WEBVTT

00:00:13.560 --> 00:00:18.840 align:center
(เซบิยา สเปน)

00:00:18.920 --> 00:00:21.840 align:center
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 2015)

00:00:21.920 --> 00:00:23.920 align:center
ในปี 2015

00:00:26.360 --> 00:00:27.840 align:center
ฉันเดินทางไปเซบิยา

00:00:29.640 --> 00:00:32.560 align:center
และได้พบกับมานูเอล บลังโก เวล่า

00:00:36.400 --> 00:00:37.640 align:center
วันหนึ่ง…

00:00:37.720 --> 00:00:38.880 align:center
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)

00:00:38.960 --> 00:00:41.280 align:center
ฉันได้รับอีเมล

00:00:41.360 --> 00:00:44.680 align:center
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย

00:00:44.760 --> 00:00:48.880 align:center
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"

00:00:53.320 --> 00:00:56.880 align:center
"ถึงนักศึกษาทุกคน
ฉันเสียใจจริงๆ ที่ต้องเขียนอีเมลฉบับนี้

00:00:56.960 --> 00:00:59.840 align:center
เพื่อแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่น่าเศร้า

00:00:59.920 --> 00:01:04.560 align:center
ที่เกิดขึ้นกับลอเรน บาจอเร็ก
นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งรัฐเพนซิลเวเนีย

00:01:04.640 --> 00:01:06.360 align:center
ซึ่งส่งผลให้…

00:01:07.800 --> 00:01:09.200 align:center
เธอเสียชีวิต"

00:01:09.280 --> 00:01:12.320 align:center
(เพนน์สเตท)

00:01:12.400 --> 00:01:14.440 align:center
เพื่อนฉันตอบกลับมา

00:01:14.520 --> 00:01:16.480 align:center
เธอตอบอีเมลและบอกว่า

00:01:16.560 --> 00:01:18.760 align:center
"เราตกอยู่ในอันตรายเหรอ"

00:01:18.840 --> 00:01:23.920 align:center
แล้วเราก็ได้รู้ว่า
เธอตกจากอะพาร์ตเมนต์ของมานูเอล

00:01:24.000 --> 00:01:25.960 align:center
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)

00:01:27.680 --> 00:01:31.120 align:center
(นักล่าแห่งเซบิยา)

00:01:31.200 --> 00:01:36.440 align:center
(ตอนที่ 2: มานู ไวต์)

00:01:38.680 --> 00:01:42.840 align:center
(มอนแทนา)

00:01:51.320 --> 00:01:54.960 align:center
ฉันจำรายการของเมกิน เคลลี่
ตอนที่ออกอากาศเช้าวันนั้นได้

00:01:56.200 --> 00:01:59.960 align:center
ผู้คนและคนท้องถิ่นในเซบิยาเริ่มติดต่อฉัน

00:02:00.040 --> 00:02:04.440 align:center
อย่างชาวต่างชาติ คนที่มีบริษัทคู่แข่ง
ฉันไม่สนใจว่าเป็นใคร

00:02:09.720 --> 00:02:12.960 align:center
มีข่าวลือพวกนี้เริ่มแพร่ออกไป

00:02:14.640 --> 00:02:15.920 align:center
(ค้นหามานู ไวต์)

00:02:17.960 --> 00:02:21.520 align:center
พวกเขาบอกฉันเรื่องบาร์ที่เขาไปเที่ยว

00:02:25.480 --> 00:02:28.200 align:center
ว่าเขาไปร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนภาษากับเด็กๆ

00:02:28.280 --> 00:02:32.080 align:center
ว่าเขาไปเที่ยวกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเสมอ

00:02:32.160 --> 00:02:35.440 align:center
เป็นหญิงสาวอเมริกันเสมอ
ซึ่งเขาจะพาพวกเธอไปร้านอาหาร

00:02:35.520 --> 00:02:37.280 align:center
พวกเขาให้ข้อมูลฉัน

00:02:38.000 --> 00:02:40.440 align:center
มีคนโน้นคนนี้ให้ข้อมูลฉัน

00:02:51.720 --> 00:02:54.000 align:center
พวกเขาเรียกผมว่า "เนื้อไอบีเรีย"

00:02:54.080 --> 00:02:57.600 align:center
ในช่วงเวลานี้ มันยังคงเป็นแค่ในเฟซบุ๊ก

00:02:57.680 --> 00:02:59.400 align:center
ฉันแค่โพสต์ทุกอย่าง…

00:02:59.480 --> 00:03:02.200 align:center
ฉันหมกมุ่นจนหลับ…

00:03:02.280 --> 00:03:03.600 align:center
(กล่องจดหมาย)

00:03:03.680 --> 00:03:06.200 align:center
อยู่กับอีเมล ตื่นขึ้นมา อีเมล

00:03:06.280 --> 00:03:10.040 align:center
เฟซบุ๊ก คุยกับคนโน้นคนนี้ ทั้งวัน ตลอดทั้งวัน

00:03:10.560 --> 00:03:11.960 align:center
ฉันไม่ได้นอนเลย

00:03:12.040 --> 00:03:15.000 align:center
ฉันคุยโทรศัพท์กับคนโน้นคนนี้ไม่หยุดหย่อน

00:03:15.080 --> 00:03:18.280 align:center
พยายามหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น

00:03:21.680 --> 00:03:25.600 align:center
ฉันส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงแกเบรียล เวก้า

00:03:28.160 --> 00:03:31.160 align:center
แกเบรียลพูดเรื่องดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

00:03:31.240 --> 00:03:32.640 align:center
และเล่าเรื่องราว

00:03:32.720 --> 00:03:35.560 align:center
ที่คล้ายกับเรื่องราวที่ฉันจำได้มากทีเดียว

00:03:37.000 --> 00:03:43.920 align:center
(เซบิยา
สเปน)

00:03:44.000 --> 00:03:48.920 align:center
(ปี 2015)

00:03:49.000 --> 00:03:50.720 align:center
ตอนเรามาถึงเซบิยา

00:03:50.800 --> 00:03:56.160 align:center
แต่ละกลุ่มมี "มัคคุเทศก์วัฒนธรรม"
ที่ได้รับมอบหมาย

00:03:56.920 --> 00:03:59.200 align:center
มัคคุเทศก์วัฒนธรรมของฉัน

00:03:59.280 --> 00:04:04.080 align:center
พาเราตรงไปที่บริษัทนำเที่ยว

00:04:04.160 --> 00:04:07.640 align:center
บริษัทนี้ชื่อว่า "ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"

00:04:09.120 --> 00:04:10.000 align:center
ยินดีต้อนรับ

00:04:10.080 --> 00:04:12.240 align:center
เราอยู่ที่นี่กันแล้ว ที่ออฟฟิศดิสคัฟเวอร์ เซบิยา

00:04:12.320 --> 00:04:16.640 align:center
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์
สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่มีพักกลางวัน

00:04:16.720 --> 00:04:20.560 align:center
แวะมาตอนไหนก็ได้ ไปดูกันเลยครับ

00:04:21.720 --> 00:04:22.720 align:center
เพื่อน

00:04:23.640 --> 00:04:25.600 align:center
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ทำมากกว่าแค่เดินทาง)

00:04:25.680 --> 00:04:30.200 align:center
บริษัทท่องเที่ยว
มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของเราเต็มไปหมด

00:04:30.280 --> 00:04:34.680 align:center
มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของฉัน
เพนน์ สเตทรวมอยู่ด้วย

00:04:35.560 --> 00:04:38.240 align:center
และที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ

00:04:40.120 --> 00:04:42.160 align:center
คือมานูเอล ไวต์

00:04:42.240 --> 00:04:45.520 align:center
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเขาอายุประมาณ 40 ปี

00:04:46.280 --> 00:04:51.160 align:center
เขามีผมสีเข้มและยิ้มฟันขาวมาก

00:04:52.480 --> 00:04:54.440 align:center
เขาถามว่าฉันเรียนที่ไหน

00:04:54.520 --> 00:04:58.080 align:center
ฉันตอบว่า "ฉันเรียนที่เพนน์ สเตท"

00:04:58.160 --> 00:05:01.200 align:center
เขาพูดว่า "โอ้ น่าตื่นเต้นจัง

00:05:01.280 --> 00:05:03.480 align:center
เพราะผมชอบสาวๆ เพนน์ สเตท"

00:05:03.560 --> 00:05:06.200 align:center
"พวกเขาเป็นคนสนุกสนานและปาร์ตี้เก่ง"

00:05:09.240 --> 00:05:11.760 align:center
ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกว่า

00:05:11.840 --> 00:05:15.400 align:center
"แปลกจังที่คุณพูดแบบนั้น"
เพราะใจฉันคิดว่าเขาเป็นเหมือนครู

00:05:18.520 --> 00:05:22.960 align:center
ฉันคิดว่า "โอ้ โอเค
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับมานูเอล ไวต์

00:05:23.040 --> 00:05:25.120 align:center
เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัย

00:05:25.200 --> 00:05:29.360 align:center
และนี่คือที่ที่เราจะไป
ถ้าเราอยากเดินทางอีกครั้ง"

00:05:29.440 --> 00:05:30.400 align:center
(โปรตุเกส)

00:05:30.480 --> 00:05:34.080 align:center
ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

00:05:34.160 --> 00:05:39.480 align:center
มานูเอลบอกว่า
"เราเดินทางไปลากุชและโมร็อกโก"

00:05:39.560 --> 00:05:41.600 align:center
"เราจัดการทุกอย่างให้คุณ"

00:05:41.680 --> 00:05:46.760 align:center
"และเราก็มีกิจกรรมทุกคืนด้วย"

00:05:51.360 --> 00:05:54.840 align:center
เขาเคยจัดปาร์ตี้ที่ออฟฟิศ

00:05:54.920 --> 00:05:56.160 align:center
แบบเป็นกันเองสุดๆ

00:06:00.600 --> 00:06:04.320 align:center
มานูจัดงานเลี้ยงซังกริอาฟรี

00:06:05.320 --> 00:06:07.080 align:center
สำหรับนักศึกษาต่างชาติ

00:06:09.960 --> 00:06:12.160 align:center
ที่ออฟฟิศเปิดอยู่

00:06:12.240 --> 00:06:17.760 align:center
และเราก็ไปดื่มซังกริอากันได้อย่างจุใจ

00:06:20.080 --> 00:06:25.160 align:center
ดูเหมือนเขากำลังสร้างมิตรภาพกับทุกคน

00:06:25.240 --> 00:06:28.720 align:center
ฉันอยู่ที่นั่นหลายคืน

00:06:31.520 --> 00:06:34.840 align:center
มานูเอล บลังโกมีความรู้มาก

00:06:34.920 --> 00:06:37.520 align:center
เกี่ยวกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนของเซบิยา

