.320
แล้วฉันก็หมดสติไป

15:07.880 --> 15:09.720
เช้าวันรุ่งขึ้นฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงเด็ก

15:10.600 --> 15:12.640
ฉันใส่เสื้อผ้าของฉันอยู่

15:12.720 --> 15:17.760
เพื่อนร่วมห้องของฉัน นิโคลกับแอชลี่ย์
อยู่บนเตียง พวกเธอนอนหลับอยู่

15:17.840 --> 15:20.280
ส่วนเขาก็… เขาไม่ได้อยู่ในห้อง

15:20.960 --> 15:22.240
เขาออกไปแล้ว

15:22.320 --> 15:25.440
และฉันเจ็บปวดมาก

15:25.520 --> 15:27.200
ฉันเจ็บมาก

15:27.280 --> 15:30.480
ฉันจำได้ว่าเอาผ้าห่มออก

15:30.560 --> 15:33.000
ฉันมองขาตัวเอง และฉันก็…

15:33.080 --> 15:35.640
ฉันใส่กางเกง และจำได้ว่าฉันมองเข่าตัวเอง

15:35.720 --> 15:37.520
ฉันมีรอยฟกช้ำที่หัวเข่า

15:39.880 --> 15:43.480
มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ฉันเจ็บมาก

15:43.560 --> 15:46.760
ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้และเชื่องช้ามาก

15:47.960 --> 15:49.520
ฉันจำได้ว่าฉันลุกขึ้น

15:50.680 --> 15:53.840
เข้าไปอาบน้ำ ทำความสะอาดตัวเอง

15:53.920 --> 15:56.080
แล้วพวกเธอก็ตื่น

15:56.160 --> 15:59.080
และเราต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม

15:59.160 --> 16:02.000
เพราะเช้าวันนั้นเราต้องเดินทางกลับสเปน

16:02.080 --> 16:07.320
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหนื่อยล้าสุดๆ

16:15.160 --> 16:16.840
ฉันเก็บของหมดทุกอย่าง

16:18.200 --> 16:20.440
เอาของของฉันลงไปข้างล่าง

16:21.400 --> 16:26.040
แล้วฉันก็นั่งบนโซฟาในเช้าวันนั้น
ตอนที่เราเตรียมตัวออกจากโรงแรม

16:27.240 --> 16:29.680
ฉันจำได้ว่าเอนหัวพิงโซฟา

16:30.600 --> 16:31.680
แล้วก็หลับตา

16:32.760 --> 16:34.320
และเห็นภาพย้อนอดีต

16:37.640 --> 16:40.640
ตอนประตูเปิดและเขาเอาของเขายัดใส่ปากฉัน

16:44.520 --> 16:46.880
ฉันจำได้ว่ารู้สึกเหมือนจะอ้วก

16:52.360 --> 16:58.800
มันเห็นภาพชัดเจนมากและน่ากลัวจริงๆ

17:00.040 --> 17:03.560
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

17:08.280 --> 17:10.240
สิ่งที่บ้าที่สุดคือ…

17:11.880 --> 17:13.720
ฉันจะสติแตกไม่ได้

17:14.600 --> 17:16.080
ฉันจะตื่นตระหนกไม่ได้

17:16.800 --> 17:18.720
ฉันอยู่ในต่างประเทศ

17:18.800 --> 17:20.520
ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้

17:20.600 --> 17:24.240
ฉันต้องแบบว่า "ไปเลย ไปขึ้นรถบัส"

17:24.320 --> 17:25.360
"เธอไม่เป็นไรหรอก"

17:26.680 --> 17:28.640
มานูเอลอยู่ที่ประตูรถบัส

17:28.720 --> 17:32.080
ตอนเรากำลังขึ้นรถบัสไปซาลามังกา

17:34.760 --> 17:39.480
ฉันเดินไปขึ้นรถบัส และเขาก็มองข้ามหัวฉันไป

17:39.560 --> 17:41.560
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์)

17:41.640 --> 17:43.040
เหมือนฉันไม่…

17:43.520 --> 17:47.520
มันแทบจะเหมือนฉันไม่มีตัวตน
ซึ่งฉันชอบแบบนั้นมากกว่า

17:57.960 --> 17:59.840
แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันไม่ได้…

18:00.560 --> 18:02.280
ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่มีปฏิกิริยาอะไร

18:04.120 --> 18:07.440
ฉันแค่จมอยู่กับความคิดของตัวเอง

18:07.520 --> 18:10.200
ฉันแค่แบบว่า… ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย

18:17.840 --> 18:22.200
(เจ็ดเดือนต่อมา)

18:25.080 --> 18:30.520
ฉันคิดว่าฉันกลับอเมริกา
น่าจะเดือนพฤษภาคม ปี 2014

18:31.600 --> 18:34.200
ฉันจำได้ว่าร้องไห้บนเครื่องบิน

18:35.560 --> 18:40.000
เพราะฉันยังยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองไม่ได้

18:43.360 --> 18:46.240
(มอนแทนา)

18:46.320 --> 18:47.760
ตอนเธอกลับมา

18:48.280 --> 18:50.120
เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

18:50.640 --> 18:53.920
เธอค่อนข้างเก็บตัวและไม่เป็นตัวของตัวเอง

18:54.000 --> 18:57.000
เราถามว่า "เป็นอะไร มีเรื่องอะไรเหรอ"

18:57.080 --> 18:59.200
เธอตอบว่า "หนูแค่ไม่อยากอยู่ที่นี่"

18:59.280 --> 19:01.760
"หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ หนูไม่อยาก…"

19:01.840 --> 19:04.440
"หนูไม่ชินกับการกลับมาอยู่ที่อเมริกา"

