Ale bądźcie ostrożni,
bo jeśli poleje się krew,
z Robin Hoodów zmienimy się w zwykłych bandytów.
Rio!
Jasny gwint!
Rio!
Do cholery! Złamałaś podstawową zasadę!
Niech to szlag!
Kurwa mać!
Spójrz...
tu się przyda fioletowy.
Paulo.
Nie rozumiem, dlaczego tato nie może być jutro na moich urodzinach.
Już ci mówiłam.
Sędzia odmówił mu opieki nad tobą. Ja się tobą zaopiekuję.
To nie sędzia.
- Nie? - Nie.
A kto?
Ty. Nie chcesz, żeby przyszedł na moje urodziny.
Prawda, babciu?
Cóż... Widzisz...
W tej chwili między rodzicami się nie układa.
Ale dogadają się. Zobaczysz.
Mamo, proszę.
Szefie...
Raquel, wiem, że masz dzisiaj wolne,
ale mamy napad z zakładnikami.
Rabusie chcieli uciec z kasą, ale im się nie udało.
Ranili dwóch policjantów.
Napad na Mennicę Królewską.
Chcę, żebyś była negocjatorką.
Przyślijcie samochód.
Już czeka przed domem.
Rozumiesz? Co to było, do cholery?
Wyjaśnij mi, co to, kurwa, było? Odbiło ci?
ÓSMA GODZINA NAPADU
Strzelałaś do policji.
Uspokój się! Pieprzony gliniarz wyrósł spod ziemi
i zaczął strzelać. Co miałam zrobić?
- Opluć go? - Mam to gdzieś!
Co jeszcze wymyślisz? Trzeba się, kurwa, trzymać planu!
Przerabialiśmy to milion razy!
PIĄTEK GODZINA 18.25
Umawialiśmy się, że do nikogo nie strzelamy.
- Ja straciłem przytomność od... - Zamknij się!
Nairobi i ja was osłanialiśmy, ale strzelając w ziemię!
Nie do ludzi.
Zabierają rannych policjantów.
Telefony działają?
Oddajcie urządzenia radiowe i bezprzewodowe.
Przechodzimy na łącza analogowe.
Zadzwoń do Profesora.
Co ma pani na sobie?
Co masz na sobie?
Co ma pani na sobie?
- Co się stało? - Dwóch policjantów jest rannych.
Kto strzelał?
Tokio.
Podłącz Profesorowi kamery.
Drasnęli Rio i Tokio otworzyła ogień.
Najwyraźniej są ze sobą.
Daj jej telefon.
- Tak? - To prawda?
- Sypiasz z Rio? - Co ty, kurwa, bredzisz?
Nie.
Mój ukochany umarł przeze mnie.
Nie zależy mi na romansie z dzieciakiem.
Strzelałam, żeby ochronić wspólnika i siebie.
Nieważne jak dokładnie sobie to wszystko przemyślałeś.
Czasem sprawy nie idą zgodnie z planem.
Co się dzieje?
Wysadzili w powietrze jeden z sejfów, żeby wziąć ostatnio wydrukowane arkusze.
- Czemu nie włączył się alarm? - Nie wiemy.
Ktoś uruchomił alarm ręczny. Pewnie ktoś z pracowników.
Ilu zakładników?
Trudno powiedzieć. Muzeum było otwarte.
- Orientacyjnie. - Potwierdzono obecność 35 pracowników,
jedenastu strażników i siedemnaściorga uczniów z angielskiej szkoły.
Co tam robili uczniowie?
Byli na wycieczce.
- Media już wiedzą? - Jeszcze nie.
Gang napadający na banki?
Nie wiemy. Zbieramy materiał zdjęciowy z okolicy.
- Stracił za dużo krwi. - Ilu ich jest?
Czworo wyszło z budynku.
Sądzimy, że nie więcej niż sześcioro.
Broń?
Co najmniej trzy karabiny M-16. Są niezwykle agresywni.
- Jest jednostka specjalna. - Tak, byli tu pierwsi.
Podaj mi jakąś dobrą wiadomość.
Postrzeleni policjanci...
żyją.
