SA LOOB NG HALOS ISANG SIGLO SA OLYMPICS,
NAGPAKITANG-GILAS ANG MGA AMERIKANO SA MEN'S BASKETBALL TOURNAMENT.
NAPANALUNAN NG UNITED STATES ANG PITO SA WALONG MEDALYA PAGPASOK NG 2024.
Gaya ng inasahan, nakuha ng US ang ginto.
Madaling panalo para sa United States.
Ginto ulit para sa USA.
Di sila matalo-talo.
PERO SA NAKALIPAS NA 30 TAON, UNTI-UNTI NANG NAKAKAHABOL ANG MUNDO.
Panibagong era na sa Olympic basketball.
Pagdiriwang 'to para sa buong mundo ng basketball.
MARAMI SA PINAKAMAGAGALING NA PLAYER AY ISINILANG SA LABAS NG UNITED STATES,
PATI NA ANG HULING ANIM NA NANALO NG MVP SA NBA.
Jokić for the win!
- Ayos 'yon! - Di nga?
MVP!
Sinalpak ni Antetokounmpo!
Shai Gilgeous-Alexander!
Di na lang 'to bastang American game.
Welcome sa FIBA Basketball World Cup.
Natalo kami sa World Cup noong nakaraang taon. Nakakalungkot.
At ginulat na nga ng mga German ang United States!
Nanonood kami ng basketball world cup,
tapos doon na nagsimula 'yong usap-usapan.
Kami pa rin ba ang paborito?
Pagpasok ng 12 naka-jersey na Team USA, dapat walang makakatalo sa 'min.
SA PINAKAUNANG PAGKAKATAON, NOONG SUMMER NG 2024,
NAGBIGAY ANG TOP MEDAL CONTENDERS NG BEHIND-THE-SCENES ACCESS
SA OLYMPIC GAMES PARIS 2024.
Grabe 'yong excitement para sa basketball tournament na 'to.
Ramdam mo 'yong kaba at excitement.
Ibang level ang intensity.
Nasa magandang panahon tayo ng larong basketball ngayon.
May tatlo, apat, limang koponang maglalaban-laban.
Higit sa lahat, naniniwala silang lahat na kaya nilang manalo.
Apat na magkakasunod na ginto ang napanalunan ng United States.
Kami pa rin ang pinakamagaling.
Tatalunin namin kayo.
Pag moment mo na, ipakita mo, kung hindi, magpapasok kami ng ibang Hall of Famer.
Grabe. Ang galing niya talaga.
Curry!
Sa NBA, puro international players ang mga bagong MVP.
Asarin n'yo sila… Pakabahin n'yo sila nang konti…
Pinasaya ng basketball ang mga tao sa Serbia no'ng panahon ng kaguluhan.
Bogdanović, tumira sa malayo, pasok.
Nasa dugo namin ang basketball. Pag bata ka,
ituturo ng lahat na kami ang pinakamagaling sa basketball.
- Sino'ng magaling? - Serbia!
Sa inabot naming tagumpay, magsisimula kang maniwala.
Di kami natatakot sa United States.
May sariling national sport ang Canada. Hockey 'yon.
Pero nagde-develop sila ng players.
Ito daw ang pinakamagaling na United States mula no'ng Dream Team.
Pwede naming ilaban ang isa sa 'min laban sa kahit sinong starting five,
at may chance kaming manalo.
Nakasalalay ang buhay ko rito.
Dalawa ang magkasunod na first overall picks namin.
Dumarami na ang nakakalaam kung ano'ng gagawin ng France.
Di na tayo tulad ng dati! Iba na tayo! Di na uubra 'yon!
Gusto natin ng gold medal sa olympics. Kalokohan!
Iisa lang ang chance natin sa buhay. Di pwedeng sayangin 'yon.
Nasa amin na 'yon kung yayakapin namin ang pressure.
Wembanyama.
Two seconds na lang. Fournier. Pasok!
Palaging dadaan ang basketball sa US.
