W POPRZEDNIM ODCINKU
Straciłam jedno dziecko i stworzyłam kolejne.
Z głębi rozpaczy…
przychodzi błogosławieństwo. Miłość…
to siła, która mnie napędza, przemienia mnie i trzyma przy życiu.
Tak jak i was.
Słyszałam plotki o umowie z Apple.
Lekarze powiedzieli, że miałam zawał serca
i umarłam na trzy minuty.
Boże.
Mogę ci pomóc w prowadzeniu biznesu.
Idziemy do łazienki. Spodnie w dół. Już.
Nie rób tego! Co robisz? Mamo!
- Czy to rak? - Poczekajmy na biopsję.
Nasza rodzina ma złe doświadczenia z onkologami.
Chcę pojechać do Ameryki Południowej.
Mam dość tych wszystkich lekarzy.
Nie chcę, żebyś umarła. To normalna reakcja.
Nie chodzi o mnie.
Chodzi o ciebie.
HISTORIA ZAINSPIROWANA PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI.
NIEKTÓRE POSTACIE I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE LUB SFABULARYZOWANE.
Co to znaczy?
Powiedział, że lekarstwo cię wita,
więc powinnaś je wypić z otwartym sercem.
Szerokiej drogi.
Moje serce.
- Nie mogę oddychać. - To normalne. Pościłaś?
Pomyślałaś intencję?
„Pierdol się, raku”.
Wiem, to niezbyt transcendentalne.
Chcesz pobić swojego raka kijem.
Nie będzie mnie tu długo. Chcę…
znaleźć drogę do akceptacji.
Odkryć w tym źródło spokoju.
W „tym”?
Czyli w czym? W raku?
To część ciebie. Nie widzisz tego?
Może to powinna być twoja intencja.
Mamo Ayo, daj mi zdolność widzenia.
Przepraszam.
Podzielisz się swoim doświadczeniem?
Wolałabym nie.
Możesz czuć się tu bezpiecznie.
Cóż…
Czułam, że moje serce zaraz eksploduje.
Potem parę razy wymiotowałam.
Nie wiem, może powinnam wytrzymać trochę dłużej.
- Zasnęłam, i to było tyle. - Może tego potrzebowałaś.
Mogłam się przespać w domu.
Nie chcę być sceptyczna.
Ale to wszystko było dość drogie.
Nie zamykaj się.
Roślina działa po swojemu,
w swoim czasie.
Lucy.
Tak?
Halo?
Biegnij.
Lucy.
Tak, Lucy?
Zgubiłam się.
Usiądź.
OCET JABŁKOWY
To niemal prawdziwa historia oparta na kłamstwie.
Imiona niektórych osób zostały zmienione,
żeby nas nie pozwali.
Belle Gibson nie otrzymała zapłaty za rekonstrukcję jej historii.
Widziałem się z naczelnym i z prawnikami.
- Poważna sprawa. - Nie pozwolili nam tego opublikować.
Jeszcze. Jeszcze nie pozwolili.
Poczekaj.
Muszą ci pozwolić.
Muszą. Czy to…
Musisz się bardziej postarać.
Niektóre historie z różnych powodów…
O nie. Nie mów do mnie z góry.
Dobra? Pójdę do Daily Mail.
- Powinnam była od razu do nich iść. - Czemu tego nie zrobiłaś?
Chciałam, żeby historia była wiarygodna.
Chciałam, żeby ludzie się z tym liczyli.
Przecież my też publikowaliśmy historie o Belle.
Co najmniej dwa artykuły o jej inspirującej podróży.
Bez sprawdzania faktów.
Powiedziałem naczelnemu, że powinniśmy się wstydzić.
Powiedziałeś tak szefowi?
Niezłe posunięcie.
Nie mam już wiele do stracenia.
Jak twoja żona?
Okropne słowo. Żona.
Jest w Peru.
Na jakichś warsztatach.
Chciałbym jej towarzyszyć, ale…
to nie ma sensu, jeśli w to nie wierzę.
Chcę ją zaciągnąć z powrotem i wmusić w nią chemię.
Tymczasem Belle…
wciska wszystkim w najlepsze swoją książkę.
Jej apka jest w zegarkach ludzi w Wietnamie i w Maroku.
I w Peru.
A ty co robisz?
Po prostu siedzisz.
Pijesz swoje pieprzone tanie piwo.
Słuchaj, nie jestem całkiem niewinna.
Gdybym mogła cofnąć czas,
chciałabym nigdy nie poznać Belle Gibson.
Berlin! Zazdroszczę!