Chwała Bogu.
Chodźmy.
Mamy podgląd obrazu z kamer wewnątrz budynku?
- Brak sygnału. - Jak to?
Nie ma sygnału. Może rozbili kamery?
Pracujemy nad tym.
- A sieć? - Odłączyli światłowód.
Nie możemy ich zhakować.
Proszę wszystkich o uwagę.
Policja, służby ochrony!
Wszystkie telefony mają być wyłączone.
Jeśli zadzwonią, uruchomimy przekaźnik na dachu budynku.
Każdy sygnał z połączenia komórkowego ma przechodzić przez nas.
Za dwie sekundy chcę tu widzieć analityków.
Mamy plan budynku?
Tak, analizuję możliwość interwencji.
Czysta rozkosz.
A powiadają, że o urzędników się nie dba...
Co ty, u licha, robisz?
Mamy chwilę wytchnienia.
Muszą założyć bazę,
przysłać dron, przejrzeć plany budynku...
Musimy im dać trochę czasu, żeby się zorganizowali.
Dlaczego Tokio powiedziała, że nie jesteście ze sobą?
Bo nie jesteśmy.
To czemu co noc słyszę, jak jej łóżko łomocze aż ściany się trzęsą?
Ćwiczy sambę o 5.00 nad ranem?
Nie mam pojęcia.
Może tańczy sambę albo ma złe sny?
Słuchaj...
Masz mnie za idiotę, któremu możesz wciskać kit?
Żartuję.
Też bym z nią zatańczył sambę.
Może nawet spróbuję.
Mylisz się co do niej.
Ja myślę o niej poważnie.
Poważnie?
Poważnie...
W sensie pielęgnowania ogródka i wspólnych remontów?
Właśnie.
I zapełnienia domu dziećmi.
Usiądź.
Słuchaj, chłopcze...
Kobiety oferują ci seks, bo chcą cię zmanipulować
i zajść w ciążę.
Potem przestajesz istnieć.
Zrozumiesz to podczas porodu.
Poród to najwspanialszy moment dla ojca.
Podczas porodu...
między jej nogami ujrzysz główkę, która okaże się niszczycielską głowicą jądrową.
Wspaniała grota, do której kiedyś wsadzałeś fujarę,
nie będzie taka sama.
A przeklinając twoje imię
i błagając o znieczulenie, ona się posra.
Wiesz, co mówi ci w ten sposób?
Że już nigdy nie będzie seksowną kobietą.
Od teraz ten mały tłuścioch
stanie się dla niej pępkiem świata.
Wszystkie takie są.
Wiem, co mówię. Pięć razy się rozwiodłem. Wiesz, co to znaczy?
Pięć razy uwierzyłem w miłość.
Co ty masz w głowie?
Czemu Profesor mianował cię dowódcą?
Bo jestem wrażliwy na innych.
Odłącz Owieczkę od grupy i zabierz do jednego z gabinetów.
Nie zostawiaj jej samej, nawet jeśli będzie musiała zmienić tampon.
Dobrze.
Za 30 minut musimy wracać.
Przepraszam.
Pójdę chwilę pobiegać.
Rozprostuję kości.
Jasne. Korzystaj z uroków wsi.
Nauka nowego języka jest łatwiejsza, niż się wydaje.
Musisz tylko pozwolić, żeby semantyka...
Chodź.
Spokojnie.
Zabiorę cię gdzieś, gdzie możesz odpocząć.
W porządku?
Raquel, wszystkie połączenia z budynku
muszą być wykonywane z tego telefonu lub przez radio, nie z komórek.
Zadzwoń.
Chcę rozmawiać z bandytami.
Ángel!
Co, u licha, robi tu pułkownik Prieto?
Nie wiem.
Ktoś strzelał w mennicy.
Nie uważa pani, że to sprawa dla wywiadu?
Raquel, dzwonię do mennicy.
Szefie, łączymy się.
Halo?
- Dobry wieczór. - Mówi Raquel Murillo,
nadzoruję negocjacje, z kim rozmawiam?
Z osobą, która nadzoruje napad.
