WEBVTT

00:13.560 --> 00:18.840
(เซบิยา สเปน)

00:18.920 --> 00:21.840
(วันที่ 19 กรกฎาคม ปี 2015)

00:21.920 --> 00:23.920
ในปี 2015

00:26.360 --> 00:27.840
ฉันเดินทางไปเซบิยา

00:29.640 --> 00:32.560
และได้พบกับมานูเอล บลังโก เวล่า

00:36.400 --> 00:37.640
วันหนึ่ง…

00:37.720 --> 00:38.880
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)

00:38.960 --> 00:41.280
ฉันได้รับอีเมล

00:41.360 --> 00:44.680
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย

00:44.760 --> 00:48.880
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"

00:53.320 --> 00:56.880
"ถึงนักศึกษาทุกคน
ฉันเสียใจจริงๆ ที่ต้องเขียนอีเมลฉบับนี้

00:56.960 --> 00:59.840
เพื่อแจ้งข่าวร้ายเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่น่าเศร้า

00:59.920 --> 01:04.560
ที่เกิดขึ้นกับลอเรน บาจอเร็ก
นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งรัฐเพนซิลเวเนีย

01:04.640 --> 01:06.360
ซึ่งส่งผลให้…

01:07.800 --> 01:09.200
เธอเสียชีวิต"

01:09.280 --> 01:12.320
(เพนน์สเตท)

01:12.400 --> 01:14.440
เพื่อนฉันตอบกลับมา

01:14.520 --> 01:16.480
เธอตอบอีเมลและบอกว่า

01:16.560 --> 01:18.760
"เราตกอยู่ในอันตรายเหรอ"

01:18.840 --> 01:23.920
แล้วเราก็ได้รู้ว่า
เธอตกจากอะพาร์ตเมนต์ของมานูเอล

01:24.000 --> 01:25.960
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)

01:27.680 --> 01:31.120
(นักล่าแห่งเซบิยา)

01:31.200 --> 01:36.440
(ตอนที่ 2: มานู ไวต์)

01:38.680 --> 01:42.840
(มอนแทนา)

01:51.320 --> 01:54.960
ฉันจำรายการของเมกิน เคลลี่
ตอนที่ออกอากาศเช้าวันนั้นได้

01:56.200 --> 01:59.960
ผู้คนและคนท้องถิ่นในเซบิยาเริ่มติดต่อฉัน

02:00.040 --> 02:04.440
อย่างชาวต่างชาติ คนที่มีบริษัทคู่แข่ง
ฉันไม่สนใจว่าเป็นใคร

02:09.720 --> 02:12.960
มีข่าวลือพวกนี้เริ่มแพร่ออกไป

02:14.640 --> 02:15.920
(ค้นหามานู ไวต์)

02:17.960 --> 02:21.520
พวกเขาบอกฉันเรื่องบาร์ที่เขาไปเที่ยว

02:25.480 --> 02:28.200
ว่าเขาไปร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนภาษากับเด็กๆ

02:28.280 --> 02:32.080
ว่าเขาไปเที่ยวกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเสมอ

02:32.160 --> 02:35.440
เป็นหญิงสาวอเมริกันเสมอ
ซึ่งเขาจะพาพวกเธอไปร้านอาหาร

02:35.520 --> 02:37.280
พวกเขาให้ข้อมูลฉัน

02:38.000 --> 02:40.440
มีคนโน้นคนนี้ให้ข้อมูลฉัน

02:51.720 --> 02:54.000
พวกเขาเรียกผมว่า "เนื้อไอบีเรีย"

02:54.080 --> 02:57.600
ในช่วงเวลานี้ มันยังคงเป็นแค่ในเฟซบุ๊ก

02:57.680 --> 02:59.400
ฉันแค่โพสต์ทุกอย่าง…

02:59.480 --> 03:02.200
ฉันหมกมุ่นจนหลับ…

03:02.280 --> 03:03.600
(กล่องจดหมาย)

03:03.680 --> 03:06.200
อยู่กับอีเมล ตื่นขึ้นมา อีเมล

03:06.280 --> 03:10.040
เฟซบุ๊ก คุยกับคนโน้นคนนี้ ทั้งวัน ตลอดทั้งวัน

03:10.560 --> 03:11.960
ฉันไม่ได้นอนเลย

03:12.040 --> 03:15.000
ฉันคุยโทรศัพท์กับคนโน้นคนนี้ไม่หยุดหย่อน

03:15.080 --> 03:18.280
พยายามหาคำตอบว่ามันเกิดอะไรขึ้น

03:21.680 --> 03:25.600
ฉันส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงแกเบรียล เวก้า

03:28.160 --> 03:31.160
แกเบรียลพูดเรื่องดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

03:31.240 --> 03:32.640
และเล่าเรื่องราว

03:32.720 --> 03:35.560
ที่คล้ายกับเรื่องราวที่ฉันจำได้มากทีเดียว

03:37.000 --> 03:43.920
(เซบิยา
สเปน)

03:44.000 --> 03:48.920
(ปี 2015)

03:49.000 --> 03:50.720
ตอนเรามาถึงเซบิยา

03:50.800 --> 03:56.160
แต่ละกลุ่มมี "มัคคุเทศก์วัฒนธรรม"
ที่ได้รับมอบหมาย

03:56.920 --> 03:59.200
มัคคุเทศก์วัฒนธรรมของฉัน

03:59.280 --> 04:04.080
พาเราตรงไปที่บริษัทนำเที่ยว

04:04.160 --> 04:07.640
บริษัทนี้ชื่อว่า "ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์"

04:09.120 --> 04:10.000
ยินดีต้อนรับ

04:10.080 --> 04:12.240
เราอยู่ที่นี่กันแล้ว ที่ออฟฟิศดิสคัฟเวอร์ เซบิยา

04:12.320 --> 04:16.640
เราเปิดวันจันทร์ถึงวันศุกร์
สิบโมงถึงสองทุ่ม เราไม่มีพักกลางวัน

04:16.720 --> 04:20.560
แวะมาตอนไหนก็ได้ ไปดูกันเลยครับ

04:21.720 --> 04:22.720
เพื่อน

04:23.640 --> 04:25.600
(ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์
ทำมากกว่าแค่เดินทาง)

04:25.680 --> 04:30.200
บริษัทท่องเที่ยว
มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของเราเต็มไปหมด

04:30.280 --> 04:34.680
มีป้ายชื่อมหาวิทยาลัยของฉัน
เพนน์ สเตทรวมอยู่ด้วย

04:35.560 --> 04:38.240
และที่นั่งอยู่หลังโต๊ะ

04:40.120 --> 04:42.160
คือมานูเอล ไวต์

04:42.240 --> 04:45.520
ในตอนนั้น ฉันคิดว่าเขาอายุประมาณ 40 ปี

04:46.280 --> 04:51.160
เขามีผมสีเข้มและยิ้มฟันขาวมาก

04:52.480 --> 04:54.440
เขาถามว่าฉันเรียนที่ไหน

04:54.520 --> 04:58.080
ฉันตอบว่า "ฉันเรียนที่เพนน์ สเตท"

04:58.160 --> 05:01.200
เขาพูดว่า "โอ้ น่าตื่นเต้นจัง

05:01.280 --> 05:03.480
เพราะผมชอบสาวๆ เพนน์ สเตท"

05:03.560 --> 05:06.200
"พวกเขาเป็นคนสนุกสนานและปาร์ตี้เก่ง"

05:09.240 --> 05:11.760
ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันรู้สึกว่า

05:11.840 --> 05:15.400
"แปลกจังที่คุณพูดแบบนั้น"
เพราะใจฉันคิดว่าเขาเป็นเหมือนครู

05:18.520 --> 05:22.960
ฉันคิดว่า "โอ้ โอเค
ดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์กับมานูเอล ไวต์

05:23.040 --> 05:25.120
เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัย

05:25.200 --> 05:29.360
และนี่คือที่ที่เราจะไป
ถ้าเราอยากเดินทางอีกครั้ง"

05:29.440 --> 05:30.400
(โปรตุเกส)

05:30.480 --> 05:34.080
ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

05:34.160 --> 05:39.480
มานูเอลบอกว่า
"เราเดินทางไปลากุชและโมร็อกโก"

05:39.560 --> 05:41.600
"เราจัดการทุกอย่างให้คุณ"

05:41.680 --> 05:46.760
"และเราก็มีกิจกรรมทุกคืนด้วย"

05:51.360 --> 05:54.840
เขาเคยจัดปาร์ตี้ที่ออฟฟิศ

05:54.920 --> 05:56.160
แบบเป็นกันเองสุดๆ

06:00.600 --> 06:04.320
มานูจัดงานเลี้ยงซังกริอาฟรี

06:05.320 --> 06:07.080
สำหรับนักศึกษาต่างชาติ

06:09.960 --> 06:12.160
ที่ออฟฟิศเปิดอยู่

06:12.240 --> 06:17.760
และเราก็ไปดื่มซังกริอากันได้อย่างจุใจ

06:20.080 --> 06:25.160
ดูเหมือนเขากำลังสร้างมิตรภาพกับทุกคน

06:25.240 --> 06:28.720
ฉันอยู่ที่นั่นหลายคืน

06:31.520 --> 06:34.840
มานูเอล บลังโกมีความรู้มาก

06:34.920 --> 06:37.520
เกี่ยวกับสถานบันเทิงยามค่ำคืนของเซบิยา

06:37.600 --> 06:39.280
หรืออย่างน้อยก็ในย่านที่นักศึกษาชอบไป

06:39.360 --> 06:41.840
อัลฟัลฟา, กูเอสตา เดล โรซาริโอ,

06:41.920 --> 06:45.280
ถนนเบติส, อาลาเมดา เด เอร์กูเลส

06:45.360 --> 06:48.000
เขาไปเที่ยวที่เหล่านั้นทุกแห่งกับนักศึกษาอเมริกัน

07:00.800 --> 07:03.800
ในบล็อกของบริษัทท่องเที่ยวเอง
เขามีแม้กระทั่ง…

07:04.640 --> 07:06.520
(วันจันทร์
สปอร์ตบาร์ ฟลาเมนโก เหล้า)

