SERIAL NETFLIX
Zaletą gównianych sytuacji jest to,
że mogą się zdarzyć tylko raz.
Możesz zginąć tylko raz.
Tylko raz tracisz miłość swego życia.
Tylko raz rabują ci najwspanialszy skarb, jaki kiedykolwiek skradziono.
Ale fakt, że to wszystko zdarza się tylko raz,
nie umniejsza bólu.
Załamujesz się.
Widzisz twarze osób, które zawiodły się na tobie.
Czujesz, jakby kula ognia przeszyła ci pierś.
Gdy lęk nie pozwala ci oddychać,
możesz albo pogodzić się z porażką,
albo walczyć.
Profesor postanowił walczyć.
Choć wiedział, że wszystko stracone,
że przedłuża tylko własne cierpienie,
to chciał walczyć.
Włącz nawigację. Znajdź sygnał ciężarówek.
Nie wiedzą, że mają nadajnik.
Palermo, Lizbona, linia prywatna.
Są cztery kilometry stąd. Stoją.
Na kolejnym skrzyżowaniu skręcamy na zachód.
Przyjąłem.
Ładować broń, są cztery kilometry stąd.
Lizbono, słyszysz mnie?
Odpowiedz, Lizbono.
Tu Lizbona. Jestem z Palermo. O co chodzi?
Złoto przepadło.
Że co?
Przyszli, udając policjantów, gdy załadowaliśmy złoto.
Skuli nas i wszystko zabrali.
- Ilu ich było? - Dziesięciu.
Zaraz, Sergio.
Zjawili się w momencie, gdy sztabki były na ciężarówkach?
- Wtedy przyjechali? - Tak.
Wiesz, co to znaczy? Mamy tu kreta.
To opuszczony kamieniołom. Nie ruszają się.
Rozładowują złoto.
W starym kamieniołomie Santa Bárbara.
Do kurwy nędzy! Nie!
- Boże! - Palermo.
Znasz ten bank jak nikt inny. Powiedz, że jest inne wyjście.
Bez złota już po nas.
Czyli już po nas.
Tam są.
Spokojnie.
Darko, idziemy.
Osłaniajcie nas.
Sprawdzimy ciężarówki.
Reszta nas osłania. Oni mogą być wszędzie.
Już.
Osłaniaj ich.
Ty z brodą. Pilnuj dziecka.
Kurwa!
Nie!
Ciężarówki są puste.
Wyładowali 90 ton złota w pół godziny.
To nie było przypadkowe. Znali plan.
To mogła być tylko jedna osoba.
Dobrze wiesz kto.
Nie. Znała tylko cel.
Nie znała planu na wydobycie złota, żadnych szczegółów,
bo zamykałeś wszystko w sejfie.
Twój brat był zakochany.
Myślisz, że plan był dla niego ważniejszy niż miłość?
- Serio? - Tak.
Tak! Bo od tego zależy nasze życie.
Ludzie rozmawiają w łóżku.
Sam nie jesteś wyjątkiem.
Powiedziałeś mi w łóżku o Planie paryskim, bo wiedziałeś, że nikt nie usłyszy.
Wiedziałeś, że zakładasz pętlę na szyję swoich wspólników,
by mnie ratować.
Oboje wiedzieliśmy, że w końcu po nas przyjdą.
A teraz Tokio nie żyje.
O tym właśnie rozmawia się w łóżku.
O sekretach zagrażających życiu innych.
Twój brat to zrobił,
ty to zrobiłeś
i ja też.
Sergio.
Spróbujmy się rozchmurzyć. O kim mówiłeś?
O byłej żonie mojego brata.
Świetnie. Czym się zajmuje?
Jest pianistką.
I złodziejką!
Wiedziała o wszystkim.
Spali tu przez cały czas i nas obserwowali.
Wszystko widzieli.
Wystarczyło wyczuć moment.
Wiedzieli, że od momentu wjazdu ciężarówek
minie osiem czy dziesięć godzin do ich wyjazdu,
dlatego zjawili się w idealnym momencie.
Nie ma czasu.
Ruchy!
Szybko. Pospieszcie się!
Jazda!
Szybciej!
Ruszać się! Szybko, dobrze.
Dobrze.
- Za osiem minut koniec. - Szybko!
Jazda!
Szybko!
To wiadomość dla całego gangu.
Ktoś ukradł nasze złoto.
Weszli do zbiornika retencyjnego, udając policjantów.
Ścigamy ich.
Szukamy wywrotek.
Załadowali na nie sztabki i przysypali je ziemią.