To najlepsze miasto na całym świecie.
Miałam studiować, ale pracowałam też za barem
i narobiłam sobie problemów.
Dlatego wróciłam do domu.
Dlaczego wróciłaś do Gold Coast?
Jest piękne, ale okropnie nudne.
Nie! Gold Coast Jest super!
Uwielbiam to miejsce!
Żartuję. Jest okropnie dołujące.
Nie wiem, czy dam radę wrócić.
Może przeniosę się do Melbourne.
Nie mogę zostawić Milli. Potrzebuje mnie.
Nie możesz pracować zdalnie? Może ona też się przeprowadzi?
Odkryłam, że naprawdę dobrze się czuję w roli menadżera.
- Znalazłam swoje powołanie. - Pewnie jesteś w tym dobra.
Jakie ładne!
- Dzięki. - Mogę dotknąć?
Tak.
Super!
Milla płaci ci prowizję?
Śmierdzisz.
Przepraszam. Wylądowałyśmy w klubie.
Szaleństwo.
Z kim?
Właściwie to tylko z Belle.
Umie imprezować.
Powiedz, kto to jest.
- Typ z Panic at the Disco? - Przyjrzyj się.
Dobra.
- Znalazłam to na forum z 2003 roku. - Co tam robiłaś?
Znalazłam jej posty: „Byłam w szpitalu,
trzy zawały, płyn w osierdziu”.
Ciekawe, jak jej serce. Czemu o tym nie wspomina?
Ile wtedy miała lat? O ile to ona.
Dwanaście, trzynaście?
Wczoraj wieczorem wyglądała zdrowo.
Też wyglądasz zdrowo.
Bo nad tym pracuję. Cały czas.
Mówiła, że odpuściła lewatywy przez zapach.
- Ja jakoś od nich nie śmierdzę. - Pachniesz świetnie.
- Pewnie nigdy żadnej nie zrobiła. - Dobra.
Milly?
Wiesz, co mi się wczoraj najbardziej podobało?
Widok tylu niesamowitych, silnych kobiet…
- Nie o to chodzi. - Wspierających się wzajemnie.
Wznoszących się…
- Razem. - Nie jestem zawistna.
- Tak? - Naprawdę.
Wiesz, co to love bombing?
To sposób działania Belle. Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Linki do muzyki i artykułów,
przepisy, wiadomości na dzień dobry, wino przez kamerkę,
do tego obie byłyśmy nocnymi markami.
Jak dwie nastolatki. Belle była ambitna.
Tymczasem priorytety Milli zmieniły się.
Możesz tego spróbować?
Belle zamierzała przejść na kolejny poziom.
Powiedziałam jej parę rzeczy.
Wtedy zaatakowała.
Hipotetycznie, gdybym tak…
opuściła kilka pierwszych dni trasy?
Może Arlo cię mógłby cię zawieźć?
Potrzebuję cię.
Nie dam rady sama tego wszystkiego sprzedać.
- Nienawidzisz tego soku. - To nie tak.
Nie. Po prostu…
Mieszkałam z tatą i bardzo religijną macochą,
więc miałam do wyboru dorobić się i przeprowadzić…
albo ich zabić.
Nadarzyła się dla mnie pewna okazja.
- I… - Belle. Belle Gibson.
Chce, żebym jej pomogła.
- Oczywiście. Rywalizuje ze mną. - Rywalizuje?
Pamiętasz, jak udawała, że mnie nie zna?
Znalazłam to. Patrz.
Ciągle komentowała mój blog. Dopiero się zorientowałam.
Nie słuchałam. Wiesz. „San Francisco.
Wszystko opłacone. Klasa ekonomiczna premium”.
Zagraniczne wakacje? Nieźle.
To tylko parę spotkań.
Prosiła, żebym o tym nie mówiła.
Chcesz odebrać?
To tylko mama.
Belle chce rozwinąć The Whole Pantry.
Jak wrócę, wymyślimy coś dla ciebie.
- Mogę wykorzystać… - Nie chcę nic rozwijać.
Instagram jest fałszywy.
Niekontrolowany wzrost. Wiesz, co to? Rak.
Przepraszam, Milly.
Zrobię ci piękne arkusze kalkulacyjne. Nawet nie zauważysz, że mnie nie ma.
W porządku.
Rozumiem.
Co z twoją mamą?
Dobrze.
Teraz będzie już dobrze.
Moje wyczucie czasu było…
popieprzone.
Malowałeś to, Arlo?
Mills chciała trochę odświeżyć.
Nie ma to jak szczęśliwy dom.
