(เซบิยา สเปน)
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 2015)
ในปี 2015
ฉันเดินทางไปเซบิยา
และได้พบกับมานูเอล บลังโก เวล่า
วันหนึ่ง…
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)
ฉันได้รับอีเมล
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"
"ถึงนักศึกษาทุกคน ฉันเสียใจจริงๆ ที่ต้องเขียนอีเมลฉบับนี้
เพื่อแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่น่าเศร้า
ที่เกิดขึ้นกับลอเรน บาจอเร็ก นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งรัฐเพนซิลเวเนีย
ซึ่งส่งผลให้…
เธอเสียชีวิต"
(เพนน์สเตท)
เพื่อนฉันตอบกลับมา
เธอตอบอีเมลและบอกว่า
"เราตกอยู่ในอันตรายเหรอ"
แล้วเราก็ได้รู้ว่า เธอตกจากอะพาร์ตเมนต์ของมานูเอล
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)
(นักล่าแห่งเซบิยา)
(ตอนที่ 2: มานู ไวต์)
(มอนแทนา)
ฉันจำรายการของเมกิน เคลลี่ ตอนที่ออกอากาศเช้าวันนั้นได้
ผู้คนและคนท้องถิ่นในเซบิยาเริ่มติดต่อฉัน
อย่างชาวต่างชาติ คนที่มีบริษัทคู่แข่ง ฉันไม่สนใจว่าเป็นใคร
มีข่าวลือพวกนี้เริ่มแพร่ออกไป
(ค้นหามานู ไวต์)
พวกเขาบอกฉันเรื่องบาร์ที่เขาไปเที่ยว
ว่าเขาไปร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนภาษากับเด็กๆ
ว่าเขาไปเที่ยวกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเสมอ
เป็นหญิงสาวอเมริกันเสมอ ซึ่งเขาจะพาพวกเธอไปร้านอาหาร
พวกเขาให้ข้อมูลฉัน
มีคนโน้นคนนี้ให้ข้อมูลฉัน
พวกเขาเรียกผมว่า "เนื้อไอบีเรีย"
ในช่วงเวลานี้ มันยังคงเป็นแค่ในเฟซบุ๊ก
ฉันแค่โพสต์ทุกอย่าง…
ฉันหมกมุ่นจนหลับ…
(กล่องจดหมาย)
อยู่กับอีเมล ตื่นขึ้นมา อีเมล
เฟซบุ๊ก คุยกับคนโน้นคนนี้ ทั้งวัน ตลอดทั้งวัน
ฉันไม่ได้นอนเลย
ฉันคุยโทรศัพท์กับคนโน้นคนนี้ไม่หยุดหย่อน
พยายามหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ฉันส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงแกเบรียล เวก้า
แกเบรียลพูดเรื่องดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
และเล่าเรื่องราว
ที่คล้ายกับเรื่องราวที่ฉันจำได้มากทีเดียว
(เซบิยา สเปน)
(ปี 2015)
ตอนเรามาถึงเซบิยา
แต่ละกลุ่มมี "มัคคุเทศก์วัฒนธรรม" ที่ได้รับมอบหมาย
มัคคุเทศก์วัฒนธรรมของฉัน
พาเราตรงไปที่บริษัทนำเที่ยว
บริษัทนี้ชื่อว่า "ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"
ยินดีต้อนรับ
เราอยู่ที่นี่กันแล้ว ที่ออฟฟิศดิสคัฟเวอร์ เซบิยา
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์ สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่มีพักกลางวัน
แวะมาตอนไหนก็ได้ ไปดูกันเลยครับ
เพื่อน
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์ ทำมากกว่าแค่เดินทาง)
บริษัทท่องเที่ยว มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของเราเต็มไปหมด
มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของฉัน เพนน์ สเตทรวมอยู่ด้วย
และที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ
คือมานูเอล ไวต์
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเขาอายุประมาณ 40 ปี
เขามีผมสีเข้มและยิ้มฟันขาวมาก
เขาถามว่าฉันเรียนที่ไหน
ฉันตอบว่า "ฉันเรียนที่เพนน์ สเตท"
เขาพูดว่า "โอ้ น่าตื่นเต้นจัง
เพราะผมชอบสาวๆ เพนน์ สเตท"
"พวกเขาเป็นคนสนุกสนานและปาร์ตี้เก่ง"
ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกว่า
"แปลกจังที่คุณพูดแบบนั้น" เพราะใจฉันคิดว่าเขาเป็นเหมือนครู
ฉันคิดว่า "โอ้ โอเค ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับมานูเอล ไวต์
เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัย
และนี่คือที่ที่เราจะไป ถ้าเราอยากเดินทางอีกครั้ง"
(โปรตุเกส)
ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
มานูเอลบอกว่า "เราเดินทางไปลากุชและโมร็อกโก"
"เราจัดการทุกอย่างให้คุณ"
"และเราก็มีกิจกรรมทุกคืนด้วย"
เขาเคยจัดปาร์ตี้ที่ออฟฟิศ
แบบเป็นกันเองสุดๆ
มานูจัดงานเลี้ยงซังกริอาฟรี
สำหรับนักศึกษาต่างชาติ
ที่ออฟฟิศเปิดอยู่
และเราก็ไปดื่มซังกริอากันได้อย่างจุใจ
ดูเหมือนเขากำลังสร้างมิตรภาพกับทุกคน
ฉันอยู่ที่นั่นหลายคืน
มานูเอล บลังโกมีความรู้มาก
เกี่ยวกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนของเซบิยา
หรืออย่างน้อยก็ในย่านที่นักศึกษาชอบไป
อัลฟัลฟา, กูเอสตา เดล โรซาริโอ,
ถนนเบติส, อาลาเมดา เด เอร์กูเลส
เขาไปเที่ยวที่เหล่านั้นทุกแห่งกับนักศึกษาอเมริกัน
ในบล็อกของบริษัทท่องเที่ยวเอง เขามีแม้กระทั่ง…
(วันจันทร์ สปอร์ตบาร์ ฟลาเมนโก เหล้า)
กำหนดการเที่ยวกลางคืนในเซบิยา
แม้แต่คนที่ปาร์ตี้หนักที่สุดก็รับไม่ไหว เพราะมันทุกคืนเลย
วันจันทร์ที่ถนนเบติส
วันอังคารที่อัลฟัลฟา
ผมเอาแก้วนึงด้วย
- วันพุธ เชียร์ฟุตบอล - เซบิยา!
