Noong 2015…
pumunta ako sa Seville
at nakilala ko si Manuel Blanco Vela.
Isang araw…
…nakatanggap ako ng email
na nagsasabing, "May masamang balita
tungkol sa isang participant sa CIEE program."
"Minamahal na mag-aaral, lubos akong nalulungkot na isulat ang email na 'to
upang ipaalam itong balita. Isang di inaasahang aksidente
ang nangyari sa estudyante ng Pennsylvania State University na si Lauren Bajorek,
at sa kasamaang palad,
binawian siya ng buhay."
Sumagot 'yong kaibigan ko.
Sumagot siya sa email at sinabing,
"Delikado ba kami?"
Tapos nalaman namin na… nahulog pala siya sa apartment ni Manuel.
GANITO TALAGA AKO TANGGAPIN MO NA LANG
Naalala ko noong lumabas 'yong Megyn Kelly episode.
Kinokontak na 'ko noon ng mga lokal sa Sevilla.
Gaya ng mga expat, mga may kalabang kompanya. Wala akong pakialam kung sino.
May mga lumabas nang mga bulong-bulungan.
HANAPIN
Kinukuwento nila ang tungkol sa mga bar na pinupuntahan niya…
na pumupunta siya sa intercambios kasama ang mga bata,
na palaging mga dalaga ang kasama niya,
laging mga Amerikana, mga restaurant kung saan niya sila dinadala.
Binigyan nila ako ng mga impormasyon.
Binigyan ako ng impormasyon ng kung sino-sino.
"Iberian meat" ang tawag nila sa akin.
Noong panahong 'yon, sa Facebook pa lang.
Nagpo-post talaga ako araw-araw…
Literal talaga na hihiga ako…
…mag-e-email, gigising, email, Facebook, makikipag-usap sa mga tao, buong araw.
Di na 'ko natutulog.
Nagse-cellphone lang, walang tigil na nakikipag-usap sa mga tao.
Inaalam ko kung ano ang nangyayari.
Nagpadala ako ng friend request kay Gabrielle Vega.
Kinukuwento ni Gabrielle 'yong Discover Excursions
at may binanggit siya
na halos kapareho ng kuwentong naalala ko.
Pagdating namin sa Seville,
may naka-assign na isang "culture guide" sa bawat grupo.
'Yong culture guide ko,
dinala niya kami agad sa opisina ng travel agency.
"Discover Excursions" ang tawag sa agency.
Welcome.
Nandito tayo sa opisina ng Discover Sevilla.
Bukas mula Lunes hanggang Biyernes, 10:00 a.m. to 8:00 p.m. Walang break.
Dumaan kayo dito kahit kailan n'yo gusto. Tingnan na natin.
'Tol.
HUWAG LANG MAG-TRAVEL
Puno ng mga flag ng mga university 'yong opisina ng agency.
Nando'n 'yong flag ng university ko, ang Penn State.
Nasa mesa noon
si Manuel White.
Noong mga panahong 'yon, inisip ko na nasa 40 years old siya.
Itim ang buhok niya at sobrang puti ng ngipin.
Tinanong niya kung saan ako nag-aaral.
Sabi ko, "Sa Penn State ako nag-aaral."
Sabi niya, "Uy, exciting,
gusto ko 'yong mga taga-Penn State."
"Masayang kasama at marunong mag-party."
Naalala ko na naisip ko na parang,
"Ang weird ng sinabi mo." Kasi sa isip ko, para na siyang teacher.
Naisip ko, "Ah, okay, konektado pala ang Discover Excursions
at si Manuel White sa university.
Dito kami dapat pumunta kung magbabakasyon ulit kami."
Hindi ko inakala na 'yon talaga ang nangyayari.
Sabi ni Manuel, "Pumupunta kami sa Lagos at Morocco."
"Aayusin namin ang lahat para sa inyo."
"May activity din kami gabi-gabi."
Nagpapa-party siya sa opisina dati.
Hindi talaga pormal.
Nagho-host si Manu ng mga libreng sangria nights
para sa mga international student…
kung saan bukas ang opisina
tapos iinom kami ng sangria hangga't gusto namin.
Parang nakikipagkaibigan siya sa lahat.
Ilang gabi ako pumunta doon.
Maraming alam si Manuel Blanco
tungkol sa nightlife ng Seville
o pinupuntahan ng mga estudyante.
