W POPRZEDNIM ODCINKU
Nie mogę przestać pracować.
Albo mamy przesrane!
- Belle. Belle Gibson. - Chce, żebym jej pomogła.
Oczywiście. Rywalizuje ze mną.
Jej apka jest w zegarkach ludzi w Wietnamie i w Maroku.
A ty co robisz?
Po prostu siedzisz.
Zbieram pieniądze na cele charytatywne.
Może chłopcy pobawiliby się razem, a my omówimy możliwości?
Ona cię zabije.
Jeśli wybierzesz tę drogę, umrzesz.
Słyszałaś o czarnej maści?
Nie uciszaj mnie!
Chcieli mnie otruć. Nie przeszkadza ci to?
Tata chce, żebym cię zostawił. Zastanawiają się, czy masz raka.
Czemu mieliby się zastanawiać?
Spieprzyłeś moje relacje z dzieckiem.
A teraz powtarzasz kit, który ci wcisnęli.
Mamo? Niech mi ktoś pomoże!
Mamo!
Nic się nie stało.
- Mamo! - Przewróciła się.
Nic jej nie będzie.
HISTORIA ZAINSPIROWANA PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI.
NIEKTÓRE POSTACIE I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE LUB SFABULARYZOWANE.
Kobiety, a zwłaszcza matki.
Musimy być wszystkim, dla każdego, wszystko naraz.
Zniszczyłam sobie zdrowie,
żeby dać jej wszystko, czego pragnęła.
Kiedy zgubiła ulubionego misia,
pojechaliśmy aż do Toowoomby.
Jej ojciec, mój mąż Andy i ja
pojechaliśmy aż do Toowoomby,
żeby kupić jej identycznego misia.
Tak ją kochaliśmy.
- Hek! - Kto to?
Klientka, nie zaprosiłem jej.
Widziałeś ten wywiad? To jedna wielka bzdura.
Zawsze miała pomysły nie z tej ziemi,
żyła ponad stan i była uzależniona od komputera.
Mówiłam jej, że to nie prawdziwy świat.
To nie jest zdrowe.
Miałeś mnie chronić! Chciałeś mnie przelecieć?
- Co? - Dzwonię do dziennikarzy.
Nie dostaniesz ani centa. Nie dotykaj mnie!
- Nie przy dzieciach! - To twoja była?
Na pewno wiesz o jego problemach z używkami.
- Idź do domu. - Sam idź do domu.
Musisz się ogarnąć, rozumiesz?
To koniec!
Nie zapłacę ci.
Nie ma sprawy.
Miłość i pokój!
Jesteśmy zażenowani na myśl o tym, co zrobiła.
Ci wszyscy ludzie, których oszukała…
Za tę niewielką rolę, którą graliśmy w jej życiu,
chcieliśmy z całego serca przeprosić.
- Jak poszło? - Dobrze.
- Macie wszystko? - Tak.
Dzwonili z hotelu.
Zostawiłam coś?
Pytali o rachunek za minibar i posiłki.
Och.
Mówiliście, żebym zamówiła posiłki.
- To nasz garnitur? - Tak.
Zamierza go oddać?
Nie. Nieźle.
To nie jest prawdziwa historia.
Belle Gibson nie dostała za nią ani centa.
Ja też nie.
Nie chodzi zresztą o pieniądze.
Ci ludzie z czasopisma.
Chcieli mi zapłacić dwa tysiące.
Powiedziałam: „Jesteście warci miliony”.
Nie sprzedałabym córki za żadne pieniądze.
To jest macierzyństwo.
Okropne. Cudowne.
Niewdzięczne. Satysfakcjonujące.
Ostatecznie…
Kocham moją córkę.
Po prostu.
OCET JABŁKOWY
MUSISZ MIEĆ ZABURZENIA OSOBOWOŚCI,
JEŚLI WYMYŚLASZ CHOROBĘ, ŻEBY ZWRÓCIĆ NA SIEBIE UWAGĘ.
POST BELLE GIBSON Z 2014 ROKU
To wyglądało na prawdziwe i trwało bez przerwy przez 40 minut.
Myślałem o Clivie.
Co on z tego ma?
Pieniądze. Mnóstwo pieniędzy.
Myślisz, że o to chodzi?
Trudno mi go rozgryźć.
Może to syndrom sztokholmski?
- Miał w tym swój udział. - Myślisz, że ze mną porozmawia?
Wystarczy nieoficjalna rozmowa.
Nie sądzę.
Jest trochę…
Choć można odnieść wrażenie…
Jebana suka!
Cipa! Ja pierdolę!
Właściwie to nie wiem.
Belle.
Ubieraj się.
Źle się czuję.
Wiem. Jedziemy do szpitala. Chcesz dresy czy dżinsy?