และวันพฤหัสบดีก็ไปไนต์คลับพุทธ
ฉันรู้สึกเหมือนมี "เส้นสาย" ฉันคิดว่า "ฉันไปคลับพุทธได้ ไม่ต้องจ่าย"
สาวๆ หลายคนมักจะ เที่ยวซ้ำๆ ตารางเดิมทุกสัปดาห์
เพราะถ้าไม่มีอย่างอื่นให้ทำ คุณก็มีแผนนี้อยู่
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีกิจกรรมที่บาร์หรือดิสโก้เทค
ที่จัดขึ้นสำหรับนักศึกษาที่ไปเรียนต่างประเทศ เขาจะอยู่ที่นั่น
มานูเป็นเหมือนหนุ่มสังคม
เขาหล่อ เขารู้จักทุกคน
และทุกบาร์ที่เราเดินเข้าไป ร้านอาหารทุกร้านที่เราเดินเข้าไป
เขาตบหลังบาร์เทนเดอร์เบาๆ
เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักทุกคนที่เรามีปฏิสัมพันธ์ด้วย
เฮ่!
ฉันจำไม่ได้ว่าเขาใช้ชื่อมานูเอล ไวต์ หรือมานูเอล บลังโก
ฉันคิดว่าเขาเขียนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม
ฉันจำได้แค่ว่าในช่วงหนึ่งของงานเลี้ยงต้อนรับ
ที่ฉันกับเพื่อนๆ เจอเขา
เขาเป็นคนแบบ…
ค่อนข้างมีเสน่ห์ คุยเก่ง
มีบุคลิกเป็นคนขี้เล่น
มานูเอล บลังโก มาแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าชายแห่งเซบิยา
นั่นทำให้เรารู้ว่าบุคลิกของเขาเป็นยังไง
หรือเขาเป็นคนยังไง
เขามีอิทธิพลและเส้นสายเยอะมาก
แต่ฉันก็รู้สึกอย่างอื่นด้วย เหมือนผู้ชายคนนี้ไม่มีจิตวิญญาณ
เขาดูเป็นคนแปลกๆ
เขาจัดกิจกรรมต่างๆ หลายอย่างด้วย อย่างการจับสลากท่องเที่ยว
มานูเอลอยู่ที่ปาร์ตี้จับสลากและแจกทริปท่องเที่ยว
พวกเขาแจกกระดาษแผ่นเล็กๆ
ฉันก็ได้ด้วย แต่ไม่ได้คิดอะไร
เพราะฉันไม่ได้จ่ายค่าสลากหรืออะไรแบบนั้น
และไม่กี่นาทีต่อมา ราวๆ หนึ่งชั่วโมงต่อมาหรือประมาณนั้น
มีคนมาดูหมายเลขสลากของฉัน และพูดว่า "คุณได้รางวัล"
ฉันก็แบบ "ได้รางวัลอะไร"
พวกเขาบอกว่า "คุณได้ทริปเที่ยวฟรีไปลากุช โปรตุเกส"
สาวๆ ที่สวยมากมักจะได้รางวัลเสมอ
ผู้ชายไม่เคยได้
พ่อแม่ฉันบอกว่า พวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี
สำหรับฉันแล้ว การค้นหาผู้หญิงเหล่านี้เปลี่ยนเคมีในสมองฉัน
ฉันรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบพวกเธออย่างมาก
และรู้สึกมากๆ ด้วยว่า
"ไม่ต้องห่วงนะ ขอบคุณที่บอกฉัน
ฉันจะหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้ได้ แค่อยู่เคียงข้างฉันก็พอ"
ฉันเริ่มทำการสืบสวน
ฉันเป็นนักเรียนศิลปะ ฉันไม่รู้อะไรเลย
พ่อฉันเลยสร้างชีตเอกเซลให้ฉัน
(แฟ้ม สเปรดชีตใหม่)
(เวก้า รายชื่อเหยื่อ แกเบรียล เวก้า)
ใส่วันที่เข้าไปด้วย
มีกี่คนที่ถูกแตะต้องอย่างไม่เหมาะสม มีกี่คนที่เขาพยายามจะจูบ
มีกี่คนที่เขาพยายามต้อนให้จนมุมในห้องน้ำ
มีกี่คนที่เขาข่มขืน
สิ่งต่างๆ ทั้งหมดที่พยายามจัดระเบียบ
ฉันเป็นผู้จัดการ
เข้าถึงสาธารณะเชิงรุก
จัดการทุกอย่าง
และฉันก็ไม่ยอมให้ใครช่วยฉัน
เพราะฉันรู้สึกว่า มันจะละเมิดความเชื่อใจของพวกเขา
และฉันก็ต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง
มันหนักหนาสาหัสมากสำหรับแกเบรียล
เธอพูดว่าอย่างน้อยสัปดาห์ละสามสี่ครั้ง
นานหลายเดือน เธอแบบว่า "หนูต้องโทรคุยกับใครบางคน"
และเธอก็เข้าไปในห้อง ปิดประตู
กลับออกมาแล้วเธอก็พูดว่า
"เขาข่มขืนผู้หญิงคนนั้น" หรือไม่ก็ "เขาพยายามข่มขืนเธอ"
หรือไม่ก็ "เขาทำอย่างนั้นอย่างนี้กับเธอ" มันแบบว่า
แต่เป็นสถานการณ์แบบเดิมเสมอ
ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่คนแรก
ฉันไม่รู้แน่ชัดในเรื่องนั้น แต่ระบบมันมีอยู่แล้ว
ฉันคิดว่าเขาทำแบบนี้มานานแล้ว ก่อนที่ฉันจะไปถึงที่นั่น
(จอร์แดน โชเมอร์)
(เซบิยา)
(ปี 2009)
(มานู ไวต์ สองการแจ้งเตือน)
ฉันคิดว่าประมาณสัปดาห์สุดท้ายที่ฉันอยู่ในสเปน
ที่เขาเริ่มส่งข้อความหาฉัน
เป็นข้อความที่จีบฉันหนักมาก
เอ่อ คือพูดตรงมาก
ข้อความแบบ "มาเจอกันหน่อย"
เท่าที่ฉันรู้ นี่คือเพื่อน
(อแมนด้า กอร์มเซ็น)
(เซบิยา)
(ปี 2017)
มานูเอลส่งข้อความถึงฉัน ไม่ส่งทางเฟซบุ๊กก็ส่งทางวอตส์แอปป์
และพูดแบบว่า
เราไปเจอเขาได้และดื่มฟรีหรือเที่ยวกลางคืน
แล้วฉันกับเพื่อนร่วมห้องหญิง และเพื่อนอีกคนของเรา
