SEWILLA HISZPANIA
19 LIPCA 2015
W 2015 roku…
pojechałam do Sewilli
i poznałam Manuela Blanco Velę.
Pewnego dnia
dostałam maila,
w którym było napisane: „Okropne wieści
o uczestniczce programu CIEE”.
„Drodzy studenci, bardzo mi przykro, że muszę przekazać
okropne wieści o nieszczęśliwym wypadku,
któremu uległa studentka Uniwersytetu Stanu Pensylwania,
Lauren Bajorek,
w wyniku którego…
zmarła”.
Moja przyjaciółka napisała w odpowiedzi:
„Czy jesteśmy w niebezpieczeństwie?”.
Potem się dowiedzieliśmy, że wypadła z mieszkania Manuela.
JESTEM, KIM JESTEM POGÓDŹ SIĘ Z TYM
DRAPIEŻCA Z SEWILLI
ODCINEK 2: MANU WHITE
Pamiętam, kiedy wyszedł tamten odcinek programu Megyn Kelly.
Mieszkańcy Sewilli zaczęli się do mnie odzywać.
Ekspaci, właściciele konkurencyjnych firm. Nieważne kto.
Ludzie zaczęli nagle szeptać.
Mówili mi o barach, do których chodził.
O tym, że chodził na wymiany studenckie.
O tym, że spędzał czas z młodszymi dziewczynami,
zawsze Amerykankami, do jakich restauracji ich zabierał.
Zaczęłam dostawać informacje.
Od przypadkowych ludzi.
Nazwali mnie „hiszpańskie ciacho”.
Wtedy było to tylko na Facebooku.
Wrzucałam tam wszystkie…
Było dosłownie tak, że kładłam się do łóżka…
ODEBRANE
…pisałam wiadomości, budziłam się i przez cały dzień znowu pisałam z ludźmi.
Nie spałam.
Non stop siedziałam na telefonie, rozmawiając
i próbując rozgryźć, co tu się odpierdala.
Wysłałam zaproszenie do znajomych do Gabrielle Vegi.
Gabrielle mówiła o Discover Excursions
i opowiadała historię
bardzo podobną do tej, którą ja pamiętałam.
SEWILLA HISZPANIA
Kiedy dotarliśmy do Sewilli,
każdej grupie przypisano „przewodnika kulturowego”.
Mój przewodnik kulturowy
zaprowadził nas prosto do biura podróży,
które nazywało się Discover Excursions.
Witam.
Jesteśmy w biurze Discover.
Mamy otwarte od poniedziałku do piątku, od godziny 10 do 20. Bez sjesty.
Zapraszamy o dowolnej porze. Zajrzyjmy do środka.
Gościu.
WIĘCEJ NIŻ PODRÓŻE
W biurze było pełno flag naszych uniwersytetów.
Była tam flaga mojej uczelni, Penn State.
A za biurkiem
siedział Manuel White.
Wtedy pomyślałam, że ma około 40 lat.
Miał ciemne włosy i bardzo biały uśmiech.
Spytał, gdzie studiuję.
Odpowiedziałam, że na Penn State.
On na to, że świetnie, bo uwielbia dziewczyny z Penn State.
Są fajne i umieją się bawić.
Pamiętam, że pomyślałam wtedy, że to dziwne słowa,
bo dla mnie był jak nauczyciel.
Pomyślałam: „Okej, Discover Excursions i Manuel White
są związani z uczelnią
i to tu trzeba przyjść, jeśli chcemy pojechać gdzieś na wycieczkę”.
PORTUGALIA
Nigdy bym nie przypuszczała, co naprawdę się tam działo.
Manuel powiedział, że organizują wycieczki do Lagos i Maroka
i robią dla nas wszystko.
Poza tym co wieczór mają jakieś atrakcje.
Organizował imprezy w biurze.
Bardzo nieformalne.
Manu urządzał darmowe wieczory z sangrią
dla studentów z zagranicy.
Biuro było otwarte.
Mogliśmy przychodzić i pić tyle sangrii, ile tylko chcieliśmy.
Wydawało się, że ze wszystkimi się zaprzyjaźniał.
Spędziłam tam wiele wieczorów.