Tofu wygląda świetnie.
Zanim się obejrzysz, zostaniesz weganinem.
To po prostu gąbka bez smaku, która wchłania wszystkie inne smaki.
Kochanie, chcesz trochę gąbki?
Nie, przerzucam się na sam sok.
Na jakiś czas.
Chcemy porozmawiać o terapii Hirscha dla mamy.
Zajmę się przygotowaniem protokołu,
ale jak będę w trasie z moim sokiem, będziesz musiał jej pomóc.
Tylko przez kilka tygodni.
Wiesz co?
Nie sądzę, żeby dieta przed operacją była dobrym pomysłem.
Przełożyłam operację.
Millie bardzo się poprawiło.
- Też chcę spróbować. - Na kiedy ją przełożyłaś?
- Nie potrzebuje pozwolenia. - Na jak długo?
Dopóki nie wyzdrowieje. Wtedy nie będzie jej potrzebna.
Tak samo jak naświetlanie. I chemia.
Nie ma mowy, Camilla.
Nie możesz tego zrobić. Chodzi o zdrowie mamy.
Joe, ja tego chcę.
Nie pozwolę ci zabić mamy.
Nie zabijam jej.
Robię, co mogę, żeby ją uratować.
Posłuchaj mnie.
Nie możesz się z nią widywać. Jasne?
- Oszalałeś. - Nie chcę cię w moim domu.
- Przestańcie. - To jest jej wybór.
Gdyby wybrała operację, też bym ją wspierała.
Posłuchaj.
Ona cię zabije.
Jeśli wybierzesz tę drogę, umrzesz.
Może powinniśmy wszyscy trochę ochłonąć.
Mogę o coś spytać, Arlo? Jesteś idiotą?
Zamalowałeś termity. Nie można ich po prostu zamalować.
- Nie mów tak do niego! - Zamknij się!
To mój dom!
Wiesz, dlaczego nie? Bo są w środku drewna.
Nie tylko na powierzchni.
Porzuciłam przyjaciółkę dla prowizji, której nie otrzymałam.
Ale za to lał się szampan.
Podpisałam umowę o poufności. Nie mogę mówić zbyt wiele.
Zdradzę, że logo firmy to owoc.
Niesamowite. Aż mnie przechodziły ciarki.
Jesteśmy jedynymi przedstawicielkami Australii.
Jak twoje zdrowie?
Powiedzmy, że to dobry dzień.
INNOWACJA
Jak Tim już wspomniał, rozpoczynamy dziś nowy rozdział.
Oto w pełni zintegrowane urządzenie fitness,
które możesz zabrać wszędzie.
- Gotowa? - Tak.
Chciałbym przedstawić twórców aplikacji,
którzy są teraz częścią rodziny Apple.
Chcę ci przedstawić Jordan.
Jej blog ma 70 000 obserwujących.
- Jestem twoją fanką. - Serio? Ja jestem twoją!
Mogę cię uścisnąć?
Nie chcę się narzucać.
- Nie! Chodź tu! - Dzięki.
Witaj na scenie, Babbel.
Expedia.
Kitchen Stories.
Pinterest.
Zęby?
The Whole Pantry.
New York Times.
SkyGuide.
Target.
Twitter.
Załóżmy, że idę do pracy.
Mijam staw i widzę tonące dziecko.
Muszę mu pomóc. Prawda?
Nawet, jakbym miał zniszczyć swoje nowiutkie buty.
Efektywny altruizm pyta, jaka to różnica, że umierające dziecko jest w innym kraju?
Ergo…
Jak możemy spowodować jak największą zmianę dla całej ludzkości?
Musimy ukierunkować energię.
Dzieci potrzebują jedzenia.
Zwłaszcza chore dzieci.
Inaczej jakie mają szanse?
Mój lekarz powiedział, że muszę zacząć jeść mięso.
Co?
Nie wiem, jak mam to ogłosić.
Przykro mi. To okropne.
Jeśli ta narracja przestała dla ciebie działać,
zmień ją.
Zmień narrację, zmień świat.
- Cholera… - Co?
Czy tu jest napisane „Tata miał udar”?
Czekaj, odsuń trochę.
Może oddzwoń później.
Poczekaj.
Przepraszam. Zamierzasz…
Dobra, zadzwoń teraz.
Kochanie?
Cześć, skarbie. Co się stało?
Nie wiem.
Przewrócił się na spacerze. Mama jest w szpitalu.
Zawiozę młodego do Nathana.
Kiedy wracasz? Muszę lecieć do Adelaide.
Jasne.