Hej, Mills.
Właśnie się dowiedziałam.
Nie wiem, co powiedzieć.
Zadzwoń do mnie, kiedy tylko zechcesz.
Tak mi przykro.
Kocham cię.
Chanelle?
Clive każe mi iść do szpitala. Będziesz tu, kiedy wrócę?
Mama Millie umarła.
Kiedy?
Nie wiem. Nie…
Lecieli do Meksyku i…
Po prostu…
- Nie wiem. - Zamierzasz do niej pojechać?
Tak. Podwoziła mnie do szkoły.
Cały czas u nich byłam. Praktycznie wychowałam się tam.
Jedź do niej. Nie ma sprawy.
Możemy wszystko załatwić przez maile.
Biedna Milla.
Tak.
Biedna Milla.
Ś.P. TAMARA BLAKE
TRAGICZNA STRATA. JEST WŚRÓD ANIOŁÓW.
Chodź.
Czekaj, wyślę kwiaty Milli.
Co robisz?
Zachowujesz się jak wariat.
Miałaś drgawki. Musisz iść do lekarza.
Możesz przestać?
Mały był przerażony.
Cały się trząsł.
Przepraszam, że zasłabłam.
Myślisz, że jestem złą matką.
- Jak Natalie. - Potrzebujesz pomocy.
Daj mi mój telefon.
Clive, daj mi…
Chodzi o twoich rodziców.
Zawsze, jak tam jedziesz, mieszają ci w głowie.
Nie, to ty.
To ty mieszasz mi w głowie.
Wszystko w porządku.
W porządku.
Jak tam nie pójdziesz, koniec z nami.
Mam dość.
Mamy taką piękną rodzinę.
Łączy was silna więź.
Jesteście jak bratnie dusze. Jeśli odejdziesz, złamiesz mu serce.
Mnóstwo dzieci mieszka w różnych domach.
Przystosowują się.
Myślisz o wspólnej opiece?
Ty, ja i Nathan?
Jak by to miało wyglądać?
Nie ma cię na akcie urodzenia.
Nie masz żadnych praw.
To niesprawiedliwe.
Przepraszam.
Przepraszam. Proszę.
Obiecuję, że pójdę do lekarza.
Umówię się na wizytę.
Pójdziesz ze mną.
Możemy jechać do domu?
Żeby młody mógł rozpakować prezenty.
Nie rób tego.
Clive, proszę.
Obiecuję. Obiecuję, dobrze?
Proszę.
Chodź.
Proszę.
To totalnie pojebane.
Nie odpierdalaj przy nim takich numerów.
Ten jest normalny.
Dla ciebie jest ryż zamiast kapusty.
Bardziej sycące.
Ktoś chce coś do picia? Wody?
Nie.
Myślałam, żeby zatrudnić tę samą firmę pogrzebową.
Tak.
Pamiętasz ich? Z pogrzebu babci?
Umarła w męczarniach, prawda?
Umarła w męczarniach?
Tak.
Dzięki, Arlo, ale idę się położyć.
A wy…
powinniście ruszać w drogę.
Milla, położysz się?
Za chwilę.
Hej, Mills.
Dalej używasz tej czarnej maści?
Czytałem o tym i myślę, że powinnaś się jej pozbyć.
Mills?
Dobra.
Hej. Byłaś w biurze Julie?
Wysłali nam listę gości na premierę i jestem trochę rozczarowana.
Masa staruchów. Możesz dopisać kogoś ciekawego?
Hmm.
Jesteś w tym dobra.
Dlaczego wciąż dla niej pracowałaś?
Nie wiem.
Aż mnie od tego skręcało.
Było mi niedobrze.
Cały czas.
Zaczęłam się nią brzydzić.
Dwie miski Buddy?
Macie najlepsze shiitake.
- Dziko rosnące? - Chciałabym.
Ta kelnerka dziwnie się nam przygląda.
Może myśli, że wyjdziesz bez płacenia.
Patrz.
Jest fanką.
Przywitam się.
Cześć.
Jak było?
Ja…
Wysłałam kwiaty. Nie wiem, czy dotarły.
Prosiliśmy o darowizny.
- Wybacz, to było wredne. - Nie, nie szkodzi.
Chciałam przyjechać, ale Arlo powiedział, że nie chciałaś…
To był pogrzeb dla rodziny. Zrobimy coś większego innym razem.
Jak się trzyma Joe?
Muszę kończyć.
Czekaj, Millie…
Czuję, że powinnam cię przeprosić. Ale…
Powiedziałam Belle o Tamarze i…
Wrzuciła post na Instagrama
i aż mi się zrobiło niedobrze.
Widziałam.
Byłam akurat w kostnicy.