19:06.280 --> 19:07.760
ฉันจำได้ว่าค้นหาข้อมูลดู

19:07.840 --> 19:10.960
มันเป็นเรื่องปกติ
สำหรับเด็กที่เคยไปเรียนต่างประเทศ

19:11.640 --> 19:14.200
เรียกว่าภาวะซึมเศร้าหลังกลับจากการเดินทาง

19:15.000 --> 19:17.040
ถ้าพวกเขากลับมาแล้วไม่เป็นตัวของตัวเอง

19:17.120 --> 19:18.960
รู้ไว้เลยว่ามันเป็นเรื่องปกติ

19:19.040 --> 19:21.320
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นซึ่งเธอบอกเราอยู่ตลอด

19:25.160 --> 19:28.000
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการพูดคุยกับพ่อแม่

19:28.080 --> 19:30.720
และบอกพวกเขาเพราะฉันมีเรื่องมากมาย…

19:33.840 --> 19:35.240
มากเหลือเกิน

19:36.480 --> 19:39.960
จนฉันไม่อยากให้พวกเขารู้ แบบว่า…

19:44.280 --> 19:47.480
ฉันเป็นลูกคนโต ฉันเป็นลูกสาวของพวกเขา

19:48.760 --> 19:52.040
ฉันไม่รู้จักใครเลยที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้

19:53.360 --> 19:56.840
และฉันก็ไม่อยากให้พวกเขารู้สึกว่า
ทำให้ฉันผิดหวังในฐานะพ่อแม่

19:56.920 --> 19:58.320
และปล่อยให้มันเกิดขึ้น

20:01.640 --> 20:03.840
เธออยู่บ้านแค่ประมาณเดือนนึง

20:03.920 --> 20:07.720
แล้วก็ถึงเวลาต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

20:07.800 --> 20:10.960
ซึ่งขับรถจากบ้านเราไปประมาณเจ็ดชั่วโมง

20:12.760 --> 20:17.440
แกเบรียลไม่มีความกระตือรือร้นเลย ไม่มีเลย
เธอไม่ตื่นเต้นเลย

20:20.920 --> 20:23.760
ฉันหดหู่ใจมากๆ

20:24.280 --> 20:28.120
ฉันไม่เคยรับมือกับความหดหู่ใจแบบนั้นมาก่อน

20:28.200 --> 20:30.000
และ เอ่อ…

20:30.080 --> 20:33.360
มันแบบ… ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องยาก

20:33.440 --> 20:36.080
ทุกอย่างในชีวิตฉันกลายเป็นเรื่องที่ยากมาก

20:40.360 --> 20:44.360
ฉันเริ่มมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย

20:44.440 --> 20:48.360
และความคิดที่มันผุดขึ้นมาเรื่องฆ่าตัวตาย

20:50.880 --> 20:53.440
ฉันคิดว่า "เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ"

20:53.520 --> 20:56.760
"เธอต้องบอกพ่อแม่เธอนะ แก๊บบี้
ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

20:58.960 --> 21:01.360
ฉันอยู่นอกบ้าน วันนั้นเป็นวันเสาร์

21:03.160 --> 21:04.440
(แกเบรียล)

21:04.520 --> 21:07.800
มันเป็นวันที่อากาศดี และเธอก็โทรมา

21:10.200 --> 21:12.240
เธอพูดว่า "หนูจะกลับบ้าน"

21:12.320 --> 21:15.200
ฉันก็ถามว่า "ลูกจะกลับบ้านทำไม เกิดอะไรขึ้น"

21:15.280 --> 21:18.040
ฉันพูดแบบว่า "หนูถูกข่มขืน"

21:18.120 --> 21:21.320
"หนูถูกข่มขืนตอนอยู่ที่สเปน
และหนูก็ต้องกลับบ้าน"

21:24.520 --> 21:25.960
และก็…

21:28.560 --> 21:31.240
พูดตามตรง หลังจากนั้นมันก็เบลอๆ

21:32.880 --> 21:36.040
ฉันไม่ได้ถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
ฉันพูดว่า "มาสิลูก"

21:37.800 --> 21:40.760
มันผ่านมาตั้งสองปีครึ่งที่ฉันไม่ได้บอกครอบครัวฉัน

21:40.840 --> 21:42.160
พวกเขาแค่คิดว่าฉันซึมเศร้า

21:45.520 --> 21:47.000
การที่ไม่มีรู้เรื่องนี้เลย

21:47.080 --> 21:50.200
ฉันคิดว่า "ฉันเป็นแม่ แล้วไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง"
แต่ฉันไม่รู้เลย

21:50.280 --> 21:53.240
แม้แต่แม่สามีฉัน คุณย่า

21:53.320 --> 21:55.600
ก็พูดว่า "คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า"

21:55.680 --> 21:57.960
"ฉันว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอที่สเปน"

21:58.040 --> 22:01.200
ฉันพูดว่า "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรอก
นี่เป็นเรื่องปกติ"

22:01.280 --> 22:05.000
ฉันมองย้อนกลับไปแล้วพูดว่า
"เอ้อ ฉันไม่…" เธอรู้

22:05.080 --> 22:07.360
แม้แต่เธอก็ยังรู้ว่าแกเบรียลไม่เหมือนเดิม

22:13.960 --> 22:16.680
พ่อแม่ฉันเปิดประตู และพวกเขาก็…

22:18.760 --> 22:23.280
พวกเขากอดฉัน
และเราพยายามก้าวต่อไปจากจุดนั้น

22:23.360 --> 22:25.520
ฉันแบบว่า… ฉันสิ้นหวังมาก

22:25.600 --> 22:27.320
มันคือสิ่งที่ฉันต้องการ

22:27.400 --> 22:29.240
ฉันมาถึงจุดที่ต้องการครอบครัวฉัน

22:29.320 --> 22:31.920
และฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าฉัน…