Alfalfa, Cuesta del Rosario,
Betis Street, Alameda de Hércules.
Sinasama niya ang mga estudyante sa mga lugar na 'yon.
Sa blog ng travel agency, meron din siyang…
…schedule ng mga night out sa Seville
na hindi kakayanin kahit ng mga mahilig mag-party dahil araw-araw 'yon.
Monday sa Betis Street.
Tuesday sa Alfalfa.
Gusto ko rin niyan.
-Wednesday, soccer. -Seville!
Tapos Thursday sa Buddha nightclub.
Feeling ko may advantage ako. Parang, "Makakapasok ako sa Buddha. Walang bayad."
Maraming babae ang umuulit ng schedule na 'to linggo-linggo
dahil kung wala ka namang ibang gagawin, may nakaabang ka nang plano.
Tuwing may event sa bar o discoteca
na naka-target sa mga international student, nando'n siya.
Kilala si Manu sa bayan.
Guwapo siya. Kilala niya lahat.
Lahat ng bar na pinupuntahan namin, lahat ng restaurant,
tinatapik niya 'yong bartender sa likod.
Sobrang obvious na kilala niya lahat ng nakakasalamuha namin.
Uy!
Di ko maalala kung Manuel White ba o Manuel Blanco ang ginamit niya.
Parang English ang ginamit niya pero di ko alam kung bakit.
Naalala ko lang sa welcome party,
nakilala ko siya kasama ang mga kaibigan ko.
Tapos parang,
may karisma siya, madaldal.
Parang palabiro siya.
Nagpakilala si Manuel Blanco na Prinsipe ng Seville.
Clue 'yon ng pagkatao niya,
o kung ano siya.
Malakas ang impluwensiya niya at koneksiyon.
Pero may iba rin akong naramdaman. Parang wala siyang kaluluwa.
Medyo weird 'yong vibe niya.
Nag-organisa rin siya ng iba't ibang activity, parang mga travel raffle.
Nasa raffle party si Manuel at namimigay ng libreng bakasyon.
Namimigay sila ng mga papel.
Kumuha ako nang di nag-iisip,
kasi wala akong binayarang raffle o kahit ano.
Makalipas ang ilang minuto, mga halos isang oras,
may lumapit, tiningnan ang ticket number ko at sinabing, "Nanalo ka!"
Sabi ko, "Ano ang napanalunan ko?"
Sabi nila, "Nanalo ka ng libreng bakasyon sa Lagos, Portugal."
Laging 'yong magaganda ang nananalo.
Wala pang nanalong lalaki.
Sinabi ng mga magulang ko na masamang ideya daw 'to.
Para sa akin, nabago 'yong utak ko no'ng nakilala ko 'yong mga babae.
Feeling ko malaki ang responsibilidad ko sa kanila.
Naramdaman ko na parang,
"Wag ka nang mag-alala. Salamat na sinabi mo sa akin.
Aayusin ko 'to. Samahan mo lang ako."
Nagsimula akong mag-imbestiga.
Art student ako noon. Wala akong alam.
Kaya gumawa ng Excel sheet ang papa ko para sa akin.
LISTAHAN NG MGA BIKTIMA
Nilagay 'yong mga petsa.
Ilan ang hinipuan? Ilan ang sinubukan niyang halikan?
Ilan ang sinubukan niyang i-corner sa banyo?
Ilan ang ginahasa niya?
Sinubukan kong ayusin 'yong iba't ibang bagay.
Ako 'yong administrator.
'Yong pampublikong outreach.
Ino-organize lahat.
Ayaw ko rin na may tumulong sa akin.
Dahil feeling ko masisira 'yong tiwala nila.
Kaya kailangan kong gawin lahat nang mag-isa.
Nakakapagod 'yon para kay Gabrielle.
Sasabihin niya, tatlo o apat na beses kada linggo
nang ilang buwan, sasabihin niya, "May tatawagan ako."
Papasok siya sa kuwarto, isasara ang pinto,
tapos lalabas at sasabihin,
"Ginahasa niya ang babaeng 'yon." O "Tinangka niya siyang gahasain."
O "Ginawa niya 'to sa kanya." Parang, alam mo na…
Pero laging ganoon ang senaryo.
Hindi yata ako ang una.
Hindi ako sigurado pero may sistema na, e.
Sa tingin ko, matagal niya na 'tong ginagawa bago pa 'ko pumunta do'n.