00:06:37.600 --> 00:06:39.280 align:center
หรืออย่างน้อยก็ในย่านที่นักศึกษาชอบไป

00:06:39.360 --> 00:06:41.840 align:center
อัลฟัลฟา, กูเอสตา เดล โรซาริโอ,

00:06:41.920 --> 00:06:45.280 align:center
ถนนเบติส, อาลาเมดา เด เอร์กูเลส

00:06:45.360 --> 00:06:48.000 align:center
เขาไปเที่ยวที่เหล่านั้นทุกแห่งกับนักศึกษาอเมริกัน

00:07:00.800 --> 00:07:03.800 align:center
ในบล็อกของบริษัทท่องเที่ยวเอง
เขามีแม้กระทั่ง…

00:07:04.640 --> 00:07:06.520 align:center
(วันจันทร์
สปอร์ตบาร์ ฟลาเมนโก เหล้า)

00:07:06.600 --> 00:07:09.200 align:center
กำหนดการเที่ยวกลางคืนในเซบิยา

00:07:09.280 --> 00:07:13.400 align:center
แม้แต่คนที่ปาร์ตี้หนักที่สุดก็รับไม่ไหว
เพราะมันทุกคืนเลย

00:07:14.640 --> 00:07:16.800 align:center
วันจันทร์ที่ถนนเบติส

00:07:17.800 --> 00:07:19.520 align:center
วันอังคารที่อัลฟัลฟา

00:07:19.600 --> 00:07:20.880 align:center
ผมเอาแก้วนึงด้วย

00:07:20.960 --> 00:07:23.320 align:center
- วันพุธ เชียร์ฟุตบอล
- เซบิยา!

00:07:23.400 --> 00:07:25.840 align:center
และวันพฤหัสบดีก็ไปไนต์คลับพุทธ

00:07:27.440 --> 00:07:32.600 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนมี "เส้นสาย" ฉันคิดว่า
"ฉันไปคลับพุทธได้ ไม่ต้องจ่าย"

00:07:32.680 --> 00:07:39.280 align:center
สาวๆ หลายคนมักจะ
เที่ยวซ้ำๆ ตารางเดิมทุกสัปดาห์

00:07:39.360 --> 00:07:43.640 align:center
เพราะถ้าไม่มีอย่างอื่นให้ทำ คุณก็มีแผนนี้อยู่

00:07:45.720 --> 00:07:51.440 align:center
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีกิจกรรมที่บาร์หรือดิสโก้เทค

00:07:51.520 --> 00:07:56.280 align:center
ที่จัดขึ้นสำหรับนักศึกษาที่ไปเรียนต่างประเทศ
เขาจะอยู่ที่นั่น

00:08:00.960 --> 00:08:03.600 align:center
มานูเป็นเหมือนหนุ่มสังคม

00:08:04.200 --> 00:08:07.360 align:center
เขาหล่อ เขารู้จักทุกคน

00:08:10.280 --> 00:08:14.080 align:center
และทุกบาร์ที่เราเดินเข้าไป
ร้านอาหารทุกร้านที่เราเดินเข้าไป

00:08:14.160 --> 00:08:16.680 align:center
เขาตบหลังบาร์เทนเดอร์เบาๆ

00:08:18.640 --> 00:08:24.120 align:center
เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักทุกคนที่เรามีปฏิสัมพันธ์ด้วย

00:08:25.680 --> 00:08:27.120 align:center
เฮ่!

00:08:28.520 --> 00:08:31.880 align:center
ฉันจำไม่ได้ว่าเขาใช้ชื่อมานูเอล ไวต์
หรือมานูเอล บลังโก

00:08:32.560 --> 00:08:38.120 align:center
ฉันคิดว่าเขาเขียนเป็นภาษาอังกฤษ
แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม

00:08:40.440 --> 00:08:44.480 align:center
ฉันจำได้แค่ว่าในช่วงหนึ่งของงานเลี้ยงต้อนรับ

00:08:44.560 --> 00:08:46.680 align:center
ที่ฉันกับเพื่อนๆ เจอเขา

00:08:46.760 --> 00:08:48.680 align:center
เขาเป็นคนแบบ…

00:08:49.200 --> 00:08:51.400 align:center
ค่อนข้างมีเสน่ห์ คุยเก่ง

00:08:51.480 --> 00:08:55.800 align:center
มีบุคลิกเป็นคนขี้เล่น

00:09:01.320 --> 00:09:05.920 align:center
มานูเอล บลังโก
มาแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าชายแห่งเซบิยา

00:09:06.760 --> 00:09:09.560 align:center
นั่นทำให้เรารู้ว่าบุคลิกของเขาเป็นยังไง

00:09:09.640 --> 00:09:11.320 align:center
หรือเขาเป็นคนยังไง

00:09:11.400 --> 00:09:13.960 align:center
เขามีอิทธิพลและเส้นสายเยอะมาก

00:09:14.040 --> 00:09:19.280 align:center
แต่ฉันก็รู้สึกอย่างอื่นด้วย
เหมือนผู้ชายคนนี้ไม่มีจิตวิญญาณ

00:09:19.360 --> 00:09:21.720 align:center
เขาดูเป็นคนแปลกๆ

00:09:27.880 --> 00:09:31.480 align:center
เขาจัดกิจกรรมต่างๆ หลายอย่างด้วย
อย่างการจับสลากท่องเที่ยว

00:09:37.160 --> 00:09:41.960 align:center
มานูเอลอยู่ที่ปาร์ตี้จับสลากและแจกทริปท่องเที่ยว

00:09:45.240 --> 00:09:48.640 align:center
พวกเขาแจกกระดาษแผ่นเล็กๆ

00:09:50.600 --> 00:09:53.440 align:center
ฉันก็ได้ด้วย แต่ไม่ได้คิดอะไร

00:09:53.520 --> 00:09:57.080 align:center
เพราะฉันไม่ได้จ่ายค่าสลากหรืออะไรแบบนั้น

00:09:59.120 --> 00:10:02.600 align:center
และไม่กี่นาทีต่อมา
ราวๆ หนึ่งชั่วโมงต่อมาหรือประมาณนั้น

00:10:02.680 --> 00:10:06.120 align:center
มีคนมาดูหมายเลขสลากของฉัน
และพูดว่า "คุณได้รางวัล"

00:10:06.200 --> 00:10:09.800 align:center
ฉันก็แบบ "ได้รางวัลอะไร"

00:10:09.880 --> 00:10:14.960 align:center
พวกเขาบอกว่า
"คุณได้ทริปเที่ยวฟรีไปลากุช โปรตุเกส"

00:10:16.680 --> 00:10:19.880 align:center
สาวๆ ที่สวยมากมักจะได้รางวัลเสมอ

00:10:19.960 --> 00:10:21.560 align:center
ผู้ชายไม่เคยได้

00:10:22.080 --> 00:10:26.160 align:center
พ่อแม่ฉันบอกว่า
พวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี

00:10:39.560 --> 00:10:44.880 align:center
สำหรับฉันแล้ว
การค้นหาผู้หญิงเหล่านี้เปลี่ยนเคมีในสมองฉัน

00:10:44.960 --> 00:10:49.200 align:center
ฉันรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบพวกเธออย่างมาก

00:10:49.280 --> 00:10:50.920 align:center
และรู้สึกมากๆ ด้วยว่า

00:10:51.000 --> 00:10:53.920 align:center
"ไม่ต้องห่วงนะ ขอบคุณที่บอกฉัน

00:10:54.000 --> 00:10:57.680 align:center
ฉันจะหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้ได้
แค่อยู่เคียงข้างฉันก็พอ"

00:10:59.360 --> 00:11:02.280 align:center
ฉันเริ่มทำการสืบสวน

00:11:07.560 --> 00:11:09.800 align:center
ฉันเป็นนักเรียนศิลปะ ฉันไม่รู้อะไรเลย

00:11:09.880 --> 00:11:12.840 align:center
พ่อฉันเลยสร้างชีตเอกเซลให้ฉัน

00:11:12.920 --> 00:11:14.240 align:center
(แฟ้ม
สเปรดชีตใหม่)

00:11:14.320 --> 00:11:16.200 align:center
(เวก้า รายชื่อเหยื่อ
แกเบรียล เวก้า)

00:11:18.400 --> 00:11:20.200 align:center
ใส่วันที่เข้าไปด้วย

00:11:22.840 --> 00:11:27.280 align:center
มีกี่คนที่ถูกแตะต้องอย่างไม่เหมาะสม
มีกี่คนที่เขาพยายามจะจูบ

00:11:27.360 --> 00:11:30.560 align:center
มีกี่คนที่เขาพยายามต้อนให้จนมุมในห้องน้ำ

00:11:30.640 --> 00:11:32.360 align:center
มีกี่คนที่เขาข่มขืน

00:11:32.440 --> 00:11:35.840 align:center
สิ่งต่างๆ ทั้งหมดที่พยายามจัดระเบียบ

00:11:36.720 --> 00:11:39.800 align:center
ฉันเป็นผู้จัดการ

00:11:40.920 --> 00:11:43.400 align:center
เข้าถึงสาธารณะเชิงรุก

00:11:44.160 --> 00:11:46.320 align:center
จัดการทุกอย่าง

00:11:46.400 --> 00:11:48.120 align:center
และฉันก็ไม่ยอมให้ใครช่วยฉัน

00:11:48.200 --> 00:11:52.840 align:center
เพราะฉันรู้สึกว่า
มันจะละเมิดความเชื่อใจของพวกเขา

00:11:52.920 --> 00:11:56.800 align:center
และฉันก็ต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

00:11:57.560 --> 00:12:00.040 align:center
มันหนักหนาสาหัสมากสำหรับแกเบรียล

00:12:00.120 --> 00:12:02.800 align:center
เธอพูดว่าอย่างน้อยสัปดาห์ละสามสี่ครั้ง

00:12:02.880 --> 00:12:06.400 align:center
นานหลายเดือน เธอแบบว่า
"หนูต้องโทรคุยกับใครบางคน"

00:12:06.480 --> 00:12:09.240 align:center
และเธอก็เข้าไปในห้อง ปิดประตู

00:12:09.320 --> 00:12:11.800 align:center
กลับออกมาแล้วเธอก็พูดว่า

00:12:11.880 --> 00:12:15.680 align:center
"เขาข่มขืนผู้หญิงคนนั้น"
หรือไม่ก็ "เขาพยายามข่มขืนเธอ"

00:12:15.760 --> 00:12:18.800 align:center
หรือไม่ก็ "เขาทำอย่างนั้นอย่างนี้กับเธอ"
มันแบบว่า

00:12:18.880 --> 00:12:20.600 align:center
แต่เป็นสถานการณ์แบบเดิมเสมอ

00:12:27.520 --> 00:12:29.560 align:center
ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่คนแรก