22:32.920 --> 22:34.280
เก็บงำทุกอย่าง

22:34.360 --> 22:36.880
ฉันแค่ต้องเผชิญทุกอย่างและบอกพวกเขา

22:36.960 --> 22:39.600
และเลิกแบกรับมันไว้เอง

22:41.840 --> 22:43.120
ใช่ค่ะ

22:44.080 --> 22:47.960
ฉันถามว่า "ลูกรู้จักคนคนนี้ไหม"
เธอตอบว่า "รู้จัก เขาเป็นไกด์นำเที่ยว"

22:48.040 --> 22:50.760
"เขาคือคนที่เป็นเจ้าของบริษัททัวร์"

22:54.200 --> 22:56.000
ฉันรู้สึกว่าเธอรู้สึกแบบนั้น

22:56.080 --> 22:59.520
เธอไม่อยากพูดอะไรออกมา

22:59.600 --> 23:02.040
หรือแม้แต่พูดถึงรายละเอียด

23:02.120 --> 23:07.080
เธอแค่อยากอยู่ในความปลอดภัย
ที่บ้านของเธอและอยู่กับเรา

23:08.680 --> 23:12.360
พวกเขาถามฉันว่า "ลูกอยากแจ้งตำรวจไหม"
ฉันตอบว่า "ไม่อยาก"

23:12.440 --> 23:16.840
"ไม่ หนูไม่อยากแจ้งตำรวจ
หนูไม่อยากยุ่งกับเรื่องนั้น"

23:20.680 --> 23:25.400
มันเป็นช่วงเวลาของการฟื้นตัวและเยียวยา

23:27.520 --> 23:29.720
ใช่ค่ะ มันยาก มันยากมาก

23:30.840 --> 23:32.480
เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก

23:40.240 --> 23:45.560
(สองปีต่อมา)

23:47.000 --> 23:50.440
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)

23:50.520 --> 23:53.280
(แทลลาแฮสซี
ฟลอริดา)

23:55.320 --> 23:58.640
ฉันเป็นศิลปินและนักออกแบบกราฟิก

23:58.720 --> 24:03.560
ในปี 2018 ฉันเรียนอยู่ปีสุดท้าย

24:03.640 --> 24:06.520
ที่มหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา
ในแทลลาแฮสซี ฟลอริดา

24:11.880 --> 24:15.080
ช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
คือสมัยเรียนมหาวิทยาลัยรัฐฟลอริดา

24:15.160 --> 24:17.440
(ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉัน)

24:17.520 --> 24:19.640
ฉันจำได้ว่าออกไปข้างนอกแล้วร้องไห้

24:21.120 --> 24:23.840
มันเป็นโปรเจกต์ที่ฉันกำลังทำอยู่

24:23.920 --> 24:29.000
มันเป็นงานศิลปะจัดวาง
ที่เกี่ยวกับประสบการณ์ของผู้คน

24:29.080 --> 24:31.520
ประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของพวกเขา

24:31.600 --> 24:35.360
มันควรจะเกี่ยวกับแนวคิดที่ว่า

24:35.440 --> 24:39.600
เราถูกหล่อหลอมขึ้นมาจาก
ทั้งประสบการณ์ที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเรา

24:39.680 --> 24:43.240
ฉันรู้สึกเหมือนโลกของฉันหยุดหมุน

24:43.720 --> 24:46.200
ฉันหลงทางไปเลย

24:46.280 --> 24:52.320
ฉันติดต่อทางเฟซบุ๊กและอินสตาแกรม
รวมทั้งโซเชียลมีเดียทั่วๆ ไป

24:52.400 --> 24:56.840
พยายามหาคนมาสัมภาษณ์และบันทึกเสียงไว้

24:56.920 --> 24:59.520
(เพื่อนๆ ฉันกำลังสัมภาษณ์
เพื่อสำรวจความทรงจำ)

25:00.800 --> 25:06.120
แกเบรียลเป็นหนึ่งในบรรดาคนที่ตอบกลับ

25:06.200 --> 25:11.560
และส่งไฟล์เสียงของเธอ
เกี่ยวกับวันที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของเธอมาให้

25:11.640 --> 25:13.880
(วันที่ 25 มกราคม ปี 2018)

25:13.960 --> 25:15.360
(นี่ค่ะ)

25:15.440 --> 25:18.480
ตอนฉันได้ฟังวันที่แย่ที่สุดของเธอ

25:18.560 --> 25:22.960
มีบางอย่างที่คุ้นมากเกี่ยวกับมัน

25:24.200 --> 25:28.040
นี่แกเบรียลนะคะ ฉันจะเริ่มตอบคำถามคุณ

25:28.640 --> 25:30.480
ช่วงเวลาที่เศร้าที่สุดในชีวิตฉันเหรอคะ

25:30.560 --> 25:32.600
อาจเป็นตอนที่ฉันถูกข่มขืน

25:35.560 --> 25:37.680
ฉันอยู่ที่โมร็อกโกคนเดียว

25:37.760 --> 25:41.280
ไม่ใช่คนเดียวหรอกค่ะ อยู่กับเพื่อนสองคน

25:41.360 --> 25:42.880
และ เอ่อ…

25:44.560 --> 25:45.880
เราไปเที่ยวกัน

25:45.960 --> 25:50.240
ไกด์นำเที่ยววางยาฉันแล้วทำสิ่งที่เลวร้ายกับฉัน

25:50.320 --> 25:53.600
ยังไงก็เถอะ มันยากมากจริงๆ
สำหรับเด็กผู้หญิงอายุ 19 ปี

25:55.560 --> 25:57.040
ใช่ค่ะ และหลังจากวันนั้น

25:58.360 --> 25:59.920
ทุกอย่าง

26:00.440 --> 26:01.640
ก็เปลี่ยนไป

26:01.720 --> 26:03.800
ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว

26:05.960 --> 26:10.000
เธอไม่ได้พูดชื่อบริษัท เธอไม่ได้พูดชื่อมานู

26:10.080 --> 26:12.960
มันเป็นแค่สัญชาตญาณของฉัน

26:13.040 --> 26:16.920
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันติดต่อหาเธอทันที

