Muszę pracować i zarabiać albo będziemy w dupie!
Belle Gibson?
Chce, żebym wsparła ją zawodowo.
Oczywiście, jest moją konkurentką.
Ludzie mają jej apkę na zegarkach nawet w Wietnamie, Maroku czy Peru.
A co ty robisz? Siedzisz.
Często zbieramy środki na fundacje. Może chłopcy się zaprzyjaźnią,
a my omówimy możliwości?
Zabije cię. Jeśli to zrobisz, nie przeżyjesz.
Słyszałaś o czarnej szałwii?
Nie uciszaj mnie! Otruli mnie! Pasuje ci to?
Tata uważa, że powinienem odejść. Nie wierzą w twojego raka.
Skąd ten pomysł?
Zjebałeś mi relację z synem i masz czelność
cytować bzdury twoich starych?
Mamo? Niech ktoś mi pomoże!
Mamusiu!
Spokojnie, nic się nie stało. Mamusia się przewróciła.
HISTORIA INSPIROWANA PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI.
NIEKTÓRE POSTACI I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE LUB SFABULARYZOWANE.
WSTYDZIMY SIĘ TEGO, CO ZROBIŁA…
Kobiety, a zwłaszcza matki, zawsze muszą być wszystkim dla każdego.
Wpędziłam się w chorobę, by dać jej wszystko, czego chciała.
Gdy zgubiła ulubionego misia,
pojechaliśmy po nowego z moim ówczesnym mężem Andym aż do Toowomby,
do tego samego sklepu, gdzie go kupiliśmy. Tak bardzo ją kochaliśmy.
Kto to?
Klientka. Nie zapraszałem jej.
Widziałeś? Ten wywiad to pieprzone brednie!
To głupiutka dziewczyna,
która zawsze żyła ponad stan i była uzależniona od komputera.
Mówiłam jej, że ten świat nie jest prawdziwy
i zaszkodzi jej.
Miałeś mnie chronić! Chciałeś mnie wyruchać?
Dzwonię do „60 minut”. Nici z prowizji. Zabieraj łapy!
To kinderbal!
-Już! -To twoja eks? Może nie wiesz, ale
twój były nadużywa zakazanych substancji.
Idź do domu!
Ty też. Sam musisz się ogarnąć. To koniec. Zero prowizji.
Nie ma sprawy, mała. Światło i miłość!
Aż trudno wyrazić, jak wstydzę się tego, co zrobiła.
Żal mi ludzi, których oszukała.
Choć nie brałam w tym udziału, serdecznie ich wszystkich przepraszam.
I jak?
Dobrze.
-Udało się? -Tak. Dzwonili z hotelu.
Zostawiłam tam coś?
Pytali o rachunek za minibar i inne obciążenia.
Pozwoliliście zamówić kolację i śniadanie.
To nasz garnitur?
Tak.
Odwiesi go? Nie? Spoko.
Zastrzegam, że to nie jest prawdziwa historia,
a Belle Gibson nie dostała za nią centa.
Ja też nie, ale tu nie chodzi o pieniądze.
Ci ludzi z gazety proponowali mi dwa tysiące.
Odparłam, że są wielomiliardową korporacją,
a ja nigdy nie sprzedam swojej córki. Tak wygląda macierzyństwo.
Jest okropne, cudowne, niewdzięczne i radosne. Mimo to…
kocham swoją córkę. Po prostu.
OCET JABŁKOWY
JEŚLI KŁAMIESZ NA TEMAT SWOJEGO ZDROWIA, MASZ ZABURZENIA OSOBOWOŚCI.
POST BELLE GIBSON FACEBOOK, 2014
Wyglądał autentycznie i trwał 40 minut.
Myślałem o Clive'ie.
Co z tego miał?
Kapuchę! Wory grochu!
Myślisz?
Nie ogarniam typa. Zbity pies? Syndrom sztokholmski? Nie jest niewinny.
Porozmawiałby ze mną? Może nawet nieoficjalnie.
Wątpię. Jest jakiś… Chociaż może…
Kurwa, jebana szmata! Ja pierdolę!