Hinahabol ka na ng mundo.
Di magandang mahabol ka ng mundo.
Best team in the world ang trato sa kanila.
Kalokohan 'yon.
Kailangan naming maging gano'ng level para makapaaglaro nang maayos.
- Cheers. - Cheers!
Pakiramdam ko, banta lahat sila. At kapag may banta sa amin,
alam mo na ang kasunod.
Carter. Ang…
Ayos lang ako.
'Yong bola.
Uy, Book!
20 DAYS BAGO ANG OLYMPICS
Ang lupit mo, Book!
Depensa, 'Bron!
Depensa lang, 'Bron!
Lock in na! Tara!
Mula no'ng pumasok ako sa USAB, nag-uusap kami,
"Laging may pressure pag suot mo ang jersey na 'to."
Exhibition man o regular game.
Pakiramdam ko, di kami pwedeng matalo o madikitan ng kalaban,
at 'yon ang pressure na kailangan mo para umunlad bilang player at tao.
Nasa baba ako.
Pakiramdam ko, kayang lumaban ng team na 'to
sa lahat ng Olympic team na nauna sa sa 'min.
Swing, Joel.
Magka-cut 'yan. Nasa sulok ako.
Isang dribble, pasa.
Ipasa n'yo agad.
Lahat ng kaibigan kong coach, tumatawa lang sila, sabay sabi,
"Pag coach ka sa USA Basketball, sobrang hirap at di ka pasasalamatan."
Kailangan n'yo lang manalo. Pag nanalo kayo, sino'ng may pakialam?
Pag natalo kayo, palpak ka.
Bilis. May lugar ka.
Gusto nating makarating dito.
Kung nasa sulok ka, Ant, andiyan ka,
at tumira ako dito,
kailangan nating tumakbo at lumiko dito.
Kailangan natin ng tatlong extra possession kada laro.
Okay? Tara na. Susunod na grupo.
Sige. Kaya mo 'yan.
Mahina. Malakas!
Para sa roster na 'to, tiningnan ko, parang tatlong buckets.
Meron kang…
mga batikang player.
Mga nakatatak na ang legacy.
Baka may players kang nasa prime nila.
Kaya mo 'yan, Steph.
Tapos merong mga mas bata.
At gusto mo ng representation mula sa tatlong bucket.
Ayan na!
Ilagay natin sila sa group text, kung saan pwede silang mag-bonding,
at magsama-sama para bumuo ng gano'ng relasyon.
Ingat, ako na dito. Ant, dito ka lang.
- Pupunta ka sa Indy? - Baka pumunta 'ko sa Indy.
- Tara na. Gawin natin. - Joke lang! Ayoko nga.
Mas gusto ko pang mag-retire.
Grabe naman 'yon, tol.
Next time na pumunta kayo sa Indy, kain tayo. Do'n sa bahay.
Okay na 'ko, pre.
- Lumabas ka sa hotel. - Pupunta ako sa bahay mo.
- Punta ka sa bahay. - Maglalaro ako.
Oo, tara.
Gusto ko talagang makita si Steve Kerr
na i-challenge 'tong mga stars na 'to
dahil ang daming kayamanan ng team na ito.
Rip, rip up. Rip, rip. Red.
Magfo-forty na si LeBron James sa katapusan ng taon na 'to.
LeBron James, tumira para sa kasaysayan.
Diyos ko po!
Ang may hawak na ng pinakamataas na scoring record sa NBA
ay si LeBron James.
'Yong kagustuhan niyang sabihin sa publiko na "Sali ako."
Powerful na pahayag 'yon.
Gusto niyang ipakita sa mga kabataang 'to
kung ano ang kailangan para maging gold medalist…
DI LAHAT, NANANALO
…para maging ambassador, at para maging star.
Wag dito.
Ako na ang bahala. Kaya kailangan kong hatiin n'yo.
Pwede ka do'n kung ibabato niya do'n, o do'n.
Mismo.
Ayan na siya.