26:17.840 --> 26:20.040
(ขอบคุณมากที่ทำแบบนั้น)

26:20.120 --> 26:22.320
(ฉันซาบซึ้งจริงๆ)

26:22.400 --> 26:24.160
(เสียใจด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นในโมร็อกโก)

26:24.240 --> 26:27.880
เธอส่งข้อความหาฉันว่า "ขอบคุณนะที่ส่งมาให้"

26:27.960 --> 26:30.240
"ฉันซาบซึ้งมากที่ทำแบบนั้น"

26:30.320 --> 26:32.040
"ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ที่มันเกิดขึ้นกับคุณ"

26:32.120 --> 26:36.480
แล้วฉันก็ถามเธอว่าบริษัทที่เธอไปเที่ยวด้วย

26:36.560 --> 26:38.960
คือดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ใช่ไหม

26:39.840 --> 26:41.600
เธอตอบว่า "ใช่"

26:41.680 --> 26:46.520
เธอถามฉันว่าคนที่ฉันพูดถึงคือมานูใช่ไหม

26:47.120 --> 26:49.000
ฉันตอบว่า "ใช่"

26:51.840 --> 26:56.840
แล้วฉันก็เริ่มตื่นตระหนก ฉันเสียสติไปหมด

26:56.920 --> 27:01.040
ฉันรู้มีบางอย่าง
ที่คล้ายกับเรื่องนี้มากเกิดขึ้นกับคนอื่น

27:04.840 --> 27:09.800
ฉันไปเรียนต่างประเทศที่สเปนในปี 2017

27:17.360 --> 27:20.000
พี่สาวฉันแนะนำ

27:20.080 --> 27:22.120
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับเรา

27:22.960 --> 27:26.200
เราอยากไปเที่ยวโมร็อกโก

27:26.280 --> 27:27.560
(จองเลย!)

27:27.640 --> 27:30.200
และคุณอยากเชื่อว่า

27:30.280 --> 27:32.960
พวกเขาคำนึงถึงผลประโยชน์สูงสุดของคุณ

27:33.040 --> 27:35.000
เวลาคุณอยู่ต่างประเทศกับพวกเขา

27:36.120 --> 27:37.600
พระเจ้าช่วย!

27:37.680 --> 27:38.520
อะไร

27:38.600 --> 27:40.480
ฉันจำได้ว่า

27:41.200 --> 27:44.560
มีคืนหนึ่งระหว่างทริปเหล่านี้

27:44.640 --> 27:48.000
ที่พวกเขาจัดปาร์ตี้ใหญ่

27:59.520 --> 28:04.320
และจริงๆ แล้วมันลงเอยด้วยการเป็นคืนที่เขา…

28:04.960 --> 28:07.640
เขาล่วงละเมิดผู้หญิงอีกคนในทริปของเรา

28:10.240 --> 28:12.560
ฉันเห็นเขาทำตัวแปลกๆ เวลาอยู่กับเธอ

28:14.000 --> 28:16.360
เขาแบบว่า…

28:17.280 --> 28:18.840
นัวเนียแคทเธอรีน

28:18.920 --> 28:21.760
ฉันรู้สึกเหมือนเขาตามเธอ

28:21.840 --> 28:25.440
และอยู่ใกล้ๆ เธอตลอด คุยกับเธอตลอด

28:28.840 --> 28:31.880
ฉันถามลิซว่า "ช่วยฉันติดต่อเธอหน่อยได้ไหม"

28:32.800 --> 28:34.400
(ได้ค่ะ)

28:34.480 --> 28:36.240
(แคทเธอรีน
ข้อความ - เพิ่มผู้ติดต่อ)

28:37.480 --> 28:40.120
แล้วฉันติดต่อผู้หญิงคนนี้

28:40.200 --> 28:43.640
เธอบอกว่า "ใช่ มานูเอลผลักฉันลงบนเตียง

28:43.720 --> 28:46.800
และพยายามจะขืนใจฉัน ฉันสติแตกสุดๆ "

28:46.880 --> 28:51.040
"แต่ที่จริงฉันได้ข่าวว่ามีบางอย่างที่แย่กว่านี้

28:51.120 --> 28:54.680
เกิดขึ้นกับผู้หญิงอีกสองคน
ในทริปอื่นของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"

28:55.720 --> 28:58.400
ฉันก็แบบว่า
"โอเค ช่วยฉันติดต่อกับพวกเธอได้ไหม"

28:58.480 --> 29:01.640
"ฉันต้องตามหาและคุยกับพวกเธอ"

29:02.760 --> 29:04.320
และ เอ่อ…

29:05.840 --> 29:08.600
ฉันได้ติดต่อกับเฮย์ลี่ย์และคาร์ลี่เป็นครั้งแรก

29:09.520 --> 29:12.840
(เฮย์ลี่ย์ / คาร์ลี่
(โปรตุเกส))

29:13.920 --> 29:17.680
(ลากุช
โปรตุเกส)