เราไปเจอมานูเอล
(ซาร่าห์ แครี่ย์)
(เซบิยา)
(ปี 2012)
ข้างนอกเงียบสงัดมาก
เราเดินไปตามแม่น้ำ
บนถนนหลักฝั่งเซบิยาตรงไปทางหอคอยทองคำ
มันมืดมาก
และผู้ชายคนนึงขี่มอเตอร์ไซค์ตัดหน้าเรา
และเขาใส่ชุดดำ สวมหมวกกันน็อกสีดำ
เขาเดินเข้ามาหาเราโดยที่ยังสวมหมวกกันน็อก
แล้วเขาก็ถอดหมวกกันน็อกออก และพูดแบบว่า…
"สาวๆ นี่มานู ผมล้อเล่นน่ะ"
เราก็แบบว่า "พระเจ้า มานู เรากลัวเลยเนี่ย"
แล้วเขาก็พูดว่า "ไปดื่มกับผมที่ฟีนิกซ์ไหม"
แล้วเราก็ไปที่นั่น ดื่มเตกีลากันสองสามช็อต
แต่แค่แก้วเล็กๆ ก็เลยไม่เป็นไร
เขาจีบเพื่อนที่ไปกับฉัน
และฉันก็พยายามเป็นคู่หูที่ดี
เขาพูดแบบว่า "กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของผมกันเถอะ"
"เราเล่นกีตาร์ สนุกกันนิดหน่อยได้"
ฉันแบบว่า "เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม"
ฉันประหม่าที่ต้องเจอเขาตามลำพัง
ฉันเลยพาเพื่อนสนิทไปด้วย
เขาขับรถเวสป้ามารับเรา
แล้วเขาก็ขับพาเราไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
(พลาซา เอล ฆุนกัล)
พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็ชวนฉันกับเพื่อนๆ กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
แล้วก็ ใช่ค่ะ พอถึงที่นั่นทุกอย่างมันเบลอไปหมด
และฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้
เท่าที่จำได้ พอเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ของมานู
พอเดินเข้าไป และอาจมีห้องนั่งเล่นเล็กๆ อยู่ทางซ้าย
มีระเบียง ประตูกระจกบานเลื่อน
เขาเปิดเบียร์โคโรนาสองขวด
เขาให้เรานั่งบนเตียงกับเขา
เขากับเพื่อนฉันนั่งด้วยกัน
และเราก็ เอ่อ…
เขาเล่นกีตาร์กับเพื่อนคนนี้ และฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้น
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจฉัน ซึ่งก็ดี
ฉันรู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดยังไง มีแค่เราที่เป็นหญิงสาวสามคน
กับมานูเอลที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา
ตายแล้ว ฟันฉัน!
ฉันจำได้ว่า…
ตอนนั้นเพื่อนร่วมห้องของฉัน เธอไม่สบาย
ฉันคิดว่าถึงจุดหนึ่ง
มานูเอลเรียกแท็กซี่ให้เพื่อนร่วมห้องของฉัน ที่ไม่สบายกลับบ้าน
แต่ฉันจำอะไรได้ไม่มาก
แล้วเขาก็แบบ "มาเล่นเกมกัน"
เขาเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุข ฉันจำได้ว่าเขาเอามือลูบต้นขาฉัน
และเขาก็เขายุยง
ฉันจำไม่ได้ว่าพูดตรงๆ หรือเปล่า ให้เล่นเซ็กซ์หมู่สามคน
ฉันรู้สึกไม่สบายใจ ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยจริงๆ
ฉันจำได้แค่ว่ารู้สึกตัวหนักมาก
แบบฉันขยับเขยื้อนด้วยความมั่นใจไม่ได้เลย
และล้มตัวลงบนเตียงเขาแล้วก็ผล็อยหลับไป
ฉันจำได้แค่นิดๆ หน่อยๆ
ฉันจำได้ว่าประตูปิดกระแทก และฉันก็จำได้ว่า
เพื่อนอีกคนของฉันกับมานูเอลจูบกัน
และฉันคิดว่าฉันจำได้ว่ามานูเอลจูบฉัน แต่ฉันจำ แบบว่า…
ลำดับเหตุการณ์ไม่ได้เลยจริงๆ
มันแบบว่า แวบๆ และเป็นช่วงเวลาสั้นๆ
ฉันตื่นขึ้นมาและมานูพูดว่า
"เพื่อนคุณไปแล้ว คุณใช้มือทำให้ผมได้ไหม"
เราดื่มเบียร์หมดแล้ว
และฉันก็แบบ "ฉันว่าเราต้องไปแล้วละ"
แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่ๆ อยู่ดื่มต่ออีกสักแก้วเถอะ"
ฉันใช้มือทำให้เขาโดยเอาแขนไว้ข้างหลัง
ไม่มองเขาด้วยซ้ำ
ฉันแค่รู้สึกแบบว่า ทำมันให้จบๆ เถอะ
ฉันแค่ต้องทำมัน แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ
ฉันจำได้ว่าเขาพยายามยืนขวางประตู
แล้วเขาก็พูดว่า "คุณจะปล่อยให้ผมอารมณ์ค้างเหรอ"
ด้วยความเมตตาของพระเจ้า ฉันไม่รู้ว่า โทรศัพท์ของฉันอยู่กับเราบนเตียงได้ยังไง
หรือแบบว่า ฉันได้ยินมันได้ยังไง
แต่ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์และหยิบมันขึ้นมา
เขาขยับตัวมากพอ ที่เราจะหนีออกจากอะพาร์ตเมนต์ได้
และฉันจำได้ว่า ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองบินลงบันไดเลย
เพื่อนฉันถามว่า "เธออยู่ไหน"