Manuel Blanco wiele wiedział
o życiu nocnym Sewilli, w każdym razie w dzielnicy studenckiej.
Alfalfa, Cuesta del Rosario,
ulica Betis, Alameda de Hércules.
Chodził tam z amerykańskimi studentkami.
Na blogu biura podróży miał nawet…
PONIEDZIAŁEK
…plan imprez w Sewilli, któremu nie sprostaliby
najwięksi imprezowicze, bo odbywały się co wieczór.
Poniedziałek na ulicy Betis.
Wtorek w Alfalfie.
Ja też chcę.
- W środę piłka nożna. - Sewilla!
A czwartek w dyskotece Buddha.
Czułam, że mam chody. Mogłam iść do Buddhy, nie płacąc za wstęp.
Wiele dziewczyn co tydzień powtarzało ten sam harmonogram,
bo kiedy nie było nic do roboty, zawsze zostawał ten plan.
Kiedy tylko w barze albo dyskotece odbywała się impreza
skierowana do studentów z zagranicy, on tam był.
Manu prowadził bogate życie towarzyskie.
Był przystojny. Znał wszystkich.
W każdym barze i restauracji, do których wchodziliśmy,
klepał barmana po plecach.
Było jasne, że znał wszystkich, których spotykaliśmy.
Hej!
Nie pamiętam, czy przedstawiał się Manuel White, czy Manuel Blanco.
Używał chyba angielskiej wersji, ale nie jestem pewna dlaczego.
Pamiętam, że poznałam go z przyjaciółkami podczas imprezy powitalnej.
Był dość…
charyzmatyczny i rozmowny.
Miał zabawowe usposobienie.
Manuel Blanco chciał uchodzić za księcia Sewilli.
To daje pewno wyobrażenie o tym, jaka była jego osobowość.
Miał dużo wpływów i znajomości.
Ale czułam też, jakby ten człowiek nie miał duszy.
Było w nim coś dziwnego.
Organizował też różne atrakcje, na przykład loterie.
Manuel był na imprezie z loterią i rozdawał wycieczki.
Wręczali ludziom karteczki.
Wzięłam jedną bez zastanowienia,
bo nie musiałam płacić za żaden los.
Niedługo potem, może po godzinie, ktoś podszedł,
popatrzył na mój numer i powiedział: „Wygrałaś!”.
Spytałam: „Dobrze, ale co wygrałam?”.
Usłyszałam: „Darmową wycieczkę do Lagos w Portugalii”.
Zawsze wygrywały ładne dziewczyny. Nigdy nie padło na żadnego chłopaka.
Moi rodzice powiedzieli, że według nich nie jest to dobry pomysł.
Znalezienie tych kobiet przemeblowało mi w głowie.
Czułam się za nie odpowiedzialna.
Chciałam im przekazać:
„Nie martw się. Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Zajmę się tym. Zostań ze mną”.
Zaczęłam prowadzić śledztwo.
Studiowałam sztukę. Nie znałam się.
Więc tata stworzył dla mnie arkusz w Excelu.
PLIK NOWY ARKUSZ
LISTA OFIAR
Dodał daty.
Ile niestosownie dotykał? Ile próbował pocałować?
Ile próbował zdybać w łazience?
Ile zgwałcił?
Próbowałam zorganizować różne te elementy.
Byłam jak administratorka.
Starałam się zainteresować innych.
Organizowałam wszystko.
Nie chciałam niczyjej pomocy,
bo czułam, że tak nadużyłabym ich zaufanie.
Musiałam więc pracować nad tym wszystkim sama.
Dla Gabrielle było to bardzo trudne.
Przez wiele miesięcy co najmniej trzy-cztery razy w tygodniu mówiła:
„Muszę z kimś porozmawiać”.
Szła do pokoju, zamykała drzwi
i po wyjściu mówiła:
„Zgwałcił tę dziewczynę” albo „Próbował ją zgwałcić”.
„Zrobił jej to i tamto”. Ale scenariusz był zawsze ten sam.
Raczej nie byłam pierwsza.
Nie mam takiej pewności. Ale system już działał.
Myślę, że robił to już na długo przed tym, jak tam przyjechałam.