29:18.520 --> 29:22.640
พวกเธอบอกฉันว่าเขา…

29:22.720 --> 29:25.480
ต้อนพวกเขาจนมุมในห้อง พวกเธอทั้งคู่

29:25.560 --> 29:28.880
ในห้องที่โปรตุเกส
ในทริปหนึ่งของดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

29:29.920 --> 29:31.040
(เสียงของคาร์ลี่)

29:31.120 --> 29:35.280
เขาพยายามหนักมากเพื่อให้เราดื่มต่อไปเรื่อยๆ

29:36.120 --> 29:39.200
เขาอยากเล่นเกมจริงหรือกล้า

29:39.280 --> 29:42.440
เขาอยากให้เราจูบเขาและเต้นให้เขาดู

29:42.520 --> 29:45.720
เขาคว้าข้อมือผู้หญิงคนหนึ่งไว้
และไม่ยอมปล่อยพวกเธอไป

29:45.800 --> 29:48.200
และเขาก็พยายามบังคับพวกเธอให้จับของเขา

29:50.240 --> 29:54.360
เขาพูดว่า
"พวกคุณคนหนึ่งจับของผม อีกคนจูบผม"

29:54.960 --> 29:57.200
เขาบอกเราว่าเราออกไปไม่ได้

29:57.280 --> 30:00.120
เพราะเราทิ้งเขาไว้ให้อารมณ์ค้างไม่ได้

30:00.200 --> 30:02.880
และพวกเธอก็สติแตก สติแตกไปเลย

30:02.960 --> 30:07.160
เฮย์ลี่ย์หมุนตัวหนีออกจากเขาได้

30:07.240 --> 30:10.440
แล้วพอเฮย์ลี่ย์บอกให้เขาปล่อยฉัน

30:10.520 --> 30:13.880
เขาบอกเธอว่าเขาปล่อยฉันไปไม่ได้

30:13.960 --> 30:16.520
เพราะต้องมีคนทำต่อให้เสร็จ

30:16.600 --> 30:19.840
เธอต้องวิ่งออกไปที่โถงทางเดิน
และเปิดประตูแล้วก็พูดว่า

30:19.920 --> 30:23.120
"ถ้าคุณไม่ออกไปจากที่นี่
เราจะบอกทุกคนว่าคุณทำอะไร"

30:23.200 --> 30:24.720
เขาปล่อยฉัน

30:24.800 --> 30:29.280
แล้ววันต่อมา เขาก็หายไป

30:29.360 --> 30:32.320
ไกด์นำเที่ยวคนอื่นๆ

30:32.400 --> 30:35.560
บอกว่าเขามีเรื่องฉุกเฉินในครอบครัว

30:39.360 --> 30:42.600
พอฉันเจอผู้หญิงสามคนนั้น

30:43.280 --> 30:46.640
ความคิดของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

30:53.640 --> 30:56.120
เธอโทรหาฉันร้องไห้ฟูมฟาย

30:56.200 --> 30:58.600
"เขาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น"

30:58.680 --> 31:00.800
และฉันก็แบบ "ลูกพูดถึงเรื่องอะไร"

31:01.720 --> 31:06.800
ฉันขับรถกลับบ้าน คุยโทรศัพท์กับแม่

31:06.880 --> 31:09.720
และมุ่งมั่นจดจ่อกับสิ่งที่ฉันจะทำทันที

31:11.560 --> 31:15.160
ฉันกลับถึงบ้านแล้วก็โพสต์ลงเฟซบุ๊กวันนั้นเลย

31:16.560 --> 31:17.520
(แกเบรียล เวก้า)

31:17.600 --> 31:19.480
(สวัสดีทุกคน หวังว่าคงสบายดีนะ)

31:19.560 --> 31:21.200
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่"

31:21.280 --> 31:24.880
"ถ้าคุณรู้จักใครที่จะไปสเปน
คุณต้องบอกพวกเธอว่า

31:24.960 --> 31:29.320
มานูเอล บลังโก เวล่า
ที่ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ทำร้ายผู้หญิง"

31:29.400 --> 31:31.040
"ช่วยแชร์ข้อความนี้ด้วย"

31:31.120 --> 31:31.960
"มีทู"

31:32.040 --> 31:35.120
ฉันเริ่มเขียนไม่หยุด

31:35.200 --> 31:38.120
และฉันก็ยกระดับมันไปอีกขั้น

31:38.200 --> 31:40.520
ที่ฉันเริ่ม… ฉันเขียนข้อความเดียวกัน

31:41.600 --> 31:42.880
(แชร์)

31:42.960 --> 31:44.880
"ไง ไม่ได้ข่าวจากคุณนานเลย"

31:44.960 --> 31:48.480
"คนที่ข่มขืนฉันยังข่มขืนคนอื่นอยู่
ช่วยแชร์สเตตัสเฟซบุ๊กฉันหน่อยได้ไหม"

31:48.560 --> 31:50.240
เรื่องบ้าๆ

31:51.200 --> 31:54.840
ฉันส่งไปให้คนประมาณ 200 คน

31:54.920 --> 31:57.640
ข้อความในเฟซบุ๊ก แค่ส่งมันออกไป

31:57.720 --> 31:58.720
(ส่ง)

31:58.800 --> 32:02.360
พ่อฉันมีคนรู้จักที่ไมแอมี

32:02.440 --> 32:05.560
เป็นกงสุลใหญ่ที่สถานทูต สถานทูตสเปนในไมแอมี

32:11.320 --> 32:16.040
ฉันไปที่นั่น บอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
บอกว่าฉันเจอผู้หญิงพวกนี้