00:12:29.640 --> 00:12:33.960 align:center
ฉันไม่รู้แน่ชัดในเรื่องนั้น แต่ระบบมันมีอยู่แล้ว

00:12:51.080 --> 00:12:56.400 align:center
ฉันคิดว่าเขาทำแบบนี้มานานแล้ว
ก่อนที่ฉันจะไปถึงที่นั่น

00:12:57.440 --> 00:12:59.760 align:center
(จอร์แดน โชเมอร์)

00:12:59.840 --> 00:13:01.640 align:center
(เซบิยา)

00:13:01.720 --> 00:13:03.080 align:center
(ปี 2009)

00:13:04.800 --> 00:13:06.960 align:center
(มานู ไวต์
สองการแจ้งเตือน)

00:13:07.040 --> 00:13:12.720 align:center
ฉันคิดว่าประมาณสัปดาห์สุดท้ายที่ฉันอยู่ในสเปน

00:13:12.800 --> 00:13:15.480 align:center
ที่เขาเริ่มส่งข้อความหาฉัน

00:13:15.560 --> 00:13:18.080 align:center
เป็นข้อความที่จีบฉันหนักมาก

00:13:18.160 --> 00:13:21.560 align:center
เอ่อ คือพูดตรงมาก

00:13:22.320 --> 00:13:25.240 align:center
ข้อความแบบ "มาเจอกันหน่อย"

00:13:25.760 --> 00:13:28.920 align:center
เท่าที่ฉันรู้ นี่คือเพื่อน

00:13:31.760 --> 00:13:33.360 align:center
(อแมนด้า กอร์มเซ็น)

00:13:33.440 --> 00:13:34.920 align:center
(เซบิยา)

00:13:35.000 --> 00:13:37.080 align:center
(ปี 2017)

00:13:43.280 --> 00:13:47.400 align:center
มานูเอลส่งข้อความถึงฉัน
ไม่ส่งทางเฟซบุ๊กก็ส่งทางวอตส์แอปป์

00:13:47.480 --> 00:13:49.920 align:center
และพูดแบบว่า

00:13:50.880 --> 00:13:54.600 align:center
เราไปเจอเขาได้และดื่มฟรีหรือเที่ยวกลางคืน

00:13:54.680 --> 00:14:00.520 align:center
แล้วฉันกับเพื่อนร่วมห้องหญิง
และเพื่อนอีกคนของเรา

00:14:00.600 --> 00:14:02.840 align:center
เราไปเจอมานูเอล

00:14:07.360 --> 00:14:08.760 align:center
(ซาร่าห์ แครี่ย์)

00:14:08.840 --> 00:14:10.240 align:center
(เซบิยา)

00:14:10.320 --> 00:14:11.960 align:center
(ปี 2012)

00:14:21.800 --> 00:14:24.000 align:center
ข้างนอกเงียบสงัดมาก

00:14:25.720 --> 00:14:28.880 align:center
เราเดินไปตามแม่น้ำ

00:14:29.720 --> 00:14:33.360 align:center
บนถนนหลักฝั่งเซบิยาตรงไปทางหอคอยทองคำ

00:14:39.240 --> 00:14:41.000 align:center
มันมืดมาก

00:14:45.160 --> 00:14:49.120 align:center
และผู้ชายคนนึงขี่มอเตอร์ไซค์ตัดหน้าเรา

00:14:53.160 --> 00:14:55.640 align:center
และเขาใส่ชุดดำ สวมหมวกกันน็อกสีดำ

00:14:59.240 --> 00:15:02.440 align:center
เขาเดินเข้ามาหาเราโดยที่ยังสวมหมวกกันน็อก

00:15:02.520 --> 00:15:05.640 align:center
แล้วเขาก็ถอดหมวกกันน็อกออก
และพูดแบบว่า…

00:15:06.640 --> 00:15:09.920 align:center
"สาวๆ นี่มานู ผมล้อเล่นน่ะ"

00:15:10.000 --> 00:15:12.280 align:center
เราก็แบบว่า "พระเจ้า มานู เรากลัวเลยเนี่ย"

00:15:13.040 --> 00:15:17.000 align:center
แล้วเขาก็พูดว่า "ไปดื่มกับผมที่ฟีนิกซ์ไหม"

00:15:41.400 --> 00:15:46.640 align:center
แล้วเราก็ไปที่นั่น ดื่มเตกีลากันสองสามช็อต

00:15:46.720 --> 00:15:49.840 align:center
แต่แค่แก้วเล็กๆ ก็เลยไม่เป็นไร

00:15:57.280 --> 00:15:59.560 align:center
เขาจีบเพื่อนที่ไปกับฉัน

00:15:59.640 --> 00:16:02.480 align:center
และฉันก็พยายามเป็นคู่หูที่ดี

00:16:02.560 --> 00:16:05.000 align:center
เขาพูดแบบว่า
"กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของผมกันเถอะ"

00:16:05.080 --> 00:16:08.880 align:center
"เราเล่นกีตาร์ สนุกกันนิดหน่อยได้"

00:16:08.960 --> 00:16:11.160 align:center
ฉันแบบว่า "เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม"

00:16:14.840 --> 00:16:18.240 align:center
ฉันประหม่าที่ต้องเจอเขาตามลำพัง

00:16:19.280 --> 00:16:23.560 align:center
ฉันเลยพาเพื่อนสนิทไปด้วย

00:16:24.600 --> 00:16:27.120 align:center
เขาขับรถเวสป้ามารับเรา

00:16:28.480 --> 00:16:32.600 align:center
แล้วเขาก็ขับพาเราไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

00:16:32.680 --> 00:16:35.000 align:center
(พลาซา เอล ฆุนกัล)

00:16:35.080 --> 00:16:40.040 align:center
พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็ชวนฉันกับเพื่อนๆ
กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

00:16:41.240 --> 00:16:44.880 align:center
แล้วก็ ใช่ค่ะ พอถึงที่นั่นทุกอย่างมันเบลอไปหมด

00:16:44.960 --> 00:16:48.000 align:center
และฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้

00:16:54.720 --> 00:16:58.280 align:center
เท่าที่จำได้ พอเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ของมานู

00:16:58.360 --> 00:17:02.360 align:center
พอเดินเข้าไป
และอาจมีห้องนั่งเล่นเล็กๆ อยู่ทางซ้าย

00:17:06.320 --> 00:17:11.040 align:center
มีระเบียง ประตูกระจกบานเลื่อน

00:17:13.960 --> 00:17:17.200 align:center
เขาเปิดเบียร์โคโรนาสองขวด

00:17:18.040 --> 00:17:21.920 align:center
เขาให้เรานั่งบนเตียงกับเขา

00:17:31.320 --> 00:17:34.120 align:center
เขากับเพื่อนฉันนั่งด้วยกัน

00:17:34.200 --> 00:17:37.280 align:center
และเราก็ เอ่อ…

00:17:37.360 --> 00:17:41.280 align:center
เขาเล่นกีตาร์กับเพื่อนคนนี้ และฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้น

00:17:41.360 --> 00:17:44.160 align:center
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจฉัน ซึ่งก็ดี

00:17:45.240 --> 00:17:49.080 align:center
ฉันรู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดยังไง
มีแค่เราที่เป็นหญิงสาวสามคน

00:17:49.160 --> 00:17:50.920 align:center
กับมานูเอลที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

00:17:51.000 --> 00:17:53.440 align:center
ตายแล้ว ฟันฉัน!

00:17:55.520 --> 00:17:57.160 align:center
ฉันจำได้ว่า…

00:17:58.440 --> 00:18:03.960 align:center
ตอนนั้นเพื่อนร่วมห้องของฉัน เธอไม่สบาย

00:18:06.040 --> 00:18:07.800 align:center
ฉันคิดว่าถึงจุดหนึ่ง

00:18:07.880 --> 00:18:13.800 align:center
มานูเอลเรียกแท็กซี่ให้เพื่อนร่วมห้องของฉัน
ที่ไม่สบายกลับบ้าน

00:18:13.880 --> 00:18:17.800 align:center
แต่ฉันจำอะไรได้ไม่มาก

00:18:25.040 --> 00:18:27.840 align:center
แล้วเขาก็แบบ "มาเล่นเกมกัน"

00:18:27.920 --> 00:18:32.480 align:center
เขาเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุข
ฉันจำได้ว่าเขาเอามือลูบต้นขาฉัน

00:18:32.560 --> 00:18:35.920 align:center
และเขาก็เขายุยง

00:18:36.000 --> 00:18:39.160 align:center
ฉันจำไม่ได้ว่าพูดตรงๆ หรือเปล่า
ให้เล่นเซ็กซ์หมู่สามคน

00:18:40.200 --> 00:18:44.400 align:center
ฉันรู้สึกไม่สบายใจ ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยจริงๆ

00:18:48.880 --> 00:18:51.440 align:center
ฉันจำได้แค่ว่ารู้สึกตัวหนักมาก

00:18:52.040 --> 00:18:57.240 align:center
แบบฉันขยับเขยื้อนด้วยความมั่นใจไม่ได้เลย

00:18:58.960 --> 00:19:04.040 align:center
และล้มตัวลงบนเตียงเขาแล้วก็ผล็อยหลับไป

00:19:12.840 --> 00:19:15.520 align:center
ฉันจำได้แค่นิดๆ หน่อยๆ

00:19:15.600 --> 00:19:20.160 align:center
ฉันจำได้ว่าประตูปิดกระแทก และฉันก็จำได้ว่า

00:19:20.240 --> 00:19:23.000 align:center
เพื่อนอีกคนของฉันกับมานูเอลจูบกัน

00:19:23.080 --> 00:19:27.920 align:center
และฉันคิดว่าฉันจำได้ว่ามานูเอลจูบฉัน
แต่ฉันจำ แบบว่า…

00:19:32.640 --> 00:19:34.280 align:center
ลำดับเหตุการณ์ไม่ได้เลยจริงๆ

00:19:34.360 --> 00:19:38.960 align:center
มันแบบว่า แวบๆ และเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

00:19:41.320 --> 00:19:44.360 align:center
ฉันตื่นขึ้นมาและมานูพูดว่า

00:19:44.440 --> 00:19:48.000 align:center
"เพื่อนคุณไปแล้ว คุณใช้มือทำให้ผมได้ไหม"

00:19:48.520 --> 00:19:51.080 align:center
เราดื่มเบียร์หมดแล้ว

00:19:51.160 --> 00:19:55.800 align:center
และฉันก็แบบ "ฉันว่าเราต้องไปแล้วละ"

00:19:57.120 --> 00:20:00.680 align:center
แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่ๆ อยู่ดื่มต่ออีกสักแก้วเถอะ"