SEWILLA
MANU WHITE 2 POWIADOMIENIA
To było chyba w ostatnim tygodniu mojego pobytu w Hiszpanii.
Zaczął do mnie pisać,
otwarcie ze mną flirtując.
Wiadomości były dosyć bezpośrednie.
Proponował, żebyśmy się spotkali.
Traktowałam go jak przyjaciela.
SEWILLA
Manuel napisał do mnie, na Facebooku albo WhatsAppie,
proponując w zasadzie,
żebyśmy się spotkali, napili albo gdzieś poszli.
Więc moja współlokatorka, ja i nasza inna przyjaciółka
spotkałyśmy się z nim.
SEWILLA
Na dworze było zupełnie pusto.
Szłyśmy wzdłuż rzeki
po głównej ulicy Sewilli w stronę Torre de Oro.
Było dość ciemno.
Drogę zajechał nam mężczyzna na motocyklu.
Był ubrany na czarno. Miał czarny kask.
Zaczął iść w naszą stronę w tym kasku.
Zdjął go i mówi…
„Dziewczyny, to Manu. Tylko żartuję”.
A my: „O Boże, przestraszyłeś nas”.
Spytał: „Może napijecie się ze mną w Phoenix?”.
Na miejscu wypiłyśmy parę szotów tequili,
ale były małe, więc wszystko grało.
Flirtował z moją przyjaciółką
i próbowałam mu w tym pomagać.
Zaproponował, żeby pójść do niego.
„Możemy pograć na gitarze i trochę razem posiedzieć”.
Pomyślałam: „Czemu nie?”.
Spotkanie z nim sam na sam mnie stresowało,
więc wzięłam ze sobą najlepszą przyjaciółkę.
Przyjechał po na Vespie
i zawiózł do swojego mieszkania.
W pewnym momencie zaprosił mnie i moje przyjaciółki do swojego mieszkania.
Od tamtej chwili moje wspomnienia się rozmywają
i mam spore problemy, żeby je przywołać.
Z tego, co pamiętam z mieszkania Manu,
to po lewej stronie od wejścia mieścił się mały salon.
Był tam balkon.
Miał szklane drzwi przesuwane.
Otworzył dwie Corony
i poprosił, żebyśmy usiadły z nim na łóżku.
Siedział razem z moją przyjaciółką,
no i…
Grał z nią na gitarze, a ja tylko siedziałam obok.
Mną się nie interesował i spoko.
Wiem, że przez większość czasu w mieszkaniu Manuela
byłyśmy tylko my trzy i on.
Pamiętam…
że mojej ówczesnej współlokatorce zaczęło się robić niedobrze.
W pewnym momencie
Manuel zamówił dla niej chyba taksówkę, żeby wróciła do domu,
ale zbyt wiele nie pamiętam.
Zaproponował: „Zagrajmy w grę”.
Zaczął bardzo się do nas kleić. Pamiętam jego dłoń na moim udzie.
Zachęcał nas, nie jestem pewna, bezpośrednio czy nie,
do trójkąta.
To nie było dla mnie komfortowe. Nie czułam się bezpiecznie.
Pamiętam, że czułam się bardzo ociężała.
Nie byłam w stanie zbyt pewnie się ruszać.
Opadłam na jego łóżko i zasnęłam.
Pamiętam drobne fragmenty.
Pamiętam trzaśnięcie drzwiami i pamiętam…
jak moja przyjaciółka i Manuel się całowali.
Pamiętam też chyba, że Manuel całował mnie, ale nie pamiętam…
kolejności wydarzeń.
Tylko krótkie przebłyski i strzępki.
Obudziły mnie słowa Manu:
„Twoja przyjaciółka wyszła. Zrobisz mi dobrze ręką?”.
Skończyłyśmy piwo
i powiedziałam: „Chyba musimy już iść”.
Na co on: „Nie. Zostańcie jeszcze na jednego drinka”.
Spełniłam jego prośbę, trzymając rękę za plecami.
Nawet na niego nie patrzyłam.
Chciałam po prostu mieć to już za sobą.
Pomyślałam, że zrobię to i będzie po wszystkim.
Pamiętam, że próbował zablokować wyjście.