07:06.600 --> 07:09.200
กำหนดการเที่ยวกลางคืนในเซบิยา

07:09.280 --> 07:13.400
แม้แต่คนที่ปาร์ตี้หนักที่สุดก็รับไม่ไหว
เพราะมันทุกคืนเลย

07:14.640 --> 07:16.800
วันจันทร์ที่ถนนเบติส

07:17.800 --> 07:19.520
วันอังคารที่อัลฟัลฟา

07:19.600 --> 07:20.880
ผมเอาแก้วนึงด้วย

07:20.960 --> 07:23.320
- วันพุธ เชียร์ฟุตบอล
- เซบิยา!

07:23.400 --> 07:25.840
และวันพฤหัสบดีก็ไปไนต์คลับพุทธ

07:27.440 --> 07:32.600
ฉันรู้สึกเหมือนมี "เส้นสาย" ฉันคิดว่า
"ฉันไปคลับพุทธได้ ไม่ต้องจ่าย"

07:32.680 --> 07:39.280
สาวๆ หลายคนมักจะ
เที่ยวซ้ำๆ ตารางเดิมทุกสัปดาห์

07:39.360 --> 07:43.640
เพราะถ้าไม่มีอย่างอื่นให้ทำ คุณก็มีแผนนี้อยู่

07:45.720 --> 07:51.440
เมื่อไหร่ก็ตามที่มีกิจกรรมที่บาร์หรือดิสโก้เทค

07:51.520 --> 07:56.280
ที่จัดขึ้นสำหรับนักศึกษาที่ไปเรียนต่างประเทศ
เขาจะอยู่ที่นั่น

08:00.960 --> 08:03.600
มานูเป็นเหมือนหนุ่มสังคม

08:04.200 --> 08:07.360
เขาหล่อ เขารู้จักทุกคน

08:10.280 --> 08:14.080
และทุกบาร์ที่เราเดินเข้าไป
ร้านอาหารทุกร้านที่เราเดินเข้าไป

08:14.160 --> 08:16.680
เขาตบหลังบาร์เทนเดอร์เบาๆ

08:18.640 --> 08:24.120
เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักทุกคนที่เรามีปฏิสัมพันธ์ด้วย

08:25.680 --> 08:27.120
เฮ่!

08:28.520 --> 08:31.880
ฉันจำไม่ได้ว่าเขาใช้ชื่อมานูเอล ไวต์
หรือมานูเอล บลังโก

08:32.560 --> 08:38.120
ฉันคิดว่าเขาเขียนเป็นภาษาอังกฤษ
แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไม

08:40.440 --> 08:44.480
ฉันจำได้แค่ว่าในช่วงหนึ่งของงานเลี้ยงต้อนรับ

08:44.560 --> 08:46.680
ที่ฉันกับเพื่อนๆ เจอเขา

08:46.760 --> 08:48.680
เขาเป็นคนแบบ…

08:49.200 --> 08:51.400
ค่อนข้างมีเสน่ห์ คุยเก่ง

08:51.480 --> 08:55.800
มีบุคลิกเป็นคนขี้เล่น

09:01.320 --> 09:05.920
มานูเอล บลังโก
มาแนะนำตัวว่าเป็นเจ้าชายแห่งเซบิยา

09:06.760 --> 09:09.560
นั่นทำให้เรารู้ว่าบุคลิกของเขาเป็นยังไง

09:09.640 --> 09:11.320
หรือเขาเป็นคนยังไง

09:11.400 --> 09:13.960
เขามีอิทธิพลและเส้นสายเยอะมาก

09:14.040 --> 09:19.280
แต่ฉันก็รู้สึกอย่างอื่นด้วย
เหมือนผู้ชายคนนี้ไม่มีจิตวิญญาณ

09:19.360 --> 09:21.720
เขาดูเป็นคนแปลกๆ

09:27.880 --> 09:31.480
เขาจัดกิจกรรมต่างๆ หลายอย่างด้วย
อย่างการจับสลากท่องเที่ยว

09:37.160 --> 09:41.960
มานูเอลอยู่ที่ปาร์ตี้จับสลากและแจกทริปท่องเที่ยว

09:45.240 --> 09:48.640
พวกเขาแจกกระดาษแผ่นเล็กๆ

09:50.600 --> 09:53.440
ฉันก็ได้ด้วย แต่ไม่ได้คิดอะไร

09:53.520 --> 09:57.080
เพราะฉันไม่ได้จ่ายค่าสลากหรืออะไรแบบนั้น

09:59.120 --> 10:02.600
และไม่กี่นาทีต่อมา
ราวๆ หนึ่งชั่วโมงต่อมาหรือประมาณนั้น

10:02.680 --> 10:06.120
มีคนมาดูหมายเลขสลากของฉัน
และพูดว่า "คุณได้รางวัล"

10:06.200 --> 10:09.800
ฉันก็แบบ "ได้รางวัลอะไร"

10:09.880 --> 10:14.960
พวกเขาบอกว่า
"คุณได้ทริปเที่ยวฟรีไปลากุช โปรตุเกส"

10:16.680 --> 10:19.880
สาวๆ ที่สวยมากมักจะได้รางวัลเสมอ

10:19.960 --> 10:21.560
ผู้ชายไม่เคยได้

10:22.080 --> 10:26.160
พ่อแม่ฉันบอกว่า
พวกเขาคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี

10:39.560 --> 10:44.880
สำหรับฉันแล้ว
การค้นหาผู้หญิงเหล่านี้เปลี่ยนเคมีในสมองฉัน

10:44.960 --> 10:49.200
ฉันรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบพวกเธออย่างมาก

10:49.280 --> 10:50.920
และรู้สึกมากๆ ด้วยว่า

10:51.000 --> 10:53.920
"ไม่ต้องห่วงนะ ขอบคุณที่บอกฉัน

10:54.000 --> 10:57.680
ฉันจะหาวิธีจัดการเรื่องนี้ให้ได้
แค่อยู่เคียงข้างฉันก็พอ"

10:59.360 --> 11:02.280
ฉันเริ่มทำการสืบสวน

11:07.560 --> 11:09.800
ฉันเป็นนักเรียนศิลปะ ฉันไม่รู้อะไรเลย

11:09.880 --> 11:12.840
พ่อฉันเลยสร้างชีตเอกเซลให้ฉัน

11:12.920 --> 11:14.240
(แฟ้ม
สเปรดชีตใหม่)

11:14.320 --> 11:16.200
(เวก้า รายชื่อเหยื่อ
แกเบรียล เวก้า)

11:18.400 --> 11:20.200
ใส่วันที่เข้าไปด้วย

11:22.840 --> 11:27.280
มีกี่คนที่ถูกแตะต้องอย่างไม่เหมาะสม
มีกี่คนที่เขาพยายามจะจูบ

11:27.360 --> 11:30.560
มีกี่คนที่เขาพยายามต้อนให้จนมุมในห้องน้ำ

11:30.640 --> 11:32.360
มีกี่คนที่เขาข่มขืน

11:32.440 --> 11:35.840
สิ่งต่างๆ ทั้งหมดที่พยายามจัดระเบียบ

11:36.720 --> 11:39.800
ฉันเป็นผู้จัดการ

11:40.920 --> 11:43.400
เข้าถึงสาธารณะเชิงรุก

11:44.160 --> 11:46.320
จัดการทุกอย่าง

11:46.400 --> 11:48.120
และฉันก็ไม่ยอมให้ใครช่วยฉัน

11:48.200 --> 11:52.840
เพราะฉันรู้สึกว่า
มันจะละเมิดความเชื่อใจของพวกเขา

11:52.920 --> 11:56.800
และฉันก็ต้องจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

11:57.560 --> 12:00.040
มันหนักหนาสาหัสมากสำหรับแกเบรียล

12:00.120 --> 12:02.800
เธอพูดว่าอย่างน้อยสัปดาห์ละสามสี่ครั้ง

12:02.880 --> 12:06.400
นานหลายเดือน เธอแบบว่า
"หนูต้องโทรคุยกับใครบางคน"

12:06.480 --> 12:09.240
และเธอก็เข้าไปในห้อง ปิดประตู

12:09.320 --> 12:11.800
กลับออกมาแล้วเธอก็พูดว่า

12:11.880 --> 12:15.680
"เขาข่มขืนผู้หญิงคนนั้น"
หรือไม่ก็ "เขาพยายามข่มขืนเธอ"