00:20:00.760 --> 00:20:04.600 align:center
ฉันใช้มือทำให้เขาโดยเอาแขนไว้ข้างหลัง

00:20:04.680 --> 00:20:06.480 align:center
ไม่มองเขาด้วยซ้ำ

00:20:06.960 --> 00:20:11.120 align:center
ฉันแค่รู้สึกแบบว่า ทำมันให้จบๆ เถอะ

00:20:11.200 --> 00:20:16.160 align:center
ฉันแค่ต้องทำมัน แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ

00:20:17.520 --> 00:20:20.400 align:center
ฉันจำได้ว่าเขาพยายามยืนขวางประตู

00:20:21.160 --> 00:20:24.760 align:center
แล้วเขาก็พูดว่า
"คุณจะปล่อยให้ผมอารมณ์ค้างเหรอ"

00:20:26.120 --> 00:20:29.920 align:center
ด้วยความเมตตาของพระเจ้า ฉันไม่รู้ว่า
โทรศัพท์ของฉันอยู่กับเราบนเตียงได้ยังไง

00:20:30.000 --> 00:20:32.600 align:center
หรือแบบว่า ฉันได้ยินมันได้ยังไง

00:20:33.440 --> 00:20:36.360 align:center
แต่ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์และหยิบมันขึ้นมา

00:20:38.280 --> 00:20:42.480 align:center
เขาขยับตัวมากพอ
ที่เราจะหนีออกจากอะพาร์ตเมนต์ได้

00:20:42.560 --> 00:20:48.640 align:center
และฉันจำได้ว่า
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองบินลงบันไดเลย

00:20:49.480 --> 00:20:52.400 align:center
เพื่อนฉันถามว่า "เธออยู่ไหน"

00:20:52.480 --> 00:20:54.520 align:center
และฉันก็คิดคำพูดไม่ออก

00:20:54.600 --> 00:20:59.400 align:center
ฉันส่งโทรศัพท์ให้มานู
เขาก็พูดแบบว่า "อ๋อ เธอสบายดี"

00:20:59.480 --> 00:21:03.520 align:center
และโชคดีที่เพื่อนฉันพูดว่า "ไม่ ฉันจะไปรับเธอ"

00:21:03.600 --> 00:21:05.240 align:center
"ส่งที่อยู่มาให้หน่อย"

00:21:06.440 --> 00:21:08.960 align:center
ฉันจำได้ว่าหลังจากนั้น ตอนเดินกลับบ้าน

00:21:09.040 --> 00:21:13.600 align:center
พยายามหาสิ่งที่คุ้นตา และก็คิดว่า "แปลกจัง"

00:21:14.400 --> 00:21:18.520 align:center
แต่ฉันคิดว่าผู้ชายสเปนคงเป็นแบบนี้

00:21:19.920 --> 00:21:22.000 align:center
ฉันออกจากบ้านนั้น

00:21:24.600 --> 00:21:28.040 align:center
แล้วเพื่อนฉันก็พาฉันกลับอะพาร์ตเมนต์ของฉัน

00:21:29.040 --> 00:21:31.640 align:center
ฉันรู้ว่าฉันปลอดภัย
และฉันก็แบบ "ฉันนอนได้แล้ว"

00:21:31.720 --> 00:21:33.920 align:center
แล้วก็นอนหลับทั้งวัน

00:21:50.840 --> 00:21:52.400 align:center
ตอนฉันตื่นขึ้นมา

00:21:53.000 --> 00:21:54.520 align:center
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น

00:21:54.600 --> 00:21:56.960 align:center
ฉันอยู่กับมานูเอลตามลำพัง

00:21:57.040 --> 00:22:01.480 align:center
และฉันก็ร่างเปลือยเปล่า
อยู่บนเตียงข้างๆ มานูเอล

00:22:02.360 --> 00:22:05.120 align:center
มานูเอลก็ร่างเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง

00:22:05.640 --> 00:22:08.880 align:center
ฉันจำได้ว่าสับสนมาก

00:22:08.960 --> 00:22:13.960 align:center
เพราะฉันจำไม่ได้ว่าถอดเสื้อผ้าตัวเองออก

00:22:14.040 --> 00:22:17.280 align:center
หรือเขาถอดมันออก

00:22:17.360 --> 00:22:21.160 align:center
ฉันจำได้ว่าตัวแข็งทื่อไปหมด

00:22:21.240 --> 00:22:26.200 align:center
และก็แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ประมาณนั้นค่ะ

00:22:28.520 --> 00:22:33.280 align:center
ฉันรู้สึกหนักไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้

00:22:33.360 --> 00:22:34.880 align:center
แล้ว…

00:22:34.960 --> 00:22:39.760 align:center
มานูเอลก็พลิกตัวมาล่วงละเมิดฉัน

00:22:39.840 --> 00:22:42.160 align:center
และฉันก็จำมันได้…

00:22:42.760 --> 00:22:43.920 align:center
ชัดเจนมาก

00:22:44.000 --> 00:22:46.000 align:center
นอนอยู่ตรงนั้น

00:22:46.080 --> 00:22:51.200 align:center
ขยับเขยื้อนตัวหรือผลักเขาออกไปไม่ได้เลย

00:22:51.280 --> 00:22:52.280 align:center
แล้วก็…

00:22:52.960 --> 00:22:56.400 align:center
เขาทำทุกอย่างที่เขาต้องการ

00:23:09.000 --> 00:23:12.760 align:center
ฉันจำได้ว่าไม่รู้จะทำยังไง

00:23:12.840 --> 00:23:17.480 align:center
ฉันเลยรีบแต่งตัว

00:23:18.440 --> 00:23:21.440 align:center
แล้วฉันก็ลงไปข้างล่างและ…

00:23:21.960 --> 00:23:24.920 align:center
กลับไปที่หอพัก

00:23:30.400 --> 00:23:34.680 align:center
ฉันไม่เคยคุยเรื่องนี้กับใคร

00:23:35.200 --> 00:23:40.320 align:center
ยกเว้นหญิงสาวสองคนที่ติดร่างแหไปด้วย แล้วก็…

00:23:41.240 --> 00:23:44.520 align:center
ฉันแค่รู้สึก… ฉันคิดว่า…

00:23:45.200 --> 00:23:50.720 align:center
กังวลใจและอับอาย
และหมดหนทางอย่างมากในตอนนั้น

00:24:11.200 --> 00:24:12.280 align:center
เอ่อ…

00:24:13.680 --> 00:24:17.920 align:center
ใช่ค่ะ มีรูปแบบที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นอน

00:24:19.320 --> 00:24:22.320 align:center
หญิงสาวที่เปราะบางมาก

00:24:22.400 --> 00:24:24.920 align:center
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอพูดภาษาสเปนไม่ได้

00:24:25.000 --> 00:24:27.320 align:center
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอต้องการคนที่ไว้ใจได้

00:24:27.400 --> 00:24:30.000 align:center
พวกเธอต้องการคนคอยชี้นำ

00:24:30.880 --> 00:24:32.960 align:center
ฉันเริ่มรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การข่มขืน

00:24:33.040 --> 00:24:34.360 align:center
มันเป็น…

00:24:35.320 --> 00:24:39.080 align:center
อะไรก็ตามที่ไอ้สารเลวคนนี้
เอาจากหญิงสาวเหล่านี้ได้ เขาก็จะเอา

00:24:39.960 --> 00:24:44.080 align:center
มันขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องราวมันใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

00:24:45.040 --> 00:24:47.480 align:center
(แกเบรียล เวก้า)

00:24:47.560 --> 00:24:49.960 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก

00:24:50.040 --> 00:24:52.640 align:center
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อ 20 วินาทีก่อน)

00:24:52.720 --> 00:24:55.040 align:center
และทันทีที่แครี่ย์เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

00:24:56.800 --> 00:24:58.880 align:center
และบอกฉันเรื่องลอเรน

00:25:00.480 --> 00:25:05.600 align:center
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้นที่ฉันไม่รู้เลย

00:25:05.680 --> 00:25:07.560 align:center
ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร

00:25:07.640 --> 00:25:10.560 align:center
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:25:10.640 --> 00:25:12.040 align:center
ฉันได้ยินแค่ว่า…

00:25:12.120 --> 00:25:14.960 align:center
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)

00:25:15.040 --> 00:25:16.840 align:center
"เขาฆ่าลูกสาวฉัน"

00:25:18.240 --> 00:25:19.720 align:center
มันน่ากลัวมากเลย

00:25:30.440 --> 00:25:33.200 align:center
(นิวยอร์ก)

00:25:38.360 --> 00:25:42.760 align:center
ฉันอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของแม่ ตอนที่…

00:25:44.480 --> 00:25:47.480 align:center
ฉันได้รับข้อความจากแครี่ย์ บาจอเร็ก

00:25:47.560 --> 00:25:52.320 align:center
"ซาร่าห์ นี่แม่ของลอเรน บาจอเร็กนะ
มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับลอเรน"

00:25:52.400 --> 00:25:55.760 align:center
"ถ้ามีโอกาส โทรหาฉันหน่อยนะ"

00:26:00.160 --> 00:26:04.040 align:center
ฉันจำไม่ได้เป๊ะๆ ว่าเธอบอกอะไรฉัน
แต่มันเป็นอะไรก็ตามที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

00:26:04.120 --> 00:26:09.520 align:center
เธอตกจากระเบียงอะพาร์ตเมนต์
ของผู้ชายคนหนึ่ง

00:26:12.160 --> 00:26:16.280 align:center
บอกว่าเธอตกลงมาและเธอตายแล้ว

00:26:18.080 --> 00:26:20.720 align:center
ฉันเป็นคนที่เธอรู้จัก

00:26:20.800 --> 00:26:24.880 align:center
เพราะลอเรนกับฉันประสานงาน
ทริปไปสเปนช่วงฤดูร้อนของเรา

00:26:25.880 --> 00:26:29.440 align:center
แล้วเราก็เดินทางไปลากุช โปรตุเกส

00:26:30.400 --> 00:26:32.680 align:center
กับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

00:26:33.600 --> 00:26:37.360 align:center
ฉันจำได้ว่าฉันไปถึงในทริปที่ฉันได้รางวัล…

00:26:41.160 --> 00:26:44.000 align:center
ไปโปรตุเกส ไปลากุช

00:26:44.080 --> 00:26:47.600 align:center
และลอเรน บาจอเร็กก็อยู่ที่นั่น

00:26:49.720 --> 00:26:52.160 align:center
และนั่นก็เป็นหนึ่งในวันสุดท้ายของชีวิตเธอ