และฉันก็คิดคำพูดไม่ออก
ฉันส่งโทรศัพท์ให้มานู เขาก็พูดแบบว่า "อ๋อ เธอสบายดี"
และโชคดีที่เพื่อนฉันพูดว่า "ไม่ ฉันจะไปรับเธอ"
"ส่งที่อยู่มาให้หน่อย"
ฉันจำได้ว่าหลังจากนั้น ตอนเดินกลับบ้าน
พยายามหาสิ่งที่คุ้นตา และก็คิดว่า "แปลกจัง"
แต่ฉันคิดว่าผู้ชายสเปนคงเป็นแบบนี้
ฉันออกจากบ้านนั้น
แล้วเพื่อนฉันก็พาฉันกลับอะพาร์ตเมนต์ของฉัน
ฉันรู้ว่าฉันปลอดภัย และฉันก็แบบ "ฉันนอนได้แล้ว"
แล้วก็นอนหลับทั้งวัน
ตอนฉันตื่นขึ้นมา
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น
ฉันอยู่กับมานูเอลตามลำพัง
และฉันก็ร่างเปลือยเปล่า อยู่บนเตียงข้างๆ มานูเอล
มานูเอลก็ร่างเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง
ฉันจำได้ว่าสับสนมาก
เพราะฉันจำไม่ได้ว่าถอดเสื้อผ้าตัวเองออก
หรือเขาถอดมันออก
ฉันจำได้ว่าตัวแข็งทื่อไปหมด
และก็แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ประมาณนั้นค่ะ
ฉันรู้สึกหนักไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้
แล้ว…
มานูเอลก็พลิกตัวมาล่วงละเมิดฉัน
และฉันก็จำมันได้…
ชัดเจนมาก
นอนอยู่ตรงนั้น
ขยับเขยื้อนตัวหรือผลักเขาออกไปไม่ได้เลย
แล้วก็…
เขาทำทุกอย่างที่เขาต้องการ
ฉันจำได้ว่าไม่รู้จะทำยังไง
ฉันเลยรีบแต่งตัว
แล้วฉันก็ลงไปข้างล่างและ…
กลับไปที่หอพัก
ฉันไม่เคยคุยเรื่องนี้กับใคร
ยกเว้นหญิงสาวสองคนที่ติดร่างแหไปด้วย แล้วก็…
ฉันแค่รู้สึก… ฉันคิดว่า…
กังวลใจและอับอาย และหมดหนทางอย่างมากในตอนนั้น
เอ่อ…
ใช่ค่ะ มีรูปแบบที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นอน
หญิงสาวที่เปราะบางมาก
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอพูดภาษาสเปนไม่ได้
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอต้องการคนที่ไว้ใจได้
พวกเธอต้องการคนคอยชี้นำ
ฉันเริ่มรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การข่มขืน
มันเป็น…
อะไรก็ตามที่ไอ้สารเลวคนนี้ เอาจากหญิงสาวเหล่านี้ได้ เขาก็จะเอา
มันขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เรื่องราวมันใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
(แกเบรียล เวก้า)
ฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก
(แครี่ย์ บาจอเร็ก เมื่อ 20 วินาทีก่อน)
และทันทีที่แครี่ย์เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
และบอกฉันเรื่องลอเรน
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้นที่ฉันไม่รู้เลย
ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันได้ยินแค่ว่า…
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)
"เขาฆ่าลูกสาวฉัน"
มันน่ากลัวมากเลย
(นิวยอร์ก)
ฉันอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของแม่ ตอนที่…
ฉันได้รับข้อความจากแครี่ย์ บาจอเร็ก
"ซาร่าห์ นี่แม่ของลอเรน บาจอเร็กนะ มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับลอเรน"
"ถ้ามีโอกาส โทรหาฉันหน่อยนะ"
ฉันจำไม่ได้เป๊ะๆ ว่าเธอบอกอะไรฉัน แต่มันเป็นอะไรก็ตามที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร
เธอตกจากระเบียงอะพาร์ตเมนต์ ของผู้ชายคนหนึ่ง
บอกว่าเธอตกลงมาและเธอตายแล้ว
ฉันเป็นคนที่เธอรู้จัก
เพราะลอเรนกับฉันประสานงาน ทริปไปสเปนช่วงฤดูร้อนของเรา
แล้วเราก็เดินทางไปลากุช โปรตุเกส
กับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ฉันจำได้ว่าฉันไปถึงในทริปที่ฉันได้รางวัล…
ไปโปรตุเกส ไปลากุช
และลอเรน บาจอเร็กก็อยู่ที่นั่น
และนั่นก็เป็นหนึ่งในวันสุดท้ายของชีวิตเธอ
ลอเรนเป็นเพื่อนรักของฉัน ฉะนั้น…
ขอโทษค่ะ
นั่นแบบว่า เธอ…
แครี่ย์แม่ของลอเรน สำคัญกับเธอมาก
ฉันเลยต้อง ขอโทษค่ะ ช่วยเธอ และก็…
ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ฉันยังสามารถ
ติดต่อทนายให้เธอได้
ฉันคุยกับครอบครัวอุปถัมภ์ทันทีหลังจากนั้นเช่นกัน
ถามพวกเขาว่ารู้จักใคร หรือแนะนำใครสักคนได้ไหม