Mówili, co to za udar?
Może to było coś…
niezbyt poważnego, jak…
jak…
raczej łagodny udar.
Nie, to raczej coś poważnego, Belle.
Przepraszam, jestem na haju.
Clive, mamy tu bardzo poważne spotkanie biznesowe.
Mam pomysł.
Dzieci potrzebują jedzenia.
Dzieci złych matek, chore dzieci w szpitalach.
- Pogadamy później, dobranoc. - Dzieci potrzebują jedzenia.
JUŻ NIEDŁUGO!!! #JEDZENIEDLADZIECI
Cześć, jestem Milla.
Chciałabym przedstawić moją nową linię soków.
Nazywają się Radość, Miłość,
Siła, Nadzieja i Moc.
Dzieci potrzebują jedzenia.
Wracałam niedawno samolotem do Australii.
Z centrali Apple.
Przyglądałam się jedzeniu, serwowanemu podczas lotu.
Serwowanemu dzieciom.
Wtedy wpadłam na pomysł.
Bufet The Whole Pantry.
Hej… Chciałam przedstawić moją nową linię soków.
Przepraszam, zagrzały się w aucie.
Holistyczne, odżywcze i przepyszne soki za jedyne 16,95 dolarów za butelkę.
Jedyne 16,95 za butelkę.
Jedyne 14,95 za butelkę.
Jeśli otrzymamy miejsce w waszym nowym szpitalu,
dostarczymy przepisy i dania
bez glutenu, GMO, białego cukru, nabiału,
rafinowanych olejów, kukurydzy, soi, syropu glukozowo-fruktozowego
i orzechów ziemnych.
Wszystkie składniki są zgodne z protokołem Hirscha.
W 100% organiczne.
To nie tylko sok. To lekarstwo.
Nie!
Cholera!
Wszystko w wersji przyjaznej dzieciom, żeby pomóc naszym najmłodszym
w decydującym momencie
ich podróży ku zdrowiu.
Wybrali pieprzonego McDonalda.
- Na barana! - Boże!
Masz za dużo energii. Idź się pobawić.
Masz raka? Jakie są twoje priorytety?
Chcesz skosztować sławy i bogactwa?
Czy wolisz spędzić czas z dzieckiem?
Wredna baba.
Czemu nie masz włosów?
Hej! Przestań!
- Nie bądź niegrzeczny. Przepraszam. - Nie szkodzi.
Chcesz mu powiedzieć, Hunt?
Bez włosów jestem szybki jak ninja.
Super, nie?
Pójdziecie się razem pobawić?
- Tak? - Przeproś.
- Idź. - Pobawicie się?
Zwykle taki nie jest.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Już prawie czas na sen.
Chciałabym.
Ostatnio postanowił zrezygnować ze snu.
Po co spać? Po co brać prysznic?
To przez leki?
Mój partner jest w Adelaide,
więc jest trochę nieswój.
Co najbardziej lubisz jeść?
Ile lat ma…
Hunter. Prawie osiem.
Jest niewysoki jak na swój wiek.
To mały twardziel.
Umiem ich rozpoznać.
Też walczę z rakiem.
Żartujesz. Jaki to rak?
Mózgu.
- Niezbyt ważny organ, na szczęście. - Ale jaki rodzaj?
Glejak. To już cztery lata.
Tak jak Hunter. Zdiagnozowano go rok temu.
Myślałam, że ma białaczkę.
Nie.
Mamy umówioną wizytę z Teddym Macem w Sydney.
To ten od eksperymentalnych operacji.
Uratował 14-latkę z czaszkogardlakiem.
- Rakiem przysadki. - Wszyscy mówili, że to się nie uda.
Brzmi dobrze.
Jej rodzina musiała sfinansować operację.
Ubezpieczenie jej nie obejmuje.
To może zabrzmieć dziwnie, ale…
moja firma często zbiera pieniądze na cele charytatywne.
Może chłopcy chcieliby jeszcze się kiedyś pobawić? A my…
omówiłybyśmy możliwości?
Jestem Fiona.
A ja Belle.
Cześć.
Mamo!
Jestem przy tobie.
Mama już z tobą jest.
Podniosę ci głowę, dobrze?
- W porządku. - Mam wezwać lekarza?
Nie trzeba. Wszystko w porządku.
Czasem mu się to zdarza, ale nic mu nie będzie.
Mama z tobą jest. Wszystko będzie dobrze.
Brawo. Jesteś bardzo dzielny.
ZBIÓRKA NA RZECZ HUNTERA
Mamo, to jest straszne.