12:15.760 --> 12:18.800
หรือไม่ก็ "เขาทำอย่างนั้นอย่างนี้กับเธอ"
มันแบบว่า

12:18.880 --> 12:20.600
แต่เป็นสถานการณ์แบบเดิมเสมอ

12:27.520 --> 12:29.560
ฉันคิดว่าฉันไม่ใช่คนแรก

12:29.640 --> 12:33.960
ฉันไม่รู้แน่ชัดในเรื่องนั้น แต่ระบบมันมีอยู่แล้ว

12:51.080 --> 12:56.400
ฉันคิดว่าเขาทำแบบนี้มานานแล้ว
ก่อนที่ฉันจะไปถึงที่นั่น

12:57.440 --> 12:59.760
(จอร์แดน โชเมอร์)

12:59.840 --> 13:01.640
(เซบิยา)

13:01.720 --> 13:03.080
(ปี 2009)

13:04.800 --> 13:06.960
(มานู ไวต์
สองการแจ้งเตือน)

13:07.040 --> 13:12.720
ฉันคิดว่าประมาณสัปดาห์สุดท้ายที่ฉันอยู่ในสเปน

13:12.800 --> 13:15.480
ที่เขาเริ่มส่งข้อความหาฉัน

13:15.560 --> 13:18.080
เป็นข้อความที่จีบฉันหนักมาก

13:18.160 --> 13:21.560
เอ่อ คือพูดตรงมาก

13:22.320 --> 13:25.240
ข้อความแบบ "มาเจอกันหน่อย"

13:25.760 --> 13:28.920
เท่าที่ฉันรู้ นี่คือเพื่อน

13:31.760 --> 13:33.360
(อแมนด้า กอร์มเซ็น)

13:33.440 --> 13:34.920
(เซบิยา)

13:35.000 --> 13:37.080
(ปี 2017)

13:43.280 --> 13:47.400
มานูเอลส่งข้อความถึงฉัน
ไม่ส่งทางเฟซบุ๊กก็ส่งทางวอตส์แอปป์

13:47.480 --> 13:49.920
และพูดแบบว่า

13:50.880 --> 13:54.600
เราไปเจอเขาได้และดื่มฟรีหรือเที่ยวกลางคืน

13:54.680 --> 14:00.520
แล้วฉันกับเพื่อนร่วมห้องหญิง
และเพื่อนอีกคนของเรา

14:00.600 --> 14:02.840
เราไปเจอมานูเอล

14:07.360 --> 14:08.760
(ซาร่าห์ แครี่ย์)

14:08.840 --> 14:10.240
(เซบิยา)

14:10.320 --> 14:11.960
(ปี 2012)

14:21.800 --> 14:24.000
ข้างนอกเงียบสงัดมาก

14:25.720 --> 14:28.880
เราเดินไปตามแม่น้ำ

14:29.720 --> 14:33.360
บนถนนหลักฝั่งเซบิยาตรงไปทางหอคอยทองคำ

14:39.240 --> 14:41.000
มันมืดมาก

14:45.160 --> 14:49.120
และผู้ชายคนนึงขี่มอเตอร์ไซค์ตัดหน้าเรา

14:53.160 --> 14:55.640
และเขาใส่ชุดดำ สวมหมวกกันน็อกสีดำ

14:59.240 --> 15:02.440
เขาเดินเข้ามาหาเราโดยที่ยังสวมหมวกกันน็อก

15:02.520 --> 15:05.640
แล้วเขาก็ถอดหมวกกันน็อกออก
และพูดแบบว่า…

15:06.640 --> 15:09.920
"สาวๆ นี่มานู ผมล้อเล่นน่ะ"

15:10.000 --> 15:12.280
เราก็แบบว่า "พระเจ้า มานู เรากลัวเลยเนี่ย"

15:13.040 --> 15:17.000
แล้วเขาก็พูดว่า "ไปดื่มกับผมที่ฟีนิกซ์ไหม"

15:41.400 --> 15:46.640
แล้วเราก็ไปที่นั่น ดื่มเตกีลากันสองสามช็อต

15:46.720 --> 15:49.840
แต่แค่แก้วเล็กๆ ก็เลยไม่เป็นไร

15:57.280 --> 15:59.560
เขาจีบเพื่อนที่ไปกับฉัน

15:59.640 --> 16:02.480
และฉันก็พยายามเป็นคู่หูที่ดี

16:02.560 --> 16:05.000
เขาพูดแบบว่า
"กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของผมกันเถอะ"

16:05.080 --> 16:08.880
"เราเล่นกีตาร์ สนุกกันนิดหน่อยได้"

16:08.960 --> 16:11.160
ฉันแบบว่า "เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม"

16:14.840 --> 16:18.240
ฉันประหม่าที่ต้องเจอเขาตามลำพัง

16:19.280 --> 16:23.560
ฉันเลยพาเพื่อนสนิทไปด้วย

16:24.600 --> 16:27.120
เขาขับรถเวสป้ามารับเรา

16:28.480 --> 16:32.600
แล้วเขาก็ขับพาเราไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

16:32.680 --> 16:35.000
(พลาซา เอล ฆุนกัล)

16:35.080 --> 16:40.040
พอถึงจุดหนึ่ง เขาก็ชวนฉันกับเพื่อนๆ
กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

16:41.240 --> 16:44.880
แล้วก็ ใช่ค่ะ พอถึงที่นั่นทุกอย่างมันเบลอไปหมด

16:44.960 --> 16:48.000
และฉันก็จำอะไรไม่ค่อยได้

16:54.720 --> 16:58.280
เท่าที่จำได้ พอเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ของมานู

16:58.360 --> 17:02.360
พอเดินเข้าไป
และอาจมีห้องนั่งเล่นเล็กๆ อยู่ทางซ้าย

17:06.320 --> 17:11.040
มีระเบียง ประตูกระจกบานเลื่อน

17:13.960 --> 17:17.200
เขาเปิดเบียร์โคโรนาสองขวด

17:18.040 --> 17:21.920
เขาให้เรานั่งบนเตียงกับเขา

17:31.320 --> 17:34.120
เขากับเพื่อนฉันนั่งด้วยกัน

17:34.200 --> 17:37.280
และเราก็ เอ่อ…

17:37.360 --> 17:41.280
เขาเล่นกีตาร์กับเพื่อนคนนี้ และฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้น

17:41.360 --> 17:44.160
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจฉัน ซึ่งก็ดี

17:45.240 --> 17:49.080
ฉันรู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดยังไง
มีแค่เราที่เป็นหญิงสาวสามคน

17:49.160 --> 17:50.920
กับมานูเอลที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา

17:51.000 --> 17:53.440
ตายแล้ว ฟันฉัน!

17:55.520 --> 17:57.160
ฉันจำได้ว่า…

17:58.440 --> 18:03.960
ตอนนั้นเพื่อนร่วมห้องของฉัน เธอไม่สบาย

18:06.040 --> 18:07.800
ฉันคิดว่าถึงจุดหนึ่ง

18:07.880 --> 18:13.800
มานูเอลเรียกแท็กซี่ให้เพื่อนร่วมห้องของฉัน
ที่ไม่สบายกลับบ้าน

18:13.880 --> 18:17.800
แต่ฉันจำอะไรได้ไม่มาก

18:25.040 --> 18:27.840
แล้วเขาก็แบบ "มาเล่นเกมกัน"

18:27.920 --> 18:32.480
เขาเริ่มมือไม้อยู่ไม่สุข
ฉันจำได้ว่าเขาเอามือลูบต้นขาฉัน

18:32.560 --> 18:35.920
และเขาก็เขายุยง

18:36.000 --> 18:39.160
ฉันจำไม่ได้ว่าพูดตรงๆ หรือเปล่า
ให้เล่นเซ็กซ์หมู่สามคน

18:40.200 --> 18:44.400
ฉันรู้สึกไม่สบายใจ ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยจริงๆ

18:48.880 --> 18:51.440
ฉันจำได้แค่ว่ารู้สึกตัวหนักมาก

18:52.040 --> 18:57.240
แบบฉันขยับเขยื้อนด้วยความมั่นใจไม่ได้เลย

18:58.960 --> 19:04.040
และล้มตัวลงบนเตียงเขาแล้วก็ผล็อยหลับไป

19:12.840 --> 19:15.520
ฉันจำได้แค่นิดๆ หน่อยๆ

19:15.600 --> 19:20.160
ฉันจำได้ว่าประตูปิดกระแทก และฉันก็จำได้ว่า

19:20.240 --> 19:23.000
เพื่อนอีกคนของฉันกับมานูเอลจูบกัน

19:23.080 --> 19:27.920
และฉันคิดว่าฉันจำได้ว่ามานูเอลจูบฉัน
แต่ฉันจำ แบบว่า…

19:32.640 --> 19:34.280
ลำดับเหตุการณ์ไม่ได้เลยจริงๆ

19:34.360 --> 19:38.960
มันแบบว่า แวบๆ และเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

19:41.320 --> 19:44.360
ฉันตื่นขึ้นมาและมานูพูดว่า

19:44.440 --> 19:48.000
"เพื่อนคุณไปแล้ว คุณใช้มือทำให้ผมได้ไหม"

19:48.520 --> 19:51.080
เราดื่มเบียร์หมดแล้ว

19:51.160 --> 19:55.800
และฉันก็แบบ "ฉันว่าเราต้องไปแล้วละ"

19:57.120 --> 20:00.680
แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่ๆ อยู่ดื่มต่ออีกสักแก้วเถอะ"