Huling linggo ko na yata sa Spain
no'ng nagte-text na siya sa 'kin.
Sobrang landi ng mga text niya.
Medyo deretsahan
na "magkita tayo" na mga text.
Sa pagkakaalam ko, kaibigan ko siya.
Nag-text sa akin si Manuel sa Facebook o sa WhatsApp.
Sinabi niya na parang,
pwede namin siyang i-meet, libre daw ang inom o magna-night out kami.
Tapos ako, 'yong roommate kong babae at 'yong kaibigan namin,
nakipagkita kami kay Manuel.
Sobrang tahimik sa labas.
Naglalakad kami sa may ilog,
parang sa may gitnang parte ng Sevilla papunta sa Torre de Oro.
Medyo madilim.
Tapos may lalaking nakamotor na biglang sumingit sa amin.
Naka-black siya lahat. Black na helmet.
Lumapit siya sa amin na naka-helmet.
Tinanggal niya 'yong helmet niya tapos sabi niya…
"Girls, si Manu 'to. Joke lang."
Sabi namin, "Diyos ko, Manu, tinakot mo kami."
Sabi niya, "Ba't di kayo sumama sa akin, uminom tayo sa Phoenix?"
So pumunta kami at uminom kami ng tequila,
pero maliliit na shot lang kaya okay lang.
Nilandi niya 'yong kaibigan ko
at sinubukan kong maging magaling na wingwoman.
Sabi niya, "Do'n tayo sa apartment ko."
"Pwede tayong maggitara tapos tumambay sandali."
Naisip ko, "Bahala na, nasa Spain, e."
Kinabahan akong makipagkita sa kanya nang mag-isa.
Kaya sinama ko 'yong bestfriend ko
at sinundo niya kami sa Vespa niya.
Dinala niya kami sa apartment niya.
Minsan, inimbitahan niya ako at mga kaibigan ko sa apartment niya.
Tapos do'n na naging malabo lahat
at nahirapan na 'kong tandaan.
Sa naaalala ko, pagdating sa apartment ni Manu,
papasok ka, tapos may maliit na sala sa kaliwa.
May balkonahe. Mga sliding glass door.
Nagbukas siya ng dalawang Corona.
Tapos pinaupo niya kami sa kama niya.
Magkatabi sila ng kaibigan ko,
kaya…
Naggigitara sila ng kaibigan ko at nakaupo lang din ako do'n.
Halata na hindi siya interesado sa akin pero okay lang.
Ang alam ko, kadalasan, kaming tatlong babae lang
at si Manuel ang nasa apartment niya.
Diyos ko, 'yong ngipin ko!
Naalala ko…
sumama 'yong pakiramdam ng roommate ko.
Umabot sa point na,
kumuha ng taxi si Manuel para sa roommate kong masama ang pakiramdam
pero hindi ko masyadong maalala.
Tapos sabi niya, Maglaro tayo."
Naging touchy na siya. Naalala ko 'yong kamay niya sa hita ko.
Ine-encourage niya rin, di ko maalala kung direkta ba,
na mag-threesome kami.
Hindi ako komportable. Parang, hindi ako… feeling ko di ako safe.
Naalala ko na parang mabigat ang pakiramdam ko.
Parang di ako makagalaw nang maayos.
Tapos parang humiga ako sa kama niya at nakatulog.
Konti lang ang naaalala ko.
Naalala ko, may pinto na sumara. Naalala ko rin…
naghalikan 'yong kaibigan ko at si Manuel.
Tapos naalala ko na hinalikan ako ni Manuel pero di ko maalala 'yong parang…
sequence ng mga pangyayari.
Parang maliliit na sulyap at maiikling alaala lang.
Nagising ako no'ng sinabi ni Manu,
"Umalis 'yong kaibigan mo. Pwede mo 'kong i-masturbate?"
Naubos namin 'yong beer namin,
tapos sabi ko, "Kailangan na naming umalis."
Tapos sabi niya, "Hindi. Isang drink pa."
Minasturbate ko siya pero nasa likod 'yong kamay ko.
Ni hindi ko siya tinitingnan.
Naisip ko lang na parang, tapusin na natin 'to.
Kailangan ko lang gawin 'to para matapos na.
Naalala ko na hinarangan niya 'yong pinto.
Tapos sabi niya, "Iiwan mo lang akong bitin?"