Mamo!
Pracuję.
- Co się stało? - Telewizor się zepsuł.
- Boże. - Nic nie zrobiłem.
- Co zrobiłeś? - Nic!
- Dlaczego to zrobiłeś? - To nie ja.
- Złaź - Nie.
- Złaź. - Nie. Zostanę tutaj.
Cześć. Przepraszam. Dopiero nas wypuścili ze szpitala.
Wszystkie papiery i tak dalej…
Wypuścili go? Co za ulga.
Tak myślę. Trudno powiedzieć.
Telewizor w tajemniczy sposób się zepsuł.
Cały ekran jest pęknięty.
Nie wiem, jak to się stało.
Mam spotkanie z wydawcą na Skypie
i imprezę charytatywną do zorganizowania. Cudownie.
Jak zepsuł ten telewizor?
Nie wiem.
- Cały dzień taki jest. - Jaki?
Jest dla mnie niemiły.
Jest zmęczony.
Jeśli położysz go spać w jego łóżku,
prześpi całą noc.
Może zabierz urządzenia?
To ona? Daj mi z nią pomówić.
Nie dzwonię po porady. Po prostu zastanawialiśmy się…
- Prawda, skarbie? - Tak!
Zastanawialiśmy się, czy będziesz w domu na jego urodziny.
- Tak! - Tak.
Chyba, że twój dom jest teraz w Adelaide?
Muszę pomóc tacie. Instalujemy rampę w łazience.
Zarezerwujesz lot?
Być może pamiętasz, że czynsz trochę nas kosztuje.
Nie mogę przestać pracować.
Albo mamy przesrane, Clive. Przesrane!
Chodź.
Chodź tutaj.
Chodź, skarbie.
Musisz założyć piżamkę.
- Mam rozmowę z Londynem. - Nie!
Z Londynem, jak Miś Paddington.
- Chodź, kochanie. - Nie!
Załóż piżamkę.
Nic się nie stało.
To był wypadek.
Proszę.
Przeczytać ci bajkę?
Nie.
Nie?
Jesteś zmęczony.
Mama musi zadzwonić. Kocham cię.
Kocham cię.
Otwórz drzwi!
Musisz się dobrze wyspać, skarbie.
To nie przeze mnie. To zasady taty.
Zasady taty.
Mamo!
Nienawidzę cię, mamo!
Kochanie.
Obudź się.
Źle się czuję.
Przepraszam.
Zamierzałam wrócić.
Zamierzałam wrócić. Przepraszam.
Co się stało?
Tak?
Cześć! Przyniosłam następną porcję.
Powinny być jadalne, choć nigdy nic nie wiadomo.
- Wszystko w porządku. - Hej. Wszystko gra?
Clive jest w Adelaide, a młody się rozchorował.
Idziemy do doktora Phila.
- Przykro mi, mały. - Muszę go wziąć do lekarza.
Mogę ci jakoś pomóc?
Tak. Zawieziesz mnie.
Jeśli możesz.
Nie ma sprawy. Spotkamy się przed domem.
Już dobrze.
Witam.
Cześć.
O Boże.
Ale wyrosłeś. Ile masz lat?
Cztery.
Cztery? O rany.
- Dzięki, że nas przyjąłeś. - Nie ma sprawy.
- Mogę mu dać żelka bez cukru? - Tak.
Wybierz jedną.
- Tę? - Tak.
Dobry wybór.
- Dziękuję. - Wiesz co?
Mam tu jeszcze jednego.
Też może być twój.
Ale najpierw pójdziesz ze mną,
żebym mógł zobaczyć twój brzuszek i pomyśleć, jak mogę ci pomóc.
Dobra. Chodźmy.
Mogę przyjść na twoje urodziny?
To zależy od mamy.
Nie powinnaś iść z nim?
Tak jest lepiej.
Będziemy mieć węże.
- Nie boisz się? - Nie.
Super.
Może chcesz zadzwonić do Clive'a?
Albo…
do Nathana?
Dzięki za jedzenie.
Fiona kazała mi podziękować za poprzednią partię.
Tak.
Tacie Huntera smakowało curry.
Są naprawdę wdzięczni za wsparcie.
- To miłe. - Tak.
Nic mu nie będzie.
Dzieci chorują, prawda?
Powiemy mamie, co znaleźliśmy.
Mamo, mam potwora w brzuchu.
- Chodź, kochanie. - To tylko wirus.
Niech dużo pije i odpoczywa.
- Sok jabłkowy z wodą. - Zakręć mnie!