Sama nie wiem.
Belle?
Ubieraj się.
Jestem chora.
Więc pojedziemy do szpitala. Dresy czy dżinsy?
Hej, Mills! Właśnie się dowiedziałam. Nie wiem,
co powiedzieć. Jak chcesz, dzwoń. Przykro mi. Kocham cię.
Chanelle? Clive zabiera mnie do szpitala. Możesz zostać na noc?
Umarła mama Millie.
Kiedy?
Nie wiem. Jechały do Meksyku i… Ja…
Nie wiem.
Pojedziesz do niej?
Tak. Woziła mnie do szkoły. Właściwie mnie wychowała.
Spokojnie, jedź. Ustalimy wszystko przez maila.
Biedna Milla.
Tak. Biedna Milla.
RIP TAMARA BLAKE. TRAGICZNA STRATA. JUŻ JEST Z ANIOŁKAMI.
Chodź.
Wyślę tylko kwiaty.
Co robisz? Zachowujesz się jak wariat!
Miałaś atak. Ktoś musi cię zbadać.
Uspokój się.
Twój syn był przerażony. Cały się trząsł.
Wybacz, że miałam atak.
Uważasz, że jestem złą matką, jak Natalie.
Nie, ale potrzebujesz pomocy.
Oddaj telefon. Już!
To przez twoich rodziców. Zawsze gdy tam jeździsz,
mieszają ci w głowie.
Ty to robisz.
Bez przerwy o tobie myślę.
Już dobrze, mały. Spokojnie.
Jeśli tam nie wejdziesz, koniec z nami.
Tworzymy taką piękną rodzinę.
Jesteście zżyci.
Jak bratnie dusze. Twoje odejście go załamie.
Dzieci umieją żyć w kilku domach.
Wspólna opieka?
Mówisz o Nathanie?
Jak to sobie wyobrażasz?
Nie ma cię na metryce. Nie masz żadnych praw.
Tak bardzo mi przykro.
Przepraszam. Proszę cię.
Obiecuję, że się zbadam.
Umówię się i pójdziesz ze mną.
Możemy jechać do domu? Niunio rozpakuje swoje prezenty.
Błagam, nie rób tego. Obiecuję, że się zbadam.
Proszę.
Masz swój jebany telefon. Nigdy więcej nie rób tego przy nim!
To danie klasyczne, ale dobrałem brązowy ryż zamiast kapusty.
Jest bardziej sycący. Chcecie pić? Wody?
Weźmiemy ten sam dom pogrzebowy co do babci?
Jasne.
Kojarzysz, czy ci pasował?
Umarła w bólu, prawda?
Cierpiała, tak?
Tak.
Dzięki, ale położę się. A wy… jedźcie już.
Idziesz do łóżka?
Za chwilkę!
Hej…
nadal używasz tej szałwii?
Czytałem o niej i może ją odstaw?
Dobrze.
Gadałaś z biurem Julie? Przysłali listę gości na premierę książki.
Same przebrzmiałe nazwiska. Może dorzucisz kilka ciekawych osób?
Jesteś w tym świetna.
Czemu zostałaś, choć miałaś wątpliwości?
Nie wiem, ale cały czas było mi niedobrze. Obrzydzała mnie.
Dwie buddha bowls.
Pyszka! Macie boskie shiitake. Jest dzikie?
Chciałabym.
Czy kelnerka dziwnie na nas patrzy?
Nie wiem. Może myśli, że zwiejesz bez płacenia?
Patrz!
To fanka! Pójdę pogadać.
Cześć.
Hej! Jak było?
Wysłałam kwiaty. Doszły?
Prosiliśmy o datki.
Sorki, jestem wredna.
Nie szkodzi. Chciałam przyjechać, ale Arlo stwierdził, że może…
Była tylko rodzina.
Zrobimy stypę kiedy indziej.
Jak Joe się trzyma?
Chyba muszę kończyć.
Zaczekaj. Chyba muszę cię bardzo mocno przeprosić.
Powiedziałam Belle o Tamarze, a ona napisała o tym na Insta.
Potwornie mi z tym źle.