Spytał: „Zostawisz mnie z ciśnieniem w jajach?”.
Za nic nie przypominam sobie, skąd w łóżku wziął się telefon
ani jak go usłyszałam.
Ale usłyszałam go i odebrałam.
Odsunął się na tyle, że mogłyśmy wyjść z mieszkania.
Miałam poczucie, że lecę po schodach.
Przyjaciółka spytała: „Gdzie jesteś?”.
Nie mogłam wydusić ani słowa.
Podałam telefon Manu, który powiedział: „Wszystko z nią w porządku”.
Na szczęście przyjaciółka postanowiła po mnie przyjść.
„Wyślij mi swój adres”.
Pamiętam, jak wracałam potem do domu
i próbowałam to sobie wytłumaczyć, ale wydawało mi się to dziwne.
Uznałam, że tak zachowują się hiszpańscy mężczyźni.
Po prostu wyszłam.
Przyjaciółka odprowadziła mnie do mieszkania.
Wiedziałam, że jestem bezpieczna i mogę spać.
I przespałam resztę dnia.
Kiedy się obudziłam,
nikogo więcej nie było.
Byłam zupełnie sama z Manuelem.
Leżałam w łóżku całkowicie naga, obok niego.
On też był nagi.
Pamiętam, że zaczęłam panikować,
bo nie pamiętałam, żebym się rozbierała
ani żeby on to robił.
Pamiętam, że zamarłam.
Myślałam tylko: „Co się, do cholery, stało?”.
Moje ciało był ociężałe i nie mogłam się ruszyć.
I potem…
Manuel się obrócił i mnie zgwałcił.
Pamiętam to…
bardzo wyraźnie.
Leżałam po prostu
i nie byłam w stanie się ruszyć ani go z siebie zrzucić.
A on…
robił po prostu to, co chciał.
Pamiętam, że nie wiedziałam, co robić,
więc szybko się ubrałam,
zeszłam po schodach i…
wróciłam do mieszkania.
Nigdy nie rozmawiałam o tym z nikim
poza dwiema dziewczynami, które wtedy ze mną były.
Poza tym…
chyba po prostu czułam się wtedy…
zestresowana, zawstydzona i bezbronna.
Tak, zdecydowanie wyłonił się pewien schemat.
WIEK
Młode, bezbronne kobiety, które znajdują się
w miejscu, gdzie nie znają języka,
potrzebują kogoś, komu muszą zaufać,
kogoś, kto ich pokieruje.
ZDARZENIE GWAŁT – ODURZENIE
Zdałam sobie sprawę, że to nie tylko gwałty, ale…
Cokolwiek ten skurwiel mógł od nich wziąć, to brał.
Wszystko coraz bardziej się rozwijało. Historia się rozrastała.
Dostałam na Facebooku prywatną wiadomość.
20 SEKUND TEMU
Kiedy tylko odezwała się Carey
i powiedziała mi o Lauren,
zrozumiałam, że nie mam pojęcia,
w co się wpakowałam.
Wtedy nie wiedziałam, co się stało.
Usłyszałam tylko…
MANUEL BLANCO VELA ZABIŁ MOJĄ CÓRKĘ
„Zabił moją córkę”.
To przerażające.
NOWY JORK
Byłam w mieszkaniu mamy,
kiedy…
dostałam wiadomość od Carey Bajorek.
„Sarah, tu matka Lauren Bajorek. Lauren spotkała tragedia.
Jeśli masz możliwość, zadzwoń do mnie”.
Nie pamiętam dokładnych słów, ale przekazała mi główne informacje.
Że Lauren wypadła z balkonu mieszkania jakiegoś mężczyzny.
Że wypadła i zginęła.
Znała mnie,
bo Lauren i ja wspólnie organizowałyśmy letnią wyprawę do Hiszpanii.
Pojechałyśmy do Lagos w Portugalii
z Discover Excursions.
Pamiętam, że pojechałam na wycieczkę, którą wygrałam…
do Portugalii, do Lagos,
i była tam Lauren Bajorek.
To był jeden z ostatnich dni jej życia.
Była moją najlepszą przyjaciółką…
Przepraszam.