Niech odpoczywa. Niedługo wyzdrowieje.
- Prawda? Już ci lepiej. - Wiem.
Magiczny dotyk.
Pogoniłem potwora.
Jeszcze raz!
Przytul mamę.
- Przytul mamę. - Chodź.
Tak.
Możesz dzisiaj ze mną spać, dobrze?
Przepraszam. Zawsze możesz ze mną spać.
Mamę też trzeba zbadać?
Rzucimy okiem na mamę i sprawdzimy, czy też ma potwora.
Zostaniesz z nim?
- Jasne. - Zostań tu, młody człowieku.
Upewnimy się, czy mama jest zdrowa.
- Upewnimy. - Oczywiście. Obiecuję.
Tutaj.
Widać coś?
Zaraz zobaczymy.
To nie magia. Musimy przeniknąć tkanki.
Co my tu mamy?
Co to?
Chwileczkę.
Ognisko.
Uszkodzenie DNA w wątrobie.
Musi naprawdę boleć.
Hej.
Wszystko będzie dobrze.
Nie możemy się poddawać. Dobrze?
Zatem…
Twój syn wspominał, że tata jest w podróży.
I że…
- Clive to jego ojczym. - Racja.
Nie lubi być z tobą sam.
- Przestał mnie lubić. - Nie o to chodzi.
Byliśmy tak blisko.
Nagle przestałam się liczyć.
Nie, Annabelle, on się boi, że umrzesz.
I że nie będzie wiedział, co robić.
To musi być dla niego przerażające.
Nie wiedziałam.
- Nie wiedziałam o tym. - Oczywiście, że nie.
Jesteś chora.
To nie twoja wina.
Nie powinnaś się tym zamartwiać.
Znam cię.
Wiem, że twoja matka była dla ciebie surowa,
więc proszę, nie rób tego sama sobie.
Dobrze.
Masz dobrą duszę, Anabelle.
I jesteś świetną mamą.
Zasługujesz, żeby wyzdrowieć.
Jasne?
Tak.
To jest mniejsza wersja tego urządzenia.
Spowolni waskularyzację guza i ograniczy jego wzrost.
- Jasne. - Ale nie przesadzaj z tym.
Nie więcej niż 12 minut dziennie.
Dobrze. Mogę to zabrać do domu?
Tak. Cudem udało mi się je sprowadzić.
Następnym razem dostosujemy ustawienia.
Dobrze, oczywiście.
Niestety to nie jest tanie.
Nie szkodzi. Ile?
Dziesięć tysięcy.
Świetnie. Dzięki.
- Poczujesz się lepiej. - Tak.
Chodź.
Dzień dobry.
Cześć. Przyniosłam moje organiczne soki.
Umówiła mnie moja asystentka, Chanelle.
O ile nie zapomniała.
Bardzo ładne butelki. Trzeba je trzymać w lodówce?
Nie mamy lodówki.
Tak, potrzebują lodówki.
Upiekłam ciasto.
- Jeszcze ciepłe. - Słucham?
Ciasto, jeśli…
Nie trzeba.
Wyglądasz, jakby coś cię trapiło. Zawsze potrafię to wyczuć.
Nie, po prostu miałam raka i trochę boli mnie ostatnio ramię.
- Jestem zmęczona. - Pokażesz mi?
- Byłaś u lekarza? - Tak, chciał mnie pokroić.
No tak, dobrze to znam.
Słyszałaś o czarnej maści?
To środek homeopatyczny.
Wygląda jak smoła i śmierdzi jak dupa diabła.
Nie mogę ci go legalnie sprzedać,
bo rząd się boi, że cały przemysł nowotworowy upadnie.
Ma to sens.
Chcesz spróbować?
Dobrze.
Piecze.
To wyciąg z sangwinarii.
Rdzenni Amerykanie znają go od stuleci.
- Mogę? - Oczywiście.
- Hej. - Cześć.
Czemu jesteś w łóżku? Masz zły dzień?
Jestem zmęczona. Pracowałam w ogródku.
Tata wyciska dla ciebie sok?
Twój ojciec się stara.
- Co to znaczy? - Nic.
- Pomaga mi. - Mam przyjechać?
- Mogę ci pomóc. - Nie, wszystko w porządku.
Dobrze się bawisz?
Tak. Mam dzisiaj przemówienie.
- W Byron? - Bangalow.
Wiesz już, w co się ubierzesz?
- Jeszcze nie. - Szkoda, że mnie tam nie ma.
Wiem.
Tęsknie.
Leki nie zwalczają raka.
Wcale nie.