Ayan na siya!
Isa si Anthony Edwards sa batang stars namin.
Ant Edwards!
Ang pagsalpak sa rim!
Kakaiba si Anthony.
Ikampi mo siya kay Kevin Durant, hero niya 'yon no'ng bata pa siya.
Sobrang special no'n.
Ano ang pinakauna mong gustong gawin?
Makalaro si KD.
'Yon lang ang gusto kong gawin.
- Gano'n ba s'ya kahalaga sa 'yo? - Siya ang paborito kong player.
Gusto kong makita ang Olympic KD.
Dahil sa mga larong 'to, may tatlong gold medal si Kevin.
Gusto niyang magkaapat, na maglalagay sa kanyang mag-isa
sa tuktok ng men's basketball pyramid bilang natatanging player
na may apat na Olympic gold medals. At hindi lang 'yon.
Gusto niya ring maging all-time leading scorer
para sa USA Basketball, men's or women's.
Lahat ay nasa magkakaibang parte ng career nila.
Nandiyan si Ant, bata pa sa league, una niya 'to.
First time 'to ni Steph, pero 36 na siya.
Si Steph Curry ang pinakamagaling mag-shoot ng basketball.
Tatlong segundo.
Curry, tres!
Ayun na 'yong meme!
Ang lupit ng tira!
Dahil unang Olympics ko 'to, tama lang 'yong timing dahil nakataya
ang pagbawi at pagsasabuhay ng Team USA sa pangingibabaw namin.
Tingin ko, pagdating namin sa Vegas,
sineryoso 'yon ng lahat ng tao, naka-focus lahat ng tao,
at araw-araw nilang tinitiyak na nakikinabang,
lumalaban, nagsasaya, nag-uusap kami.
Ako na. Sige.
Isa sa mga gustong-gusto ng mga taong 'to
ay pakikipaglaro sa mga taong nasanay silang kalabanin,
magsanib-puwersa,
at pagtulungan 'yong responsibilidad
na nasanay silang sarilihin.
Kita mo, nakalimutan ka na nila?
Ayos lang.
Pare, 'yong ano mo…
Mahusay ka. Parang…
Tingnan mo na lang. Tailback ka.
- Nilalampasan mo sila, di ba? - Oo.
Kailan 'yon magta-translate sa rebounding?
Kailan 'yon magta-translate sa hahanap ng kalaban, tapos boom!
- Oo. - Banggain mo.
'Yan din ang sinasabi ng coach ko.
Oo, kasi 'yon ang next step mo.
Ang laki ng iniunlad mo last year
mula sa umpisa ng practice hanggang sa end ng World Cup,
tapos nagbunga 'yon. Ikaw 'yong isa sa pinakamagagaling sa liga.
- Ito na 'yong next step. - Oo nga.
Pinapanood ko 'yong pagsisikap ni LeBron sa practice.
- Di ko pa siya napapanood dati. - Okay.
- Sabi ko, "Grabe." - Oo nga.
Napanood ko si Steph, pareho sila, ang daming salita, ang daming physicality.
- Oo. - 'Yon ang next step mo.
May isa pang level na pwede mong maabot, pero puro boring stuff 'yon.
Oo nga. Nage-gets kita. Pagsisikapan ko 'yan.
- Gamitin mo ang katawan mo. - Ako'ng bahala.
Habang tinitingnan ko kayo…
kahalati sa inyo, Hall of Famers na.
Pag nag-retire kayo ngayon, kalahati nito, Hall of Famers.
'Yong iba, magiging Hall of Famers. May 12 Hall of Famers tayo dito.
Pero sabi nga ni Grant, matatagalan 'to, okay?
Kaya pwede bang mangako tayong kakalimutan muna natin ang NBA?
Okay. Walang babayaran dito.
Walang ibang dahilan ang pagpunta natin dito kundi manalo.
Gusto nating manalo ng gold medal, at maglaro bilang team.
Kaya posibleng may pagkakataong di ka makakapaglaro nang ilang game.