Ona…
Mama Lauren, Carey, była dla niej bardzo ważna,
więc musiałam, przepraszam, pomóc i…
Nie było mnie tam, ale wciąż mogłam
skontaktować ją z prawnikiem.
Od razu spytałam też rodziny, u której mieszkałam,
czy znają albo mogą polecić kogoś,
kto może rzucić na sprawę trochę światła.
Carey Bajorek jest matką Lauren Bajorek.
Odezwała się do mnie jako prawnika.
Była w okropnym stanie emocjonalnym.
Była całkowicie zdezorientowana i zrozpaczona.
Poza tym oddalona o tysiące kilometrów.
Jej córka była jedynaczką.
Miała 21 lat.
Mama wysłała ją do Hiszpanii z entuzjazmem rodzica,
który wysyła dziecko za granicę, żeby nauczyło się języka.
Kilka tygodni później
dostała telefon, że jej córka zmarła po upadku z dziesiątego piętra.
Niczego nie wyjaśniając,
powiedzieli, że mogą wysłać jej zwłoki
i to wszystko.
Wtedy poprosiła nas, żebyśmy spróbowali ustalić
okoliczności śmierci jej córki.
Poza oczywistymi wnioskami z autopsji, czyli śmiercią z powodu urazu mnogiego.
Gabrielle Vega zgłosiła, że zgwałcił ją przewodnik i biznesmen z Sewilli.
Okazało się, że dwa lata wcześniej
inna młoda Amerykanka zginęła
w domu tego samego przewodnika.
Cóż, to nie jest przypadek.
Policja przeprowadziła analizę,
by ustalić, czy na murku tarasu były jakieś odciski.
Był bardzo mały, tylko 80 centymetrów wysokości.
Na dziesiątym piętrze to niebezpieczne,
bo kiedy się podejdzie, sięga tylko do kolan.
Wystarczy lekko się wychylić i można wypaść.
Murek miał, oczywiście, metalowo-drewnianą barierkę
wzdłuż całego piętra, z wyjątkiem jednego skraju,
gdzie została ściągnięta.
Ta część była akurat na końcu mieszkania, gdzie znajdowało się jacuzzi bez wody.
Policja wykluczyła…
A raczej nie znaleziono tam odcisków, więc policja wykluczyła,
że Lauren Bajorek siedziała na murku,
bo nie było śladów stóp ani dłoni.
Innymi słowy, wypadła bezpośrednio ze środka tarasu na zewnątrz.
Można to wytłumaczyć popchnięciem,
ale też przypadkowym upadkiem,
bo murek miał tylko 80 cm wysokości.
Obie hipotezy są uzasadnione.
W transkrypcji raportu policyjnego
napisane jest, że według Manuela skoczyła.
Kiedy ktoś wypada z dziesiątego piętra,
to może być wypadek,
zabójstwo, ale też samobójstwo.
Policja przeprowadziła autopsję psychologiczną
na podstawie wiadomości,
które Lauren wysłała w ostatnich godzinach i minutach
do swojej matki i chłopaka w Stanach Zjednoczonych.
NOWY JORK
Na studiach byliśmy z Lauren parą.
Wyróżniała się na tle innych. Zawsze była pełna energii.
Bardzo ciepła dla wszystkich wokół.
- Pięknie. - Nakręcę film.
Dziewiętnastego lipca miała urodziny. Pamiętam…
CHŁOPAK LAUREN
W pewnym sensie było to trudne,
przynajmniej dla mnie, że nie mogłem obchodzić ich razem z nią.
Ale bardzo się cieszyła i ja też się cieszyłem.
Na pewno zamierzała to świętować.
Kończyła 21 lat, co w USA jest wielką sprawą.
Zdecydowanie nie mogła się doczekać,
żeby się pobawić i potańczyć z przyjaciółkami.
Lauren wyszła z przyjaciółkami, Sarah, Ellie i Lauren.
Nie miałyśmy tak naprawdę planu.
PRZYJACIÓŁKA LAUREN
Wyszłyśmy na kolację do centrum.
18 LIPCA 2015 ROKU
Były w restauracji i…
przyszedł Manuel.
Siedział w dalszej części restauracji, przy barze.