Nie osłonili ładunku, by nie budzić podejrzeń.
Nikt nie może wiedzieć, że ukradli nam złoto.
Ani zakładnicy, ani policja.
Bo najmniejsze potknięcie nas załatwi, jasne?
Jasne.
Zrozumiałem.
- Helsinki? - Jasne.
- Manila? - Zrozumiałam.
Denver? Sztokholm?
Denver, Sztokholm, odbiór?
Rio, posłuchaj.
Zhakuj wszystkie kamery drogowe
w pobliżu kamieniołomu Santa Bárbara.
Jedź do zbiornika retencyjnego. Weź górników, kapitana i ciężarówki.
Pozbądź się aut policyjnych i zacznij Plan Tomcio Paluch.
Rozumiem. Kapitan, Polak i ty, wsiadajcie do ciężarówek.
Pozostali niech się zastanowią, nim dojdzie do kryzysu,
co chcieliby studiować w więzieniu o zaostrzonym rygorze.
Daję wam słowo.
Odzyskamy złoto
i wyciągniemy was.
Po raz pierwszy nikt nie wierzył w słowa Profesora.
- Nie możesz go zabrać. - Możesz.
Zobaczycie.
Kto to zrobił?
Kim jest żartowniś, który włożył mi morszczuka do łóżka?
Dobra.
Wiecie co?
Nie będę mózgiem gangu.
Wolę imprezować. Podaj patxarán.
To amaretto, a nie patxarán…
Mam gdzieś, co to jest.
Do dna. Pij.
- Zamierzam też zapalić. - Dobrze.
Wiecie, czemu tu jesteście? Żeby się wyładować.
Bo trudno być cały dzień skoncentrowanym, prawda?
To wyczerpujące, prawda?
Wasza impreza to znak.
To oznaka słabości.
Pokazuje, że nie radzicie sobie ze stresem.
Tylko Nairobi jest odpowiedzialna. Macie być czujni przez cały dzień.
Macie być czujni przez cały dzień, zaciskać pięści, Bogota.
Tokio. Helsinki. Macie być napięci jak struna.
Tak powinno być. Czujni jak ważka.
W pogotowiu, wyczuleni.
Bo jak tylko stracicie czujność, dopadną was.
Jakiś sukinsyn będzie czujny cały dzień
i was dopadnie.
- Posprzątajmy. - Nie!
Chcecie się wyładować? No to się wyładujmy.
Zrelaksujmy się.
Wszyscy się zrelaksujmy. Zobaczmy.
Jutro nie ma zajęć.
Możecie odpisać notatki.
No dalej! Zatańczmy!
- Już. - Dalej.
Gdy rozbito gang,
wszyscy myśleliśmy o wieczorze z morszczukiem.
Nie straciliśmy czujności dlatego, że musieliśmy się wyładować,
a z rozpaczy po stracie złota
i, co ważniejsze, zaufania do naszego przywódcy.
Trudno było zachować czujność i zrozumieć, że od chwili, gdy uwierzyliśmy
w pokonanie Sagasty,
prawdziwe niebezpieczeństwo czaiło się w nas.
Przybyliśmy tu z misją zakończenia napadu.
I to właśnie zrobimy.
Wasza dwójka i jeden psychol?
Nie macie szans.
Mamy większe niż dotychczas,
bo tym razem się tego nie spodziewają.
Ktoś musi położyć temu kres.
Skup się.
Wejdziesz do kanałów wentylacyjnych,
ale nic nie rób.
Nawet jeśli masz przed sobą troje śpiących napastników i mogłabyś ich zabić,
pohamuj się.
Jestem przy wejściu.
- Sytuacja? - Są cztery ładunki.
Masz się poruszać jak duch.
Będziemy grać na zwłokę.
Poproszę, by wpuścili lekarzy, by operowali Ramiro.
Kontaktuj się z dowództwem.
Przysłani lekarze będą żołnierzami
uczestniczącymi w tajnej operacji.
Jakie jest moje zadanie?
Otworzyć ten budynek.
Czują się silni w zamknięciu.
Ich jest kilku, a czeka na nich armia.
Zrobisz trzy wyłomy.
W rampach załadunkowych,
w dużych oknach na pierwszym piętrze
i w głównym wejściu.
Jeśli ci się uda, wygramy tę wojnę.
Zajmą bank w niecałe dziesięć minut.
A wy?
Wraz z tobą i chirurgami
jesteśmy koniem trojańskim.
Wejście otwarte.
Wspaniale. Czekamy na twój znak.
Cóż…
Biorąc pod uwagę twoje zagubienie
co do twojej przeszłości, Manili…
Mocno się wczułeś.