Lotniska mają kostnice.
- Kto by pomyślał? - Przepraszam, Millie.
Za co? To takie miłe z jej strony,
skoro nawet nie miała okazji poznać mojej matki.
Jest urocza. Rak piersi.
Zaprosiłam ją na premierę, więc zanotuj to sobie.
Dobra.
Millie?
Widzę, że jesteś zajęta.
To był ten moment.
Punkt krytyczny, przebudzenie, jakkolwiek to nazwać.
JAK PRZEPROWADZIĆ INTERWENCJĘ Z NARCYZEM
Tuż przed przybyciem wysłałam jej wiadomość.
PRZYJEŻDŻAM, MUSIMY POGADAĆ
Czy masz…
tego jebanego raka?
JESTEM PRZED DOMEM
Z nerwów musiałam zatrzymać się na kupę. Tętno 99 uderzeń na minutę.
To prawie tachykardia.
Cieszę się, że tu jesteś.
Mam dla ciebie niespodziankę. Wejdź.
Dobra.
Nie jest identyczny, ale prawie.
Podoba ci się?
Cóż… No dobra.
Możemy…
Możesz usiąść?
To hołd, nie kopia.
Dobra.
Belle.
Chanelle.
Czy my się czasem nie zakochujemy?
Belle.
Przyjechałam tu…
żeby zapytać…
czy masz raka mózgu?
Jak zareagowała?
Rzeka białych łez.
„Dlaczego to robisz?”
„Dlaczego jesteś taka niemiła?”
Słuchaj, Belle.
- Co ja ci zrobiłam? - Jesteś wśród przyjaciół.
Jesteś bezpieczna. To nie musi stąd wychodzić.
- A to nie Milla jest twoją przyjaciółką? - Owszem, Milla też.
- Można mieć ich więcej. - Słyszałam, że jej rak wrócił.
Nie. To nieprawda. Gdzie o tym słyszałaś?
Pokłóciłyście się? Przykro mi, że to moja wina.
- Liczba jej obserwujących… - Milla taka nie jest.
Mówiłaś, że lubi rywalizację.
Pamiętasz ten bar, gdzie piłyśmy mojito?
Mówiłaś o tym, jak się głodziła,
bo musiała być najszczuplejsza.
Masz raka mózgu?
Pokaż mi choć jeden dowód.
Jeden skan, jedną notatkę od onkologa,
a nigdy więcej o to nie zapytam.
Wyrzuciłam wszystko. Nie chciałam tego w domu.
- Kto cię zdiagnozował? - Czemu krzyczysz? Wszyscy mnie atakują.
Który lekarz, Belle? Zadzwonimy do niego.
- Poznałaś doktora Phila. - O kurwa. Żartujesz sobie?
Doktor Phil nie nosi butów.
Ciszej. Clive kładzie małego spać.
Racja. Zawołajmy go. Clive?
Hej. Clive?
Musimy pogadać o Belle. Clive?
Chowasz się w łazience?
Przepraszam.
Jules.
Jules, to ja.
Coś się stało.
Nie wiem, czy ktoś ci mówił, ale…
Belle, kochanie.
Uspokój się. Co się dzieje?
Clive, proszę.
Clive, potrzebuję cię.
- Słyszałaś plotki o moim raku? - Jakie plotki?
Ktoś rozsiewa o mnie kłamstwa.
Jeśli coś usłyszysz, wiedz, że ktoś…
Z kim rozmawiasz?
- Kto to? - Muszę kończyć. Pa.
- Kto to był? - Znajoma.
Dobra. Clive, przepraszam.
- Usiądziesz z nami w salonie? - Mogę napić się wody?
Nie, chodź tu do nas w tej chwili.
Belle, ty też. Chodź.
Dobra. Słuchajcie.
Nie jestem rodzicem,
ale wierzę, że twój syn
ma prawo wiedzieć, że jego matka nie umiera.
Clive się ze mną zgadza, prawda?
- Tak. - Właśnie.
- W zasadzie tak. - Pojedziemy do szpitala.
- Już byliśmy w szpitalu. - Cóż…
Postanowiłam…
- Co chciałeś powiedzieć, Clive? - Byliśmy w szpitalu.
Zdecydowaliśmy, że nie mam czasu zaczynać z nowym lekarzem,
zamiast cieszyć się czasem z rodziną.
Nie muszę się z tego spowiadać.
Zachowujesz się jak paparazzi, nękający Lindsey Lohan, kiedy poroniła.
Jej ciąża to jej prywatna sprawa.
Wiesz co, kochana?
Całkowicie się z tobą zgadzam.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Naprawdę. Masz wielkie serce. Gdybym w to nie wierzyła, to…
nie byłoby mnie tu.