- Używa modulatora głosu. - Czyszczę sygnał.
Jak się mają pani koledzy?
Na razie nie mamy ofiar śmiertelnych.
Cieszę się.
Naprawdę się cieszę.
Pański głos dziwnie brzmi.
Tak, proszę wybaczyć ten ohydny, metaliczny głos,
ale rozumie pani, że muszę chronić swoją tożsamość.
Na wypadek gdyby załatwiła nam pani helikopter do Brazylii.
Tego chcecie? Helikoptera?
Na razie chcę prowadzić negocjacje z kimś,
kto nie gra na zwłokę i nie musi konsultować się z szefem,
wywiadem albo swoją mamą, żeby odpowiedzieć tak lub nie.
A więc musi pan rozmawiać z prezydentem,
ale ponieważ jest trochę zajęty rządzeniem,
postaram się go zastąpić, jeśli pan pozwoli.
Ma pan jakieś pytania?
Tak.
Co ma pani na sobie?
- Co? - Jak jest pani ubrana?
Nie uważa pani, że strój wiele mówi o człowieku?
Nie mam nic przeciwko udzieleniu odpowiedzi na to pytanie,
ale musi pan wiedzieć,
że słuchają nas
pracownicy policji, Ministerstwa Skarbu, wywiadu,
ich podwładni oraz szef specjalnej grupy operacyjnej i inne osoby.
Zatem uprzejmość nakazuje przedstawić się i wszystkich powitać.
Panowie, bardzo mi miło.
Wybaczcie, że nie podam nazwiska. Nazywajcie mnie Profesorem.
Wszyscy tak na mnie mówią.
Dzień dobry, tu Ángel, zastępca nadkomisarza.
Bardzo mi miło, Ángel.
- Halo. Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak się masz?
Dobrze, dziękuję. A ty?
Po tej wzruszającej chwili proszę powiedzieć...
czego chcecie?
Czasu.
Żeby wszystko poukładać. Pani inspektor,
zabrakło nam kilku sekund, by uciec,
ale jesteśmy doskonale przygotowani do podjęcia obrony, więc...
radzę wstrzymać się z interwencją.
Mogę pani zaufać?
Jak najbardziej.
Ale jeśli ja mam zaufać panu, muszę coś dostać.
Proszę uwolnić dzieci. W ten sposób lepiej się dogadamy.
Nie powiedziała mi pani jeszcze, w co jest ubrana.
Szary kostium...
Niebieska koszula...
Czarne botki na obcasie i...
Chyba to wystarczy. Nie sądzi pan?
Teraz mogę sobie panią lepiej wyobrazić.
Damski kostium może być ze spodniami albo spódnicą.
Zatem następnym razem proszę
wyrażać się precyzyjniej.
Zastanowię się nad pani prośbą.
Co za świr przetrzymujący 60 zakładników
prowadzi gierki z negocjatorem?
Nie.
To nie świr, jest zbyt opanowany.
Helikoptery mają cały dzień krążyć mu nad głową.
Nie dawać im jedzenia ani wody. Nie spełniać innych próśb. Jasne?
Pani inspektor,
nie poddadzą się, bo odmówi im pani deseru.
Szef grupy specjalnej i ja
uważamy, że trzeba natychmiast interweniować.
Gdyby chodziło o zrobienie jatki jak w teatrze na Dubrowce,
zwrócono by się bezpośrednio do pana.
Niestety, może pan najwyżej wyrazić swoją opinię.
Pani inspektor,
po co ta defensywna postawa? Przecież tylko chcę pomóc.
Wiem, że przechodzi pani trudny okres.
Jeśli mówi pan o menstruacji, to nie to. Ale dziękuję za troskę.
Mówię o skardze przeciwko pani byłemu mężowi dotyczącej przemocy domowej.
No proszę, znakomita robota wywiadowcza.
Pewnie nie ma sypialni, do której byście nie zajrzeli.
Wydział Wewnętrzny też to robi.
Uważają, że pani skarga jest bezpodstawna.
Pani były mąż zaczął wszystko od nowa, prywatnie i zawodowo.
Ale niektóre kobiety nie potrafią odpuścić.