00:26:53.760 --> 00:26:55.840 align:center
ลอเรนเป็นเพื่อนรักของฉัน ฉะนั้น…

00:26:56.640 --> 00:26:57.880 align:center
ขอโทษค่ะ

00:27:01.160 --> 00:27:03.480 align:center
นั่นแบบว่า เธอ…

00:27:04.720 --> 00:27:07.720 align:center
แครี่ย์แม่ของลอเรน สำคัญกับเธอมาก

00:27:07.800 --> 00:27:11.680 align:center
ฉันเลยต้อง ขอโทษค่ะ ช่วยเธอ และก็…

00:27:13.120 --> 00:27:16.000 align:center
ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ฉันยังสามารถ

00:27:16.080 --> 00:27:18.200 align:center
ติดต่อทนายให้เธอได้

00:27:18.280 --> 00:27:21.120 align:center
ฉันคุยกับครอบครัวอุปถัมภ์ทันทีหลังจากนั้นเช่นกัน

00:27:21.200 --> 00:27:24.640 align:center
ถามพวกเขาว่ารู้จักใคร
หรือแนะนำใครสักคนได้ไหม

00:27:24.720 --> 00:27:27.440 align:center
คนที่จะนำความกระจ่างมาสู่เรื่องนี้ได้

00:27:30.960 --> 00:27:33.840 align:center
แครี่ย์ บาจอเร็ก
เป็นแม่ของลอเรน บาจอเร็ก

00:27:33.920 --> 00:27:36.280 align:center
เธอติดต่อผมในฐานะทนายของเธอ

00:27:36.360 --> 00:27:39.720 align:center
ด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่

00:27:41.400 --> 00:27:44.360 align:center
จิตใจที่สับสนสิ้นหวังอย่างมาก

00:27:44.440 --> 00:27:47.120 align:center
ยิ่งไปกว่านั้น
ทั้งหมดนี้จากระยะไกลหลายพันกิโลเมตร

00:27:48.920 --> 00:27:50.760 align:center
ลูกสาวเธอเป็นลูกคนเดียว

00:27:51.440 --> 00:27:52.960 align:center
เธออายุ 21 ปี

00:27:53.040 --> 00:27:56.040 align:center
แล้วเธอก็ส่งลูกสาวเธอมาสเปน
ด้วยความกระตือรือร้นทั้งหมดที่พ่อแม่มี

00:27:56.120 --> 00:27:59.920 align:center
ตอนที่พวกเขาส่งลูกไปเรียนต่างประเทศ
ในกรณีนี้คือเรียนภาษา

00:28:00.960 --> 00:28:02.600 align:center
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา

00:28:02.680 --> 00:28:06.840 align:center
พวกเขาโทรบอกเธอว่าลูกสาวเธอตาย
หลังจากกระโดดจากชั้นสิบ

00:28:09.960 --> 00:28:11.560 align:center
และโดยไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม

00:28:11.640 --> 00:28:14.080 align:center
พวกเขาให้ทางเลือกเธอ
ในการส่งร่างเธอกลับประเทศ

00:28:14.160 --> 00:28:15.800 align:center
และเรื่องราวก็จบแค่นั้น

00:28:17.760 --> 00:28:20.800 align:center
นั่นคือตอนที่เธอ
ขอให้เราพยายามสืบหาข้อเท็จจริง

00:28:20.880 --> 00:28:24.240 align:center
แวดล้อมการเสียชีวิตของลูกสาวเธอ

00:28:24.320 --> 00:28:28.000 align:center
นอกเหนือจากข้อสรุปที่เห็นได้ชัดเจน
ของการชันสูตรศพ

00:28:28.080 --> 00:28:30.360 align:center
ซึ่งเป็นการตายเพราะการบาดเจ็บหลายแห่ง

00:28:32.800 --> 00:28:37.800 align:center
แกเบรียล เวก้าแจ้งความว่า
ถูกไกด์นำเที่ยวและนักธุรกิจชาวเซบิยาข่มขืน

00:28:37.880 --> 00:28:40.320 align:center
และปรากฏว่าในปี 2015 สองปีก่อนหน้านั้น

00:28:40.400 --> 00:28:43.200 align:center
หญิงสาวอเมริกันอีกคนเสียชีวิต

00:28:43.280 --> 00:28:46.600 align:center
ที่บ้านของไกด์นำเที่ยว
คนเดียวกันกับที่ถูกแจ้งความ

00:28:46.680 --> 00:28:49.800 align:center
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

00:28:51.880 --> 00:28:54.800 align:center
ตำรวจทำการวิเคราะห์

00:28:54.880 --> 00:29:00.640 align:center
เพื่อระบุว่ามีรอยนิ้วมือบนกำแพงระเบียงหรือไม่

00:29:02.520 --> 00:29:05.360 align:center
มันเล็กมาก สูงแค่ 80 เซนติเมตร

00:29:05.440 --> 00:29:07.800 align:center
ซึ่งทำให้มันอันตรายอย่างยิ่งบนชั้นสิบ

00:29:07.880 --> 00:29:11.280 align:center
ที่ความสูงขนาดนั้น เมื่อคุณเข้าไปใกล้
มันสูงแค่เข่าคุณเท่านั้น

00:29:11.360 --> 00:29:14.040 align:center
ถ้าคุณโน้มตัวไปข้างหน้าแค่นิดเดียว
คุณจะตกลงไป

00:29:14.120 --> 00:29:17.960 align:center
และเห็นได้ชัดว่า
บนกำแพงระเบียงมีแผงกั้นที่เป็นโลหะและไม้

00:29:18.040 --> 00:29:21.120 align:center
ทอดยาวไปทั้งเพนต์เฮาส์
ยกเว้นตรงสุดแผงกั้นด้านหนึ่ง

00:29:21.200 --> 00:29:24.080 align:center
ที่แผงกั้นถูกรื้อออกไป

00:29:26.280 --> 00:29:31.800 align:center
ส่วนนั้นอยู่ตรงสุดเพนต์เฮาส์
มีอ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำ

00:29:31.880 --> 00:29:33.040 align:center
และตำรวจก็ตัดประเด็น…

00:29:33.120 --> 00:29:36.880 align:center
ที่จริง ไม่พบรอยนิ้วมือที่นั่น
ซึ่งทำให้ตำรวจตัดประเด็น

00:29:36.960 --> 00:29:39.840 align:center
ที่ว่าลอเรน บาจอเร็ก
นั่งอยู่บนกำแพงระเบียงออกไป

00:29:40.520 --> 00:29:43.960 align:center
เพราะไม่มีรอยเท้าหรือรอยมือ

00:29:44.040 --> 00:29:48.960 align:center
พูดอีกอย่างคือ เธอตกลงมา
จากด้านในระเบียงออกไปด้านนอกเลย

00:29:51.080 --> 00:29:53.440 align:center
นั่นอาจสอดคล้องกับการผลัก

00:29:53.520 --> 00:29:55.720 align:center
แต่ก็สอดคล้องกับการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ

00:29:55.800 --> 00:29:58.000 align:center
เพราะกำแพงนั่นสูงแค่ 80 เซนติเมตร

00:29:58.080 --> 00:30:00.600 align:center
มันสอดคล้องกับทั้งสองทฤษฎี

00:30:00.680 --> 00:30:03.640 align:center
ในการถอดความรายงานของตำรวจ

00:30:03.720 --> 00:30:07.400 align:center
มันระบุว่ามานูเอลบอกว่าเธอกระโดดลงมา

00:30:09.120 --> 00:30:12.760 align:center
เวลามีใครสักคนตกลงมาจากชั้นสิบ

00:30:12.840 --> 00:30:14.640 align:center
มันอาจเป็นอุบัติเหตุ

00:30:14.720 --> 00:30:17.920 align:center
มันอาจเป็นการฆาตกรรม
แต่ก็อาจเป็นการฆ่าตัวตายได้เช่นกัน

00:30:18.000 --> 00:30:21.680 align:center
ตำรวจทำการชันสูตรทางจิตวิทยา

00:30:21.760 --> 00:30:23.200 align:center
โดยอิงจากข้อความในวอตส์แอปป์

00:30:23.280 --> 00:30:27.680 align:center
ที่หญิงสาวคนนั้นส่งก่อนหน้านั้น
หลายนาทีและหลายชั่วโมง

00:30:27.760 --> 00:30:30.760 align:center
หาแม่ของเธอและคู่รักของเธอที่อเมริกา

00:30:33.200 --> 00:30:36.800 align:center
(นิวยอร์ก)

00:30:43.120 --> 00:30:46.720 align:center
ผมกับลอเรนคบกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

00:30:48.600 --> 00:30:53.480 align:center
เธอต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ
เธอเป็นคนร่าเริงแจ่มใสอยู่ตลอดเวลา

00:30:53.960 --> 00:30:56.400 align:center
เธออบอุ่นมากกับทุกคนรอบตัวเธอ

00:30:59.960 --> 00:31:02.600 align:center
- สวยมาก
- ฉันจะวางมัน… ฉันจะถ่ายวิดีโอ

00:31:02.680 --> 00:31:06.480 align:center
วันที่ 19 กรกฎาคมเป็นวันเกิดของเธอ
ผมจำได้ว่า…

00:31:07.640 --> 00:31:10.360 align:center
ในหลายๆ แง่ มันทำใจยาก

00:31:10.440 --> 00:31:14.760 align:center
อย่างน้อยก็สำหรับผม ที่ไปฉลองกับเธอที่นั่นไม่ได้

00:31:16.080 --> 00:31:19.720 align:center
แต่เธอตื่นเต้นมาก และผมก็ตื่นเต้นแทนเธอ

00:31:19.800 --> 00:31:22.240 align:center
มันจะต้องเป็นค่ำคืนแห่งการฉลอง

00:31:22.320 --> 00:31:26.120 align:center
เธอกำลังจะอายุครบ 21
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ในอเมริกา

00:31:26.200 --> 00:31:29.880 align:center
ใช่ค่ะ มันเป็นอะไรที่เธอตั้งตารออย่างมาก

00:31:29.960 --> 00:31:33.520 align:center
ที่จะได้ฉลองกับเพื่อนๆ และเต้นกันให้สนุก

00:31:35.920 --> 00:31:41.920 align:center
ลอเรนไปกับเพื่อนของเธอ
ซาร่าห์ เอลลี่ และลอเรน

00:31:43.360 --> 00:31:47.920 align:center
เราไม่ได้มีแผนอะไร เราแค่…

00:31:48.000 --> 00:31:51.520 align:center
เราออกไปกินมื้อค่ำกันในเซนโตร

00:31:51.600 --> 00:31:54.040 align:center
(วันที่ 18 กรกฎาคม ปี 2015)