Czyli jaki byłem?
Żarliwy, natarczywy…
Przesadziłem, nie?
Przesadziłem. Powinienem był być łagodniejszy, ale nie ułatwiłaś mi tego
tym swoim striptizem.
Podobało ci się? Było dobrze?
A tak poważnie.
Jak się czujesz?
Jestem spokojniejszy.
- Naprawdę? - Tak.
Zgadza się.
Zanim osiągniesz orgazm, głowę przepełnia hałas.
Po wytrysku chcę tylko jednego:
albo jak najszybciej spadać,
albo zostać z laską na zawsze.
Więc czego chcesz?
Chcę zostać tutaj z tobą.
Na zawsze.
Jeśli też tego chcesz.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Gdy znów będziesz chciał wyjść, nie okłamuj mnie.
Zabierz mnie z sobą. Baw się ze mną do rana.
- Albo do kolejnej nocy. - Właśnie.
Kurwa, nie umiesz pukać? Co z tobą?
Ktoś ukradł złoto.
Co?
Ani słowa nikomu.
Jeśli ktoś się dowie, będzie po nas. Zginiemy.
Kurwa mać.
Szybko!
Jedziemy.
Mam dostęp do serwera.
Udało się. Mamy kamery drogowe.
Sprawdź te na M60.
Musieli z niej zjechać na 26. kilometrze.
Zjazd 26., Madryt – Barcelona.
Szukamy trzech czy czterech wywrotek, między 10.55 i 11.10.
Nie widzę żadnych wywrotek.
Szukaj ciężarówek.
Nic.
Nic przez te 15 minut ani przez kolejne 15.
Pojechali drogą lokalną, bo nie ma kamer.
Każdy głupi to wie.
- Nikt ich nie znajdzie. - Zdążymy.
Wciąż możemy ochronić naszych na zewnątrz.
Cincinnati, moją córkę i mamę.
Nie poddam się teraz.
Już to zrobiłeś. Gdy opuściłeś ręce.
Miałeś broń, ludzi, bezpieczną pozycję i się poddałeś.
Ta wojna była przegrana.
Przyjechali radiowozami i furgonami.
Było kiepsko. Zabicie 20 glin nie uratowałoby nas.
To nie była policja, tylko podstęp!
Dałeś się nabrać na własne sztuczki, na własny kamuflaż.
- Dałeś się nabrać! - Zamknij się!
Czekaj.
Palermo już to powiedział.
To był syn Berlina.
Grają w tę samą grę co my.
Lizbona miała rację.
Oczywiście, że to sztuczka.
Ukradli nam złoto dzięki sztuczce. I tyle.
Wiedzieli, że sprawdzimy kamery.
Tyle mogliśmy zrobić.
I że uwierzymy w to, co zobaczymy.
Ale może to, co widzimy, nie jest prawdziwe.
Sprawdź jeszcze raz.
Szukaj czegoś, pętli, czegokolwiek, znaku, że obraz jest fałszywy.
Asfalt jest mokry. Wczoraj padało, nie dziś.
Zamiast jechać boczną drogą bez kamer, podmienili obraz.
- Po co tyle zachodu? - Bo tak muszą.
Właśnie.
Jadą gdzieś, gdzie mogą dotrzeć tylko tą drogą.
M60 to obwodnica. Nie użyliby jej, by uciec z Madrytu.
Bo nie uciekają,
tylko się tam ukrywają.
Nikt nie ucieka z 90 tonami złota.
Co robisz,
gdy masz tyle pieniędzy i złota, że nie możesz ich zabrać?
Co zrobił Pablo Escobar?
- Co robią piraci? - Zakopują!
Dlatego używają wywrotek.
- Tak. - Złoto jest pod ziemią.
- Zgadza się! - Gdzie zakopujesz coś takiego?
Gdziekolwiek to jest,
wykopanie dziury mieszczącej 90 ton złota
wymaga przemieszczenia masy ziemi i maszyn…
Wciąż mamy szansę je znaleźć.
Wyżej.
Uwaga!
Macie przebrać się za cywili.
Lekarzy, obronę cywilną, kierowców karetek.
Wkroczymy niespodziewanie.
Podejdziemy do banku w kamuflażu, zbierzemy żołnierzy w martwych punktach
i poczekamy na znak od sierżantki Arteche.
- Jasne? - Tak jest.
Bierzcie ich!
Idziemy!
Wchodzę do biblioteki.
Zaraz nawiążę kontakt z majorem Sagastą.
Zrozumiałem.