คนที่จะนำความกระจ่างมาสู่เรื่องนี้ได้
แครี่ย์ บาจอเร็ก เป็นแม่ของลอเรน บาจอเร็ก
เธอติดต่อผมในฐานะทนายของเธอ
ด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่
จิตใจที่สับสนสิ้นหวังอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดนี้จากระยะไกลหลายพันกิโลเมตร
ลูกสาวเธอเป็นลูกคนเดียว
เธออายุ 21 ปี
แล้วเธอก็ส่งลูกสาวเธอมาสเปน ด้วยความกระตือรือร้นทั้งหมดที่พ่อแม่มี
ตอนที่พวกเขาส่งลูกไปเรียนต่างประเทศ ในกรณีนี้คือเรียนภาษา
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
พวกเขาโทรบอกเธอว่าลูกสาวเธอตาย หลังจากกระโดดจากชั้นสิบ
และโดยไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม
พวกเขาให้ทางเลือกเธอ ในการส่งร่างเธอกลับประเทศ
และเรื่องราวก็จบแค่นั้น
นั่นคือตอนที่เธอ ขอให้เราพยายามสืบหาข้อเท็จจริง
แวดล้อมการเสียชีวิตของลูกสาวเธอ
นอกเหนือจากข้อสรุปที่เห็นได้ชัดเจน ของการชันสูตรศพ
ซึ่งเป็นการตายเพราะการบาดเจ็บหลายแห่ง
แกเบรียล เวก้าแจ้งความว่า ถูกไกด์นำเที่ยวและนักธุรกิจชาวเซบิยาข่มขืน
และปรากฏว่าในปี 2015 สองปีก่อนหน้านั้น
หญิงสาวอเมริกันอีกคนเสียชีวิต
ที่บ้านของไกด์นำเที่ยว คนเดียวกันกับที่ถูกแจ้งความ
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
ตำรวจทำการวิเคราะห์
เพื่อระบุว่ามีรอยนิ้วมือบนกำแพงระเบียงหรือไม่
มันเล็กมาก สูงแค่ 80 เซนติเมตร
ซึ่งทำให้มันอันตรายอย่างยิ่งบนชั้นสิบ
ที่ความสูงขนาดนั้น เมื่อคุณเข้าไปใกล้ มันสูงแค่เข่าคุณเท่านั้น
ถ้าคุณโน้มตัวไปข้างหน้าแค่นิดเดียว คุณจะตกลงไป
และเห็นได้ชัดว่า บนกำแพงระเบียงมีแผงกั้นที่เป็นโลหะและไม้
ทอดยาวไปทั้งเพนต์เฮาส์ ยกเว้นตรงสุดแผงกั้นด้านหนึ่ง
ที่แผงกั้นถูกรื้อออกไป
ส่วนนั้นอยู่ตรงสุดเพนต์เฮาส์ มีอ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำ
และตำรวจก็ตัดประเด็น…
ที่จริง ไม่พบรอยนิ้วมือที่นั่น ซึ่งทำให้ตำรวจตัดประเด็น
ที่ว่าลอเรน บาจอเร็ก นั่งอยู่บนกำแพงระเบียงออกไป
เพราะไม่มีรอยเท้าหรือรอยมือ
พูดอีกอย่างคือ เธอตกลงมา จากด้านในระเบียงออกไปด้านนอกเลย
นั่นอาจสอดคล้องกับการผลัก
แต่ก็สอดคล้องกับการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ
เพราะกำแพงนั่นสูงแค่ 80 เซนติเมตร
มันสอดคล้องกับทั้งสองทฤษฎี
ในการถอดความรายงานของตำรวจ
มันระบุว่ามานูเอลบอกว่าเธอกระโดดลงมา
เวลามีใครสักคนตกลงมาจากชั้นสิบ
มันอาจเป็นอุบัติเหตุ
มันอาจเป็นการฆาตกรรม แต่ก็อาจเป็นการฆ่าตัวตายได้เช่นกัน
ตำรวจทำการชันสูตรทางจิตวิทยา
โดยอิงจากข้อความในวอตส์แอปป์
ที่หญิงสาวคนนั้นส่งก่อนหน้านั้น หลายนาทีและหลายชั่วโมง
หาแม่ของเธอและคู่รักของเธอที่อเมริกา
(นิวยอร์ก)
ผมกับลอเรนคบกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
เธอต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ เธอเป็นคนร่าเริงแจ่มใสอยู่ตลอดเวลา
เธออบอุ่นมากกับทุกคนรอบตัวเธอ
- สวยมาก - ฉันจะวางมัน… ฉันจะถ่ายวิดีโอ
วันที่ 19 กรกฎาคมเป็นวันเกิดของเธอ ผมจำได้ว่า…
ในหลายๆ แง่ มันทำใจยาก
อย่างน้อยก็สำหรับผม ที่ไปฉลองกับเธอที่นั่นไม่ได้
แต่เธอตื่นเต้นมาก และผมก็ตื่นเต้นแทนเธอ
มันจะต้องเป็นค่ำคืนแห่งการฉลอง
เธอกำลังจะอายุครบ 21 ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ในอเมริกา
ใช่ค่ะ มันเป็นอะไรที่เธอตั้งตารออย่างมาก
ที่จะได้ฉลองกับเพื่อนๆ และเต้นกันให้สนุก
ลอเรนไปกับเพื่อนของเธอ ซาร่าห์ เอลลี่ และลอเรน
เราไม่ได้มีแผนอะไร เราแค่…
เราออกไปกินมื้อค่ำกันในเซนโตร
(วันที่ 18 กรกฎาคม ปี 2015)
พวกเธออยู่ที่ร้านอาหาร แล้ว…
มานูเอลก็มา
ฉันจำได้ว่าเขาอยู่ลึกเข้าไปในร้านอาหาร ตรงแถวๆ บาร์
แล้วเราก็นั่งที่โต๊ะ และ…
เราเห็นเขา หรือไม่เขาก็เห็นเรา แล้วเขาก็เดินมาที่โต๊ะเรา
แล้วก็ถามว่าเราทุกคนอยากไปเที่ยวที่บิลินโดไหม
เขาแบบว่า "ไม่ ไปกับผมสิ ผมจะพาพวกคุณไปดู"
"ผมจะพาพวกคุณไปเที่ยวดิสโก้เทค" และอะไรแบบนั้น