Rozmawiałabym z dziennikarzami.
Potrzebuję herbaty i czegoś do jedzenia.
Czy mógłbyś…?
Belle? Hej.
Wiem, że chcesz postąpić słusznie.
Szczerze, jesteś w stanie to przetrwać.
Rozumiem cię.
To wszystko wymknęło się spod kontroli.
Wcale tak nie było.
Jestem taka zmęczona.
Tak.
Może to ci przyniesie ulgę?
Tak?
Będziesz tam ze mną?
Oczywiście, że tak.
Musisz odwołać premierę książki.
Rozumiesz? Wycofaj się.
Powiedz Apple, że rezygnujesz.
Nie wiem, czy to możliwe.
- Mogę spróbować. - Jasne.
Przestaniesz mnie nienawidzić?
Nie czuję nienawiści.
Przysięgasz?
Przysięgam.
Do mojej wyjątkowej społeczności.
Z bólem w sercu szukam w sobie siły.
Żeby was poinformować.
Poinformować,
że moja diagnoza była błęd…
USUŃ
Niedawno zdiagnozowano u mnie…
trzeciego…
Trzeciego i czwartego raka.
Mam raka mózgu,
wątroby,
śledziony,
macicy
i krwi.
Dlatego z całą moją miłością
przekazuję innym nadzór nad TWP,
aby kontynuowali nasze wspólne przesłanie.
Choć cierpię,
wciąż czytam wasze wiadomości
i uczę się od was.
Rozwijajmy naszą filozofię, aby hasztag żyć w pełni,
pracując nad wydaniem naszej pierwszej książki.
Tak!
I zadbać o spuściznę naszej fundacji,
aby nasza praca przetrwała setki lat.
Przez następny miesiąc
przekażę 95% dochodów Centrum Pomocy Uchodźcom,
Fundacji Bummi Sehat,
Fundacji One Girl
oraz rodzinie Huntera Crossa, który pilnie potrzebuje operacji.
Dziękuję za wasze wsparcie.
Jest dla mnie ogromnie ważne. Nie chcę dzielić się z wami bólem.
Dam sobie radę.
Kocham was, Belle.
Buziaki.
Ma 90 000 polubień.
Nie ma raka śledziony.
Te różowe balony ściągnęła ode mnie.
- Powinnam ją zdemaskować. - To nie w twoim stylu.
Nie obchodzi mnie, jak to wygląda. Jej kłamstwa są zbyt niebezpieczne.
Cześć.
Milla? Jesteś tam?
Cześć.
Tak mi…
przykro z powodu twojej mamy.
Przykro mi z powodu twojego nowego raka.
Dzięki. Ja…
Pewnie będę musiała wycofać się z The Whole Pantry,
ale wiem, że ty robisz świetną robotę.
Jak twoje objawy?
Może znowu spróbuję Hirscha.
Może pojadę do kliniki. Chciałabym, żebyś mi doradziła.
Może możemy pojechać razem. Spać w jednym pokoju.
Pomożesz mi z lewatywami.
Nie wiem.
Myślisz, że da się z ciebie wypłukać całe to gówno?
Może powinnaś pojechać.
Słyszałam, że twoje ramię…
gnije.
Tak piszą w internecie.
Znalazłam wątek na Reddicie. Widziałaś to nagranie?
Ludzie są okropni.
POWINNAŚ TO ZOBACZYĆ XX BELLE
Twierdzicie, że wasze jedzenie jest organiczne,
wszystko, co serwujecie, powinno być organiczne.
To fałszywa reklama, nie lepsza od greenwashingu.
- Mills, możemy… - Nie uciszaj mnie!
Chcieli mnie otruć! Nie przeszkadza ci to?
- Ten guz jest ohydny. - Powinna iść do lekarza.
Jej mama niedawno umarła, prawda?
To ona wciska fałszywą reklamę.
Organiczna wariatka…
Ogarnij się, serio.
Jej mama zmarła na raka.
Nie ma prawa się tak zachowywać.
- Nie mogę jej znieść. - Okropne.
- Przestań obserwować. - Powinna iść do lekarza.
- Robi aferę o burgera. - Nie umrze od kawałka sałaty.
Nie pożyje długo.
Całkiem jej odbiło.
- Ale wariatka. - Nikomu nie będzie jej brakować.
Słyszałam, że jej rak wymknął się spod kontroli.
- Pewnie sięgnął jej mózgu. - Ilu ludzi jeszcze zabije?
Tato?
Tutaj!
Wąż się zepsuł.
Nie ma nawet pięciu lat. Co za gówno.
Tato, spójrz na mnie.
Przepraszam.
Dlaczego mnie posłuchała?
Przepraszam.
- Przepraszam. - Chodź tu. Kochanie.