Usiadłyśmy przy stole i…
Zobaczyłyśmy go albo on nas i podszedł do naszego stolika.
PRZYJACIÓŁKA LAUREN
Zapytał, czy chcemy iść do Bilindo.
Powiedział: „Chodźcie ze mną. Zabiorę was na dyskotekę”.
No i z nim poszłyśmy, bo stwierdziłyśmy: „Czemu nie?”.
Poszliśmy razem do Bilindo
i weszliśmy do sekcji VIP.
Miał dużo alkoholu, była też szisza.
Tak spędziliśmy większość tamtej nocy.
Przez cały czas do siebie pisaliśmy.
Na bieżąco informowała mnie o wszystkim, kiedy tam była.
Napisała: „Nie czuję się przy nim komfortowo”.
Zdecydowanie go nie polubiła.
Napisała mi, że jest bardzo pijana.
Odpisałam: „Ha, ha. Świetnie”.
„To fajnie”.
Wypiły chyba kilka drinków.
A potem chyba Ellie i jej przyjaciółki
wróciły do domu.
Ellie miała mdłości. Była trzecia nad ranem.
Powiedziała: „Nie czuję się dobrze”.
To nie było normalne uczucie. Mam wrażenie, że tamtej nocy…
Kiedy ją potem wspominałam, zastanawiałam się,
czy w drinkach czegoś nie było.
Bo to on je nam dawał
i wszystkie brał z sekcji VIP.
Porozmawiałyśmy z Lauren i Sarah. Nie chciały jeszcze wychodzić.
Stwierdziłam, że odprowadzę Ellie do domu,
a potem wróciłam do siebie.
Ale pamiętam, że pożegnałam się z Lauren.
Była bardzo nietrzeźwa.
Sarah też była nietrzeźwa.
Oczywiście teraz wiem, że nie powinnam była jej zostawiać.
Ale po prostu… popełniłam błąd.
Z jakiegoś powodu poszli do jego domu.
Nie wiem, co powiedział, by je namówić,
ale to trochę zaskakujące, że się zgodziła.
Tak samo w przypadku Sarah C.
W końcu żadna z nich nie była zainteresowana Manu.
To mi nie pasowało.
Dostawałem bezsensowne wiadomości.
Jakiś bełkot. Pomyślałem, że to dziwne.
Zastanawiałem się, czy nie jest odurzona.
W pewnym momencie napisała…
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
że za mną tęskni, na co odpisałem.
Nie dostałem już potem…
żadnej odpowiedzi.
AUTOPSJA PSYCHOLOGICZNA
Policja wykluczyła samobójstwo.
Zostały więc tylko dwie opcje. Albo wypadek, albo zabójstwo.
Co stało się w tamtym mieszkaniu, wiadomo tylko dwóm żyjącym osobom.
Są nimi Manuel Blanco Vela i Sarah.
Sarah złożyła zeznania na miejscu, będąc pod wpływem alkoholu.
Nawet nie na komisariacie.
Policjant spisał je w jednym akapicie.
Kto wie, ile wspólnego mają z rzeczywistością, jeśli cokolwiek.
Powiedziała, że przyszli do jego mieszkania
i przez jakiś czas w nim stali.
MANUEL BLANCO ZABRAŁ OBIE
POD PRETEKSTEM „ROZCHODNIACZKA”
Wyszli na balkon.
Wszyscy byli na balkonie, ale Lauren została
w jacuzzi, które stało tam puste.
CZĘŚCIOWO ROZEBRANA
Sarah i Manu weszli do środka po wodę.
WESZLI DO ŚRODKA PO SZKLANKĘ WODY,
ZOSTAWIAJĄC JĄ SAMĄ
Wtedy usłyszeli hałas.
Wyszli na zewnątrz i zobaczyli ją na ziemi.
Wypadła z balkonu.
Nigdy nie naciskałam na Sarah, żeby przekazała mi więcej szczegółów,
bo dla niej było to traumatyczne i okropne przeżycie.
Połowy pewnie nawet nie pamięta, bo była bardzo pijana.
Wszystko były rozmyte, a do tego doszła trauma.
Z dzisiejszej perspektywy ta historia wydaje się bardzo dziwna.