32:16.120 --> 32:19.320
ฉันจำได้ว่ากงสุลใหญ่ใจดีมาก

32:20.600 --> 32:23.000
เขาจะช่วยฉัน แต่ก็ลังเลใจ

32:23.080 --> 32:26.120
เขาพูดว่า "คุณไม่ควรออกข่าวเรื่องนี้"

32:26.200 --> 32:28.600
"คุณไม่ควรพูดเรื่องนี้กับใคร"

32:28.680 --> 32:31.880
ฉันสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้เราไปบอกสื่อ

32:31.960 --> 32:34.680
เพราะมันเป็นข่าวที่ส่งผลเสียต่อประเทศ

32:40.080 --> 32:43.360
พอเขาบอกฉันว่า "ไม่"
ฉันก็คิดว่า "นั่นแหละสิ่งที่ฉันจะทำ"

32:45.400 --> 32:49.240
(นิวยอร์ก
วันที่ 11 เมษายน ปี 2018)

32:57.600 --> 33:00.840
เราอยู่ในห้องพักหลังเวที
และฉันก็เริ่มตื่นตระหนก

33:00.920 --> 33:03.560
ฉันรู้สึกเหมือนจะวูบ

33:03.640 --> 33:05.760
- หนึ่งนาที
- ครับ อีกหนึ่งนาที ทุกคน

33:05.840 --> 33:07.440
เอาละ ขอให้รายการออกมาดีนะ

33:12.000 --> 33:15.080
ฉันจำได้ว่ายืนอยู่หลังเวที

33:16.280 --> 33:20.560
และฉันก็เริ่มสะอื้น

33:23.080 --> 33:28.200
- กล้องสาม…
- สี่ สาม สอง หนึ่ง

33:29.160 --> 33:30.320
เรากำลังถ่ายทอดสด

33:30.400 --> 33:34.360
แล้วฉันก็เริ่มสติแตก เธอเข้ามาหาฉันแล้วก็พูดว่า

33:34.440 --> 33:36.040
"คุณกำลังทำสิ่งที่ดีมาก"

33:36.120 --> 33:38.840
"นี่จะช่วยคุณได้จริงๆ
และคุณก็จะเล่นงานเขาได้"

33:38.920 --> 33:40.600
และฉันก็แบบ…

33:40.680 --> 33:43.160
โอเค ถ้าเมกิน เคลลี่พูดแบบนั้น เอาก็เอาวะ"

33:43.240 --> 33:44.800
"ฉันต้องไปทำมัน"

33:44.880 --> 33:49.240
แล้วเธอก็ออกไปบนเวที แล้วฉันก็ออกไป

33:49.320 --> 33:52.120
ฉันจำได้ว่ามองเธอ

33:52.200 --> 33:54.320
เธอถามฉัน

33:54.400 --> 33:57.440
แต่ฉันจำไม่ได้เลยว่าพูดอะไรบ้าง

34:00.080 --> 34:02.400
แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปด้วยดี

34:02.480 --> 34:05.480
ฉันกับสามีอยู่ในห้องพักหลังเวที
ขณะที่พวกเขาถ่ายทำ

34:05.560 --> 34:07.240
และเราก็ภูมิใจในตัวเธอมาก

34:07.320 --> 34:13.160
ตอนนั้นฉันคิดว่าเรารู้ว่านี่จะเป็นข่าวใหญ่

34:14.760 --> 34:16.240
ฉันรู้ว่า…

34:18.040 --> 34:20.920
ฉันกำลังเข้าไปทำในสิ่งที่ไม่คุ้นเคยเลย

34:21.000 --> 34:22.800
ฉันไม่รู้ว่าอะไร…

34:23.720 --> 34:24.920
ฉัน…

34:25.000 --> 34:27.800
ฉันไม่รู้เลยว่ามันจะออกมาแบบนั้น

34:32.120 --> 34:33.840
ตอนที่รายการนั้นออกอากาศ

34:33.920 --> 34:36.040
คนมากมายเริ่มติดต่อฉัน

34:37.600 --> 34:41.000
โทรศัพท์ฉันเริ่มดังไม่หยุด

34:41.640 --> 34:42.480
(ชิวอน ไบรเออร์)

34:42.560 --> 34:44.040
ระหว่างการสัมภาษณ์

34:44.120 --> 34:49.840
พวกเขาแสดงภาพของผู้ชาย
ที่ฉันรู้จักในชื่อมานู ไวต์

34:50.480 --> 34:53.160
แล้วฉันก็ตะโกนว่า "เขานี่แหละ"

34:53.240 --> 34:54.240
(ซาร่าห์ แครี่ย์)

34:54.320 --> 34:57.800
ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นและแบบว่า
"ว้าว สุดยอดไปเลย"

34:57.880 --> 35:00.920
ฉันไม่คิดว่ามีคนพูดถึงเขา
แต่ฉันแบบ "โอ้ นี่แหละมานู"

35:01.000 --> 35:02.200
(จอร์แดน โชเมอร์)

35:02.800 --> 35:06.760
ทุกอย่างประดังเข้ามาพร้อมกัน
เมื่อได้ยินเรื่องราวของแกเบรียล

35:07.280 --> 35:08.160
(โซร่า มิเฮลี่ย์)

35:08.240 --> 35:11.880
ฉันไม่เคยคิดสักนิดเลยว่าจะเป็นมานู

35:11.960 --> 35:14.720
ฉันรู้สึกถึงความกระจ่างแจ้งอย่างมาก

35:14.800 --> 35:16.120
แต่ก็…

35:16.880 --> 35:18.640
โกรธมากๆ ด้วยเช่นกัน

35:19.800 --> 35:24.600
ตอนฉันได้รู้จากแกเบรียล มันรู้สึกชัดเจนมากว่า

35:24.680 --> 35:27.320
เขาเป็นนักล่าต่อเนื่อง

35:27.400 --> 35:31.080
และเขาก่ออาชญากรรม
และการล่วงละเมิดเหล่านี้

35:31.160 --> 35:34.800
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน

35:34.880 --> 35:39.360
เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนอื่นๆ อีกหลายปีหลังจากนั้น