Widziałam. Akurat byłam w kostnicy. Wiedziałaś, że na lotnisku jest kostnica?
Przykro mi.
Czemu? To miło, że choć nie znała mojej matki,
wdarła się w nasze życie.
Jest taka słodka! Rak piersi. Zaprosiłam ją na premierę. Zapisz to.
Millie?
Nie przeszkadzam.
Wtedy czara się przelała. Coś we mnie pękło. Miałam dość.
JAK PRZEPROWADZIĆ ROZMOWĘ Z NARCYZEM
Napisałam do niej pięć minut przed przyjściem.
Czy naprawdę masz jebanego raka mózgu?
Po drodze dostałam rozwolnienia.
Tętno skoczyło mi do 99. To właściwie tachykardia.
Tak się cieszę, że wpadłaś! Mam niespodziankę. Wejdź!
Nie jest identyczny, ale prawie. Ładny?
Spoko. Czy możemy… usiąść?
To hołd, nie kalka.
Belle…
Czy właśnie się zakochujemy?
Przyszłam tu, by cię spytać…
czy serio masz raka mózgu?
Jak zareagowała?
Zalała się łzami.
„Czemu to robisz?”
„Czemu tak źle mnie traktujesz?”
Co ja ci zrobiłam?
To twój wewnętrzny krąg. Jesteś tu bezpieczna.
To tu zaczęłaś i tu możesz skończyć.
Myślałam, że jesteś blisko z Millą.
Owszem, również się przyjaźnimy, ale można mieć wielu przyjaciół.
Podobno jej rak wrócił.
Wcale nie. Skąd ten pomysł?
-Pokłóciłyście się? Jeśli to moja wina… -Milla nie ma takich kompleksów.
Mówiłaś, że jest najbardziej ambitną osobą,
jaką znasz. W tym barze, gdzie wypiłyśmy wiadro mojito?
Opowiadałaś,
że jako dziesięciolatka miała zaburzenia odżywiania i prawie trafiła do szpitala.
Czy masz raka mózgu? Pokaż mi choć jeden kwit, jakiś skan czy zaświadczenie
-od onkologa i dam ci spokój. -Wszystko wyrzuciłam! Nie
chcę takiej energii w domu!
Kto cię zdiagnozował?
Czemu mnie atakujesz? Dostałam ataku i nagle wszyscy się czepiają!
Którzy lekarz? Zadzwoń do nich.
-Poznałaś doktora Phila. -Ja pierdolę, powaga?
Typ chodzi na bosaka!
Nie podnoś głosu. Clive właśnie usypia młodego.
Słusznie, zawołam go. Clive?
Clive! Musimy pogadać o Belle. Chowasz się w łazience?
Przepraszam. Halo?
To ja!
Coś się wydarzyło. Nie wiem, czy z kimś gadałaś, ale…
Skarbie, uspokój się. Co się stało?
Clive, proszę cię.
Wyjdź do mnie.
Słyszałaś jakieś plotki o moim nowotworze?
Jakie?
Ktoś opowiada o mnie głupoty. Moja zazdrosna przyjaciółka…
Z kim rozmawiasz? Kto to?
Kończę. Całusy!
Kto to był?
Przyjaciółka.
Clive? Halo? Możesz do nas dołączyć?
-Wezmę tylko… -Przyjdź do nas teraz. Belle, ty też.
No dobra. Może nie jestem rodzicem,
ale twój syn ma prawo wiedzieć,
że nie umierasz.
Clive się ze mną zgadza, prawda?
Tak.
Właśnie.
Dlatego pojedziemy razem do szpitala.
Już byliśmy po moim ataku
-i uznałam… -Clive, wyjaśnij mi to.
Już byliśmy w szpitalu i uznałam, że nie chcę tracić czasu na leczenie,
bo wolę poświęcić go rodzinie!
Dlaczego muszę coś ci udowadniać, jak Lindsay Lohan,
gdy paparazzi ganiali ją po poronieniu?
Przecież jej ciąża to jej sprawa!
Wiesz co? Zgadzam się.
Dobry z ciebie człowiek
i masz wielkie serce.