Przepraszam.
Czemu mnie posłuchała?
Nie chcę umrzeć.
Przemyślałam to dokładnie
i myślę, że książka nie powinna wspominać o raku.
Będzie bardziej inkluzywna.
Nie trzeba mieć raka, żeby chcieć jeść zdrowo.
Mam już tego dość. Czas zmienić narrację.
Kochana, twój post złamał mi serce.
- Powinnam była zadzwonić. - Tak sądzę.
Zdecydowałam, że nie mogę dłużej kłamać
i twierdzić, że wszystko jest w porządku.
Wiem, że to wpłynie na sprzedaż.
Martwię się raczej o ciebie.
Tak, ale wszyscy teraz widzą,
że moja dieta nie wyleczyła mnie.
Jestem jeszcze bardziej chora.
Dlatego chcę usunąć ten wątek.
Poh, pójdziesz sprawdzić, czy wszystko jest gotowe?
Nie, niech zostanie.
Chętnie poznam twoją opinię.
Może podamy jako autora The Whole Pantry?
Chcesz usunąć własne imię?
Tak. Właśnie tak.
- Nie mam rozbuchanego ego. - Posłuchaj.
W książkach kucharskich chodzi o opowieść, a nie przepisy.
Twoja książka opowiada
o przemianie i o nadziei.
Jesteś młodą, samotną matką, która pokonała raka.
Nie pokonałam. Wrócił.
Pokonałaś na jakiś czas.
A teraz znowu walczysz.
Holistycznie i odważnie.
Nie jesteś zakończoną opowieścią.
Możemy tak powiedzieć.
Jesteśmy gotowi.
Oto Belle Gibson, której sukces odbił się echem w całej Australii.
To było słabe, Jules.
Wiem, ale to tylko wersja próbna, żebyśmy mogli się czegoś nauczyć.
To normalny sposób przygotowywania się do wywiadu.
Wiem. Udzieliłam ich już trochę.
Owszem, ale nie z dziennikarzami, którzy chcą wyciągnąć brudy.
Wiesz, jacy potrafią być nieustępliwi.
Jules, kto to? Nie znamy się.
To Michael, mój przyjaciel, detektyw-amator, specjalista od Google.
Cześć, jak się masz?
Prosiłam, żeby zebrał informacje na twój temat,
wszystko, co da się znaleźć.
To wcale nie brzmi podejrzanie.
Wiem. Chcemy być przygotowani.
Zamierzam zadać serię pytań.
Nie wszystkie ci się spodobają, ale jesteśmy tu we własnym gronie.
Dobrze.
Pomożemy ci zdecydować, co chcesz powiedzieć.
Te wszystkie światła…
Ma ktoś Nurofen?
Poh, przyniesiesz Nurofen?
- Jeśli to nie problem. - Zacznijmy od podstaw.
Dobrze…
Mój ulubiony kolor to niebieski. Słońce w Wadze, ascendent w Koziorożcu.
- Ile masz lat? - Mam 26 lat.
Czyli urodziłaś się…
8 października 1988.
Czyli nie w 1991? Michael odkrył pewną rozbieżność.
Wiem.
Raz ktoś się pomylił, a potem to przedrukowano.
Dorastałaś w Brisbane.
- Tak. - Które przedmieście?
Wolałabym o tym nie mówić. Moja mama wciąż tam mieszka.
Chciałam zapytać o twoją mamę, Natalie.
Dzięki. Wiesz, ona…
Samotna matka z problemami zdrowotnymi.
Starała się.
Miałaś do czynienia z przemocą?
Uciekłaś z domu w wieku 12 lat.
Nigdy tego nie powiedziałem.
Michael znalazł to na Facebooku.
- Mogę rzucić okiem? - To strasznie nieuporządkowane.
Czyli uciekłaś z domu?
- Co się stało? - Nic ci nie jest?
Wyprowadziłam się.
Po prostu.
Miałaś 12 lat, Belle.
Byłaś za młoda, żeby mieszkać sama.
Mamy wyniki badania krwi.
Nie znaleźliśmy niczego, co może być przyczyną bólu.
Czy ktoś po ciebie przyjedzie?
Wracając do twojej mamy,
czyli to nie było tak, że uciekłaś w środku nocy?
Nie.
Mama cierpiała na depresję.
Potrzebowałam dystansu.
Gdzie byłaś?
W szpitalu. Lekarze uważają, że mogę potrzebować operacji serca.
Mamo, jestem chora.
Nie wyglądasz na chorą.
Z kim mieszkałaś?
Najpierw u koleżanek ze szkoły,
a potem u mojego przełożonego.
Jak się nazywał?
Nie. Wystarczy, że opowiedziałam o pochodzeniu mojej traumy.