35:39.440 --> 35:41.280
และอาจจะหลายปีก่อนหน้านั้น

35:41.360 --> 35:45.000
ฉันบอกพ่อแม่ว่า
"หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากโรดไอแลนด์"

35:45.080 --> 35:47.240
"หนูเจอผู้หญิงคนหนึ่งจากเวอร์จิเนีย"

35:47.320 --> 35:49.920
"หนูเจอผู้หญิงสองคนจากฟลอริดา
สามคนจากฟลอริดา"

35:50.000 --> 35:51.040
"คนหนึ่งอยู่ในนิวยอร์ก"

35:51.120 --> 35:54.800
การเจอผู้หญิงเหล่านี้ทุกคน
พ่อแม่ฉันแบบว่า "ให้ตายสิลูก"

35:56.200 --> 35:58.440
(ออบรีย์ จอย)

36:01.680 --> 36:05.160
(เซบิยา
สเปน)

36:10.400 --> 36:12.720
นี่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ฉัน…

36:12.800 --> 36:16.120
ฉันส่งข้อความหาแกเบรียล

36:16.200 --> 36:19.000
ว่าวันหนึ่ง…

36:19.080 --> 36:22.120
ฉันเชื่อว่ามันเป็นช่วงต้นเดือนเมษายน

36:23.160 --> 36:27.520
ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงาน แต่มานูไม่อยู่ที่นั่น

36:28.960 --> 36:32.080
หน้าที่ฉันคือตรวจดู…

36:32.160 --> 36:36.400
มีกลุ่มเฟซบุ๊กหลายกลุ่มของมหาวิทยาลัย
ที่กำลังศึกษาอยู่ในต่างประเทศ

36:36.480 --> 36:40.200
และฉันต้องตรวจดูแต่ละคน

36:40.280 --> 36:43.720
และส่งข้อความหาพวกเขา
จากบัญชีดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

36:43.800 --> 36:47.960
บอกว่า "มาที่โมร็อกโก นี่รหัสส่วนลด"

36:52.200 --> 36:55.720
แล้วฉันก็เห็นเขาเดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์

36:57.120 --> 37:00.440
แล้วเขาก็เข้ามา และจับฉันเหมือนเคย

37:00.520 --> 37:02.520
"ออบรีย์ ได้เวลาไปกินมื้อเที่ยงแล้ว"

37:02.600 --> 37:06.920
"ผมต้องบอกคุณว่าเกิดอะไรขึ้น"

37:07.000 --> 37:08.120
ฉันก็พูดว่า "โอเค"

37:10.040 --> 37:11.680
เราไปกินมื้อเที่ยงกัน

37:12.360 --> 37:15.280
เขานั่งลง สั่งอาหาร เหมือนเคย

37:15.360 --> 37:17.800
เขาสั่งอาหารให้เรากินกันตลอด

37:17.880 --> 37:22.720
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก
เดินไปเดินมา คุยโทรศัพท์

37:22.800 --> 37:25.600
ดูกระวนกระวายนิดหน่อย

37:28.960 --> 37:33.320
ในที่สุดเขาก็เข้ามา
เขานั่งลง กินอะไรไม่ได้เลย

37:33.400 --> 37:36.760
เขาพยายามอธิบายให้ฉันฟัง

37:36.840 --> 37:39.120
"มีผู้หญิงพวกนี้

37:39.200 --> 37:44.600
ที่กำลังพยายามทำลายชื่อเสียงและทำร้ายผม

37:44.680 --> 37:46.760
และเอาเงินของผม"

37:46.840 --> 37:49.800
"ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงได้ทำอะไรแบบนั้น"

37:49.880 --> 37:53.120
"นี่มันแย่มากเลย ครอบครัวที่น่าสงสารของผม"

37:53.200 --> 37:55.200
"นี่มันกำลังทำลายชื่อเสียงของผม"

37:55.280 --> 37:58.160
"นี่จะทำให้แม่ผมเจ็บปวด"

37:58.760 --> 38:02.520
ฉันก็แบบ "ว้าว ใช่ มันบ้าสิ้นดี"

38:03.800 --> 38:06.720
เขาพยายามบิดเบือนมัน

38:06.800 --> 38:09.040
เขาพยายามทำให้ฉันเห็นใจ

38:09.560 --> 38:10.760
และก็…

38:11.520 --> 38:15.280
ฉันกลับไปที่ออฟฟิศ แล้วเขาก็ไป

38:16.400 --> 38:20.000
ฉันรู้ว่ามันออกรายการ "เดอะทูเดย์โชว์"
และฉันก็ดูรายการนั้น

38:22.360 --> 38:26.280
และฉันก็เห็นว่ามันแย่แค่ไหน

38:28.800 --> 38:30.440
แล้วฉันก็ออกจากออฟฟิศ

38:30.520 --> 38:35.760
แล้ววันต่อมา ออฟฟิศก็ถูกปิด

38:38.200 --> 38:42.200
เราติดตามคดีนี้อย่างใกล้ชิด
ซึ่งเป็นไวรัลในช่วงไม่กี่สัปดาห์มานี้