Gdybym uważała inaczej, już poszłabym do mediów.
Poproszę mięty i coś do jedzenia.
Hej,
wiem, że zrobisz, co należy.
Przejdziesz przez to.
Rozumiem. Ta cała sytuacja wyrwała
ci się spod kontroli.
Wcale nie!
Jestem bez przerwy zmęczona.
Wiem. Może wreszcie poczujesz ulgę?
Będziesz przy mnie?
Oczywiście. Tylko musisz wycofać książkę, odwołać premierę i podziękować Apple.
Nie wiem, czy to możliwe.
Ale mogę spróbować.
Przestaniesz mnie nienawidzić?
Nie nienawidzę cię.
Przysięgasz?
Oczywiście.
Do mojej pięknej i przełomowej społeczności.
Z bólem serca poświęcam tę chwilę,
by wyznać,
że zostałam błędnie…
Że właśnie wykryto u mnie
trzeci i czwarty nowotwór. Znajdują się w mózgu,
wątrobie, śledzionie, macicy i krwi.
Muszę zatem z wielką dozą miłości przekazać
swoje dzieło reszcie ekipy Spiżarni, by dalej nieśli mój przekaz.
Choć cierpię, nadal będę was czytać, słuchać i uczyć się.
Pozwólmy rozwijać się naszej filozofii hashtag „pełneżycie” i dążyć do
premiery pierwszej książki.
Zadbajmy, by pomoc i działania naszej
społeczności były wieczne.
Przez następny miesiąc będę przekazywać 95 procent zysków na rzecz Asylum
Seeker Resource Centre,
fundacji Bummi Sehat, fundacji One Girl oraz Huntera
Crossa i jego rodziny.
NA OPERACJĘ MÓZGU HUNTERA
Dziękuję wam za wsparcie. Jest niezwykle ważne,
lecz nie nieście mojego bólu. Dam radę. Całusy, Belle.
Buzi!
Dostała 90 tysięcy lajków. Nie ma raka śledziony.
Te różowe balony zwinęła z mojej strony.
Muszę zareagować. Powinnam zrobić to już dawno.
To nie w twoim stylu.
Mam to gdzieś! Jej kłamstwa zagrażają innym!
Cześć!
Milla? To pomyłka?
Cześć. Przykro mi z powodu twojej mamy.
A mnie z powodu twoich raków.
Dzięki. Pewnie będę musiała zostawić stronę,
ale ty też robisz dużo dobrego.
Jakie masz objawy?
Może znów spróbuję Hirscha? Może nawet tam pojadę?
Może coś mi doradzisz?
Może zamieszkajmy tam w jednym pokoju?
Pomożesz mi robić lewatywy!
Bo ja wiem? Co masz w sobie poza gównem?
Ty lepiej pojedź. Podobno… coś ci wyskoczyło.
Tak piszą w sieci. Znalazłam paskudną nitkę na Reddicie.
Widziałaś filmik? Ludzie są obrzydliwi.
MOŻE RZUĆ OKIEM
Skoro twierdzicie, że macie organiczne jedzenie
i sporo za to liczycie, powinniśmy móc wam zaufać!
To oszustwo i greenwashing!
Nie uciszaj mnie! Otruli mnie! Pasuje ci to?
-Ten guz jest obleśny. -Powinna iść do lekarza.
Jej mama właśnie umarła na raka.
-Cóż za arogancja. -To ona oszukuje!
Jebani influencerzy!
Jej matka miała raka.
Rak nie uprawnia cię do chamstwa.
Ohyda.
-Niech idzie do lekarza. -Odbiło jej z powodu wegeburgera.
Chyba długo już nie pociągnie.
Wariatka.
Wstyd. Nie będziemy tęsknić.
Podobno ją wysypało. Zżera ją rak.
Pewnie dotarł już do mózgu.
Za kogo ona się uważa?
Tato?
Tu jestem!
Wężyk pękł. To gówno ma niecałe pięć lat.
Spójrz na mnie.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Okłamałam cię.
Przepraszam.
Chodź tu.
Dlaczego mnie posłuchała? Nie chcę umierać!