Wszystkie jednostki na pozycje.
Suarez, trzymaj ludzi w martwym punkcie.
Zrozumiałem.
Czekaj na mój rozkaz.
Mam kontakt wzrokowy z majorem.
Mendizábal, mów.
- Jesteśmy na pozycji. - Przyjąłem.
Idziemy!
Przygotować się!
Czekamy w martwym punkcie.
- Cañizo? - Pułkowniku, ładunek gotowy.
Wszystkie jednostki gotowe. Czekają na twój znak.
Nie podnosić głów.
Tu nie ma na co patrzeć.
Arteche.
Co się dzieje?
- Wrócił kolejny napastnik. - Opuść głowę.
Muszę poczekać.
Jak noga, grubasie?
W porządku. Wciąż nic nie czuję.
- Zakładnicy podskakują? - Nie.
Siedzą cicho.
Muszę ci coś powiedzieć.
To brzmi jak pożegnanie.
Profesor stracił złoto. Wątpię, że stąd wyjdziemy.
Palermo, wydostaniesz mnie stąd.
Obiecałeś.
I zrobisz to.
Ty może w to wątpisz,
ale ja nie.
- Niech ktoś coś zrobi. - Co się dzieje?
Zaczynam fazę drugą.
Puść nas. On potrzebuje natychmiastowej pomocy.
Nie ruszaj się.
Zakładnicy, na ziemię!
Na ziemię, bo was zabiję!
Otwórz usta.
Wysuń język!
Jestem w środku.
Jednostki w gotowości, Arteche w akcji.
To nie padaczka. Pewnie ma uszkodzony mózg.
Krwiak podtwardówkowy.
Konieczna jest trepanacja. Puść nas!
- Uwolnij lekarzy! - Zamknij się, majorze!
Chodź tu. Powoli.
Ty też.
Rusz się, a rozwalę ci łeb, draniu!
Strzelaj, gruby!
Jak strzelisz, rozwalę mu łeb.
Masz karabin, zabij ich!
- Rzuć broń! - Marzę, by go zabić.
Daj mi pretekst.
Pięć.
Cztery.
- Trzy. Dwa. - Zrób to, kurwa!
- Nie rób tego. - Jeden.
Rzuć to.
Majorze, słyszysz mnie?
Mamy bibliotekę.
Major Sagasta jest w gotowości i będzie dowodził koniem trojańskim.
Pułkowniku.
Może pan wkroczyć.
Do wszystkich jednostek. Wchodzimy!
Już. Na ziemię!
Naprzód!
Nie ruszaj się!
Na ziemię!
- Na ziemię! - Stać.
Nie ruszaj się!
Odpalić!
Idziemy.
Ręce za głowę!
Na ziemię!
Ręce za głowę!
Tu Major Sagasta.
Melduję, że gang został rozbity.
Nie ma ofiar po żadnej ze stron.
Zakładnicy są bezpieczni.
Bez odbioru.
Profesorze, tu Tamayo.
Dziwisz się, że mówię przez radio gangu.
Z przykrością informuję, że to nie jedna z twoich sztuczek.
Jeśli chcesz dowodu, zaczekaj.
Nie martw się. Jesteśmy żywi, choć na kolanach.
Rozbroili ładunki i weszli w skoordynowany sposób.
Jeśli chcesz zobaczyć to na własne oczy, to włącz telewizor,
bo będą na żywo transmitować, jak stają przed sądem,
jeden po drugim, cały gang.
Jak Rolling Stones.
Więc radzę ci znaleźć najgłębszą, najciemniejszą dziurę.
Idziemy po ciebie.
To nie będzie konieczne.
Sam się poddam.
Nawet mój gang nie do końca rozumiał, czemu zostałem poza bankiem.
Niektórzy mają mnie za tchórza.
Gdyby coś poszło nie tak, ja byłbym na zewnątrz, a oni nie.
Obiecałem sobie, że jeśli rozbiją gang,
to się poddam.
Już wygrałeś, Tamayo.
Nie ma sensu tego ciągnąć i organizować obławę,
bo narazimy więcej ludzi.
Proszę…
jak mężczyzna mężczyznę. Przyjmij moją kapitulację.
Pozwól mi wejść do banku
i wyjść w kajdankach ze wspólnikami.
Będę za 20 minut, akurat na sesję zdjęciową.
Postaraj się być za 15 minut.
Poddajesz się?
Tu pułkownik Tamayo.
Trzymać zakładników w bibliotece.
Nikogo nie wypuszczać. Nikt nie może wyjść! Zrozumiano?