20:00.760 --> 20:04.600
ฉันใช้มือทำให้เขาโดยเอาแขนไว้ข้างหลัง

20:04.680 --> 20:06.480
ไม่มองเขาด้วยซ้ำ

20:06.960 --> 20:11.120
ฉันแค่รู้สึกแบบว่า ทำมันให้จบๆ เถอะ

20:11.200 --> 20:16.160
ฉันแค่ต้องทำมัน แล้วเรื่องนี้ก็จะจบ

20:17.520 --> 20:20.400
ฉันจำได้ว่าเขาพยายามยืนขวางประตู

20:21.160 --> 20:24.760
แล้วเขาก็พูดว่า
"คุณจะปล่อยให้ผมอารมณ์ค้างเหรอ"

20:26.120 --> 20:29.920
ด้วยความเมตตาของพระเจ้า ฉันไม่รู้ว่า
โทรศัพท์ของฉันอยู่กับเราบนเตียงได้ยังไง

20:30.000 --> 20:32.600
หรือแบบว่า ฉันได้ยินมันได้ยังไง

20:33.440 --> 20:36.360
แต่ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์และหยิบมันขึ้นมา

20:38.280 --> 20:42.480
เขาขยับตัวมากพอ
ที่เราจะหนีออกจากอะพาร์ตเมนต์ได้

20:42.560 --> 20:48.640
และฉันจำได้ว่า
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองบินลงบันไดเลย

20:49.480 --> 20:52.400
เพื่อนฉันถามว่า "เธออยู่ไหน"

20:52.480 --> 20:54.520
และฉันก็คิดคำพูดไม่ออก

20:54.600 --> 20:59.400
ฉันส่งโทรศัพท์ให้มานู
เขาก็พูดแบบว่า "อ๋อ เธอสบายดี"

20:59.480 --> 21:03.520
และโชคดีที่เพื่อนฉันพูดว่า "ไม่ ฉันจะไปรับเธอ"

21:03.600 --> 21:05.240
"ส่งที่อยู่มาให้หน่อย"

21:06.440 --> 21:08.960
ฉันจำได้ว่าหลังจากนั้น ตอนเดินกลับบ้าน

21:09.040 --> 21:13.600
พยายามหาสิ่งที่คุ้นตา และก็คิดว่า "แปลกจัง"

21:14.400 --> 21:18.520
แต่ฉันคิดว่าผู้ชายสเปนคงเป็นแบบนี้

21:19.920 --> 21:22.000
ฉันออกจากบ้านนั้น

21:24.600 --> 21:28.040
แล้วเพื่อนฉันก็พาฉันกลับอะพาร์ตเมนต์ของฉัน

21:29.040 --> 21:31.640
ฉันรู้ว่าฉันปลอดภัย
และฉันก็แบบ "ฉันนอนได้แล้ว"

21:31.720 --> 21:33.920
แล้วก็นอนหลับทั้งวัน

21:50.840 --> 21:52.400
ตอนฉันตื่นขึ้นมา

21:53.000 --> 21:54.520
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น

21:54.600 --> 21:56.960
ฉันอยู่กับมานูเอลตามลำพัง

21:57.040 --> 22:01.480
และฉันก็ร่างเปลือยเปล่า
อยู่บนเตียงข้างๆ มานูเอล

22:02.360 --> 22:05.120
มานูเอลก็ร่างเปลือยเปล่าอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง

22:05.640 --> 22:08.880
ฉันจำได้ว่าสับสนมาก

22:08.960 --> 22:13.960
เพราะฉันจำไม่ได้ว่าถอดเสื้อผ้าตัวเองออก

22:14.040 --> 22:17.280
หรือเขาถอดมันออก

22:17.360 --> 22:21.160
ฉันจำได้ว่าตัวแข็งทื่อไปหมด

22:21.240 --> 22:26.200
และก็แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ประมาณนั้นค่ะ

22:28.520 --> 22:33.280
ฉันรู้สึกหนักไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้

22:33.360 --> 22:34.880
แล้ว…

22:34.960 --> 22:39.760
มานูเอลก็พลิกตัวมาล่วงละเมิดฉัน

22:39.840 --> 22:42.160
และฉันก็จำมันได้…

22:42.760 --> 22:43.920
ชัดเจนมาก

22:44.000 --> 22:46.000
นอนอยู่ตรงนั้น

22:46.080 --> 22:51.200
ขยับเขยื้อนตัวหรือผลักเขาออกไปไม่ได้เลย

22:51.280 --> 22:52.280
แล้วก็…

22:52.960 --> 22:56.400
เขาทำทุกอย่างที่เขาต้องการ

23:09.000 --> 23:12.760
ฉันจำได้ว่าไม่รู้จะทำยังไง

23:12.840 --> 23:17.480
ฉันเลยรีบแต่งตัว

23:18.440 --> 23:21.440
แล้วฉันก็ลงไปข้างล่างและ…

23:21.960 --> 23:24.920
กลับไปที่หอพัก

23:30.400 --> 23:34.680
ฉันไม่เคยคุยเรื่องนี้กับใคร

23:35.200 --> 23:40.320
ยกเว้นหญิงสาวสองคนที่ติดร่างแหไปด้วย แล้วก็…

23:41.240 --> 23:44.520
ฉันแค่รู้สึก… ฉันคิดว่า…

23:45.200 --> 23:50.720
กังวลใจและอับอาย
และหมดหนทางอย่างมากในตอนนั้น

24:11.200 --> 24:12.280
เอ่อ…

24:13.680 --> 24:17.920
ใช่ค่ะ มีรูปแบบที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างแน่นอน

24:19.320 --> 24:22.320
หญิงสาวที่เปราะบางมาก

24:22.400 --> 24:24.920
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอพูดภาษาสเปนไม่ได้

24:25.000 --> 24:27.320
ที่อยู่ในที่ซึ่งพวกเธอต้องการคนที่ไว้ใจได้

24:27.400 --> 24:30.000
พวกเธอต้องการคนคอยชี้นำ

24:30.880 --> 24:32.960
ฉันเริ่มรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การข่มขืน

24:33.040 --> 24:34.360
มันเป็น…

24:35.320 --> 24:39.080
อะไรก็ตามที่ไอ้สารเลวคนนี้
เอาจากหญิงสาวเหล่านี้ได้ เขาก็จะเอา

24:39.960 --> 24:44.080
มันขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องราวมันใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

24:45.040 --> 24:47.480
(แกเบรียล เวก้า)

24:47.560 --> 24:49.960
ฉันจำได้ว่าฉันได้รับข้อความในเฟซบุ๊ก

24:50.040 --> 24:52.640
(แครี่ย์ บาจอเร็ก
เมื่อ 20 วินาทีก่อน)

24:52.720 --> 24:55.040
และทันทีที่แครี่ย์เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

24:56.800 --> 24:58.880
และบอกฉันเรื่องลอเรน

25:00.480 --> 25:05.600
มันเป็นหนึ่งในช่วงเวลาเหล่านั้นที่ฉันไม่รู้เลย

25:05.680 --> 25:07.560
ว่าฉันเกี่ยวข้องกับอะไร

25:07.640 --> 25:10.560
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

25:10.640 --> 25:12.040
ฉันได้ยินแค่ว่า…

25:12.120 --> 25:14.960
(มานูเอล บลังโก เวล่าฆ่าลูกสาวฉัน)

25:15.040 --> 25:16.840
"เขาฆ่าลูกสาวฉัน"

25:18.240 --> 25:19.720
มันน่ากลัวมากเลย

25:30.440 --> 25:33.200
(นิวยอร์ก)

25:38.360 --> 25:42.760
ฉันอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ของแม่ ตอนที่…

25:44.480 --> 25:47.480
ฉันได้รับข้อความจากแครี่ย์ บาจอเร็ก

25:47.560 --> 25:52.320
"ซาร่าห์ นี่แม่ของลอเรน บาจอเร็กนะ
มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับลอเรน"

25:52.400 --> 25:55.760
"ถ้ามีโอกาส โทรหาฉันหน่อยนะ"

26:00.160 --> 26:04.040
ฉันจำไม่ได้เป๊ะๆ ว่าเธอบอกอะไรฉัน
แต่มันเป็นอะไรก็ตามที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร

26:04.120 --> 26:09.520
เธอตกจากระเบียงอะพาร์ตเมนต์
ของผู้ชายคนหนึ่ง

26:12.160 --> 26:16.280
บอกว่าเธอตกลงมาและเธอตายแล้ว

26:18.080 --> 26:20.720
ฉันเป็นคนที่เธอรู้จัก

26:20.800 --> 26:24.880
เพราะลอเรนกับฉันประสานงาน
ทริปไปสเปนช่วงฤดูร้อนของเรา

26:25.880 --> 26:29.440
แล้วเราก็เดินทางไปลากุช โปรตุเกส

26:30.400 --> 26:32.680
กับดิสคัฟเวอร์ เอ็กซ์เคอร์ชันส์

26:33.600 --> 26:37.360
ฉันจำได้ว่าฉันไปถึงในทริปที่ฉันได้รางวัล…

26:41.160 --> 26:44.000
ไปโปรตุเกส ไปลากุช

26:44.080 --> 26:47.600
และลอเรน บาจอเร็กก็อยู่ที่นั่น

26:49.720 --> 26:52.160
และนั่นก็เป็นหนึ่งในวันสุดท้ายของชีวิตเธอ

26:53.760 --> 26:55.840
ลอเรนเป็นเพื่อนรักของฉัน ฉะนั้น…

26:56.640 --> 26:57.880
ขอโทษค่ะ

27:01.160 --> 27:03.480
นั่นแบบว่า เธอ…

27:04.720 --> 27:07.720
แครี่ย์แม่ของลอเรน สำคัญกับเธอมาก

27:07.800 --> 27:11.680
ฉันเลยต้อง ขอโทษค่ะ ช่วยเธอ และก็…

27:13.120 --> 27:16.000
ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ฉันยังสามารถ