Zastanawiam się nad tym i sądzę,
że bez elementu raka książka ma mocniejszy przekaz i jest bardziej inkluzywna.
Nie tylko chorzy chcą dobrze jeść.
Mam dość raka. Zmieńmy tę opowieść.
Gdy przeczytałam twój post, pękło mi serce.
-Powinnam zadzwonić. -Zapewne.
Ale tyle się działo. Nie mogłam dłużej kłamać,
że wszystko gra. Wiem, że post wpłynie na książkę.
Bardziej martwię się o ciebie.
Dzięki, ale musimy zmienić perspektywę. Te dania mnie nie uleczyły.
Jestem jeszcze bardziej chora, dlatego chcę zmienić narrację.
Sprawdzisz, czy już na nas czekają?
Niech zostanie. Jestem ciekawa jej zdania. A może napiszemy,
że przepisy są dziełem zespołu Pełnej Spiżarni?
-Bez twojego nazwiska? -Właśnie! To tylko kwestia ego.
Ale nie kupujemy książek kucharskich dla przepisów, ale opowieści.
Twoja mówi o transformacji i nadziei samotnej,
młodej matki, która pokonała raka.
Właśnie nie. Wrócił.
Lecz na chwilę tak. A teraz znów z nim walczysz,
holistycznie i odważnie. Twoja historia nadal trwa. I dobrze!
Powiedzmy.
Jesteśmy gotowi.
Poznajcie Belle Gibson, znaną australijską influencerkę.
-Wieje tandetą. -Wiem, wiem, ale to daje nam chwilkę na
zebranie myśli i przygotowanie ostatnich pytań.
To nie mój pierwszy wywiad.
Wiem, ale nie z dziennikarzem śledczym, który szuka brudów. Wiesz,
że lubią grzebać i babrać się w błocie.
Kto to? Nie znamy się.
To Michael, mój znajomy. Detektyw-amator, mistrz Google'a.
Jak leci?
Poprosiłam, żeby zebrał z sieci wszystkie
dostępne o tobie informacje.
To trochę straszne.
Wiem, chcę być gotowa. Po prostu zasypiemy cię pytaniami.
Część ci się nie spodoba, ale jesteśmy tu sami.
Dobrze.
Pomożemy ci wymyślić, co powiedzieć.
Te światła… Czy macie może Nurofen?
Załatwisz Belle Nurofen?
Jeśli to nie kłopot.
Zacznijmy od podstaw.
Lubię… kolor niebieski. Jestem Słońcem w znaku Wagi,
w ascendencie Koziorożca.
Więc ile masz lat?
Prawie 26.
Urodziłaś się…
Ósmego października 1988 roku.
Czyli nie w 91? Michael mówi, że znalazł i taką wersję.
Ktoś raz źle napisał i przedrukowali tak.
Wychowałaś się w Brisbane?
Zgadza się.
W jakiej dzielnicy?
Nie chcę mówić. Mama nadal tam mieszka.
Chcę spytać o twoją mamę, Natalie.
Dzięki. Była… samotną matką z własnymi problemami
zdrowotnymi. Starała się.
Czy stosowała przemoc? Uciekłaś, gdy miałaś 12 lat.
Nie mówiłam tak.
Michael znalazł to na Facebooku.
-Mogę zobaczyć? -Nie. Wszystko jest
wymieszane. Uciekłaś? Co się stało?
Nic ci nie jest?
Raczej wyprowadziłam się.
Mój Boże, miałaś 12 lat! Byłaś za młoda, by o siebie zadbać.
Mamy wyniki. Nie znaleźliśmy przyczyn
bólu w piersi i zadyszki. Ktoś po ciebie przyjedzie?
Wyjaśnijmy to sobie… Czyli po prostu nie uciekłaś w środku nocy?
W życiu. Mama miała epizod depresyjny. Chciałam się odciąć.
Gdzie byłaś?
W szpitalu. Lekarze twierdzą,
że potrzebuję operacji serca.
Jestem chora.
Nie wyglądasz.
Z kim mieszkałaś?