เราก็เลยไปกับเขา เพราะเราคิดว่า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"
เราไปบิลินโดกับเขา
และเราเข้าไปในส่วนวีไอพี
เขาดื่มเยอะเลย และก็มีมอระกู่
นั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเกือบตลอดทั้งคืน
เราส่งข้อความหากันตลอดในคืนนั้น
เธอบอกรายละเอียดผมตลอดตอนเธออยู่ที่นั่น
(ลอเรน)
เธอบอกว่า "ฉันรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเขา"
แน่นอนว่าเธอไม่ชอบเขา
เธอส่งข้อความบอกฉันว่าเธอเมามาก
ฉันก็แบบ "อะฮ่า เยี่ยม" แบบ…
"เยี่ยมเลย"
ผมคิดว่าพวกเธอดื่มไปสองสามแก้ว
แล้วเอลลี่กับเพื่อนๆ เธอ
ก็กลับบ้านไป
เอลลี่ไม่สบาย ตอนนั้นตีสามแล้ว
เอลลี่บอกว่า "ฉันรู้สึกไม่ดี"
มันไม่ใช่ความรู้สึกปกติ ฉันรู้สึกว่าคืนนั้น… ฉันไม่…
พอมองย้อนกลับไป ฉันจำได้หลังจากนั้น ฉันก็แบบ "มี…"
"สงสัยจังว่ามีอะไรอยู่ในเครื่องดื่มหรือเปล่า"
เพราะเขาเอาเครื่องดื่มให้เราดื่ม
และทั้งหมดก็อยู่ในส่วนวีไอพีนั่น
เราคุยกับลอเรนและซาร่าห์ พวกเธอยังไม่อยากกลับ
ฉันบอกว่า "ฉันจะไปกับเอลลี่ ฉันจะไปส่งเอลลี่ที่บ้าน"
"ฉันจะพาเธอกลับบ้านเอง" แล้วฉันก็เดินกลับบ้าน
แต่ฉันจำได้ว่าบอกลาลอเรน
เธอแบบว่า เมามาก
ซาร่าห์ก็เมาเหมือนกัน
เห็นได้ชัดว่าพอมองย้อนกลับไป ฉันไม่น่าทิ้งเธอไว้เลย
แต่ฉันก็ทำผิดพลาดไปแล้ว
ด้วยเหตุผลบางอย่าง สุดท้ายพวกเธอก็ไปที่บ้านเขา
ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดอะไรพวกเธอถึงได้ไปที่นั่น
แต่ก็แปลกใจนิดหน่อยที่เธอทำแบบนั้น
และซาร่าห์ แครี่ย์ก็ทำแบบนั้นด้วย
เพราะพวกเธอไม่มีใครสนใจมานู
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ผมได้รับข้อความที่ไม่สมเหตุสมผล
ในแง่ของ แบบว่า…
การพูดไร้สาระ ผมคิดว่ามันแปลก
ผมสงสัยว่าเธอโดนวางยา หรืออะไรสักอย่างหรือเปล่า
มีจุดหนึ่งที่เธอพูดว่า…
(คิดถึงนะ)
เธอคิดถึงผม แล้วผมก็ตอบกลับไป
และเธอก็ไม่ได้ตอบกลับมาเลย…
ตั้งแต่ตอนนั้น
(การชันสูตรทางจิตวิทยา)
ตำรวจตัดเรื่องการฆ่าตัวตายออกไป
ก็เลยมีแค่สองตัวเลือก
มันเป็นอุบัติเหตุ หรือไม่ก็เป็นการฆาตกรรม
สิ่งที่เกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์นั้น มีแค่สองคนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นที่รู้
ซึ่งก็คือมานูเอล บลังโก เวล่ากับซาร่าห์
ซาร่าห์ให้ปากคำกับตำรวจขณะเมาในที่เกิดเหตุ
ไม่ใช่ที่สถานีตำรวจด้วยซ้ำ
เจ้าหน้าที่ตำรวจบันทึก คำให้การของเธอที่นั่นแค่ย่อหน้าเดียว
ซึ่งใครจะรู้ว่ามันตรงกับความเป็นจริงมากแค่ไหน ถ้ามันตรงนะ
เธอบอกว่าพวกเธอไปที่บ้านเขา
และบอกว่าพวกเธอยืนอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง
(มานูเอล บลังโกพาพวกเธอทั้งคู่ไป)
(โดยอ้างเหตุผลว่า "ขอดื่มอีกสักแก้ว")
พวกเขาออกไปที่ระเบียง
พวกเขาทุกคนอยู่ที่ระเบียง แต่ลอเรนอยู่ใน
อ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำบนระเบียงนั่น
(เปลือยกายบางส่วน)
ซาร่าห์กับมานูเข้าไปเอาน้ำข้างใน
(พวกเขาเข้าไปเอาน้ำแก้วหนึ่งข้างใน)
(ทิ้งเธอไว้คนเดียว)
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียง
พวกเขาเลยออกไปที่นั่น และเห็นเธอนอนอยู่บนพื้น
ตกลงไปจากระเบียง
ฉันไม่เคยกดดันให้ซาร่าห์ เล่ารายละเอียดของคืนนั้นมากกว่านั้นเลย
เพราะมันเป็นเรื่องที่สะเทือนใจ และเลวร้ายสำหรับเธอมาก
และเธออาจจะจำอะไรได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ เพราะเธอเมามาก
มันเบลอไปหมด แถมยังเจอเรื่องสะเทือนใจอีกด้วย
พอมองย้อนกลับไป มันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องราวที่แปลกมาก
รู้สึกเหมือนซาร่าห์…
ฉันอยากพูดแบบนี้โดยที่ไม่พูดว่าซาร่าห์…
ซาร่าห์ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้
แบบ ซาร่าห์ก็…
เป็นเหยื่อด้วยเช่นกัน
แต่ฉันคิดว่าเธอเองก็พยายามปกป้องตัวเอง
ในการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างคลุมเครือ
ฉันเชื่อเรื่องที่เธอเล่า