Jakby Sarah…
Chcę to powiedzieć, nie sugerując, że Sarah…
Nie miała z tym nic wspólnego.
Sarah jest…
zdecydowanie ofiarą.
Ale myślę też, że próbowała się chronić,
opowiadając trochę niejasną historię.
Wierzę w nią.
Myślę po prostu, że było o wiele więcej przemilczanych szczegółów.
Moje wspomnienia są…
niewyraźne.
Wydaje mi się, że przez trzy dni nie spałem.
Nie mogłem przez to wszystko zmrużyć oka.
Było ciężko.
W jednej chwili straciłem dużą część życia.
DWIE GODZINY PO ŚMIERCI LAUREN
Po takim wydarzeniu, nawet jeśli wydawało się, że to wypadek,
skorzystano z okazji, by przeprowadzić badania alkomatem
zarówno na Manuelu Blanco, jak i Sarah.
BADANIE ALKOMATEM
Około dwóch godzin po wypadku.
WYNIK
Sarah miała poziom 0,48, jeśli dobrze pamiętam.
To dość wysokie stężenie alkoholu we krwi.
Badanie alkomatem Lauren Bajorek wykazało,
że miała 2,99 grama alkoholu na litr krwi.
To poziom bliski śpiączki alkoholowej.
Według słów biegłego sądowego osoba z 2,9 promilami alkoholu we krwi
albo jest martwa,
albo nieprzytomna.
Poziom Manuela wynosił 0,0.
0,0.
Czyli zabrał je obie na imprezę,
obie piły,
z czego jedna do poziomu śpiączki alkoholowej,
a on miał 0,0.
Przez cały czas miał kontrolę nad sytuacją.
Nie znaleźli żadnego alkoholu we krwi Manu,
co było dziwne, bo był z nimi w klubach.
Myślę, że Manuel jest drapieżcą.
Jest drapieżcą. Łowcą.
Tamtej nocy wybrał się na polowanie
i zachowywał się jak drapieżca.
Miał plan, strategię i cierpliwość drapieżcy.
Kilka godzin zajęło mu dotarcie tam, gdzie chciał dotrzeć,
do upragnionej sytuacji, która nastąpiła o 5.00 rano,
w jego mieszkaniu, z dwiema dziewczynami, które były całkowicie bezbronne
w wyniku konsumpcji co najmniej alkoholu.
A on miał poziom 0,0.
Takie są fakty.
JESTEM, KIM JESTEM POGÓDŹ SIĘ Z TYM
Dzień później dostałam maila
w którym było napisane: „Okropne wieści
o uczestniczce programu CIEE”.
NIESZCZĘŚLIWY WYPADEK
ZMARŁA
Uświadomiłam sobie, że równie dobrze to mogłam być ja.
Kiedy patrzę na zdjęcia z tamtego okresu,
widzę, że wszystkie byłyśmy bardzo podatne na atak
i nie zdawałyśmy sobie z tego sprawy.
Ale Manuel tak.
Kiedy przyjechała nowa grupa studentów,
pytali: „Słyszeliśmy o tym wypadku. Co się stało?”.
Powiedziałam im:
„Nie jedźcie na wycieczkę z Manuelem White’em.
Nie ufajcie mu.
Nie wiem, co się tam stało, ale coś jest nie tak”.
Kiedy Carey Bajorek wynajęła nas do tej sprawy,
jej część karna została już zamknięta.
Sędzia śledczy z Sewilli,
nie przeprowadzając dalszego dochodzenia, kazał zamknąć sprawę,
bo nie było wystarczających dowodów, by ją kontynuować.
Ale moim zdaniem było to przedwczesne i nieuzasadnione.
Nie było podstaw, by cokolwiek wykluczyć.
Postępowanie zamknięto bez zeznań naocznego świadka.
Kilka godzin później wysłano Sarah do USA.
To również zwróciło naszą uwagę.
SARAH OPUŚCIŁA KRAJ, PRZEZ CO PRZESŁUCHANIE BYŁO NIEMOŻLIWE
Wyjaśniliśmy Carey, że droga karna została zamknięta
i nie da się jej ponownie na nią wejść.
Ale istniała możliwość postępowania cywilnego.