Najpierw u koleżanek ze szkoły, a potem kierownika z pracy.
Gdyby ktoś pytał, jak się nazywał?
Nie. Już wam dałam traumatyczną opowieść. Rak mózgu. Po co wam reszta? Mówiłam,
że to tematy tabu.
-Nikogo to nie interesuje. -Ale ktoś może spytać.
To mikro detal w historii mojego życia. Chętnie odpowiem,
że to nie ma związku z moją aktualną sytuacją.
Na inne pytania też. To my tworzymy narrację.
ZAZNACZONE POZYCJE
USUŃ
Po prostu… myślę, że brukowcom to nie wystarczy,
ale kontynuujmy.
Nie chcę się czepiać, ale to Panadol, nie Nurofen.
Belle chce wyjść. Mówi, że migrena się zaostrza.
Pewnie.
JESTEŚ BLISKO CELU!
FIONA, JUŻ PRAWIE! WKRÓTCE WIĘCEJ!
Czym to leczysz?
Czarną szałwią.
Tutaj, tutaj i tu.
Zdiagnozowany pięć lat temu mięsak rozniósł się przez węzły chłonne.
Dotarł do płuc, żeber, kości krzyżowej i lewej udowej.
Co teraz? Naświetlania, chemia? Pan tu rządzi. Kuracje eksperymentalne,
immunoterapia?
Niestety, Milla już nie nadaje
się na takie leczenie.
Czemu?
Bo jej czas minął. Bardzo mi przykro.
Co to znaczy? Szkoda na nią leków? Ma dopiero 28 lat!
Choroba zaszła za daleko.
Polecę wam specjalistę od leczenia paliatywnego
i terapeutę. Jeszcze nie pora, ale warto być gotowym.
Ile mam czasu?
Stawiam na trzy miesiące.
Pieprzenie! Córka przyszła do pana po pomoc,
więc proszę jej pomóc!
Uważa się pan za Boga? Skoro tak, to niech pan przeniesie górę!
Nie może.
Co jest? Chce ją pan ukarać, bo wcześniej nie słuchała?
Joe,
medycyna nikogo nie faworyzuje.
Rak Milli rozprzestrzenił się i niestety wkrótce ją zabije.
Przepraszam.
-Proszę, niech pan ją ratuje. Błagam. -Tatku?
Zrób coś, kurwa!
Nie może.
Nie szkodzi.
Przepraszam.
Chodźmy.
Wróćmy do Melbourne. Miałaś udar. W którym szpitalu wykryto u ciebie raka?
-W Centrum Nowotworowym Petera MacCalluma. -Czy twój onkolog zgodziłby
się udzielić nam wywiadu?
Nie sądzę, bo zrezygnowałam z jego pomocy. Nie był zadowolony. Są strasznie zaborczy.
W porządku. Skorzystamy z dokumentacji medycznej.
Masz je pod ręką?
Oczywiście.
Część jest u mamy, więc chwilę to potrwa.
Jest zbieraczką.
Będzie super, obiecuję.
Doskonała promocja. Nie możemy się doczekać.
Dziękuję. Prześliczny szalik.
Pięknie wyglądasz. Czekasz na Clive'a?
Jest na meczu. Nie szkodzi, ma fobię społeczną.
Mój synek uwielbia nogę. Zaraz wracam.
Zaraz zaczynamy.
Hej!
Błagałam, żeby usunęli moje nazwisko, ale podpisałam umowę.
Spoko, nie pękaj! Popatrzę sobie,
jak kłamiesz przed całą salą ludzi i zjem kilka pysznych tartinek.
Witam wszystkich! Halo, halo! Pora zacząć imprezę!
Cudownie was wszystkich widzieć!
Tęsknię.
Jeśli nie wiecie, nazywam się Julie Gibbs.
Jestem dyrektorką działu Lifestyle w wydawnictwie Penguin.
Chciałabym przedstawić wam pewną młodą kobietę. To matka, która pokonała raka,
przedsiębiorczyni i pisarka.
Oto Belle Gibson!
Serdecznie wam dziękuję! To wielki zaszczyt. Nie wierzę,
że stoję tu dziś przed wami.