27:16.080 --> 27:18.200
ติดต่อทนายให้เธอได้

27:18.280 --> 27:21.120
ฉันคุยกับครอบครัวอุปถัมภ์ทันทีหลังจากนั้นเช่นกัน

27:21.200 --> 27:24.640
ถามพวกเขาว่ารู้จักใคร
หรือแนะนำใครสักคนได้ไหม

27:24.720 --> 27:27.440
คนที่จะนำความกระจ่างมาสู่เรื่องนี้ได้

27:30.960 --> 27:33.840
แครี่ย์ บาจอเร็ก
เป็นแม่ของลอเรน บาจอเร็ก

27:33.920 --> 27:36.280
เธอติดต่อผมในฐานะทนายของเธอ

27:36.360 --> 27:39.720
ด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่

27:41.400 --> 27:44.360
จิตใจที่สับสนสิ้นหวังอย่างมาก

27:44.440 --> 27:47.120
ยิ่งไปกว่านั้น
ทั้งหมดนี้จากระยะไกลหลายพันกิโลเมตร

27:48.920 --> 27:50.760
ลูกสาวเธอเป็นลูกคนเดียว

27:51.440 --> 27:52.960
เธออายุ 21 ปี

27:53.040 --> 27:56.040
แล้วเธอก็ส่งลูกสาวเธอมาสเปน
ด้วยความกระตือรือร้นทั้งหมดที่พ่อแม่มี

27:56.120 --> 27:59.920
ตอนที่พวกเขาส่งลูกไปเรียนต่างประเทศ
ในกรณีนี้คือเรียนภาษา

28:00.960 --> 28:02.600
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา

28:02.680 --> 28:06.840
พวกเขาโทรบอกเธอว่าลูกสาวเธอตาย
หลังจากกระโดดจากชั้นสิบ

28:09.960 --> 28:11.560
และโดยไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม

28:11.640 --> 28:14.080
พวกเขาให้ทางเลือกเธอ
ในการส่งร่างเธอกลับประเทศ

28:14.160 --> 28:15.800
และเรื่องราวก็จบแค่นั้น

28:17.760 --> 28:20.800
นั่นคือตอนที่เธอ
ขอให้เราพยายามสืบหาข้อเท็จจริง

28:20.880 --> 28:24.240
แวดล้อมการเสียชีวิตของลูกสาวเธอ

28:24.320 --> 28:28.000
นอกเหนือจากข้อสรุปที่เห็นได้ชัดเจน
ของการชันสูตรศพ

28:28.080 --> 28:30.360
ซึ่งเป็นการตายเพราะการบาดเจ็บหลายแห่ง

28:32.800 --> 28:37.800
แกเบรียล เวก้าแจ้งความว่า
ถูกไกด์นำเที่ยวและนักธุรกิจชาวเซบิยาข่มขืน

28:37.880 --> 28:40.320
และปรากฏว่าในปี 2015 สองปีก่อนหน้านั้น

28:40.400 --> 28:43.200
หญิงสาวอเมริกันอีกคนเสียชีวิต

28:43.280 --> 28:46.600
ที่บ้านของไกด์นำเที่ยว
คนเดียวกันกับที่ถูกแจ้งความ

28:46.680 --> 28:49.800
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

28:51.880 --> 28:54.800
ตำรวจทำการวิเคราะห์

28:54.880 --> 29:00.640
เพื่อระบุว่ามีรอยนิ้วมือบนกำแพงระเบียงหรือไม่

29:02.520 --> 29:05.360
มันเล็กมาก สูงแค่ 80 เซนติเมตร

29:05.440 --> 29:07.800
ซึ่งทำให้มันอันตรายอย่างยิ่งบนชั้นสิบ

29:07.880 --> 29:11.280
ที่ความสูงขนาดนั้น เมื่อคุณเข้าไปใกล้
มันสูงแค่เข่าคุณเท่านั้น

29:11.360 --> 29:14.040
ถ้าคุณโน้มตัวไปข้างหน้าแค่นิดเดียว
คุณจะตกลงไป

29:14.120 --> 29:17.960
และเห็นได้ชัดว่า
บนกำแพงระเบียงมีแผงกั้นที่เป็นโลหะและไม้

29:18.040 --> 29:21.120
ทอดยาวไปทั้งเพนต์เฮาส์
ยกเว้นตรงสุดแผงกั้นด้านหนึ่ง

29:21.200 --> 29:24.080
ที่แผงกั้นถูกรื้อออกไป

29:26.280 --> 29:31.800
ส่วนนั้นอยู่ตรงสุดเพนต์เฮาส์
มีอ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำ

29:31.880 --> 29:33.040
และตำรวจก็ตัดประเด็น…

29:33.120 --> 29:36.880
ที่จริง ไม่พบรอยนิ้วมือที่นั่น
ซึ่งทำให้ตำรวจตัดประเด็น

29:36.960 --> 29:39.840
ที่ว่าลอเรน บาจอเร็ก
นั่งอยู่บนกำแพงระเบียงออกไป

29:40.520 --> 29:43.960
เพราะไม่มีรอยเท้าหรือรอยมือ

29:44.040 --> 29:48.960
พูดอีกอย่างคือ เธอตกลงมา
จากด้านในระเบียงออกไปด้านนอกเลย

29:51.080 --> 29:53.440
นั่นอาจสอดคล้องกับการผลัก

29:53.520 --> 29:55.720
แต่ก็สอดคล้องกับการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ

29:55.800 --> 29:58.000
เพราะกำแพงนั่นสูงแค่ 80 เซนติเมตร

29:58.080 --> 30:00.600
มันสอดคล้องกับทั้งสองทฤษฎี

30:00.680 --> 30:03.640
ในการถอดความรายงานของตำรวจ

30:03.720 --> 30:07.400
มันระบุว่ามานูเอลบอกว่าเธอกระโดดลงมา

30:09.120 --> 30:12.760
เวลามีใครสักคนตกลงมาจากชั้นสิบ

30:12.840 --> 30:14.640
มันอาจเป็นอุบัติเหตุ

30:14.720 --> 30:17.920
มันอาจเป็นการฆาตกรรม
แต่ก็อาจเป็นการฆ่าตัวตายได้เช่นกัน

30:18.000 --> 30:21.680
ตำรวจทำการชันสูตรทางจิตวิทยา

30:21.760 --> 30:23.200
โดยอิงจากข้อความในวอตส์แอปป์

30:23.280 --> 30:27.680
ที่หญิงสาวคนนั้นส่งก่อนหน้านั้น
หลายนาทีและหลายชั่วโมง

30:27.760 --> 30:30.760
หาแม่ของเธอและคู่รักของเธอที่อเมริกา

30:33.200 --> 30:36.800
(นิวยอร์ก)

30:43.120 --> 30:46.720
ผมกับลอเรนคบกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

30:48.600 --> 30:53.480
เธอต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ
เธอเป็นคนร่าเริงแจ่มใสอยู่ตลอดเวลา

30:53.960 --> 30:56.400
เธออบอุ่นมากกับทุกคนรอบตัวเธอ

30:59.960 --> 31:02.600
- สวยมาก
- ฉันจะวางมัน… ฉันจะถ่ายวิดีโอ

31:02.680 --> 31:06.480
วันที่ 19 กรกฎาคมเป็นวันเกิดของเธอ
ผมจำได้ว่า…

31:07.640 --> 31:10.360
ในหลายๆ แง่ มันทำใจยาก

31:10.440 --> 31:14.760
อย่างน้อยก็สำหรับผม ที่ไปฉลองกับเธอที่นั่นไม่ได้

31:16.080 --> 31:19.720
แต่เธอตื่นเต้นมาก และผมก็ตื่นเต้นแทนเธอ

31:19.800 --> 31:22.240
มันจะต้องเป็นค่ำคืนแห่งการฉลอง

31:22.320 --> 31:26.120
เธอกำลังจะอายุครบ 21
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ในอเมริกา

31:26.200 --> 31:29.880
ใช่ค่ะ มันเป็นอะไรที่เธอตั้งตารออย่างมาก

31:29.960 --> 31:33.520
ที่จะได้ฉลองกับเพื่อนๆ และเต้นกันให้สนุก

31:35.920 --> 31:41.920
ลอเรนไปกับเพื่อนของเธอ
ซาร่าห์ เอลลี่ และลอเรน

31:43.360 --> 31:47.920
เราไม่ได้มีแผนอะไร เราแค่…

31:48.000 --> 31:51.520
เราออกไปกินมื้อค่ำกันในเซนโตร

31:51.600 --> 31:54.040
(วันที่ 18 กรกฎาคม ปี 2015)