00:31:57.560 --> 00:32:00.400 align:center
พวกเธออยู่ที่ร้านอาหาร แล้ว…

00:32:04.000 --> 00:32:06.480 align:center
มานูเอลก็มา

00:32:10.400 --> 00:32:13.920 align:center
ฉันจำได้ว่าเขาอยู่ลึกเข้าไปในร้านอาหาร
ตรงแถวๆ บาร์

00:32:16.240 --> 00:32:19.080 align:center
แล้วเราก็นั่งที่โต๊ะ และ…

00:32:20.520 --> 00:32:24.160 align:center
เราเห็นเขา หรือไม่เขาก็เห็นเรา
แล้วเขาก็เดินมาที่โต๊ะเรา

00:32:25.920 --> 00:32:30.400 align:center
แล้วก็ถามว่าเราทุกคนอยากไปเที่ยวที่บิลินโดไหม

00:32:31.000 --> 00:32:34.160 align:center
เขาแบบว่า
"ไม่ ไปกับผมสิ ผมจะพาพวกคุณไปดู"

00:32:34.240 --> 00:32:36.760 align:center
"ผมจะพาพวกคุณไปเที่ยวดิสโก้เทค"
และอะไรแบบนั้น

00:32:36.840 --> 00:32:40.960 align:center
เราก็เลยไปกับเขา
เพราะเราคิดว่า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

00:32:45.440 --> 00:32:48.640 align:center
เราไปบิลินโดกับเขา

00:32:48.720 --> 00:32:51.800 align:center
และเราเข้าไปในส่วนวีไอพี

00:32:56.280 --> 00:33:00.160 align:center
เขาดื่มเยอะเลย และก็มีมอระกู่

00:33:02.640 --> 00:33:05.560 align:center
นั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเกือบตลอดทั้งคืน

00:33:08.880 --> 00:33:11.200 align:center
เราส่งข้อความหากันตลอดในคืนนั้น

00:33:12.080 --> 00:33:17.920 align:center
เธอบอกรายละเอียดผมตลอดตอนเธออยู่ที่นั่น

00:33:18.000 --> 00:33:18.840 align:center
(ลอเรน)

00:33:18.920 --> 00:33:22.880 align:center
เธอบอกว่า "ฉันรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเขา"

00:33:22.960 --> 00:33:25.360 align:center
แน่นอนว่าเธอไม่ชอบเขา

00:33:25.440 --> 00:33:29.320 align:center
เธอส่งข้อความบอกฉันว่าเธอเมามาก

00:33:29.400 --> 00:33:33.280 align:center
ฉันก็แบบ "อะฮ่า เยี่ยม" แบบ…

00:33:34.800 --> 00:33:36.040 align:center
"เยี่ยมเลย"

00:33:40.640 --> 00:33:42.920 align:center
ผมคิดว่าพวกเธอดื่มไปสองสามแก้ว

00:33:44.680 --> 00:33:49.840 align:center
แล้วเอลลี่กับเพื่อนๆ เธอ

00:33:50.560 --> 00:33:52.280 align:center
ก็กลับบ้านไป

00:33:56.160 --> 00:34:01.120 align:center
เอลลี่ไม่สบาย ตอนนั้นตีสามแล้ว

00:34:01.200 --> 00:34:04.080 align:center
เอลลี่บอกว่า "ฉันรู้สึกไม่ดี"

00:34:04.160 --> 00:34:09.360 align:center
มันไม่ใช่ความรู้สึกปกติ
ฉันรู้สึกว่าคืนนั้น… ฉันไม่…

00:34:09.440 --> 00:34:12.440 align:center
พอมองย้อนกลับไป ฉันจำได้หลังจากนั้น
ฉันก็แบบ "มี…"

00:34:12.520 --> 00:34:14.880 align:center
"สงสัยจังว่ามีอะไรอยู่ในเครื่องดื่มหรือเปล่า"

00:34:14.960 --> 00:34:17.680 align:center
เพราะเขาเอาเครื่องดื่มให้เราดื่ม

00:34:17.760 --> 00:34:20.440 align:center
และทั้งหมดก็อยู่ในส่วนวีไอพีนั่น

00:34:23.040 --> 00:34:27.120 align:center
เราคุยกับลอเรนและซาร่าห์
พวกเธอยังไม่อยากกลับ

00:34:27.200 --> 00:34:29.880 align:center
ฉันบอกว่า "ฉันจะไปกับเอลลี่
ฉันจะไปส่งเอลลี่ที่บ้าน"

00:34:29.960 --> 00:34:32.560 align:center
"ฉันจะพาเธอกลับบ้านเอง"
แล้วฉันก็เดินกลับบ้าน

00:34:32.640 --> 00:34:37.200 align:center
แต่ฉันจำได้ว่าบอกลาลอเรน

00:34:37.280 --> 00:34:41.840 align:center
เธอแบบว่า เมามาก

00:34:42.960 --> 00:34:45.160 align:center
ซาร่าห์ก็เมาเหมือนกัน

00:34:47.320 --> 00:34:50.680 align:center
เห็นได้ชัดว่าพอมองย้อนกลับไป
ฉันไม่น่าทิ้งเธอไว้เลย

00:34:59.440 --> 00:35:03.560 align:center
แต่ฉันก็ทำผิดพลาดไปแล้ว

00:35:12.160 --> 00:35:15.640 align:center
ด้วยเหตุผลบางอย่าง
สุดท้ายพวกเธอก็ไปที่บ้านเขา

00:35:16.280 --> 00:35:18.720 align:center
ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดอะไรพวกเธอถึงได้ไปที่นั่น

00:35:18.800 --> 00:35:22.920 align:center
แต่ก็แปลกใจนิดหน่อยที่เธอทำแบบนั้น

00:35:23.000 --> 00:35:25.480 align:center
และซาร่าห์ แครี่ย์ก็ทำแบบนั้นด้วย

00:35:25.560 --> 00:35:30.240 align:center
เพราะพวกเธอไม่มีใครสนใจมานู

00:35:31.440 --> 00:35:32.960 align:center
มันไม่สมเหตุสมผลเลย

00:35:34.680 --> 00:35:36.960 align:center
ผมได้รับข้อความที่ไม่สมเหตุสมผล

00:35:37.040 --> 00:35:38.480 align:center
ในแง่ของ แบบว่า…

00:35:39.000 --> 00:35:40.840 align:center
การพูดไร้สาระ ผมคิดว่ามันแปลก

00:35:40.920 --> 00:35:45.280 align:center
ผมสงสัยว่าเธอโดนวางยา
หรืออะไรสักอย่างหรือเปล่า

00:35:45.880 --> 00:35:47.400 align:center
มีจุดหนึ่งที่เธอพูดว่า…

00:35:47.480 --> 00:35:49.520 align:center
(คิดถึงนะ)

00:35:49.600 --> 00:35:51.520 align:center
เธอคิดถึงผม แล้วผมก็ตอบกลับไป

00:35:51.600 --> 00:35:53.400 align:center
และเธอก็ไม่ได้ตอบกลับมาเลย…

00:35:55.160 --> 00:35:56.320 align:center
ตั้งแต่ตอนนั้น

00:35:59.320 --> 00:36:00.760 align:center
(การชันสูตรทางจิตวิทยา)

00:36:01.440 --> 00:36:04.760 align:center
ตำรวจตัดเรื่องการฆ่าตัวตายออกไป

00:36:04.840 --> 00:36:06.360 align:center
ก็เลยมีแค่สองตัวเลือก

00:36:06.440 --> 00:36:09.280 align:center
มันเป็นอุบัติเหตุ หรือไม่ก็เป็นการฆาตกรรม

00:36:09.800 --> 00:36:14.480 align:center
สิ่งที่เกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์นั้น
มีแค่สองคนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นที่รู้

00:36:14.560 --> 00:36:18.680 align:center
ซึ่งก็คือมานูเอล บลังโก เวล่ากับซาร่าห์

00:36:20.720 --> 00:36:25.400 align:center
ซาร่าห์ให้ปากคำกับตำรวจขณะเมาในที่เกิดเหตุ

00:36:25.480 --> 00:36:27.320 align:center
ไม่ใช่ที่สถานีตำรวจด้วยซ้ำ

00:36:27.960 --> 00:36:31.240 align:center
เจ้าหน้าที่ตำรวจบันทึก
คำให้การของเธอที่นั่นแค่ย่อหน้าเดียว

00:36:31.320 --> 00:36:36.520 align:center
ซึ่งใครจะรู้ว่ามันตรงกับความเป็นจริงมากแค่ไหน
ถ้ามันตรงนะ

00:36:38.120 --> 00:36:41.040 align:center
เธอบอกว่าพวกเธอไปที่บ้านเขา

00:36:41.120 --> 00:36:45.760 align:center
และบอกว่าพวกเธอยืนอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง

00:36:45.840 --> 00:36:47.480 align:center
(มานูเอล บลังโกพาพวกเธอทั้งคู่ไป)

00:36:47.560 --> 00:36:49.520 align:center
(โดยอ้างเหตุผลว่า "ขอดื่มอีกสักแก้ว")

00:36:52.200 --> 00:36:53.960 align:center
พวกเขาออกไปที่ระเบียง

00:36:58.000 --> 00:37:02.920 align:center
พวกเขาทุกคนอยู่ที่ระเบียง แต่ลอเรนอยู่ใน

00:37:03.000 --> 00:37:06.680 align:center
อ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำบนระเบียงนั่น

00:37:08.240 --> 00:37:09.200 align:center
(เปลือยกายบางส่วน)

00:37:09.280 --> 00:37:13.080 align:center
ซาร่าห์กับมานูเข้าไปเอาน้ำข้างใน

00:37:13.160 --> 00:37:15.600 align:center
(พวกเขาเข้าไปเอาน้ำแก้วหนึ่งข้างใน)

00:37:15.960 --> 00:37:21.160 align:center
(ทิ้งเธอไว้คนเดียว)

00:37:22.560 --> 00:37:25.560 align:center
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียง

00:37:25.640 --> 00:37:28.960 align:center
พวกเขาเลยออกไปที่นั่น
และเห็นเธอนอนอยู่บนพื้น

00:37:29.040 --> 00:37:30.920 align:center
ตกลงไปจากระเบียง

00:37:35.760 --> 00:37:42.240 align:center
ฉันไม่เคยกดดันให้ซาร่าห์
เล่ารายละเอียดของคืนนั้นมากกว่านั้นเลย

00:37:42.320 --> 00:37:45.600 align:center
เพราะมันเป็นเรื่องที่สะเทือนใจ
และเลวร้ายสำหรับเธอมาก

00:37:45.680 --> 00:37:49.960 align:center
และเธออาจจะจำอะไรได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
เพราะเธอเมามาก

00:37:50.040 --> 00:37:53.520 align:center
มันเบลอไปหมด
แถมยังเจอเรื่องสะเทือนใจอีกด้วย