Dziękuję mojej mamie
i mojemu partnerowi Clive'owi,
i mojemu pięknemu synowi,
i przyjaciółkom, które zawsze są przy mnie.
Czy masz raka mózgu?
Niezwykle je cenię.
Oczywiście chcę również podziękować mojej przyjaciółce i mentorce Milli.
Niestety nie ma jej z nami ze zrozumiałych powodów,
lecz wiem, że to wiele dla niej znaczy.
Nie jestem sama i trzymam się. Mogę mówić głośno i mieć własne miejsce.
Jestem silniejsza, niż myślałam. Świecie… czekaj na mój ryk!
Kiedyś gryzłam się w język…
Kiedyś gryzłam się w język.
…I wstrzymywałam oddech.
Bałam się rozbujać łódkę i narobić bałaganu.
Pozwoliłam ci przekroczyć moje granice.
Nie miałam zdania,
więc nabrałam się na wszystko.
Gnębiłeś mnie, ale się podniosłam Szykuj się, bo mam dość
Teraz już wszystko widzę
Jestem czujna jak tygrys i wojownik
Tańcząc, przechodzę przez ogień Bo zawsze zwyciężam
I zaraz usłyszysz mój ryk!
Głośniejszy od ryku lwa!
Bo zawsze zwyciężam
I zaraz usłyszysz mój ryk!
Dziękujemy.
Millie,
co mam zrobić? Powiedz, a ja zrobię, co chcesz.
Chcę ją zniszczyć.
Dobrze.
W sumie sama nie wiem. Zaczekaj.
Arlo przyniósł mi kotka.
Serio? Jak go nazwałaś?
Lila Fowler, bo jest piękna i troszkę wredna.
Ma śliczny pyszczek.
Przyjedź ją zobaczyć.
Bardzo chętnie.
A co z Belle? Nie chcesz, żebym szła do mediów?
Wiesz, co robić.
Nie chcę już o tym myśleć.
Jak się czujesz?
Zmęczona. Mam jazdy po lekach.
Niedługo cię odwiedzę.
Dobrze.
Próbóję złapać lot, ale…
Nie chcę jej takiej oglądać.
To samolubne i na pewno będę żałować, ale…
Boisz się.
Chyba, kurwa, ty.
Sram ze strachu.
Ziom!
Wchodzę!
To od Lucy?
Tak.
Kiedy wraca?
Sprawdź na Insta.
Milusio! Owieczka! Lubię jagnięcinę.
Stary… od kilku tygodni nic nie napisałeś. Góra zaczyna krzywo patrzeć.
Wczoraj dałem dwa artykuły.
Chodziło mi o coś dobrego.
Wezmę trochę wolnego.
To niezły pomysł.
Przyniosłem ci niezwykle przemyślany prezent.
Ostry sos do jajecznicy?
Owszem, to też, ale jeszcze mam… zapiekanki.
Słucham?
Tak. Chanelle twierdzi, że Belle nie przekazała żarcia
temu chłopcu z rakiem.
Wierzysz, że przekazałaby forsę kompletnie
nieznanym fundacjom?
Malwersacja. Jest na to paragraf i to w chuj wielki.
Pełna Spiżarnia przekaże 100 procent zysków
na leczenie małego Huntera. Hashtag: „przyjacielewniedoli”.
Sto procent zysków?
Czyli zero wpływów?
Ta dziewczyna to anioł.
Nie wspomnimy o jej chorobie.
Ani słóweczka.
Jestem genialny. Przytul mnie!
Malwersacja!
Gdzie kluczyki?
Spakuję na wynos!
Podaj adres!
Co mogę powiedzieć o Belle?
Jak długo się znacie?
Poznałyśmy się w szpitalu jakiś rok temu.
Wtedy rozpoczęłyście współpracę?
Nie nazwałabym tego współpracą. Zaoferowała,
że zbierze środki na operację Huntera i założyła zrzutkę.
Wspaniałomyślnie.
To prawda.
Nie rozumiem. O co tu chodzi?
Mam!
Oddawaj!
Pod prysznic, opłuczcie się.