ฉันแค่คิดว่า มีรายละเอียดมากกว่านี้ที่เธอไม่ได้บอก
บางอย่างมันก็…
ค่อนข้างเลือนราง
ผมคิดว่าผมไม่ได้นอนอยู่ประมาณสามวัน
มันเหมือนทุกอย่างทำให้ผมนอนไม่หลับ
มันทำใจยากมาก
ชีวิตผมมากมายถูกพรากไปจากผมในพริบตา
(สองชั่วโมงหลังการตายของลอเรน)
ตอนเกิดอุบัติเหตุ แม้ว่ามันจะดูเหมือน เป็นการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ
พวกเขาไม่พลาดโอกาส ที่จะตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ
ทั้งมานูเอล บลังโกและซาร่าห์
(ตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ)
(ซาร่าห์)
มันเกิดขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุประมาณสองชั่วโมง
(ผลตรวจ)
ระดับแอลกอฮอล์ของซาร่าห์อยู่ที่ 0.48 ถ้าผมจำไม่ผิด
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ค่อนข้างสูง
ผลตรวจแอลกอฮอล์ในเลือด ของลอเรน บาจอเร็ก
มีแอลกอฮอล์ 2.99 กรัมต่อเลือดหนึ่งลิตร
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ใกล้เคียงกับ อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์
จากคำพูดของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ ด้วยแอลกอฮอล์ในเลือด 2.9 กรัม
คนเราตายได้
หรือไม่ก็หมดสติ
(มานูเอล บลังโก)
และผลตรวจของมานูเอลเป็น 0.0
ศูนย์จุดศูนย์
นั่นแสดงว่า เขาพาหญิงสาวทั้งสองคนไปปาร์ตี้
พวกเธอทั้งคู่ดื่ม
คนหนึ่งในนั้นดื่มจนถึงจุดที่มี อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์
และผลตรวจของเขา 0.0
เขาเป็นคนควบคุมสถานการณ์ตลอดเวลา
พวกเขาไม่พบแอลกอฮอล์ในลมหายใจของมานู
ซึ่งมันก็แปลกเพราะเขาอยู่ที่คลับกับพวกเธอ
ผมเชื่อว่ามานูเอลเป็นนักล่า
เขาเป็นนักล่า เป็นผู้ล่าเหยื่อ
ผมคิดว่าคืนนั้นเขาออกล่า
และมีทัศนคติแบบนักล่า
นั่นคือมีแผน กลยุทธ์ และความอดทนแบบนักล่า
เขาใช้เวลาหลายชั่วโมง กว่าจะถึงจุดที่เขาต้องการ
และในสถานการณ์ที่เขาต้องการอยู่ ซึ่งก็คือตอนตีห้า
ในเพนต์เฮาส์ของเขา กับผู้หญิงสองคนที่เปราะบางสุดๆ
ซึ่งเป็นผลจากการบริโภคอย่างน้อยก็แอลกอฮอล์
และผลตรวจของเขาก็ 0.0
นั่นคือข้อเท็จจริงครับ
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)
หนึ่งวันต่อมา ฉันได้รับอีเมล
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"
(อุบัติเหตุที่โชคร้าย)
(ลอเรน บาจอเร็ก)
(เธอตายแล้ว)
ฉันรู้ว่ามันอาจเป็นฉันได้ง่ายๆ
(ลอเรน บาจอเร็ก ปี 1994 ถึงปี 2015)
พอฉันดูรูปที่ถ่ายในตอนนั้น
ฉันก็รู้ว่าฉันเปราะบางมาก เราทุกคนเปราะบางมาก
และเราไม่เห็นมัน
แต่มานูเอลเห็น
ฉะนั้นพอนักศึกษากลุ่มใหม่มาถึง
ทุกคนเข้ามาพูดว่า "เราได้ข่าวว่ามีผู้หญิงตาย เกิดอะไรขึ้น"
ฉันก็บอกพวกเขาว่า
"อย่าเดินทางไปเที่ยวกับมานูเอล ไวต์"
"อย่าไว้ใจหมอนั่น"
"ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แต่มีบางอย่างผิดปกติ"
ตอนที่แครี่ย์ บาจอเร็กจ้างเราทำคดีนี้
คดีในส่วนอาญาได้ถูกยกฟ้องไปแล้ว
ผู้พิพากษาสืบสวนในเซบิยา
สั่งปิดคดีโดยที่ไม่มีขั้นตอนการสืบสวนเพิ่มเติม
บอกว่าไม่มีหลักฐานเพียงพอ ที่จะดำเนินการสืบสวนต่อ
แต่ในความเห็นของผม มันเร็วเกินไปและไม่ยุติธรรม
ไม่มีมูลเหตุที่จะตัดทุกอย่างออกไป
การดำเนินคดีสิ้นสุดลง โดยไม่มีการให้ปากคำของพยาน
หลายชั่วโมงต่อมา ร่างของเธอถูกนำขึ้นเครื่องบินกลับไปอเมริกา
และนั่นก็ทำให้เราสนใจ
(ซาร่าห์ออกจากประเทศหลังเหตุการณ์ ทำให้ไม่สามารถสัมภาษณ์เธอได้)
เราอธิบายให้เธอฟังว่า ช่องทางในการดำเนินคดีอาญาถูกปิดลงแล้ว
และไม่มีทางที่จะเปิดมันได้อีก
แต่ก็มีความเป็นไปได้ในการดำเนินคดีทางแพ่ง
(อาคารศาล)
และเธอก็จ้างเราให้ทำมัน
นั่นคือสิ่งที่เราทำ นั่นคือคดีที่เรานำขึ้นศาลในเซบิยา
สองสามวันก่อนการพิจารณาคดี
แครี่ย์ บาจอเร็กแม่ของลอเรน บอกผมว่าเธอกำลังจะตาย
และเธอจะอดทนไว้ จนกว่าการพิจารณาคดีจะสิ้นสุดลง
และเราก็มีคำตัดสิน
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้พิพากษายืนยัน ตามคำร้องของเราและตัดสินให้เราชนะ