00:37:53.600 --> 00:37:57.680 align:center
พอมองย้อนกลับไป
มันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องราวที่แปลกมาก

00:37:57.760 --> 00:38:00.920 align:center
รู้สึกเหมือนซาร่าห์…

00:38:02.520 --> 00:38:05.480 align:center
ฉันอยากพูดแบบนี้โดยที่ไม่พูดว่าซาร่าห์…

00:38:05.560 --> 00:38:07.640 align:center
ซาร่าห์ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้

00:38:07.720 --> 00:38:12.240 align:center
แบบ ซาร่าห์ก็…

00:38:12.960 --> 00:38:14.720 align:center
เป็นเหยื่อด้วยเช่นกัน

00:38:14.800 --> 00:38:18.880 align:center
แต่ฉันคิดว่าเธอเองก็พยายามปกป้องตัวเอง

00:38:18.960 --> 00:38:22.600 align:center
ในการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างคลุมเครือ

00:38:22.680 --> 00:38:23.880 align:center
ฉันเชื่อเรื่องที่เธอเล่า

00:38:23.960 --> 00:38:28.320 align:center
ฉันแค่คิดว่า
มีรายละเอียดมากกว่านี้ที่เธอไม่ได้บอก

00:38:28.840 --> 00:38:30.440 align:center
บางอย่างมันก็…

00:38:31.640 --> 00:38:32.960 align:center
ค่อนข้างเลือนราง

00:38:33.040 --> 00:38:36.480 align:center
ผมคิดว่าผมไม่ได้นอนอยู่ประมาณสามวัน

00:38:36.560 --> 00:38:39.000 align:center
มันเหมือนทุกอย่างทำให้ผมนอนไม่หลับ

00:38:43.080 --> 00:38:44.560 align:center
มันทำใจยากมาก

00:38:46.240 --> 00:38:50.200 align:center
ชีวิตผมมากมายถูกพรากไปจากผมในพริบตา

00:38:56.320 --> 00:38:58.080 align:center
(สองชั่วโมงหลังการตายของลอเรน)

00:38:58.160 --> 00:39:02.240 align:center
ตอนเกิดอุบัติเหตุ แม้ว่ามันจะดูเหมือน
เป็นการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ

00:39:02.320 --> 00:39:05.640 align:center
พวกเขาไม่พลาดโอกาส
ที่จะตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ

00:39:05.720 --> 00:39:08.880 align:center
ทั้งมานูเอล บลังโกและซาร่าห์

00:39:09.680 --> 00:39:11.440 align:center
(ตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ)

00:39:11.520 --> 00:39:12.840 align:center
(ซาร่าห์)

00:39:12.920 --> 00:39:15.120 align:center
มันเกิดขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุประมาณสองชั่วโมง

00:39:15.200 --> 00:39:16.680 align:center
(ผลตรวจ)

00:39:16.760 --> 00:39:19.680 align:center
ระดับแอลกอฮอล์ของซาร่าห์อยู่ที่ 0.48
ถ้าผมจำไม่ผิด

00:39:20.360 --> 00:39:23.360 align:center
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ค่อนข้างสูง

00:39:24.200 --> 00:39:27.160 align:center
ผลตรวจแอลกอฮอล์ในเลือด
ของลอเรน บาจอเร็ก

00:39:27.240 --> 00:39:30.720 align:center
มีแอลกอฮอล์ 2.99 กรัมต่อเลือดหนึ่งลิตร

00:39:30.800 --> 00:39:33.960 align:center
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ใกล้เคียงกับ
อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์

00:39:35.040 --> 00:39:39.120 align:center
จากคำพูดของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ
ด้วยแอลกอฮอล์ในเลือด 2.9 กรัม

00:39:39.720 --> 00:39:41.600 align:center
คนเราตายได้

00:39:42.200 --> 00:39:43.360 align:center
หรือไม่ก็หมดสติ

00:39:43.440 --> 00:39:45.320 align:center
(มานูเอล บลังโก)

00:39:45.400 --> 00:39:47.080 align:center
และผลตรวจของมานูเอลเป็น 0.0

00:39:49.960 --> 00:39:51.200 align:center
ศูนย์จุดศูนย์

00:39:51.760 --> 00:39:54.000 align:center
นั่นแสดงว่า เขาพาหญิงสาวทั้งสองคนไปปาร์ตี้

00:39:54.080 --> 00:39:55.120 align:center
พวกเธอทั้งคู่ดื่ม

00:39:55.200 --> 00:39:58.320 align:center
คนหนึ่งในนั้นดื่มจนถึงจุดที่มี
อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์

00:39:58.400 --> 00:39:59.600 align:center
และผลตรวจของเขา 0.0

00:39:59.680 --> 00:40:02.280 align:center
เขาเป็นคนควบคุมสถานการณ์ตลอดเวลา

00:40:03.680 --> 00:40:06.720 align:center
พวกเขาไม่พบแอลกอฮอล์ในลมหายใจของมานู

00:40:06.800 --> 00:40:10.720 align:center
ซึ่งมันก็แปลกเพราะเขาอยู่ที่คลับกับพวกเธอ

00:40:11.840 --> 00:40:13.960 align:center
ผมเชื่อว่ามานูเอลเป็นนักล่า

00:40:15.040 --> 00:40:17.480 align:center
เขาเป็นนักล่า เป็นผู้ล่าเหยื่อ

00:40:18.120 --> 00:40:20.680 align:center
ผมคิดว่าคืนนั้นเขาออกล่า

00:40:20.760 --> 00:40:23.440 align:center
และมีทัศนคติแบบนักล่า

00:40:23.520 --> 00:40:27.920 align:center
นั่นคือมีแผน กลยุทธ์ และความอดทนแบบนักล่า

00:40:29.280 --> 00:40:33.600 align:center
เขาใช้เวลาหลายชั่วโมง
กว่าจะถึงจุดที่เขาต้องการ

00:40:33.680 --> 00:40:37.360 align:center
และในสถานการณ์ที่เขาต้องการอยู่
ซึ่งก็คือตอนตีห้า

00:40:37.440 --> 00:40:44.160 align:center
ในเพนต์เฮาส์ของเขา
กับผู้หญิงสองคนที่เปราะบางสุดๆ

00:40:44.240 --> 00:40:46.920 align:center
ซึ่งเป็นผลจากการบริโภคอย่างน้อยก็แอลกอฮอล์

00:40:49.320 --> 00:40:50.560 align:center
และผลตรวจของเขาก็ 0.0

00:40:51.280 --> 00:40:53.080 align:center
นั่นคือข้อเท็จจริงครับ

00:40:58.120 --> 00:41:04.720 align:center
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)

00:41:07.280 --> 00:41:09.880 align:center
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)

00:41:09.960 --> 00:41:13.040 align:center
หนึ่งวันต่อมา ฉันได้รับอีเมล

00:41:13.120 --> 00:41:16.920 align:center
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย

00:41:17.000 --> 00:41:21.080 align:center
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"

00:41:22.040 --> 00:41:23.200 align:center
(อุบัติเหตุที่โชคร้าย)

00:41:23.280 --> 00:41:24.560 align:center
(ลอเรน บาจอเร็ก)

00:41:24.640 --> 00:41:25.720 align:center
(เธอตายแล้ว)

00:41:25.800 --> 00:41:29.680 align:center
ฉันรู้ว่ามันอาจเป็นฉันได้ง่ายๆ

00:41:29.760 --> 00:41:34.680 align:center
(ลอเรน บาจอเร็ก
ปี 1994 ถึงปี 2015)

00:41:34.760 --> 00:41:37.440 align:center
พอฉันดูรูปที่ถ่ายในตอนนั้น

00:41:37.520 --> 00:41:40.920 align:center
ฉันก็รู้ว่าฉันเปราะบางมาก
เราทุกคนเปราะบางมาก

00:41:41.000 --> 00:41:45.360 align:center
และเราไม่เห็นมัน

00:41:45.960 --> 00:41:47.880 align:center
แต่มานูเอลเห็น

00:41:55.960 --> 00:41:58.480 align:center
ฉะนั้นพอนักศึกษากลุ่มใหม่มาถึง

00:41:58.560 --> 00:42:01.920 align:center
ทุกคนเข้ามาพูดว่า
"เราได้ข่าวว่ามีผู้หญิงตาย เกิดอะไรขึ้น"

00:42:02.000 --> 00:42:03.720 align:center
ฉันก็บอกพวกเขาว่า

00:42:04.360 --> 00:42:07.200 align:center
"อย่าเดินทางไปเที่ยวกับมานูเอล ไวต์"

00:42:07.280 --> 00:42:09.400 align:center
"อย่าไว้ใจหมอนั่น"

00:42:10.200 --> 00:42:13.600 align:center
"ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
แต่มีบางอย่างผิดปกติ"

00:42:19.480 --> 00:42:23.520 align:center
ตอนที่แครี่ย์ บาจอเร็กจ้างเราทำคดีนี้

00:42:23.600 --> 00:42:26.600 align:center
คดีในส่วนอาญาได้ถูกยกฟ้องไปแล้ว

00:42:27.800 --> 00:42:29.400 align:center
ผู้พิพากษาสืบสวนในเซบิยา

00:42:29.480 --> 00:42:33.520 align:center
สั่งปิดคดีโดยที่ไม่มีขั้นตอนการสืบสวนเพิ่มเติม

00:42:33.600 --> 00:42:36.560 align:center
บอกว่าไม่มีหลักฐานเพียงพอ
ที่จะดำเนินการสืบสวนต่อ

00:42:37.160 --> 00:42:40.800 align:center
แต่ในความเห็นของผม
มันเร็วเกินไปและไม่ยุติธรรม

00:42:40.880 --> 00:42:43.840 align:center
ไม่มีมูลเหตุที่จะตัดทุกอย่างออกไป

00:42:45.240 --> 00:42:48.880 align:center
การดำเนินคดีสิ้นสุดลง
โดยไม่มีการให้ปากคำของพยาน

00:42:48.960 --> 00:42:51.880 align:center
หลายชั่วโมงต่อมา
ร่างของเธอถูกนำขึ้นเครื่องบินกลับไปอเมริกา

00:42:52.760 --> 00:42:55.480 align:center
และนั่นก็ทำให้เราสนใจ

00:42:55.560 --> 00:42:59.280 align:center
(ซาร่าห์ออกจากประเทศหลังเหตุการณ์
ทำให้ไม่สามารถสัมภาษณ์เธอได้)

00:43:03.040 --> 00:43:06.920 align:center
เราอธิบายให้เธอฟังว่า
ช่องทางในการดำเนินคดีอาญาถูกปิดลงแล้ว

00:43:07.000 --> 00:43:09.800 align:center
และไม่มีทางที่จะเปิดมันได้อีก

00:43:09.880 --> 00:43:12.920 align:center
แต่ก็มีความเป็นไปได้ในการดำเนินคดีทางแพ่ง