Rak mózgu. Nie potrzebujecie tego. Po co wam ta informacja?
Nie będziemy o tym rozmawiać.
- To nie jest nic istotnego. - Mogą o to zapytać.
To nieistotny szczegół z mojego prywatnego życia.
Mogę po prostu odmówić odpowiedzi,
twierdząc, że to nieistotne dla mojej obecnej sytuacji.
Na wszystkie tego rodzaju pytania.
To my tworzymy narrację, nie oni.
Tak, po prostu…
nie sądzę, że to zniechęci dziennikarzy z tabloidów,
ale… niech będzie, kontynuujmy.
Nie lubię wybrzydzać,
ale to Panadol, a nie Nurofen.
Julie?
Belle chce iść do domu. Mówi, że jej migrena się pogarsza.
Tak.
JESTEŚ BLISKO CELU!
JUŻ PRAWIE, FIONA! XX BELLE
Co na to stosujesz?
Czarną maść.
Tu, tu,
i… tutaj.
Mięsak, którego zdiagnozowałem w przedramieniu pięć lat temu,
rozprzestrzenił się przez węzły chłonne.
Jest teraz w prawym płucu, żebrze,
kości krzyżowej…
i w lewej kości udowej.
To co teraz zrobimy?
Radioterapia, chemioterapia?
To pan jest tu szefem. Czy są…
Czy są eksperymentalne terapie, jak immunoterapia…
Niestety, Milla nie kwalifikuje się do badań klinicznych.
Dlaczego?
Kiedyś się kwalifikowała, ale teraz już nie. Przykro mi.
Co to znaczy? Nie jest tego warta?
Ma 28 lat.
Rak posunął się zbyt daleko.
Mogę polecić dobrego specjalistę od opieki paliatywnej.
Co prawda to jeszcze nie teraz, ale zawsze dobrze jest być przygotowanym.
Ile czasu mi zostało?
Myślę, że niecałe trzy miesiące.
Pierdolić trzy miesiące!
Moja córka przyszła po pomoc i dostanie ją!
Wy, lekarze, zachowujecie się jakbyście byli pieprzonymi bogami.
- W takim razie dokonajcie cudu! - Tato, to niemożliwe.
Co to ma być?
Chcecie ją ukarać, że was nie posłuchała?
Joe.
To medycyna.
Nauka nie ma osobistych opinii.
Rak twojej córki rozprzestrzenił się i jest mi z tego powodu przykro,
ale wkrótce ją zabije.
Przepraszam.
Chcę, żeby ją pan ocalił.
- Proszę ją ocalić. - Tato.
Hej.
- Zrób coś! - Nie może.
W porządku.
- Będzie dobrze. - Przepraszam.
Chodźmy.
Przenieśmy się do Melbourne.
Miałaś udar,
a potem zdiagnozowano u ciebie raka. W którym szpitalu?
W Centrum Onkologicznym McCalluma.
Jak myślisz, czy twój onkolog zechciałby…
wypowiedzieć się dla nas?
Nie sądzę, bo zrezygnowałam z jego planu leczenia.
Nie spodobało mu się to.
Są bardzo terytorialni.
W porządku. Możemy…
Możemy wykorzystać dokumentację medyczną.
- Masz do niej dostęp? - Oczywiście.
Część jest u mojej mamy, więc trochę to może potrwać.
Ma straszny bałagan.
Będzie super, obiecuje.
Dobra robota z przedsprzedażą. Wszyscy są podekscytowani.
Dzięki, Jeremy. Piękny szalik.
Wyglądasz pięknie. Czekamy na Clive'a?
Nie, poszedł na mecz.
Chłopaki i piłka nożna. Tak jest lepiej.
Nie lubi tłumów. Mój syn kocha piłkę.
- Chwileczkę. - Zobaczymy się na miejscu.
Cześć.
Przysięgam, poprosiłam, żeby usunęli moje imię,
ale nie chcieli się na to zgodzić.
Słuchaj.
O nic się nie martw.
Przyszłam popatrzeć, jak kłamiesz.
Przed całą masą ludzi.
I żeby się przy okazji najeść.
Dzień dobry. Witajcie.
Witajcie. Czas zaczynać.
Cudownie was tu widzieć.
Tęsknię za tobą.
Jeśli jeszcze nie wiecie, nazywam się Julie Gibbs.
Jestem dyrektorką działu lifestyle'owego wydawnictwa Penguin.
Chciałam zaprosić na scenę wyjątkową młodą kobietę.
Jest matką.
Pokonała raka.
Prowadzi własną firmę.
A teraz wydała książkę.
Belle Gibson.
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Rany.
To prawdziwy zaszczyt.
Nie mogę uwierzyć, że stoję tu przed wami.