31:57.560 --> 32:00.400
พวกเธออยู่ที่ร้านอาหาร แล้ว…

32:04.000 --> 32:06.480
มานูเอลก็มา

32:10.400 --> 32:13.920
ฉันจำได้ว่าเขาอยู่ลึกเข้าไปในร้านอาหาร
ตรงแถวๆ บาร์

32:16.240 --> 32:19.080
แล้วเราก็นั่งที่โต๊ะ และ…

32:20.520 --> 32:24.160
เราเห็นเขา หรือไม่เขาก็เห็นเรา
แล้วเขาก็เดินมาที่โต๊ะเรา

32:25.920 --> 32:30.400
แล้วก็ถามว่าเราทุกคนอยากไปเที่ยวที่บิลินโดไหม

32:31.000 --> 32:34.160
เขาแบบว่า
"ไม่ ไปกับผมสิ ผมจะพาพวกคุณไปดู"

32:34.240 --> 32:36.760
"ผมจะพาพวกคุณไปเที่ยวดิสโก้เทค"
และอะไรแบบนั้น

32:36.840 --> 32:40.960
เราก็เลยไปกับเขา
เพราะเราคิดว่า "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

32:45.440 --> 32:48.640
เราไปบิลินโดกับเขา

32:48.720 --> 32:51.800
และเราเข้าไปในส่วนวีไอพี

32:56.280 --> 33:00.160
เขาดื่มเยอะเลย และก็มีมอระกู่

33:02.640 --> 33:05.560
นั่นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเกือบตลอดทั้งคืน

33:08.880 --> 33:11.200
เราส่งข้อความหากันตลอดในคืนนั้น

33:12.080 --> 33:17.920
เธอบอกรายละเอียดผมตลอดตอนเธออยู่ที่นั่น

33:18.000 --> 33:18.840
(ลอเรน)

33:18.920 --> 33:22.880
เธอบอกว่า "ฉันรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเขา"

33:22.960 --> 33:25.360
แน่นอนว่าเธอไม่ชอบเขา

33:25.440 --> 33:29.320
เธอส่งข้อความบอกฉันว่าเธอเมามาก

33:29.400 --> 33:33.280
ฉันก็แบบ "อะฮ่า เยี่ยม" แบบ…

33:34.800 --> 33:36.040
"เยี่ยมเลย"

33:40.640 --> 33:42.920
ผมคิดว่าพวกเธอดื่มไปสองสามแก้ว

33:44.680 --> 33:49.840
แล้วเอลลี่กับเพื่อนๆ เธอ

33:50.560 --> 33:52.280
ก็กลับบ้านไป

33:56.160 --> 34:01.120
เอลลี่ไม่สบาย ตอนนั้นตีสามแล้ว

34:01.200 --> 34:04.080
เอลลี่บอกว่า "ฉันรู้สึกไม่ดี"

34:04.160 --> 34:09.360
มันไม่ใช่ความรู้สึกปกติ
ฉันรู้สึกว่าคืนนั้น… ฉันไม่…

34:09.440 --> 34:12.440
พอมองย้อนกลับไป ฉันจำได้หลังจากนั้น
ฉันก็แบบ "มี…"

34:12.520 --> 34:14.880
"สงสัยจังว่ามีอะไรอยู่ในเครื่องดื่มหรือเปล่า"

34:14.960 --> 34:17.680
เพราะเขาเอาเครื่องดื่มให้เราดื่ม

34:17.760 --> 34:20.440
และทั้งหมดก็อยู่ในส่วนวีไอพีนั่น

34:23.040 --> 34:27.120
เราคุยกับลอเรนและซาร่าห์
พวกเธอยังไม่อยากกลับ

34:27.200 --> 34:29.880
ฉันบอกว่า "ฉันจะไปกับเอลลี่
ฉันจะไปส่งเอลลี่ที่บ้าน"

34:29.960 --> 34:32.560
"ฉันจะพาเธอกลับบ้านเอง"
แล้วฉันก็เดินกลับบ้าน

34:32.640 --> 34:37.200
แต่ฉันจำได้ว่าบอกลาลอเรน

34:37.280 --> 34:41.840
เธอแบบว่า เมามาก

34:42.960 --> 34:45.160
ซาร่าห์ก็เมาเหมือนกัน

34:47.320 --> 34:50.680
เห็นได้ชัดว่าพอมองย้อนกลับไป
ฉันไม่น่าทิ้งเธอไว้เลย

34:59.440 --> 35:03.560
แต่ฉันก็ทำผิดพลาดไปแล้ว

35:12.160 --> 35:15.640
ด้วยเหตุผลบางอย่าง
สุดท้ายพวกเธอก็ไปที่บ้านเขา

35:16.280 --> 35:18.720
ฉันไม่แน่ใจว่าเขาพูดอะไรพวกเธอถึงได้ไปที่นั่น

35:18.800 --> 35:22.920
แต่ก็แปลกใจนิดหน่อยที่เธอทำแบบนั้น

35:23.000 --> 35:25.480
และซาร่าห์ แครี่ย์ก็ทำแบบนั้นด้วย

35:25.560 --> 35:30.240
เพราะพวกเธอไม่มีใครสนใจมานู

35:31.440 --> 35:32.960
มันไม่สมเหตุสมผลเลย

35:34.680 --> 35:36.960
ผมได้รับข้อความที่ไม่สมเหตุสมผล

35:37.040 --> 35:38.480
ในแง่ของ แบบว่า…

35:39.000 --> 35:40.840
การพูดไร้สาระ ผมคิดว่ามันแปลก

35:40.920 --> 35:45.280
ผมสงสัยว่าเธอโดนวางยา
หรืออะไรสักอย่างหรือเปล่า

35:45.880 --> 35:47.400
มีจุดหนึ่งที่เธอพูดว่า…

35:47.480 --> 35:49.520
(คิดถึงนะ)

35:49.600 --> 35:51.520
เธอคิดถึงผม แล้วผมก็ตอบกลับไป

35:51.600 --> 35:53.400
และเธอก็ไม่ได้ตอบกลับมาเลย…

35:55.160 --> 35:56.320
ตั้งแต่ตอนนั้น

35:59.320 --> 36:00.760
(การชันสูตรทางจิตวิทยา)

36:01.440 --> 36:04.760
ตำรวจตัดเรื่องการฆ่าตัวตายออกไป

36:04.840 --> 36:06.360
ก็เลยมีแค่สองตัวเลือก

36:06.440 --> 36:09.280
มันเป็นอุบัติเหตุ หรือไม่ก็เป็นการฆาตกรรม

36:09.800 --> 36:14.480
สิ่งที่เกิดขึ้นในเพนต์เฮาส์นั้น
มีแค่สองคนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นที่รู้

36:14.560 --> 36:18.680
ซึ่งก็คือมานูเอล บลังโก เวล่ากับซาร่าห์

36:20.720 --> 36:25.400
ซาร่าห์ให้ปากคำกับตำรวจขณะเมาในที่เกิดเหตุ

36:25.480 --> 36:27.320
ไม่ใช่ที่สถานีตำรวจด้วยซ้ำ

36:27.960 --> 36:31.240
เจ้าหน้าที่ตำรวจบันทึก
คำให้การของเธอที่นั่นแค่ย่อหน้าเดียว

36:31.320 --> 36:36.520
ซึ่งใครจะรู้ว่ามันตรงกับความเป็นจริงมากแค่ไหน
ถ้ามันตรงนะ

36:38.120 --> 36:41.040
เธอบอกว่าพวกเธอไปที่บ้านเขา

36:41.120 --> 36:45.760
และบอกว่าพวกเธอยืนอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง

36:45.840 --> 36:47.480
(มานูเอล บลังโกพาพวกเธอทั้งคู่ไป)

36:47.560 --> 36:49.520
(โดยอ้างเหตุผลว่า "ขอดื่มอีกสักแก้ว")

36:52.200 --> 36:53.960
พวกเขาออกไปที่ระเบียง

36:58.000 --> 37:02.920
พวกเขาทุกคนอยู่ที่ระเบียง แต่ลอเรนอยู่ใน

37:03.000 --> 37:06.680
อ่างจากุซซี่ที่ไม่มีน้ำบนระเบียงนั่น

37:08.240 --> 37:09.200
(เปลือยกายบางส่วน)

37:09.280 --> 37:13.080
ซาร่าห์กับมานูเข้าไปเอาน้ำข้างใน

37:13.160 --> 37:15.600
(พวกเขาเข้าไปเอาน้ำแก้วหนึ่งข้างใน)

37:15.960 --> 37:21.160
(ทิ้งเธอไว้คนเดียว)

37:22.560 --> 37:25.560
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียง

37:25.640 --> 37:28.960
พวกเขาเลยออกไปที่นั่น
และเห็นเธอนอนอยู่บนพื้น

37:29.040 --> 37:30.920
ตกลงไปจากระเบียง

37:35.760 --> 37:42.240
ฉันไม่เคยกดดันให้ซาร่าห์
เล่ารายละเอียดของคืนนั้นมากกว่านั้นเลย

37:42.320 --> 37:45.600
เพราะมันเป็นเรื่องที่สะเทือนใจ
และเลวร้ายสำหรับเธอมาก

37:45.680 --> 37:49.960
และเธออาจจะจำอะไรได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
เพราะเธอเมามาก

37:50.040 --> 37:53.520
มันเบลอไปหมด
แถมยังเจอเรื่องสะเทือนใจอีกด้วย

37:53.600 --> 37:57.680
พอมองย้อนกลับไป
มันรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องราวที่แปลกมาก