Rak jest znakiem od twojego ciała, że coś musi się zmienić.
Lekarze chcieli mi odciąć rękę.
Nie każdy zdaje sobie sprawę, że chodziło o całe ramię.
Nie tylko kawałek, ale aż po bark.
Nie chodziło o próżność.
Jasne?
Chcieli odebrać mi moje ramię.
W każdym razie…
Ten piękny mężczyzna…
dał mi kamień.
Przestałam słuchać głowy i zaczęłam słuchać ciała.
Nie żałuję tej decyzji.
Dziękujemy za przybycie. Miłego wieczoru.
Robi z siebie Matkę Teresę.
Zobacz. Chodzi o nią.
Rozmawiałaś dziś z mamą?
- Dzięki. - Dziękuję.
Dobrze, że znaleźliśmy to miejsce.
Jedzenie w zajazdach wygląda, jakby miało zacząć się ruszać.
Smacznego.
Zastanawiałem się…
czy nie powinniśmy wrócić do domu wcześniej.
Nie, żebym nie lubił podróży. Ale może powinniśmy…
Co to jest, kurwa?
Możesz sprawdzić, czy to na pewno organiczne?
Zapytasz kelnerkę?
Tak.
Burgery są w 100% organiczne,
ale inne składniki niekoniecznie.
Nie.
To niedopuszczalne. Hej!
Twierdzicie, że wasze jedzenie jest organiczne,
więc wszystko, co serwujecie, powinno być organiczne.
To fałszywa reklama, nie lepsza od greenwashingu.
- Mills… - Nie uciszaj mnie!
Chcieli mnie otruć. Nie przeszkadza ci to?
Mills.
Proszę, chodźmy stąd.
Wracajmy do domu.
Cześć.
Hej.
Właśnie wróciliśmy.
- Żadnych problemów z autem? - Żadnych problemów.
- Gdzie mama? - W łóżku.
- Mamo? - Tu jestem, Millie.
Cześć.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Myślałam, że wracasz trzydziestego.
Chciałam się z tobą zobaczyć.
Po prostu się chwilę zdrzemnęłam.
Arlo też wrócił? Jesteś głodna?
- Mogę ci coś zrobić. - Nie trzeba.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
- Słyszysz mnie? - Tak. Dziękuję, że pani dzwoni.
- Jak się dzisiaj czujesz? - W porządku.
Ale z moją mamą jest gorzej.
Stosuje protokół, ale jej stan się nie poprawia.
Stosuje go ściśle? Na pewno?
Chyba tak.
Szczerze powiedziawszy, nie było mnie ostatnio w domu.
- Mogła brać coś przeciwbólowego. - Rozumiem.
Powinnyście wrócić do instytutu,
żebym mogła osobiście nadzorować terapię.
Naprawdę? Są miejsca?
Dla twojej uroczej matki zawsze znajdzie się miejsce.
Dziękuję.
Dziękuję. Niedługo przylatujemy.
Dobra, wsiadajmy do auta.
Zamiast na lotnisko, pojedziemy do szpitala.
- Nie mogę tego zrobić. - Możesz.
To proste. Pojedziemy prosto do szpitala.
Gdybym to zrobiła,
jaka byłaby ze mnie matka?
Pozwoliłam jej na to.
- Zabrałam ją tam. - To żaden powód.
Nie możemy pojechać do szpitala?
Gotowa? Pozbędziemy się wszystkiego przed podróżą.
Brzmi nieźle, kochanie.
- Masz wszystko? - Tak.
Wiesz co? Przylecę do was. Kupię jutro bilet i przylecę.
Nie, nie trzeba.
Damy sobie radę.
Kocham cię, tato.
Pa, kochanie.
Dzięki.
W porządku.
- Dobra. - Będzie tu dziś doktor Phil?
Młody ma się lepiej, więc…
Gdzie go poznałaś? Tego lekarza?
- Clive? Cześć. Witaj w domu. - Cześć.
Tęskniliśmy za tobą.
- Idź się przebrać. - Cześć, Chanelle.
- Zaraz przyjdą goście. - Gdzie on jest?
Na iPadzie.
- Oszczędza energię na imprezę. - W porządku.
Cześć!
Zejdź na dół! Masz gości!
Możesz dokończyć?
- Tak. - Chodź!
Przepraszam.
Napijesz się wody?
Nie, dziękuję.
Na pewno?
Już niedługo.
Czy pytony mają jad, czy truciznę?
Możesz potrzymać krokodyla.
Uśmiechniesz się jak krokodyl?
Potrzymaj węża!