38:42.280 --> 38:45.680
ตำรวจกำลังสืบสวนว่า
เจ้าของธุรกิจท่องเที่ยวจากเซบิยา

38:45.760 --> 38:49.760
ข่มขืนลูกค้าหลายสิบคน
ที่ส่วนใหญ่มาจากอเมริกาจริงหรือไม่

38:49.840 --> 38:52.320
นักศึกษาจากฟลอริดาคนหนึ่ง
ยื่นเรื่องร้องเรียนเมื่อเร็วๆ นี้

38:52.400 --> 38:55.880
และสิ่งนี้ส่งผลให้มีการแจ้งความ
ในลักษณะเดียวกันตามมาเป็นระลอก

38:55.960 --> 38:58.440
เรามาที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทนำเที่ยวแห่งนี้

38:58.520 --> 39:00.800
ซึ่งอย่างที่คุณเห็นค่ะ เราพบว่ามันปิดอยู่

39:00.880 --> 39:03.400
เราพยายามจะพูดคุยกับผู้อำนวยการของบริษัท

39:03.480 --> 39:07.240
ที่จนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้ตอบข้อความจากสื่อต่างๆ

39:07.320 --> 39:10.040
(ดิอาริโอ เด เซบิยา)

39:11.920 --> 39:16.520
ผมโทรไปที่บริษัทดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ไม่มีใครรับสาย

39:16.600 --> 39:18.960
ผมไปที่นั่นด้วยตัวเองเพราะมันอยู่ใกล้ห้องข่าว

39:19.520 --> 39:21.560
มันปิดอยู่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน

39:21.640 --> 39:23.760
ผมได้เบอร์โทรของมานูเอล บลังโกมา

39:23.840 --> 39:24.880
ผมโทรหาเขา

39:24.960 --> 39:26.400
เขารับสาย

39:26.920 --> 39:28.840
ผมบอกเขาว่าผมมาจากดิอาริโอ เด เซบิยา

39:28.920 --> 39:31.120
บอกว่าผมอยากคุยกับเขา แล้วเขาก็วางสาย

39:33.040 --> 39:35.520
ผมเลยตัดสินใจส่งข้อความผ่านวอตส์แอปป์

39:35.600 --> 39:38.320
เขาตอบกลับมาสั้นๆ

39:39.000 --> 39:43.080
"ในนามของบริษัทเรา เราพูดได้แค่ว่า
นี่เป็นการใส่ร้ายและโกหก"

39:43.160 --> 39:45.120
"ไม่มีการฟ้องร้องและไม่มีหลักฐาน"

39:45.200 --> 39:47.720
"ทุกอย่างเป็นไวรัลโดยที่ไม่มีมูลความจริง"

39:47.800 --> 39:51.600
"ทนายของบริษัทรู้เรื่องนี้
ทั้งในสหรัฐและสเปน"

39:51.680 --> 39:54.040
นั่นคือข้อความที่เขาตอบมา

39:54.120 --> 39:56.840
ซึ่งผมรวมทั้งหมดไว้ในรายงานข่าวของผม

40:00.000 --> 40:02.680
ฉันจำได้ว่าคนเริ่มส่งโน่นนี่ให้ฉัน

40:02.760 --> 40:05.920
และฉันมั่นใจว่ามีคนส่ง

40:06.000 --> 40:12.880
สกรีนช็อตของตำแหน่งในกูเกิล
"ปิดถาวร" ให้ฉัน และ…

40:14.800 --> 40:17.680
มันเยี่ยมมากเลย

40:17.760 --> 40:21.040
มันเยี่ยมมาก สุดยอดเลย มันแบบว่า…

40:21.600 --> 40:26.560
มันแบบ โอเค ตอนนี้การเข้าถึงถูกตัดขาดแล้ว

40:28.160 --> 40:32.440
ไปตายซะ เพื่อนๆ แกด้วย
ทุกคนที่สนับสนุนแกก็ไปตายซะ

40:32.520 --> 40:33.960
ไปตายซะ

40:44.200 --> 40:47.120
(แชนนอน เอ็ม
มันเกิดขึ้นกับฉันด้วย)

40:47.640 --> 40:50.320
(เอ็ม. เอส.
ฉันก็ถูกมานูเอลข่มขืน)

40:50.400 --> 40:55.480
ฉันว่าข้อความส่วนใหญ่ถูกส่งมาในสัปดาห์นั้น

40:55.560 --> 40:57.520
จากนั้นมันก็เริ่มค่อยๆ ทยอยเข้ามา

40:57.600 --> 41:00.000
เพราะไม่งั้นฉันคงมีผู้หญิงหลายคนมาพูดว่า

41:00.080 --> 41:03.760
"เพื่อนฉันถูกเขาข่มขืน
แต่เธอกลัวเกินกว่าที่จะติดต่อคุณ"

41:03.840 --> 41:06.440
(เฮลี่ย์ เอ็ม.
คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพัง)

41:06.520 --> 41:09.040
"ฉันถูกเขาข่มขืน แต่…"

41:09.920 --> 41:12.480
"ฉันไม่อยากบอกครอบครัวฉัน
ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี"

41:12.560 --> 41:15.640
มีคนมากมายมาหาฉันและพยายามที่จะ…

41:15.720 --> 41:18.000
พวกเขามาหาฉันและบอกฉันทุกอย่าง

41:19.000 --> 41:20.560
มันเหมือนหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้น

41:20.640 --> 41:25.720
ที่ฉันไม่รู้ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร

41:26.400 --> 41:29.280
และฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก

41:29.920 --> 41:32.120
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อ 20 วินาทีก่อน)

41:32.200 --> 41:33.760
เธอพูดว่า

41:33.840 --> 41:36.040
"มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน"

41:36.120 --> 41:38.000
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อหนึ่งนาทีก่อน)

41:38.080 --> 41:41.040
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)

42:37.920 --> 42:42.920
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง
ฉัน)