37:57.760 --> 38:00.920
รู้สึกเหมือนซาร่าห์…

38:02.520 --> 38:05.480
ฉันอยากพูดแบบนี้โดยที่ไม่พูดว่าซาร่าห์…

38:05.560 --> 38:07.640
ซาร่าห์ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้

38:07.720 --> 38:12.240
แบบ ซาร่าห์ก็…

38:12.960 --> 38:14.720
เป็นเหยื่อด้วยเช่นกัน

38:14.800 --> 38:18.880
แต่ฉันคิดว่าเธอเองก็พยายามปกป้องตัวเอง

38:18.960 --> 38:22.600
ในการเล่าเรื่องที่ค่อนข้างคลุมเครือ

38:22.680 --> 38:23.880
ฉันเชื่อเรื่องที่เธอเล่า

38:23.960 --> 38:28.320
ฉันแค่คิดว่า
มีรายละเอียดมากกว่านี้ที่เธอไม่ได้บอก

38:28.840 --> 38:30.440
บางอย่างมันก็…

38:31.640 --> 38:32.960
ค่อนข้างเลือนราง

38:33.040 --> 38:36.480
ผมคิดว่าผมไม่ได้นอนอยู่ประมาณสามวัน

38:36.560 --> 38:39.000
มันเหมือนทุกอย่างทำให้ผมนอนไม่หลับ

38:43.080 --> 38:44.560
มันทำใจยากมาก

38:46.240 --> 38:50.200
ชีวิตผมมากมายถูกพรากไปจากผมในพริบตา

38:56.320 --> 38:58.080
(สองชั่วโมงหลังการตายของลอเรน)

38:58.160 --> 39:02.240
ตอนเกิดอุบัติเหตุ แม้ว่ามันจะดูเหมือน
เป็นการตกลงมาโดยอุบัติเหตุ

39:02.320 --> 39:05.640
พวกเขาไม่พลาดโอกาส
ที่จะตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ

39:05.720 --> 39:08.880
ทั้งมานูเอล บลังโกและซาร่าห์

39:09.680 --> 39:11.440
(ตรวจวัดแอลกอฮอล์ในลมหายใจ)

39:11.520 --> 39:12.840
(ซาร่าห์)

39:12.920 --> 39:15.120
มันเกิดขึ้นหลังเกิดอุบัติเหตุประมาณสองชั่วโมง

39:15.200 --> 39:16.680
(ผลตรวจ)

39:16.760 --> 39:19.680
ระดับแอลกอฮอล์ของซาร่าห์อยู่ที่ 0.48
ถ้าผมจำไม่ผิด

39:20.360 --> 39:23.360
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ค่อนข้างสูง

39:24.200 --> 39:27.160
ผลตรวจแอลกอฮอล์ในเลือด
ของลอเรน บาจอเร็ก

39:27.240 --> 39:30.720
มีแอลกอฮอล์ 2.99 กรัมต่อเลือดหนึ่งลิตร

39:30.800 --> 39:33.960
เป็นระดับแอลกอฮอล์ในเลือดที่ใกล้เคียงกับ
อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์

39:35.040 --> 39:39.120
จากคำพูดของเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ
ด้วยแอลกอฮอล์ในเลือด 2.9 กรัม

39:39.720 --> 39:41.600
คนเราตายได้

39:42.200 --> 39:43.360
หรือไม่ก็หมดสติ

39:43.440 --> 39:45.320
(มานูเอล บลังโก)

39:45.400 --> 39:47.080
และผลตรวจของมานูเอลเป็น 0.0

39:49.960 --> 39:51.200
ศูนย์จุดศูนย์

39:51.760 --> 39:54.000
นั่นแสดงว่า เขาพาหญิงสาวทั้งสองคนไปปาร์ตี้

39:54.080 --> 39:55.120
พวกเธอทั้งคู่ดื่ม

39:55.200 --> 39:58.320
คนหนึ่งในนั้นดื่มจนถึงจุดที่มี
อาการโคม่าจากแอลกอฮอล์

39:58.400 --> 39:59.600
และผลตรวจของเขา 0.0

39:59.680 --> 40:02.280
เขาเป็นคนควบคุมสถานการณ์ตลอดเวลา

40:03.680 --> 40:06.720
พวกเขาไม่พบแอลกอฮอล์ในลมหายใจของมานู

40:06.800 --> 40:10.720
ซึ่งมันก็แปลกเพราะเขาอยู่ที่คลับกับพวกเธอ

40:11.840 --> 40:13.960
ผมเชื่อว่ามานูเอลเป็นนักล่า

40:15.040 --> 40:17.480
เขาเป็นนักล่า เป็นผู้ล่าเหยื่อ

40:18.120 --> 40:20.680
ผมคิดว่าคืนนั้นเขาออกล่า

40:20.760 --> 40:23.440
และมีทัศนคติแบบนักล่า

40:23.520 --> 40:27.920
นั่นคือมีแผน กลยุทธ์ และความอดทนแบบนักล่า

40:29.280 --> 40:33.600
เขาใช้เวลาหลายชั่วโมง
กว่าจะถึงจุดที่เขาต้องการ

40:33.680 --> 40:37.360
และในสถานการณ์ที่เขาต้องการอยู่
ซึ่งก็คือตอนตีห้า

40:37.440 --> 40:44.160
ในเพนต์เฮาส์ของเขา
กับผู้หญิงสองคนที่เปราะบางสุดๆ

40:44.240 --> 40:46.920
ซึ่งเป็นผลจากการบริโภคอย่างน้อยก็แอลกอฮอล์

40:49.320 --> 40:50.560
และผลตรวจของเขาก็ 0.0

40:51.280 --> 40:53.080
นั่นคือข้อเท็จจริงครับ

40:58.120 --> 41:04.720
(ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ ยอมรับซะ)

41:07.280 --> 41:09.880
(อีเมล ชิวอน ไบรเออร์)

41:09.960 --> 41:13.040
หนึ่งวันต่อมา ฉันได้รับอีเมล

41:13.120 --> 41:16.920
ที่เขียนว่า "ข่าวร้าย

41:17.000 --> 41:21.080
เกี่ยวกับผู้เข้าร่วมโครงการซีไออีอี"

41:22.040 --> 41:23.200
(อุบัติเหตุที่โชคร้าย)

41:23.280 --> 41:24.560
(ลอเรน บาจอเร็ก)

41:24.640 --> 41:25.720
(เธอตายแล้ว)

41:25.800 --> 41:29.680
ฉันรู้ว่ามันอาจเป็นฉันได้ง่ายๆ

41:29.760 --> 41:34.680
(ลอเรน บาจอเร็ก
ปี 1994 ถึงปี 2015)

41:34.760 --> 41:37.440
พอฉันดูรูปที่ถ่ายในตอนนั้น

41:37.520 --> 41:40.920
ฉันก็รู้ว่าฉันเปราะบางมาก
เราทุกคนเปราะบางมาก

41:41.000 --> 41:45.360
และเราไม่เห็นมัน

41:45.960 --> 41:47.880
แต่มานูเอลเห็น

41:55.960 --> 41:58.480
ฉะนั้นพอนักศึกษากลุ่มใหม่มาถึง

41:58.560 --> 42:01.920
ทุกคนเข้ามาพูดว่า
"เราได้ข่าวว่ามีผู้หญิงตาย เกิดอะไรขึ้น"

42:02.000 --> 42:03.720
ฉันก็บอกพวกเขาว่า

42:04.360 --> 42:07.200
"อย่าเดินทางไปเที่ยวกับมานูเอล ไวต์"

42:07.280 --> 42:09.400
"อย่าไว้ใจหมอนั่น"

42:10.200 --> 42:13.600
"ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
แต่มีบางอย่างผิดปกติ"

42:19.480 --> 42:23.520
ตอนที่แครี่ย์ บาจอเร็กจ้างเราทำคดีนี้

42:23.600 --> 42:26.600
คดีในส่วนอาญาได้ถูกยกฟ้องไปแล้ว

42:27.800 --> 42:29.400
ผู้พิพากษาสืบสวนในเซบิยา

42:29.480 --> 42:33.520
สั่งปิดคดีโดยที่ไม่มีขั้นตอนการสืบสวนเพิ่มเติม

42:33.600 --> 42:36.560
บอกว่าไม่มีหลักฐานเพียงพอ
ที่จะดำเนินการสืบสวนต่อ

42:37.160 --> 42:40.800
แต่ในความเห็นของผม
มันเร็วเกินไปและไม่ยุติธรรม

42:40.880 --> 42:43.840
ไม่มีมูลเหตุที่จะตัดทุกอย่างออกไป

42:45.240 --> 42:48.880
การดำเนินคดีสิ้นสุดลง
โดยไม่มีการให้ปากคำของพยาน

42:48.960 --> 42:51.880
หลายชั่วโมงต่อมา
ร่างของเธอถูกนำขึ้นเครื่องบินกลับไปอเมริกา

42:52.760 --> 42:55.480
และนั่นก็ทำให้เราสนใจ

42:55.560 --> 42:59.280
(ซาร่าห์ออกจากประเทศหลังเหตุการณ์
ทำให้ไม่สามารถสัมภาษณ์เธอได้)

43:03.040 --> 43:06.920
เราอธิบายให้เธอฟังว่า
ช่องทางในการดำเนินคดีอาญาถูกปิดลงแล้ว