Wszystkiego najlepszego, synku!
- W porządku? - Tak.
To bezglutenowe.
Cześć!
Co? O mój Boże!
Co?
Dostałam zaproszenie. Tęskniłam. To tylko 14 godzin lotu!
Całkiem w moim stylu.
Poza tym gość, z którym się spotykam…
ma samolot na całe lato.
- Świetnie. - Belle.
- Cześć. - Świetna impreza.
Twój dom jest fantastyczny.
Dzięki.
Sara ma twoją aplikację. Chce, żebym jadł zdrowo.
Powodzenia.
Kto by pomyślał, Nath.
Nasz piękny chłopiec.
Cztery latka.
- Nie wierzę. - Tak.
Nie do wiary. Gdzie Clive? Mam dla niego piwo.
Nie wiem.
Pójdę go poszukać.
To Jordan. Jest z San Francisco.
- Poszukam Clive'a. - Z Los Angeles. Cześć.
Skąd znasz Belle?
Jestem tatą jej syna.
Nieźle.
- Zaszliśmy w ciążę. - No tak.
Kochanie. Zejdziesz na dół?
Dzwoniłem do rodziców. Przyjechała nowa pielęgniarka.
Jak się czuje Jeff?
Powinniśmy zadzwonić do nich po imprezie.
Właściwie…
Co?
Tata chce, żebym się z tobą rozstał.
Wielkie dzięki, Jeff.
Nie wiedziałam, że odzyskał mowę.
Mówił, dlaczego?
A twoja mama?
Chcą, żebyś wrócił do Adelaide?
Odciągnęłam cię od nich. Nie mogę dać ci dziecka.
Umarła. To moja wina.
Zastanawiają się, czy naprawdę masz raka.
Czemu mieliby się zastanawiać?
- To pojebane. - Owszem.
Nie dziwi mnie to. Linda nigdy mnie nie lubiła.
Byłem z tatą w szpitalu.
- Belle. - Nie rób z siebie ofiary.
- Wszędzie byli chorzy ludzie. - Wszystkim się dzisiaj zajęłam.
- Onkologia była piętro wyżej. - Jesteś hipokrytą.
Spieprzyłeś moje relacje z dzieckiem.
A teraz powtarzasz kit, który wciskają ci rodzice.
Dajesz ludziom sobą rządzić.
Słuchasz się każdego, cały czas.
Tort!
Kto chce kawałek tortu?
Tak?
Mam przynieść lody z…
ZIELONE CURRY Z TOFU
SZPINAK I QUINOA
- Trochę moich włosów. - Chcesz tort?
Pyszny.
Przestań.
Cześć. Chciałam się przedstawić. Jestem Chanelle.
- Fiona. - Miło mi.
- To Hunter. - Cześć.
Przywitaj się.
Słyszałam, że smakowało ci curry. Nie byłam pewna, czy dać rodzynki.
Chyba nie próbowaliśmy tego, prawda?
Jedliśmy głównie tartaletki.
Okłamała mnie. Gotowałam dla nich cały weekend.
Nie przekazała im jedzenia.
Zostawiła wszystko dla siebie.
Maleństwo.
Zobacz, to twój tort.
Tort!
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
- Hip, hip! - Hurra!
- Hip, hip! -Hurra!
- Ładnie pachnie. - Hej, młody.
Pójdziesz pobawić się na zewnątrz?
Zapomniałam. Mam owoce dla dorosłych.
O Boże.
Już prawie jesteśmy.
Odbiorę samochód z wypożyczalni i wieczorem będziemy na miejscu.
Mamo?
Mamo!
Niech mi ktoś pomoże! Mamo!
Mamo!
Nic się nie stało. Przewróciła się.
Nic jej nie będzie.
- Wezwać karetkę? - Nie. Nie lubi szpitali.
Odsuńcie się.
To nie pierwszy raz?
- Wszystko w porządku. Uspokój się. - Zdarzyło się to już jej?
Luce?
Lucy?
Luce, słyszysz mnie?
Luce, jesteś tam?
Justin?
Gdzie jesteś?
Hej.
Jestem tutaj.
Luce?
Gdzie jesteś?
Nie wiem. Trochę się…
zgubiłam.
Wszystko w porządku?
Proszę, proszę.
Widziałaś coś?
Wszystko.
I jak?
Wszystko.
Chcesz zostać jeszcze tydzień? Przyjeżdża do nas uzdrowiciel.
- Możesz się czegoś nauczyć. - Tak.
W dolarach Australijskich?
Dzięki.
Napisy: Dorota Dołęga