Proszę się nie śpieszyć.
Wszystko mi zabiera.
Nie przejmuj się.
Jest taki neurochirurg, doktor Teddy Mac. Kojarzy go pan z telewizji?
Bierze najtrudniejsze przypadki. 60 tysięcy przed operacją, reszta po.
Sporo.
Nie do zdobycia. Nie pracuję, bo wożę małego po lekarzach.
Nie wiem, co pan wie o Belle, ale to wszystko nieprawda.
Bez jej pomocy przy zrzutce…
Czy pieniądze…
trafiły na pani konto?
Nie, bo nie umówiliśmy operacji. Ustaliłyśmy, że na to właśnie pójdą.
Nie.
Nie dała im ani centa.
Szlag! Ustaliłem, że Pełna Spiżarnia nie jest
zarejestrowaną fundacją, co grozi sprawą karną.
Widzimy się w redakcji.
Robi się gorąco.
SPOTKANIE AUTORSKIE! PEŁNA SPIŻARNIA
Po raz pierwszy w podróży z rakiem czuję się źle.
Gdybym mogła, wróciłabym do medycyny konwencjonalnej,
ale nie mogę.
Gdy wykryto u mnie raka, myślałam, że to moja wina. To nieprawda. Wierzyłam,
że mogę uleczyć się sama.
Nic z tego. Myślałam, że dieta i intuicja naprawią moje ciało.
Myliłam się. Wybaczcie, że nie byłam z wami szczera.
Z sobą też nie byłam.
-Zabiłaś swoją mamę. -Ile osób umrze przez ciebie?
Już wiesz, że natura to klucz!
Kochamy cię!
Walcz!
Znam uzdrowiciela w Indonezji…
Jestem! W mordę, siedzicie w wannie! Mam dołączyć?
Spróbuj.
Arlo i Joe.
Miłość na wieczność.
Pamiętasz, jak w pierwszej klasie…
zsikałam się w majtki i na twoją pracę domową?
Wszyscy się śmiali, a ty wysłałaś ich na drzewo.
Byłaś nieustraszona.
Miałaś pięć lat.
I nadal jesteś.
Umieram ze strachu.
Kurwa, na maksa!
Skarbie…
Dokąd doszłaś?
Zagięłam stronę.
„Jessica Wakefield wpadła na genialny pomysł.
Od kiedy pamiętała, Elizabeth zawsze przebijała
ją swoimi prezentami.
To nie tak, że Jessica nie miała dobrych pomysłów,
tylko Elizabeth była zbyt ambitna i doskonała w każdej dziedzinie.
Jessica westchnęła”.
Pani Gibson, przesyłam listę 21 pytań.
Prosimy odesłać odpowiedzi do jutra do godziny 14.00.
Pierwsze: twierdzi pani,
że większość zysków przekazuje na fundacje.
Które dokładnie otrzymały wpłaty?
Drugie: czy ma pani pokwitowania?
Trzecie:
czemu nie przekazała pani obiecanych datków na fundacje Asylum Seeker
Resource Centre,
the Birthing Kit, One Girl, projekt 2H…
Rodzinie Crossów.
Fundacji Bummi Sehat, rodzinie Schwartzów.
Czwarte: skoro nie przekazano środków, na co zostały wydane?
Piąte: może pani powiedzieć, gdzie zdiagnozowano u pani raka?
Szóste: w jakim stadium postawiono diagnozę?
Siódme: jak dokładnie brzmiała? Ósme:
czy przeszła pani naświetlania i chemioterapię?
Dziewiąte: gdzie dokładnie? Dziesiąte: na jakim etapie jest obecnie choroba?
Jedenaste: ile ma pani lat? Dwunaste:
czy może pani potwierdzić pełne imię i nazwisko?
Szesnaste: proszę podać nazwisko lekarza. Osiemnaste: czy przekazała pani datki?
Czy możemy zobaczyć dokumentację medyczną?
Dwudzieste pierwsze: jeśli nie, czy wyrazi pani zgodę,
by pani obecny lekarz potwierdził pani stan zdrowia?
Kurwa!