43:07.000 --> 43:09.800
และไม่มีทางที่จะเปิดมันได้อีก

43:09.880 --> 43:12.920
แต่ก็มีความเป็นไปได้ในการดำเนินคดีทางแพ่ง

43:13.000 --> 43:13.840
(อาคารศาล)

43:13.920 --> 43:16.160
และเธอก็จ้างเราให้ทำมัน

43:16.240 --> 43:19.560
นั่นคือสิ่งที่เราทำ
นั่นคือคดีที่เรานำขึ้นศาลในเซบิยา

43:23.400 --> 43:25.920
สองสามวันก่อนการพิจารณาคดี

43:26.000 --> 43:31.120
แครี่ย์ บาจอเร็กแม่ของลอเรน
บอกผมว่าเธอกำลังจะตาย

43:31.200 --> 43:33.960
และเธอจะอดทนไว้
จนกว่าการพิจารณาคดีจะสิ้นสุดลง

43:34.040 --> 43:35.680
และเราก็มีคำตัดสิน

43:36.720 --> 43:40.920
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้พิพากษายืนยัน
ตามคำร้องของเราและตัดสินให้เราชนะ

43:41.000 --> 43:46.080
เขาพบว่ามีความรับผิดต่อความประมาทเลินเล่อ

43:46.160 --> 43:47.680
ในส่วนของมานูเอล

43:47.760 --> 43:51.960
และกำหนดค่าชดเชย
มากกว่า 70,000 ยูโรเล็กน้อย

43:52.040 --> 43:53.280
(73,814 ยูโร)

43:53.360 --> 43:56.440
ผมบอกเธอเรื่องคำตัดสิน
และไม่กี่วันต่อมาเธอก็ตาย

43:58.320 --> 44:02.200
เธอรู้สึกโล่งอกในแง่ที่ว่า
อย่างน้อยก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

44:02.280 --> 44:05.560
แต่แน่นอนว่าคำตัดสิน
ไม่อาจทำให้เธอได้รับสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ

44:13.200 --> 44:17.880
ความเห็นอกเห็นใจที่คุณรู้สึกต่อคุณแม่คนนั้น
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

44:17.960 --> 44:21.440
และคุณแม่คนนั้นก็โดดเดี่ยวในเรื่องนี้มาก

44:21.520 --> 44:26.320
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดอยู่ตลอดว่า
เธอโดดเดี่ยวแค่ไหน และเธอก็สิ้นหวัง

44:27.240 --> 44:28.960
เธอพยายามอย่างหนักที่จะ…

44:29.840 --> 44:32.320
ให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผย
เพื่อทวงความยุติธรรมให้ลอเรน

44:32.400 --> 44:34.520
และฉันก็พูดว่า "แกเบรียล…" วันนี้ฉันเพิ่งพูดว่า

44:34.600 --> 44:39.240
"นึกภาพการเป็นแม่เธอ
และเห็นลูกในรายการเมกิน เคลลี่โชว์สิ"

44:39.320 --> 44:44.840
"และการตระหนักรู้ว่านี่คือนักล่าที่อันตราย"

44:45.640 --> 44:49.440
(การดำเนินคดีอาญามานูเอล บลังโกในคดีนี้)

44:49.520 --> 44:51.280
(ถูกยกฟ้องอย่างเป็นทางการ)

44:51.360 --> 44:54.720
ไอ้สารเลวคนนี้เดินลอยนวลอยู่ตามถนน

44:54.800 --> 44:56.520
กินทาปาสดื่มโกปาส

44:56.600 --> 44:59.760
และทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ
แต่พวกคุณไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ

45:02.880 --> 45:05.480
เขายังอยู่ข้างนอกนั่น
เขาเดินอยู่ตามถนนมาตลอด

45:05.560 --> 45:07.160
ฉันว่าถ้าเป็นฉันคงโกรธมาก

45:09.200 --> 45:12.680
ฉันต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า
คนคนนี้จะไม่มีวันต้องรับผิดชอบ

45:12.760 --> 45:14.880
สำหรับทุกอย่างที่เขาเคยทำไป

45:21.240 --> 45:24.960
ถ้านั่นคือชุมชนของฉัน
ฉันคงแบบว่า "อะไรกันวะ"

45:29.440 --> 45:31.800
ใช่ มันทำให้ฉันคลื่นไส้ที่เขาเดินอยู่ตามถนน

45:31.880 --> 45:35.160
ที่เขากำลังแลกเปลี่ยนภาษากับหญิงสาวเหล่านี้

45:36.160 --> 45:39.080
มองดูเด็กๆ เหล่านี้ที่กำลังออกไปสู่โลกกว้าง

45:39.160 --> 45:42.240
พ่อแม่พวกเธอส่งพวกเธอไป
พวกเขาคิดว่าพวกเธอปลอดภัย

45:44.400 --> 45:46.160
ฉันไม่อยากคิดเลย

45:46.240 --> 45:51.360
แต่ฉันมั่นใจว่า
เขาไม่หยุดทำสิ่งที่เขาทำตลอดหลายปีมานี้

45:53.400 --> 45:56.280
เขาหัวเราะและยิ้ม ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ

45:56.360 --> 46:00.360
และแสร้งทำเป็นคนที่ไม่มีอันตราย

46:00.440 --> 46:02.640
และทำสิ่งที่ตรงกันข้าม

46:02.720 --> 46:06.040
บอกพวกสาวๆ ว่า
"อยู่กับผมแล้วคุณปลอดภัยแน่" และ…

46:06.120 --> 46:09.520
ฉันรู้สึกแย่ที่เขายังเป็นอิสระอยู่

46:10.520 --> 46:13.440
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับมานูเอล

46:13.520 --> 46:16.760
และแทบจะเหมือนกับว่า "ฉันทำอะไรได้บ้าง"

46:16.840 --> 46:21.200
"เราทำอะไรได้บ้างเพื่อให้เรื่องนี้ยุติลง"

46:21.280 --> 46:25.120
หน้าที่ของฉันคือหาวิธีทำมัน

46:25.760 --> 46:28.840
ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด

46:28.920 --> 46:31.880
ที่เธอมุ่งมั่นที่จะทำแบบนี้เพื่อผู้หญิงคนอื่น

46:31.960 --> 46:35.440
ตอนเธออยู่ชั้นประถม ใครก็ตามที่ถูกรบกวน

46:35.520 --> 46:36.960
แกเบรียลจะเข้าไปขวาง

46:37.040 --> 46:38.280
ฉันจำได้ว่าเคยบอกเธอว่า

46:38.360 --> 46:40.320
"แกเบรียล ลูกเป็นกบฏที่ไร้สาเหตุ"

46:40.920 --> 46:44.160
"ลูกเหมือนเจมส์ ดีน และลูกก็ต้องหยุดมันซะ"

46:44.240 --> 46:46.960
และนี่คือแกเบรียล มันคือตัวตนของเธอ

46:49.880 --> 46:51.800
(หัวข้อที่สาม
การคุ้มครองผู้เสียหาย)

46:51.880 --> 46:55.160
ฉันไม่อยากทำแบบนี้ ฉันไม่อยากไปขึ้นศาล

46:56.960 --> 46:59.320
ฉันไม่อยากรับมือกับเรื่องไร้สาระนี่

46:59.400 --> 47:03.680
แต่ถ้ายังมีผู้หญิงคนอื่นๆ เหล่านี้ และนี่เป็น…

47:03.760 --> 47:06.160
ทุกเทอมจะมีเด็กใหม่

47:08.200 --> 47:10.080
ฉันรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

47:10.160 --> 47:13.400
จู่ๆ มันก็เปลี่ยนจาก
"หนูไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น"

47:13.480 --> 47:16.200
"หนูจะไม่ฟ้องร้อง หนูไม่อยากพูดถึงมัน"

47:16.280 --> 47:19.360
มันเปลี่ยนจากอะไรแบบนั้นเป็น
"เราต้องทำอะไรสักอย่าง"

47:20.320 --> 47:22.520
ฉะนั้นนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น

47:23.400 --> 47:25.600
มันคือจุดเริ่มต้นของเราทั้งคู่

47:25.680 --> 47:27.120
ของเขาและฉัน

47:37.040 --> 47:39.680
สาบานหรือสัญญาหรือไม่ว่า
จะพูดความจริงกับศาลนี้

47:40.280 --> 47:41.120
สาบานค่ะ

47:41.200 --> 47:42.640
ในฐานะจำเลยในคดีนี้

47:42.720 --> 47:46.520
คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่ยอมรับผิด
ไม่ให้การปรักปรำตัวเอง

47:46.600 --> 47:47.960
หรือไม่ให้การเลย

47:48.040 --> 47:50.000
คุณอยากพูดอะไรกับเหยื่อไหมคะ

47:50.080 --> 47:51.160
นี่ อย่าแตะต้องตัวฉัน

47:51.240 --> 47:52.720
ฉันแค่คุยกับคุณ

47:52.800 --> 47:56.920
ถ้าพวกเธอไม่รู้จักกัน
คำให้การของพวกเธอทุกคนตรงกันได้ยังไง

47:57.000 --> 47:58.640
ผมไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น

47:58.720 --> 48:01.560
ผมไม่มีความสัมพันธ์กับคนคนนั้นในทริปนั้น

48:01.640 --> 48:03.000
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย

49:00.960 --> 49:05.960
คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง
้นในทริปนั้น