Sa awa ng Diyos,
di ko alam kung paano napunta 'yong phone ko sa kama o kung paano ko narinig.
Pero narinig ko 'yong phone ko at kinuha ko.
Umatras siya nang konti kaya nakalabas kami ng apartment.
Naalala ko na para akong lumipad pababa ng hagdan.
Sabi ng kaibigan ko, "Nasa'n ka?"
Di ako makapagsalita.
Binigay ko kay Manu 'yong phone at sabi niya, "Okay lang siya."
Buti na lang, sabi ng kaibigan ko, "Hindi, susunduin ko siya."
"I-text mo ang address mo."
Naalala ko pagkatapos, no'ng pauwi ako,
naghahanap ako ng pamilyar at naisip ko, "Ang weird no'n."
Pero baka gano'n ang mga Spanish na lalaki.
Tapos nakaalis na 'ko do'n.
Hinatid ako ng kaibigan ko sa apartment ko.
Alam kong safe na 'ko. Sabi ko, "Makakatulog na 'ko."
Buong araw akong natulog.
Pagkagising ko,
wala nang ibang tao.
Kami lang ni Manuel ang nando'n.
Nakahubad ako sa kama katabi ni Manuel.
Nakahubad rin si Manuel sa tabi ko.
Naalala ko, nag-panic na 'ko
dahil wala akong maalala na naghubad ako
o hinubaran niya 'ko.
Naalala ko na di ako makagalaw.
Saka parang, "Ano'ng nangyari?" Gano'n.
Parang ang bigat ng katawan ko at di ako makagalaw.
Tapos…
gumulong si Manuel at sinamantala ako.
Naalala ko 'yon…
nang sobrang malinaw.
Nakahiga lang ako,
di ako makagalaw at di ko siya matulak palayo.
Tapos…
ginawa niya lang ang gusto niyang gawin.
Naalala ko na di ko alam ang gagawin ko.
Kaya mabilis akong nagbihis.
Tapos bumaba ako…
bumalik ako sa residencia.
Wala akong ibang pinagsabihan
maliban sa dalawang babae na nasangkot.
At saka…
feeling ko, parang, sobrang…
kinakabahan at nahihiya ako at wala akong magawa sa puntong 'yon.
Um…
Meron na talagang nabuong pattern.
Mga batang babae na vulnerable
at nasa lugar sila na di nila alam ang lengguwahe,
at kailangan nila ng mapagkakatiwalaan,
kailangan nila ng gagabay sa kanila.
Na-realize kong di lang 'yon rape.
Parang…
Kahit ano na kaya niyang makuha sa mga babae, kinuha niya.
Lumalawak nang lumalawak. Lumaki nang lumaki 'yong kuwento.
Naalala ko na nakatanggap ako ng direct message sa Facebook.
At no'ng pumasok sa picture si Carey
at sinabi niya sa 'kin ang tungkol kay Lauren,
isa 'yon sa mga sandaling wala akong ideya
kung ano'ng kinasangkutan ko.
Di ko pa alam noon 'yong nangyari, e.
Ang narinig ko lang…
PINATAY NI MANUEL BLANCO VELA ANG ANAK KO
"Pinatay niya ang anak ko."
Nakakatakot.
Nasa apartment ako ng mama ko no'ng…
nakatanggap ako ng message galing kay Carey Bajorek.
"Sarah, nanay 'to ni Lauren Bajorek. May nangyari kay Lauren."
"Kung may oras ka, tawagan mo 'ko."
Di ko maalala ang eksaktong sinabi niya pero 'yong mga basic lang.
Nahulog siya mula sa balkonahe ng apartment ng isang lalaki.
Na nahulog siya at namatay.
Ako 'yong kakilala niya
dahil pinlano namin ni Lauren 'yong bakasyon namin sa Spain.
Nagbakasyon rin kami sa Lagos, Portugal,
kasama ang Discover Excursions.
Naalala kong umuwi ako galing sa napanalunan kong bakasyon…
sa Portugal, sa Lagos,
at nando'n si Lauren Bajorek.
'Yon na 'yong mga huling araw ng buhay niya.
Best friend ko si Lauren, so…
Sorry.
Na parang…
Sobrang importante para sa kanya ang mama niyang si Carey.
Kaya kailangan kong, sorry, tumulong. Saka…
wala ako do'n pero nasa posisyon pa rin ako
na ikonekta siya sa abogado.