Nie wiem, czy jest pan taki żałosny
czy po prostu uparty.
Jeśli kogoś interesuje moje życie prywatne,
informuję, że sprawa została zakończona
i jest w gestii sędziego.
Gratuluję wyczucia...
pułkowniku.
Mamy połączenie przychodzące do muzeum.
- Nagrywaj. - Już to robimy.
Zrób głośniej. Proszę o ciszę!
Nie przyjdziesz na kolację?
Pracuję. Przeproś swoją mamę
- i siostrę... - Nie mogę uwierzyć!
Wytłumacz mnie przed nimi.
Uwierz mi, proszę! Nie męcz mnie, kochanie.
- Almansa! - Muszę kończyć. Kocham cię.
Odpuść.
To był Almansa!
Po co tu przyszliśmy?
Nie martw się.
Mam cię chronić.
To wszystko.
Przebierz się w czerwony kombinezon.
Dobrze.
Co, jeśli się nie uda? Jeśli plan się nie powiedzie?
To co zwykle, Puppy.
Powrót do pudła, papieros na dziedzińcu,
cztery krewetki na Boże Narodzenie,
widzenia...
Będzie kłopot, jak się uda.
- Co zrobimy z taką górą kasy? - Ja kupię maserati.
Błękitne jak niebo.
I studio sztuk walki.
- Już to widzę. - I klub nocny.
Dwupiętrowy.
Z takimi głośnikami, że ogłuchniecie.
Jemu starczą trzy miliony.
A dla ciebie nowe płuca, które zrujnowałeś w kopalni.
Chcesz wydać pieniądze na płuca?
Przestańcie!
Powiesz nam, skąd wytrzaśniesz te płuca?
Ludzie handlują nerkami. Muszą być i tacy, którzy mają płuca.
A ja...
chcę produkować wina w Prowansji.
Chcę mieć stuhektarową winnicę i robić własne wino.
W dębowych beczkach.
Możesz iść do sklepu i kupić dowolne wino.
Po co ci cały ten kłopot?
Dla sztuki.
Ja chciałabym mieć wyspę.
- To ja z tobą. - I ja.
- Troje to za dużo. - Kupcie archipelag.
Nie, chcę maleńką wyspę...
z ogromnym domem
i balkonem tuż nad morzem.
Żebym zaraz po przebudzeniu mógł skoczyć do wody.
Nareszcie ktoś inteligentny.
Myślę, że niektórzy z nas najpierw muszą pozałatwiać parę spraw.
Przynajmniej ja.
A za to, co mi zostanie...
chcę kupić samolot, który będę sama pilotować.
Nie lepszy seksowny pilot?
Nie rozumiesz. Chcę się zabawić z wieżą kontrolną.
Powiem im: „Udostępnijcie pas tej wariatce”.
Jeśli zdobędziemy te wszystkie rzeczy za cenę, powiedzmy...
za wysoką cenę. Za bardzo wysoką cenę.
To nawet wtedy...
zostanie nam mnóstwo pieniędzy.
Wielka kradzież...
to wielkie marzenia.
Zatem nagrałbym płytę. Corridos.
I na okładce miałbym taką minę...
Jak Bertin Osborne, tyle że 30 kilogramów cięższy.
Bertin śpiewa rancheras, a ja mówiłem o corridos. To co innego.
Pokaż im corrido, tato.
- Wykluczone. - No dalej.
Zaśpiewaj!
Przecież to lubisz.
Zaśpiewaj!
Z tęsknoty za twoimi ustami
Pierwszy raz zapłakałem
I przekląłem dzień, w którym się poznaliśmy
Bo nie mogłem przestać cię kochać
Chciałem, byś została moją żoną
Pozbawiony miłości szukam szczęścia
Strzelając z pistoletu
I los zesłał
Śmierć
Mario, moje życie i moja miłości
Nie przestanę
Kochać cię
Straciłem cię przez kule
I więcej mnie nie zobaczysz
Wstańcie!
No już. Ruszać się!
Zdejmijcie maski.
Zdjąć maski!
Dobrze.