Chcę podziękować… mojej mamie.
Mojemu partnerowi.
I mojemu pięknemu synowi.
Moim przyjaciołom.
Zawsze mnie wspieracie.
Masz raka mózgu?
Naprawdę to doceniam.
Chciałabym wykorzystać tę chwilę,
aby podziękować
mojej przyjaciółce i mentorce…
Milli.
Niestety nie ma jej tu z nami
ze zrozumiałych powodów,
jednak wiem, ile to dla niej znaczy.
Nie jestem sama.
Nie załamuję się.
Mogę mówić głośno.
Mogę zajmować miejsce.
Jestem silniejsza, niż sądziłam.
Świecie… uważaj, niedługo mnie usłyszysz.
Gryzłam się w język.
- Wstrzymywałam oddech. - Wstrzymywałam oddech.
Bałam się, że narobię bałaganu.
Pozwalałam…
Pozwalałam spychać się na ubocze.
Nie miałam o co walczyć.
Dawałam się oszukać.
Przygniotłeś mnie, ale się podniosłam Przygotuj się, bo mam już dość
Teraz widzę to wszystko
Mam oczy tygrysa, wojownika
Tańczę wśród ognia Bo jestem zwycięzcą
Wkrótce usłyszysz mój ryk
Głośniejszy od ryku lwa
Bo jestem zwycięzcą
Wkrótce usłyszysz mój ryk
Wow!
Dziękuję.
Hej, Millie.
Co mam zrobić? Powiedz mi.
Zrobię, co tylko powiesz.
Chcę ją zniszczyć.
Dobra.
Nie wiem, muszę się zastanowić.
Poczekaj.
- Arlo przyniósł do domu kota. - Naprawdę?
Jak ma na imię?
Lila Fowler.
Bo jest piękna i nieco wredna.
Ma wspaniałą twarz.
Powinnaś ją zobaczyć.
Tak.
Chętnie.
A co z Belle?
Nie chcesz, żebym poszła z tym do mediów?
Wiesz, co powinnaś zrobić.
Nie chcę już o tym myśleć.
- Jak się czujesz, Moo? - Jestem zmęczona.
Te wszystkie prochy.
Szalone sny.
Niedługo do ciebie przyjadę.
Dobrze.
Próbowałam zarezerwować lot, ale…
Nie chcę jej widzieć w tym stanie.
Wiem, że to samolubne i że będę później żałowała, ale…
Boisz się.
Spierdalaj, sam się boisz.
Sram w gacie.
Stary!
Wchodzę!
- To od Lucy? - Tak.
Kiedy wraca?
Nie wiem.
Spytaj Instagramu.
Nieźle to wygląda.
Małe owieczki.
Chciałbym taką.
Słuchaj.
Zauważyłem, że od paru tygodni nie zgłosiłeś żadnego artykułu.
Sytuacja zaczyna robić się niezręczna.
Wczoraj zgłosiłem jeden. Dwa razy.
Mam na myśli porządny artykuł.
- Może wezmę urlop. - To nie jest zły pomysł.
Czy mogę opowiedzieć ci o wspaniałym prezencie, który przyniosłem?
Ostrym sosie do jajek?
Tak, przyniosłem ci ostry sos.
Ale poza tym… Poczekaj.
Patrzyłem na to i…
- Zapiekanki. - Zapiekanki?
Chanelle mówiła, że Belle nie przekazała jedzenia
rodzinie tego chłopaka z rakiem. Prawda?
Myślisz, że przekazała pieniądze organizacjom charytatywnym?
Oszustwo charytatywne.
Złamała prawo.
Pewnie, że tak.
Cały wpływ ze sprzedaży w tym miesiącu
pomoże sfinansować leczenie Huntera.
Hasztag mój kumpel z rakiem.
Cały wpływ.
- Nic dla ciebie w tym miesiącu, Belle. - Bardzo hojnie.
Anioł, nie kobieta.
- Nie mówmy o jej zdrowiu. - Ani słowa.
Spisałem się na medal. Przytul mnie.
Oszustwo charytatywne.
Gdzie moje klucze?
- Spakuję na wynos. - Daj mi adres.
- Co chcecie wiedzieć o Belle? - Jak długo się znacie?
Poznałyśmy się w szpitalu, rok temu.
- Wtedy rozpoczęłyście współpracę? - Nie pracujemy razem.
Zaproponowała zbiórkę na leczenie Huntera.
- Bardzo wspaniałomyślnie. - Tak, niesamowite.
Nie bardzo rozumiem, o co panu chodzi?
Harris, oddaj to!
Harris, przestań! Oddaj to!
Oddawaj!
Proszę bardzo.
- Zawsze zabiera moje rzeczy! - Spokojnie. Chodźmy.