Kinausap ko din 'yong host family pagkatapos,
tinanong ko sila kung may kilala sila o may mairerekomenda sila
na makakapagbigay-linaw dito.
Si Carey Bajorek ang nanay ni Lauren Bajorek.
Tinawagan niya ako para maging abogado niya
habang sobrang gulo ng isip niya.
Talagang magulo at desperado.
At saka, sobrang layo niya pa.
Nag-iisa lang ang anak niya.
Twenty-one year old siya noon.
Excited siya na papuntahin siya sa Spain gaya ng ibang magulang
na nagpapadala ng mga anak sa ibang bansa para matuto ng lengguwahe.
Makalipas ang ilang linggo,
tinawagan siya para sabihing patay na ang anak matapos tumalon sa 10th floor.
At walang ibang paliwanag,
bibigyan siya ng option na iuwi ang bangkay
at 'yon ang katapusan ng kuwento.
Doon niya ni-request sa amin na alamin namin
ang mga pangyayari sa pagkamatay ng anak niya.
Bukod pa sa malinaw na resulta ng autopsy
na namatay siya dahil sa multiple trauma.
Ni-report ni Gabrielle Vega na ginahasa siya ng isang Sevillian tour guide.
At noong 2015, dalawang taon bago 'yon,
isa pang dalagang Amerikano ang namatay
sa bahay ng parehong tour guide na ni-report.
Hindi 'to basta nagkataon lang.
Nagsagawa ng pagsusuri ang pulis
para malaman kung may mga bakas sa pader ng terrace.
Sobrang liit, 80 centimeters ang taas,
kaya sobrang delikado nito sa 10th floor.
Sa ganoong sukat, kapag malapit ka, hanggang tuhod na lang 'yon.
Kapag yumuko ka kahit konti, mahuhulog ka.
Meron din metal at kahoy na harang 'yong pader
na nakapalibot sa penthouse, maliban sa may dulo
kung saan inalis 'yong harang.
Nasa dulo ng penthouse ang parteng 'yon kung saan may Jacuzzi na walang tubig.
Sabi ng pulis, hindi na…
Walang nakitang bakas doon, kaya naisip ng mga pulis
na hindi umupo sa pader si Lauren Bajorek
dahil walang footprint o handprint.
Sa madaling salita, nahulog siya galing sa loob ng terrace palabas.
Posibleng consistent sa pagtulak 'yon
pero pwede rin na aksidenteng pagkahulog,
dahil 80 centimeters 'yong pader.
Consistent 'yon sa parehong teorya.
Sa transkripsyon ng report ng pulis,
nakalagay na sinabi ni Manuel na tumalon siya.
Kapag may nahulog galing sa 10th floor,
posibleng aksidente 'yon,
posibleng homicide pero pwede ring suicide.
Nagsagawa ng psychological autopsy ang pulis
base sa mga message sa WhatsApp
na pinadala ng babae sa nanay at partner niya sa United States
ilang minuto at oras bago ang pangyayari.
Nag-date kami ni Lauren noong college.
Iba siya, alam mo 'yon? Palagi siyang masaya.
Sobrang bait niya sa mga nakapaligid sa kanya.
-Ang ganda. -Gagawin kong… Ivi-video ko.
July 19 'yong birthday niya. Naalala ko…
Alam mo, ang hirap din noon
para sa akin, na wala ako do'n para mag-celebrate kami.
Pero excited talaga siya at excited rin ako para sa kanya.
Siguradong magiging malaking celebration 'yon.
Magte-twenty one na siya. Malaking bagay 'yon sa United States.
Sobrang excited lang talaga siya
na mag-celebrate kasama ang mga kaibigan at makapagsayaw.
Kasama ni Lauren ang mga kaibigan niya. Sila Sarah, Ellie at Lauren.
Wala talaga kaming plano. Parang…
Nag-dinner lang kami sa centro, alam mo 'yon.
Nasa restaurant sila tapos…
dumating si Manuel.
Naalala kong nasa bandang loob siya, sa may bar.
Tapos umupo kami sa mesa tapos…
Nakita namin siya, nakita niya kami at lumapit siya sa amin.
Tapos nagtanong siya kung gusto naming pumunta sa Bilindo.
Sabi niya, "Hindi, sumama kayo. Ipapakita ko sa inyo."
"Dadalhin ko kayo sa discoteca," kahit saan.