เขาพบว่ามีความรับผิดต่อความประมาทเลินเล่อ
ในส่วนของมานูเอล
และกำหนดค่าชดเชย มากกว่า 70,000 ยูโรเล็กน้อย
(73,814 ยูโร)
ผมบอกเธอเรื่องคำตัดสิน และไม่กี่วันต่อมาเธอก็ตาย
เธอรู้สึกโล่งอกในแง่ที่ว่า อย่างน้อยก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่แน่นอนว่าคำตัดสิน ไม่อาจทำให้เธอได้รับสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ
ความเห็นอกเห็นใจที่คุณรู้สึกต่อคุณแม่คนนั้น ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
และคุณแม่คนนั้นก็โดดเดี่ยวในเรื่องนี้มาก
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ตลอดว่า เธอโดดเดี่ยวแค่ไหน และเธอก็สิ้นหวัง
เธอพยายามอย่างหนักที่จะ…
ให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผย เพื่อทวงความยุติธรรมให้ลอเรน
และฉันก็พูดว่า "แกเบรียล…" วันนี้ฉันเพิ่งพูดว่า
"นึกภาพการเป็นแม่เธอ และเห็นลูกในรายการเมกิน เคลลี่โชว์สิ"
"และการตระหนักรู้ว่านี่คือนักล่าที่อันตราย"
(การดำเนินคดีอาญามานูเอล บลังโกในคดีนี้)
(ถูกยกฟ้องอย่างเป็นทางการ)
ไอ้สารเลวคนนี้เดินลอยนวลอยู่ตามถนน
กินทาปาสดื่มโกปาส
และทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ แต่พวกคุณไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ
เขายังอยู่ข้างนอกนั่น เขาเดินอยู่ตามถนนมาตลอด
ฉันว่าถ้าเป็นฉันคงโกรธมาก
ฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า คนคนนี้จะไม่มีวันต้องรับผิดชอบ
สำหรับทุกอย่างที่เขาเคยทำไป
ถ้านั่นคือชุมชนของฉัน ฉันคงแบบว่า "อะไรกันวะ"
ใช่ มันทำให้ฉันคลื่นไส้ที่เขาเดินอยู่ตามถนน
ที่เขากำลังแลกเปลี่ยนภาษากับหญิงสาวเหล่านี้
มองดูเด็กๆ เหล่านี้ที่กำลังออกไปสู่โลกกว้าง
พ่อแม่พวกเธอส่งพวกเธอไป พวกเขาคิดว่าพวกเธอปลอดภัย
ฉันไม่อยากคิดเลย
แต่ฉันมั่นใจว่า เขาไม่หยุดทำสิ่งที่เขาทำตลอดหลายปีมานี้
เขาหัวเราะและยิ้ม ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
และแสร้งทำเป็นคนที่ไม่มีอันตราย
และทำสิ่งที่ตรงกันข้าม
บอกพวกสาวๆ ว่า "อยู่กับผมแล้วคุณปลอดภัยแน่" และ…
ฉันรู้สึกแย่ที่เขายังเป็นอิสระอยู่
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับมานูเอล
และแทบจะเหมือนกับว่า "ฉันทำอะไรได้บ้าง"
"เราทำอะไรได้บ้างเพื่อให้เรื่องนี้ยุติลง"
หน้าที่ของฉันคือหาวิธีทำมัน
ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด
ที่เธอมุ่งมั่นที่จะทำแบบนี้เพื่อผู้หญิงคนอื่น
ตอนเธออยู่ชั้นประถม ใครก็ตามที่ถูกรบกวน
แกเบรียลจะเข้าไปขวาง
ฉันจำได้ว่าเคยบอกเธอว่า
"แกเบรียล ลูกเป็นกบฏที่ไร้สาเหตุ"
"ลูกเหมือนเจมส์ ดีน และลูกก็ต้องหยุดมันซะ"
และนี่คือแกเบรียล มันคือตัวตนของเธอ
(หัวข้อที่สาม การคุ้มครองผู้เสียหาย)
ฉันไม่อยากทำแบบนี้ ฉันไม่อยากไปขึ้นศาล
ฉันไม่อยากรับมือกับเรื่องไร้สาระนี่
แต่ถ้ายังมีผู้หญิงคนอื่นๆ เหล่านี้ และนี่เป็น…
ทุกเทอมจะมีเด็กใหม่
ฉันรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
จู่ๆ มันก็เปลี่ยนจาก "หนูไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น"
"หนูจะไม่ฟ้องร้อง หนูไม่อยากพูดถึงมัน"
มันเปลี่ยนจากอะไรแบบนั้นเป็น "เราต้องทำอะไรสักอย่าง"
ฉะนั้นนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
มันคือจุดเริ่มต้นของเราทั้งคู่
ของเขาและฉัน
สาบานหรือสัญญาหรือไม่ว่า จะพูดความจริงกับศาลนี้
สาบานค่ะ
ในฐานะจำเลยในคดีนี้
คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่ยอมรับผิด ไม่ให้การปรักปรำตัวเอง
หรือไม่ให้การเลย
คุณอยากพูดอะไรกับเหยื่อไหมคะ
นี่ อย่าแตะต้องตัวฉัน
ฉันแค่คุยกับคุณ
ถ้าพวกเธอไม่รู้จักกัน คำให้การของพวกเธอทุกคนตรงกันได้ยังไง
ผมไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมไม่มีความสัมพันธ์กับคนคนนั้นในทริปนั้น
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง ้นในทริปนั้น