00:43:13.000 --> 00:43:13.840 align:center
(อาคารศาล)

00:43:13.920 --> 00:43:16.160 align:center
และเธอก็จ้างเราให้ทำมัน

00:43:16.240 --> 00:43:19.560 align:center
นั่นคือสิ่งที่เราทำ
นั่นคือคดีที่เรานำขึ้นศาลในเซบิยา

00:43:23.400 --> 00:43:25.920 align:center
สองสามวันก่อนการพิจารณาคดี

00:43:26.000 --> 00:43:31.120 align:center
แครี่ย์ บาจอเร็กแม่ของลอเรน
บอกผมว่าเธอกำลังจะตาย

00:43:31.200 --> 00:43:33.960 align:center
และเธอจะอดทนไว้
จนกว่าการพิจารณาคดีจะสิ้นสุดลง

00:43:34.040 --> 00:43:35.680 align:center
และเราก็มีคำตัดสิน

00:43:36.720 --> 00:43:40.920 align:center
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้พิพากษายืนยัน
ตามคำร้องของเราและตัดสินให้เราชนะ

00:43:41.000 --> 00:43:46.080 align:center
เขาพบว่ามีความรับผิดต่อความประมาทเลินเล่อ

00:43:46.160 --> 00:43:47.680 align:center
ในส่วนของมานูเอล

00:43:47.760 --> 00:43:51.960 align:center
และกำหนดค่าชดเชย
มากกว่า 70,000 ยูโรเล็กน้อย

00:43:52.040 --> 00:43:53.280 align:center
(73,814 ยูโร)

00:43:53.360 --> 00:43:56.440 align:center
ผมบอกเธอเรื่องคำตัดสิน
และไม่กี่วันต่อมาเธอก็ตาย

00:43:58.320 --> 00:44:02.200 align:center
เธอรู้สึกโล่งอกในแง่ที่ว่า
อย่างน้อยก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

00:44:02.280 --> 00:44:05.560 align:center
แต่แน่นอนว่าคำตัดสิน
ไม่อาจทำให้เธอได้รับสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ

00:44:13.200 --> 00:44:17.880 align:center
ความเห็นอกเห็นใจที่คุณรู้สึกต่อคุณแม่คนนั้น
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

00:44:17.960 --> 00:44:21.440 align:center
และคุณแม่คนนั้นก็โดดเดี่ยวในเรื่องนี้มาก

00:44:21.520 --> 00:44:26.320 align:center
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ตลอดว่า
เธอโดดเดี่ยวแค่ไหน และเธอก็สิ้นหวัง

00:44:27.240 --> 00:44:28.960 align:center
เธอพยายามอย่างหนักที่จะ…

00:44:29.840 --> 00:44:32.320 align:center
ให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผย
เพื่อทวงความยุติธรรมให้ลอเรน

00:44:32.400 --> 00:44:34.520 align:center
และฉันก็พูดว่า "แกเบรียล…" วันนี้ฉันเพิ่งพูดว่า

00:44:34.600 --> 00:44:39.240 align:center
"นึกภาพการเป็นแม่เธอ
และเห็นลูกในรายการเมกิน เคลลี่โชว์สิ"

00:44:39.320 --> 00:44:44.840 align:center
"และการตระหนักรู้ว่านี่คือนักล่าที่อันตราย"

00:44:45.640 --> 00:44:49.440 align:center
(การดำเนินคดีอาญามานูเอล บลังโกในคดีนี้)

00:44:49.520 --> 00:44:51.280 align:center
(ถูกยกฟ้องอย่างเป็นทางการ)

00:44:51.360 --> 00:44:54.720 align:center
ไอ้สารเลวคนนี้เดินลอยนวลอยู่ตามถนน

00:44:54.800 --> 00:44:56.520 align:center
กินทาปาสดื่มโกปาส

00:44:56.600 --> 00:44:59.760 align:center
และทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ
แต่พวกคุณไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ

00:45:02.880 --> 00:45:05.480 align:center
เขายังอยู่ข้างนอกนั่น
เขาเดินอยู่ตามถนนมาตลอด

00:45:05.560 --> 00:45:07.160 align:center
ฉันว่าถ้าเป็นฉันคงโกรธมาก

00:45:09.200 --> 00:45:12.680 align:center
ฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า
คนคนนี้จะไม่มีวันต้องรับผิดชอบ

00:45:12.760 --> 00:45:14.880 align:center
สำหรับทุกอย่างที่เขาเคยทำไป

00:45:21.240 --> 00:45:24.960 align:center
ถ้านั่นคือชุมชนของฉัน
ฉันคงแบบว่า "อะไรกันวะ"

00:45:29.440 --> 00:45:31.800 align:center
ใช่ มันทำให้ฉันคลื่นไส้ที่เขาเดินอยู่ตามถนน

00:45:31.880 --> 00:45:35.160 align:center
ที่เขากำลังแลกเปลี่ยนภาษากับหญิงสาวเหล่านี้

00:45:36.160 --> 00:45:39.080 align:center
มองดูเด็กๆ เหล่านี้ที่กำลังออกไปสู่โลกกว้าง

00:45:39.160 --> 00:45:42.240 align:center
พ่อแม่พวกเธอส่งพวกเธอไป
พวกเขาคิดว่าพวกเธอปลอดภัย

00:45:44.400 --> 00:45:46.160 align:center
ฉันไม่อยากคิดเลย

00:45:46.240 --> 00:45:51.360 align:center
แต่ฉันมั่นใจว่า
เขาไม่หยุดทำสิ่งที่เขาทำตลอดหลายปีมานี้

00:45:53.400 --> 00:45:56.280 align:center
เขาหัวเราะและยิ้ม ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ

00:45:56.360 --> 00:46:00.360 align:center
และแสร้งทำเป็นคนที่ไม่มีอันตราย

00:46:00.440 --> 00:46:02.640 align:center
และทำสิ่งที่ตรงกันข้าม

00:46:02.720 --> 00:46:06.040 align:center
บอกพวกสาวๆ ว่า
"อยู่กับผมแล้วคุณปลอดภัยแน่" และ…

00:46:06.120 --> 00:46:09.520 align:center
ฉันรู้สึกแย่ที่เขายังเป็นอิสระอยู่

00:46:10.520 --> 00:46:13.440 align:center
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับมานูเอล

00:46:13.520 --> 00:46:16.760 align:center
และแทบจะเหมือนกับว่า "ฉันทำอะไรได้บ้าง"

00:46:16.840 --> 00:46:21.200 align:center
"เราทำอะไรได้บ้างเพื่อให้เรื่องนี้ยุติลง"

00:46:21.280 --> 00:46:25.120 align:center
หน้าที่ของฉันคือหาวิธีทำมัน

00:46:25.760 --> 00:46:28.840 align:center
ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด

00:46:28.920 --> 00:46:31.880 align:center
ที่เธอมุ่งมั่นที่จะทำแบบนี้เพื่อผู้หญิงคนอื่น

00:46:31.960 --> 00:46:35.440 align:center
ตอนเธออยู่ชั้นประถม ใครก็ตามที่ถูกรบกวน

00:46:35.520 --> 00:46:36.960 align:center
แกเบรียลจะเข้าไปขวาง

00:46:37.040 --> 00:46:38.280 align:center
ฉันจำได้ว่าเคยบอกเธอว่า

00:46:38.360 --> 00:46:40.320 align:center
"แกเบรียล ลูกเป็นกบฏที่ไร้สาเหตุ"

00:46:40.920 --> 00:46:44.160 align:center
"ลูกเหมือนเจมส์ ดีน และลูกก็ต้องหยุดมันซะ"

00:46:44.240 --> 00:46:46.960 align:center
และนี่คือแกเบรียล มันคือตัวตนของเธอ

00:46:49.880 --> 00:46:51.800 align:center
(หัวข้อที่สาม
การคุ้มครองผู้เสียหาย)

00:46:51.880 --> 00:46:55.160 align:center
ฉันไม่อยากทำแบบนี้ ฉันไม่อยากไปขึ้นศาล

00:46:56.960 --> 00:46:59.320 align:center
ฉันไม่อยากรับมือกับเรื่องไร้สาระนี่

00:46:59.400 --> 00:47:03.680 align:center
แต่ถ้ายังมีผู้หญิงคนอื่นๆ เหล่านี้ และนี่เป็น…

00:47:03.760 --> 00:47:06.160 align:center
ทุกเทอมจะมีเด็กใหม่

00:47:08.200 --> 00:47:10.080 align:center
ฉันรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

00:47:10.160 --> 00:47:13.400 align:center
จู่ๆ มันก็เปลี่ยนจาก
"หนูไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น"

00:47:13.480 --> 00:47:16.200 align:center
"หนูจะไม่ฟ้องร้อง หนูไม่อยากพูดถึงมัน"

00:47:16.280 --> 00:47:19.360 align:center
มันเปลี่ยนจากอะไรแบบนั้นเป็น
"เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

00:47:20.320 --> 00:47:22.520 align:center
ฉะนั้นนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น

00:47:23.400 --> 00:47:25.600 align:center
มันคือจุดเริ่มต้นของเราทั้งคู่

00:47:25.680 --> 00:47:27.120 align:center
ของเขาและฉัน

00:47:37.040 --> 00:47:39.680 align:center
สาบานหรือสัญญาหรือไม่ว่า
จะพูดความจริงกับศาลนี้

00:47:40.280 --> 00:47:41.120 align:center
สาบานค่ะ

00:47:41.200 --> 00:47:42.640 align:center
ในฐานะจำเลยในคดีนี้

00:47:42.720 --> 00:47:46.520 align:center
คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่ยอมรับผิด
ไม่ให้การปรักปรำตัวเอง

00:47:46.600 --> 00:47:47.960 align:center
หรือไม่ให้การเลย

00:47:48.040 --> 00:47:50.000 align:center
คุณอยากพูดอะไรกับเหยื่อไหมคะ

00:47:50.080 --> 00:47:51.160 align:center
นี่ อย่าแตะต้องตัวฉัน

00:47:51.240 --> 00:47:52.720 align:center
ฉันแค่คุยกับคุณ

00:47:52.800 --> 00:47:56.920 align:center
ถ้าพวกเธอไม่รู้จักกัน
คำให้การของพวกเธอทุกคนตรงกันได้ยังไง

00:47:57.000 --> 00:47:58.640 align:center
ผมไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น

00:47:58.720 --> 00:48:01.560 align:center
ผมไม่มีความสัมพันธ์กับคนคนนั้นในทริปนั้น

00:48:01.640 --> 00:48:03.000 align:center
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย

00:49:00.960 --> 00:49:05.960 align:center
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง
้นในทริปนั้น