Kaya sumama na lang kami sa kanya kasi naisip namin, "Bakit hindi?"
Sumama kami sa kanya sa Bilindo
tapos nasa VIP section kami.
Kumuha siya ng maraming drinks tapos may hookah.
'Yon ang nangyari buong gabi.
Nag-text kami buong gabi.
In-update niya 'ko sa lahat ng detalye habang nandoon siya.
Sabi niya, "Hindi ako komportable sa kanya."
Ayaw niya talaga sa kanya.
Nag-text siya na lasing na lasing na siya.
Sabi ko, "Ha-ha, ayos," parang…
"Buti naman."
Nakainom yata sila nang konti.
Tapos parang nauna yatang umuwi si Ellie,
tapos 'yong mga kaibigan niya.
Masama ang pakiramdam ni Ellie. 3:00 a.m. na 'yon.
Sabi ni Ellie, "Ang sama ng pakiramdam ko."
Di 'yon normal na pakiramdam, e. Feeling ko no'ng gabing 'yon… hindi ko…
Pag iisipin ko, naalala ko na pagkatapos, sinabi kong, "May…?"
"May nilagay kaya sa drinks?"
Kasi siya 'yong nagbibigay ng drinks,
saka nando'n silang lahat sa VIP section.
Kinausap namin si Lauren at Sarah pero ayaw pa nilang umalis.
Sabi ko, "Sasama ako kay Ellie. Ihahatid ko si Ellie."
"Sisiguraduhin kong makakauwi siya." Naglakad ako pauwi.
Pero naalala ko na nagpaalam ako kay Lauren.
Lasing na lasing siya.
Lasing na rin si Sarah.
Siyempre, pag iisipin ko, dapat di ko siya iniwan.
Pero nagkamali lang talaga ako.
Sa kung anong dahilan, napunta sila sa bahay niya.
Di ko alam ang sinabi niya para mapunta sila doon,
pero medyo nakakagulat na gagawin niya 'yon
at gagawin din 'yon ni Sarah C,
kasi di naman sila interesado kay Manu.
Parang may mali, e.
May mga natatanggap ako na walang sense.
Parang, di maintindihan.
Naisip ko na weird 'yon.
Naisip ko, baka nabigyan siya ng drugs.
Sabi niya sa 'kin…
na-miss niya ako. Sumagot ako.
Tapos wala nang sagot…
mula no'n.
PSYCHOLOGICAL AUTOPSY
Ni-rule out ng pulis ang suicide.
Kaya dalawa ang options.
Pwedeng aksidente o homicide.
Dalawang tao lang na buhay pa ang may alam ng nangyari sa penthouse.
Sila Manuel Blanco Vela at Sarah.
Nagbigay ng testimonya si Sarah sa pulis habang lasing, doon sa pinangyarihan,
di man lang sa police station.
Kinuha agad ng pulis ang pahayag niya sa isang paragraph lang.
Di natin alam kung tugma ba 'yon sa katotohanan.
Sabi niya, dumating daw sila sa bahay niya,
tapos nakatayo lang daw sila saglit.
SINAMA SILA NI MANUEL BLANCO
PARA SA "HULING SHOT" BAGO UMUWI
Lumabas sila sa balkonahe.
Nasa balkonahe sila pero nasa loob si Lauren
ng Jacuzzi sa balkonahe na walang laman.
BAHAGYANG NAKAHUBAD
Pumasok sila Sarah at Manu para kumuha ng tubig.
PUMASOK SILA SA LOOB PARA KUMUHA NG TUBIG
INIWAN SIYANG MAG-ISA
Tapos may narinig sila.
Kaya lumabas sila pero nahulog na siya.
Mula sa balkonahe.
Hindi ko kailanman pinilit si Sarah na magbigay ng detalye ng gabing 'yon
dahil nakaka-trauma at sobrng hirap no'n para sa kanya.
Malamang di niya rin maalala ang kalahati ng nangyari dahil lasing siya.
Parang malabo lahat. Tapos 'yong trauma pa no'n.
Pag iniisip ko 'yon, parang sobrang weird lang 'yon na kuwento.
Parang si Sarah…
Gusto kong sabihin 'to na walang…
Walang kinalaman si Sarah.
Parang, si Sarah…
biktima lang din siya.
Pero sinusubukan din niyang protektahan ang sarili niya
sa pagkuwento ng malabo na istorya.