Wydarzyło się coś nieprzewidzianego,
ale pomimo helikopterów,
mamy kilkugodzinne zawieszenie broni.
Więc możecie odpocząć.
Za parę minut rozdamy wam śpiwory,
wodę i kanapki.
I jeszcze mam prośbę...
Zdejmijcie ubrania.
Dostaniecie czerwone kombinezony, takie jak ten.
Będzie wam wygodniej.
Przepraszam, że pana niepokoję,
ale niektórzy tutaj są chorzy na serce.
Mamy kobiety w ciąży, cukrzyków, młodzież...
Błagam, wypuśćcie najsłabszych.
Nie sądzę, by wytrzymali w tych warunkach całą noc.
Zgrywasz pieprzonego Gandhiego?
- Nie... - Spokojnie, Denver.
To mój przyjaciel. Obaj lubimy filmy.
Weź broń.
Nie proszę, tylko rozkazuję. Masz wziąć pistolet.
- Proszę... - Weź go.
A teraz wyceluj we mnie.
- Nie, proszę... - Rób, co każę.
To rozkaz. Wyceluj we mnie! O tak!
A teraz strzel.
- Co? - Zastrzel mnie.
- No, zastrzel. - Proszę...
Nie, błagam!
Strzelaj, bo ja to zrobię. Masz dziesięć sekund.
Jeden, dwa, trzy,
cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć...
To atrapa, Arturito. Ale świetnie się spisałeś. Naprawdę.
To prezent. Jest twój.
Teraz rozdamy wam fałszywą broń.
Będziemy oczekiwali waszej współpracy.
Jak widzieliście, wystarczy że będziecie posłuszni.
Zaufajcie nam...
i róbcie, co każemy.
No dalej, rozbierajcie się.
No już.
- Co ma pani na sobie? - Raquel!
Nie używają walkie-talkie ani komórek.
Nie złapaliśmy żadnego sygnału radiowego.
Komunikują się za pomocą kubka i sznurka, żeby ich nie namierzyć?
Nie wiem, może są głuchoniemi,
ale nie ma ich na żadnej częstotliwości.
Co tu robią wozy pancerne?
Wchodzimy. Pełną parą.
Jeśli wydam taki rozkaz.
Ja tu dowodzę, a tego nie zrobiłam.
To rozkaz z góry.
Ktoś mi powie, co się tu dzieje,
czy mam zadzwonić do Ministra Spraw Wewnętrznych?
O co tu, kurwa, chodzi?
W budynku znajduje się bardzo ważna osoba. Wie pani, co to znaczy?
Nie należę do waszego wywiadowczego gangu, więc nie wiem.
Oni wejdą.
Zrobią to, bo mamy naszą Owieczkę.
Alison Parker.
Córkę Benjamina Parkera, ambasadora Wielkiej Brytanii
i bliskiego przyjaciela angielskiej królowej.
Dlatego nie mamy wyjścia i musimy wkroczyć.
Jeśli nie, jutro dowie się o tym cały kraj.
Myślą, że o tym nie wiemy.
Że udało im się zachować to w tajemnicy przed światem.
Teraz jest tylko zakładniczką,
ale jutro stanie się ich głównym celem. Na niej skupią swoją uwagę.
Tego pani chce?
Właśnie dlatego wkroczą pierwszej nocy
i zrobią to przed 4.15...
bo o 6.30...
wzejdzie słońce.
Co by to oznaczało dla Hiszpanii
przejęcie negocjacji przez Anglików?
Lepiej, żeby weszli bez większego namysłu, bo to zwiększy nasze szanse
na wygranie pierwszej bitwy.
Pani inspektor, wchodzimy.
I odbijemy tę dziewczynę.
Muszę z tobą porozmawiać. Obiecuję...
Cicho! Przez ciebie nas zabiją!
Najwyraźniej nie lubisz swojego szefa.
Skąd wiesz, że to mój szef?
Bo wiem o tobie wszystko.
Przygotowałam się.
Widziałam też test ciążowy na twoim biurku.
Łatwo się domyślić, kto jest ojcem.
Nie był zachwycony?