SĄD
I do niego nas wynajęła.
Przeprowadziliśmy je i oddaliśmy sprawę do sądu w Sewilli.
Kilka dni przed rozprawą
matka Lauren, Carey Bajorek, powiedziała mi, że umiera
i że wytrzyma, dopóki proces się nie skończy
i nie dostaniemy orzeczenia.
I tak było. Sędzia podtrzymał roszczenia i orzekł na naszą korzyść.
Uznał, że Manuel ponosi odpowiedzialność za zaniedbanie
i wyznaczył odszkodowanie na nieco ponad 70 000 euro.
Poinformowałem ją o wyroku i parę dni później zmarła.
Poczuła ulgę, wiedząc chociaż częściowo, co się stało.
Ale orzeczenie nie mogło jej dać tego, czego naprawdę chciała.
Ogromnie współczuję tamtej matce.
I była z tym zupełnie sama.
Ciągle o tym myślę. Jaka była sama i zdesperowana.
Rozpaczliwie pragnęła…
uzyskać sprawiedliwość dla Lauren.
Powiedziałam dziś Gabrielle:
„Wyobrażasz sobie, jak się czuła, widząc cię w The Megyn Kelly Show?
Kiedy uświadomiła sobie, że to prawdziwy drapieżca?”.
POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO MANUELOWI BLANCO
ZOSTAŁO ZAKOŃCZONE
Ten skurwysyn chodził ulicami, kupując, kurwa, tapas i copas,
i robiąc, co mu się podoba, a wy nic nie zrobiliście?
Wciąż jest na wolności. Cały ten czas.
Byłabym naprawdę zła.
Musiałam pogodzić się z faktem, że nigdy
nie poniesie odpowiedzialności za nic, co zrobił.
Gdybym to ja tam mieszkała, pytałabym: „Co to ma, kurwa, być?”.
Robi mi się niedobrze, że jest wolny,
że organizuje wymiany z tymi młodymi dziewczynami.
Spójrzcie na te dzieci, które idą w świat.
Rodzice je wysyłają. Myślą, że są bezpieczne.
To okropna myśl,
ale jestem pewna, że przez te wszystkie lata nie przestał.
Że śmieje się, wychodzi z przyjaciółmi
i udaje człowieka, który nie jest niebezpieczny,
a zachowuje się zupełnie odwrotnie.
Mówi dziewczynom, że będą z nim bezpieczne.
To, że jest wciąż na wolności, napawa mnie obrzydzeniem.
Manuelowi nic się nie działo.
Zaczęłam się zastanawiać: „Co mogę zrobić?”.
„Co możemy zrobić, żeby to powstrzymać?”
Moją rolą było wymyślić, jak tego dokonać.
Nic a nic mnie nie dziwi,
że chce to zrobić dla innych dziewczyn.
Kiedy była w podstawówce, to jeśli kogokolwiek dręczono,
zawsze reagowała.
Mówiłam jej: „Jesteś buntowniczką bez powodu.
Jesteś jak James Dean i musisz przestać”.
To cała Gabrielle. Taka właśnie jest.
OCHRONA OFIAR
Nie chciałam tego robić. Nie chcę stawać przed sądem.
Nie chcę babrać się w tym gównie.
Ale jeśli robi to innym kobietom i to jest jakiś pieprzony…
Co semestr są nowe dziewczyny.
Czułam, że muszę coś zrobić.
Nagle przeszła od: „Nie chcę nic robić.
Nie wnoszę oskarżenia. Nie chcę o tym rozmawiać”
do „Musimy coś zrobić”.
To dopiero początek.
To był początek dla nas obojga.
Dla niego i dla mnie.
Przysięga pani mówić przed sądem prawdę?
Tak.
Jako oskarżony ma pan prawo nie przyznać się do winy,
nie zeznawać przeciwko sobie albo w ogóle.
Chcesz powiedzieć coś ofiarom?
Nie dotykaj mnie.
Tylko do ciebie mówię.
Skoro się nie znają, to czemu ich zeznania się zgadzają?
Nie miałem z tym nic wspólnego. Nie miałem z nią na wycieczce kontaktu.
Nic nie zrobiłem.