Naniniwala ako sa istorya.
Tingin ko, marami pang detalye ang hindi sinasabi.
'Yong iba…
medyo malabo.
Tatlong araw yata akong hindi nakatulog.
Parang di ako pinapatulog ng lahat.
Ang hirap no'n.
Ang daming nawala sa 'kin.
TWO HOURS PAGKATAPOS MAMATAY SI LAUREN
No'ng nangyari ang aksidente, kahit na mukhang aksidente ang pagkahulog,
sinigurado pa rin nila na nagpa-breathalyzer test sila
kina Manuel Blanco at Sarah.
Two hours 'to o higit pa pagkatapos ng aksidente.
RESULTA
Kung tama ang pagkakaalala ko, 0.48 ang level ni Sarah.
Medyo mataas na blood-alcohol level 'yon.
Ang lumabas sa blood-alcohol test ni Lauren Bajorek,
2.99 grams ng alak kada litro ng dugo.
Malapit na sa alcohol-induced coma ang gano'ng blood-alcohol level.
Ayon sa forensic examiner, kapag may 2.9 grams ng alak sa dugo,
patay o unconscious na
'yong tao.
Si Manuel naman, 0.0 ang test.
0.0.
Ibig sabihin, sinama niya sila para mag-party.
Pareho silang uminom,
umabot sa punto ng alcohol-induced coma 'yong isa sa kanila,
pero 0.0 ang test niya.
Siya ang may kontrol sa sitwasyon buong oras.
Wala silang nakitang alak kay Manu.
Ang weird no'n kasi kasama niya sila sa mga club.
Naniniwala akong predator si Manuel.
Predator siya, hunter.
Tingin ko, no'ng gabing 'yon, naghanap siya ng biktima
at kumilos siya na parang predator.
Ibig sabihin, may plano siya, may strategy at pasensiya ng predator.
Ilang oras bago niya nakuha ang gusto niya
at umabot sa sitwasyon na gusto niya, na nangyari bandang 5:00 a.m.
sa penthouse niya, kasama ang dalawang babae na talagang vulnerable
dahil sa pag-inom ng alak.
Tapos 0.0 ang test niya.
'Yon ang katotohanan.
GANITO TALAGA AKO TANGGAPIN MO NA LANG
Makalipas ang isang araw, nakatanggap ako ng email
na nagsasabing, "May masamang balita
tungkol sa isang participant sa CIEE program."
AKSIDENTE
NAMATAY SIYA
Na-realize ko na pwedeng sa akin nangyari 'yon.
Pag tinitingnan ko 'yong mga picture noon,
na-realize ko na sobrang vulnerable ko. Vulnerable kaming lahat.
Di namin nakita 'yon.
Pero nakita ni Manuel.
Kaya no'ng dumating 'yong bagong grupo,
sabi nila, "Nabalitaan naming may namatay na babae. Ano'ng nangyari?"
Sabi ko sa kanila,
"Wag kayong sumama kay Manuel White."
"Wag kayong magtiwala sa kanya."
"Di ko alam ang nangyari pero may mali talaga."
Noong kinuha kami ni Carey Bajorek para sa kasong 'to,
na-dismiss na 'yong kriminal na side ng kaso.
'Yong judge ng Seville,
ipinasara niya 'yong kaso nang di nagsagawa ng karagdagang
imbestigasyon
at sinabing walang sapat na ebidensiya para ituloy ang imbestigasyon.
Pero palagay ko, masyado pang maaga at hindi makatwiran.
Walang sapat na batayan para i-rule out ang kahit ano.
Kahit walang testimony mula sa mga saksi,
sinara 'yong kaso.
Makalipas ang ilang oras, binalik siya sa States.
Napansin din namin 'yon.
UMALIS SI SARAH SA BANSA PAGKATAPOS NG PANGYAYARI, IMPOSIBLENG MA-INTERVIEW
Ipinaliwanag namin sa kanya na hindi na pwede 'yong criminal case
at imposible na itong mabuksan ulit.
Pero posible pa ang civil na kaso.
Kaya niya kami hinire.
'Yon ang ginawa namin at 'yon ang kaso na hinarap sa korte sa Seville.
Ilang araw bago ang paglilitis,
sinabi ni Carey Bajorek, 'yong nanay ni Lauren na mamamatay na siya,
at kakapit siya hanggang matapos ang paglilitis
at magkaro'n kami ng hatol.