Co powiedział? Nie chce brać na siebie odpowiedzialności?
Niełatwo jest rozstać się z dzieckiem.
Co chcesz zrobić?
Usunąć.
Jednostki interwencyjne, czekać w pogotowiu.
Wchodzimy.
Ruszaj!
Zespoły Jeden, Dwa i Trzy, uwaga.
Teraz!
Zespół Jeden, barykadujcie główne wejście.
Uwaga na dach i górne skrzydła.
- Tak? - Berlin...
- wchodzą. - Już idziemy.
Ludzie!
Już czas!
Nadeszła pora na wykonanie rozkazów!
Za nami.
I w ten sposób siły bezpieczeństwa
zrobiły dokładnie to, co przewidział Profesor.
Ale kiedy to mówił byliśmy na wsi
i nie mieliśmy poczucia, że dostajemy kulkę w łeb.
Wejdą czterema drogami:
przez wejście główne, strefę załadunkową,
wyjście awaryjne i dach.
Pilnujcie drzwi. Nikogo nie wypuszczajcie.
Ale poczekają.
Poczekają, aż grupa interwencyjna
sprawdzi teren.
Zrobi to od strony strefy załadunkowej.
Ruszaj, szybciej!
Są już przy drzwiach.
OK?
Wprowadź kamerę.
Idziemy.
Namierzyliśmy połączenie z komórki jednego z zakładników. Alison Parker.
Zrób głośniej.
Dodzwonił się do nas kolejny słuchacz.
Nie jestem słuchaczem, ale zakładnikiem. Zostałam porwana.
Mówi Alison Parker, córka ambasadora Wielkiej Brytanii.
To połączenie na żywo.
Dzwonię z Mennicy Królewskiej.
Przerwać połączenie! Natychmiast!
- Przerwać połączenie! - Przerwij połączenie!
Przebrali nas w stroje porywaczy.
Mamy podgląd wnętrza.
Co to, kurwa, jest?
Dali nam broń i kazali włożyć maski.
Zrób zbliżenie. Zatrzymaj.
Nie wiadomo, kto jest kim.
Karabin maszynowy Browning.
Skurwysyny.
Jak wejdzie policja, zginą niewinni.
Obstawili się zakładnikami. Są tak samo ubrani.
Nie będzie wiadomo, do kogo strzelamy.
- Nie wchodźcie. - Niech pan odwoła akcję.
- Błagam was! - Odwołajcie akcję.
Opuścić pozycje. Przerywamy akcję.
Pani inspektor...
Niech pan dokończy, co zaczął.
Nie chcę z tym mieć nic wspólnego.
I tak tej pierwszej nocy wygraliśmy swoją pierwszą bitwę.
Bez walki, wyłącznie dzięki rozsądkowi.
Po 20 minutach...
zabraliśmy się za to, po co przyszliśmy.
A teraz najciekawsza część.
Bierzemy się do pracy.
Do mnie: Torres,
Sánchez, Biezma,
Lenon, Watsani,
Molina, García,
Domingo, Debora,
- Mateo. - Chodźcie tędy.
Moya, Pérez...
Idziemy.
Zobaczmy...
Te maszyny mają chodzić całą dobę.
Jak na imprezie techno.
Każdy przestój to strata pół miliona, więc...
co trzy godziny robimy korektę techniczną.
Sprawdzamy tusz i wyrównanie.
Teraz już wiecie...
Radość, fiesta i zabawa.
Najlepiej opłacana praca w historii.
Dwa miliardy czterysta milionów euro.
Może więcej? Zależy od tego, jak długo się utrzymamy.
O mój Boże! Coś pięknego!
Coś pięknego!
Nasza forsa!
Bezkofeinową proszę.
Dzień dobry, tu Maribi. Zostaw wiadomość po sygnale.
Mamo, skończyłam. Jest szósta...
Przepraszam, macie ładowarkę do telefonu?
Nie.
Proszę wziąć moją komórkę.
Naprawdę? Mogę?
- Tak. - Na pewno?
Dziękuję.
Muszę wykonać parę telefonów.
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Napisy: Malgorzata Siemionkowska