Co chcesz zrobić? Zostać bohaterem? Albo męczennikiem?
Posłuchaj. Jeśli gang opuści bank, to będzie koniec.
Wszystko będzie stracone. Nie będzie odwrotu. Ale na razie…
wciąż mamy szansę. Jedną na milion, ale jest.
Szansę na co?
Chcę, żebyś odnalazła złoto.
- Co? - Z Benjamínem.
- Co? - Chcę, byś odnalazła złoto.
Teraz. Natychmiast.
Chcę, byś odnalazła złoto.
O Boże.
- Posłuchaj. - Słyszałeś go?
Nowo upieczona mama i były skazaniec mają zadać ostateczny cios,
zrobić szach-mat, mistrzowski manewr.
Pojebało go!
Tylko ty możesz to zrobić.
Właśnie urodziłam i karmię piersią.
Nie mogę myśleć logicznie. Jestem zmęczona. I to bardzo.
Nie wiem, czy poradzę sobie z wojną rodzin przestępczych.
- Nie wiem. - Musisz tylko znaleźć złodziei.
Robisz to całe życie. Jesteś najlepsza.
- Nie podlizuj się, Sergio. - Znalazłaś mnie.
Jestem najbardziej poszukiwany w kraju.
Alicio, Interpol miesiącami szukał mnie po całej planecie.
Nie znaleźli mnie. Ty tak.
W kilka godzin.
Wymknęłaś się z konferencji pełnej dziennikarzy.
Uciekłaś Tamayo, całej policji,
będąc w 9. miesiącu ciąży i dopadłaś mnie!
Znajdziesz to złoto!
Weź te auta i gang.
Znajdź największy łup w historii.
Zgódź się.
Masz szczęście.
Pierwszy raz od śmierci Germána naprawdę kogoś przytuliłam.
I co najważniejsze,
pierwszy raz się uśmiechnęłam.
Co cię rozbawiło?
Zostawiasz mnie z Columbo,
Starskym, Hutchem i przyjaciółmi.
Są najlepsi.
Jasne.
Musisz zrobić dla mnie coś jeszcze.
Nie mogę jechać naszym autem, bo je wyśledzą. Wezmę to…
Idźcie już.
Panowie, idziemy!
Jak zobaczysz moją córkę, powiedz jej…
że ją kocham.
- Dzień dobry. - To pan jest Profesorem?
Zgadza się.
Ma pan śliczny samochód.
Proszę popchnąć.
Pchaj.
Jezu Chryste.
Wyczyścili wszystko, pułkowniku.
Zabrali całą krajową rezerwę.
Wie pan, co to oznacza?
To gwarancje kredytowe kraju.
Jego wypłacalność! Zabezpieczenie!
- Rozumie pan? - Rozumiem, panie Mario.
- Cañizo. - Pułkowniku.
Niech twoi ludzie co dwie minuty otwierają przerywany ogień,
jakby się tu bronili.
Rozkaz.
Dopóki nie wiemy, co powiedzieć, operacja trwa.
Cincinnati.
Kurwa, Cincinnati. Muszę iść, Profesorze.
- Muszę lecieć. - Dobrze.
- To moja kolej. - Dobrze.
Spójrz tylko. Zostali najbardziej zatwardziali imprezowicze.
Czyli ty i ja.
To dopiero ruch oporu.
- Właśnie. - Nie.
- To? - Pewnie.
Nie, to.
Bardzo cię kocham, Tokio.
Bardzo.
Ja ciebie też.
Bardzo.
Wiesz, czemu?
Przez to, jak się ruszam?
Co?
Bo zawsze zostajesz do końca.
Dlatego wciąż tu ze mną jesteś o 8.00 rano.
Mylę się? Tak?
Nie, to prawda.
Zrozumiałam, że jesteś bohaterem.
My możemy się napić i powydurniać,
bo ty jesteś na posterunku.
Tak.
Z tobą nic nie może pójść źle.
Zawsze masz asa w rękawie.
Zrobisz magiczną sztuczkę.
Dlatego wracamy do jaskini lwa.
Nawet jeśli wycelują w nas całą broń.
Bo w ciebie wierzymy.
Jak w mantrę.
Profesor!
Jesteś naszą wiarą.
Nawet jeśli wszystko zawiedzie,
to wciąż mamy ciebie.
Nieważne, jak jest źle…
Jeśli nas pokonają,
nawet jeśli wygląda na to, że nie ma nadziei…
i tak będziemy wierzyć.
Wiemy, że zawsze mamy Profesora.
Profesor!
Napisy: Barbara Jasinowicz fesora.