'Yon ang nangyari. Sumang-ayon ang judge sa amin at pabor sa amin ang desisyon.
Ayon sa kanya, may pananagutan si Manuel
dahil sa kapabayaan,
at itinakda ang kabayaran sa mahigpit 70,000 euros.
Sinabi ko sa kanya ang desisyon. Ilang araw lang, namatay na siya.
Gumaan ang pakiramdam niya no'ng may malaman siya tungkol sa nangyari.
Pero siyempre, di niya makukuha ang gusto niya sa kahit anong ruling.
Ang sakit sa dibdib para sa nanay na 'yon.
Tapos mag-isa lang 'yong nanay, alam mo 'yon?
'Yon ang lagi kong iniisip, na mag-isa siya at desperado na.
Desperado siyang…
mailabas na 'yong kuwento para makuha ang hustisya.
Sabi ko, "Gabrielle…" Kakasabi ko lang,
"I-imagine mong ikaw ang nanay niya tapos nasa The Megyn Kelly Show ka?"
"Tapos mare-realize mong predator pala talaga 'yon?"
ANG KASONG KRIMINAL LABAN KAY MANUEL BLANCO
PORMAL NANG IBINASURA
Gumagala lang sa kalsada 'yong gagong 'yon,
kumakain at umiinom pa ng copas,
ginagawa ang kahit anong gusto niya, tapos wala kayong ginawa?
Nandiyan pa rin siya. Nasa lansangan pa siya.
Magagalit talaga ako.
Kailangan harapin ang katotohanan na hindi na siya mananagot
sa kahit anong nagawa niya.
Kung komunidad ko 'yon, iisipin ko, "Ano ba?"
Oo, nakakasuka na malaya pa siya,
na nakakapag-intercambios pa siya sa mga batang babae.
Tingnan mo 'tong mga batang 'to na humaharap sa mundo.
Pinapayagan silang umalis ng parents nila. Iniisip na safe sila.
Ayaw kong isipin 'to,
pero sigurado akong di pa siya tumigil sa mga ginagawa niya.
Na masaya siyang lumalabas kasama ang mga kaibigan
at nagpapanggap na hindi siya delikado
pero kabaliktaran ang ginagawa niya.
Sinasabi niya sa mga babae, "Safe ka sa akin." At…
Nakakainis na malaya pa siya.
Walang nangyayari kay Manuel.
Kaya parang naisip ko, "Ano'ng magagawa ko?"
"Ano'ng magagawa natin para matigil 'to?"
Kaya trabaho ko na lang na alamin kung paano 'to gawin.
Hindi na ako magugulat
na determinado siyang gawin 'to para sa ibang babae.
Noong nasa elementary siya, pag merong inaabala,
pumapagitna si Gabrielle.
Sinabi ko sa kanya,
"Gabrielle, rebelde ka na walang cause."
"Para kang si James Dean, tigilan mo na 'yan."
Gano'n si Gabrielle. 'Yon ang pagkatao niya.
PROTEKTAHAN ANG MGA BIKTIMA
Ayaw kong gawin 'to. Ayaw kong pagdaanan 'yong trial.
Ayaw ko nang pagdaanan 'tong kalokohang 'to.
Pero kung may ibang mga babae at nangyayari 'to…
May mga bagong babae kada semester.
Parang may kailangan akong gawin.
Galing sa "Wala na 'kong gustong gawin."
"Hindi ako magpo-prosecute. Ayaw kong pag-usapan."
Galing sa gano'n naging, "Kailangan may gawin tayo."
Kaya simula pa lang 'to.
Simula pa lang 'to para sa aming dalawa.
Para sa kanya at sa akin.
Sumusumpa ka ba na sasabihin mo ang totoo?
Opo.
Bilang nasasakdal,
may karapatan kang hindi umamin, hindi magsalita laban sa sarili mo
o hindi talaga tumestigo.
May sasabihin ka sa mga biktima?
Wag mo akong hawakan.
Kinakausap lang kita.
Kung di sila magkakakilala, bakit nagkakatugma 'yong mga pahayag nila?
Wala akong kinalaman do'n.
Wala akong naging relasyon sa taong 'yon no'ng biyahe na 'yon.
Wala akong ginawa.
Nagsalin ng Subtitle: SM Sacay aong 'yon no'ng biyahe na 'yon.