Neurochirurg Teddy Mac. Słyszał pan o nim?
- Nie. - Był w telewizji.
Zajmuje się beznadziejnymi przypadkami.
Za 60 000 przed operacją, a potem drugie tyle.
To sporo.
To niemożliwe.
Nie mogę iść do pracy. Zajmuję się synem na pełen etat.
Nie wiem, co pan słyszał o Belle,
ale nic z tego nie jest prawdą.
Bez jej pomocy nie zdobylibyśmy pieniędzy…
Te pieniądze…
Są na pani koncie?
Nie, bo jeszcze nie ustaliliśmy terminu operacji.
Uzgodniliśmy, że na to pójdą te pieniądze, więc…
Nie.
Belle nie przekazała im złamanego centa.
Ja pierdolę.
Napisałem do biura ochrony konsumenta.
Nie zarejestrowała działalności charytatywnej.
Może zostać oskarżona o przestępstwo.
- Zobaczymy się w biurze. - Robi się ciekawie.
SPOTKANIE Z AUTORKĄ!
Po raz pierwszy od początku mojej podróży
czuję się naprawdę źle.
Gdybym miała taką możliwość,
wróciłabym do konwencjonalnej medycyny.
Ale tak nie jest.
Gdy usłyszałam diagnozę,
myślałam, że to moja wina.
Tak nie było.
Wierzyłam, że mogę sama się wyleczyć.
Tak nie było.
Myślałam, że ocali mnie dieta
i słuchanie własnego instynktu.
Myliłam się.
Przepraszam, że nie byłam z wami szczera.
Nie byłam szczera sama ze sobą.
- Dasz radę, Milla! - Zabiłaś swoją mamę.
- Ilu ludzi przez ciebie zginęło? - Bądź silna.
Skontaktuj się ze mną. Dopuściłaś do siebie złą energię.
- Kochana. - Walcz.
Znam uzdrowiciela w Indonezji…
Halo?
Przyjechałam.
Cholera.
Kąpiecie się.
Mam się przyłączyć?
Spróbuj.
Arlo i Joe.
Miłość jak w bajce.
Pamiętasz pierwszą klasę?
Jak się posikałam w spodnie.
I pomoczyłam twój zeszyt.
Wszyscy się ze mnie śmiali.
A ty ich opieprzyłaś.
Byłaś nieustraszona.
W wieku pięciu lat.
Wciąż jesteś.
Strasznie się boję.
Kochana.
Hej.
- Dokąd doczytałaś? - Tam, gdzie jest zagięta strona.
„Jessica Wakefield wpadła na genialny pomysł.
Odkąd tylko pamiętała,
Elizabeth zawsze prześcigała ją, jeśli chodzi o prezenty.
Nie, żeby Jessice brakowało pomysłów.
Po prostu z Elizabeth nie dało się konkurować.
»Liz jest po prostu doskonała«, pomyślała Jessica, wzdychając.
Jest zorganizowana…”
Pani Gibson,
poniżej znajduje się lista 21 pytań.
Proszę odpowiedzieć do jutra do 14.00.
Jeden. Podobno spora część przychodów przekazywana jest na cele charytatywne.
Które organizacje otrzymały wsparcie od The Whole Pantry?
Dwa. Czy może pani przedstawić dokumentację?
Trzy. Dlaczego nie przekazała pani
obiecanych publicznie darowizn
dla Centrum Pomocy Uchodźcom, Fundacji Bezpieczny Poród, One Girl,
2H Project…
Rodziny Crossów.
Fundacji Bummi Sehat…
Rodziny Schwartzów.
Cztery.
Co się stało z pieniędzmi, które miały zostać im przekazane?
Pięć. Proszę wyjaśnić,
gdzie zdiagnozowano u pani raka?
Sześć. W którym stadium postawiono diagnozę?
Siedem. Jak dokładnie wyglądała prognoza?
Osiem. Czy przeszła pani chemioterapię i radioterapię?
Dziewięć. W której placówce?
Dziesięć. Jaki jest pani obecny stan zdrowia?
Jedenaście. Ile ma pani lat?
Dwanaście. Proszę potwierdzić swoje imię i nazwisko…
Trzynaście. W jakim szpitalu była pani ostatnim razem?
Szesnaście. Jak nazywają się lekarze…
Jakie zabiegi…
Osiemnaście.
Jeśli przekazała pani pieniądze innym organizacjom…
Czy może pani przedstawić kopię dokumentacji medycznej?
Jeśli nie, czy zgodzi się pani, abyśmy skontaktowali się z pani lekarzem,
aby zweryfikować pani stan zdrowia?
Czekamy na kontakt.
Bum.
Kurwa!
Napisy: Dorota Dołęga