Di ko pa alam ang mangyayari.
Ang alam ko, mahirap paglaruin ang 12 tao sa 40 minutong game.
May mga nagsabi sa 'kin,
"Para 'tong 'yong Dream Team noong '92."
Baka may ilan sa inyong buhay na no'n.
Siguro LeBron, buhay ka na no'n. Steph.
Kasi 'yong team na 'yon ang nag-transform sa basketball,
ang nagbukas ng mundo sa laro natin.
'Yong Dream Team ang pinakamahusay na team na binuo sa anumang sport.
Ang nakakamangha sa Dream Team, 'yong lumikha no'n, 'yong nagpuwersa do'n.
Hindi inaasahan ang ganitong tensiyon.
'Yong pagkatalo noong 1988 sa Olympics,
no'ng natalo ang US sa dating Soviet Union
at kay Arvydas Sabonis.
Di na umuubra 'yong nakasanayan nating amateur basketball players,
mga college student,
na kumakatawan sa United States of America.
May national pride, at may kahihiyan para sa USA Basketball.
Atin 'to. Tayo ang lumikha nito.
Tayo ang template.
…uuwing gulat na gulat.
Noong 1988, sa Seoul, ang usapan na, "Di na pwede 'to.
Di na tayo pwedeng matalo."
Hindi na tayo nananalo, e.
USA Basketball, ano'ng gagawin natin?
Tapos biglang, "Okay, magbuo ng committees.
Magbuo ng panels. Pag-aralan natin. Ayusin natin."
Kaya no'ng '92, no'ng binuo 'yong team na 'yon,
binuo na 'yong pinakamahusay na grupo ng NBA players na meron.
No'ng opening press conference sa Barcelona,
isa sa mga tanong kay Charles Barkley,
"Ano'ng alam mo tungkol sa Angola?"
Ang eksaktong sagot ni Charles ay…
Wala akong alam sa Angola, pero tagilid sila.
Kaya lahat ng team, tagilid.
'Yon ang badge of honor, dapat tumagilid ka laban sa kanila.
Dapat tumagilid ka laban sa Beatles, sa Stones… sa Jackson 5.
Dapat makasama mo sila sa court.
Nakita ng international players ang mga paborito nila.
Nahawakan nila. Narinig ang mga kuwento tungkol sa kanila.
Na-experience nila sila. Kaya binuksan no'n ang laro para sa lahat.
'Yong players na nakalaban ng Dream Team,
na-motivate sila no'n.
Kakasimula ko lang mag-basketball noong early '90s.
Sorbang fan lang ako no'n.
Tapos… Pero binago ng Olympics ang lahat para sa akin.
Talagang mas inilagay noon ang basketball sa mapa ng Europe.
Malaki ang epekto ng Dream Team sa akin.
No'ng ten years old ako, pumunta ako sa game sa Monaco.
Kalaro nila 'yong French National Team.
Pagkatapos no'n, pangarap ko nang makapasok sa NBA.
Humahabol na 'yong teams. Gumagaling na sila.
HUMAHABOL NA ANG MUNDO SA DREAM TEAM
Noong '96, dikit na. Noong 2000, lalo pang dumikit.
KATAPUSAN NA
Gold para sa Argentina.
Silver para sa Italy.
Bronze para sa USA, pero itatala sa kasaysayan ang larong 'to.
Sa maraming paraan, parang tsunami 'yon sa basketball
na nagbunsod ng pagbabago sa international round ball power.
Noong 2004, sa Athens,
bronze ang iniuwi namin. Dismayado kami no'n.
AT GANOON NA LAMANG, PUMUTOK NA ANG BULA NG US
Ang tawag ng mga Amerikano, disaster, ang tawag ng mga mahilig sa basketball,
umpisa ng panahon ng paglilinaw.
Palpak 'yon, pero ipinakita din no'n sa aming lahat
na gumaling na 'yong laro at 'yong players.
Habang pinapanood natin ang USA team natin,
pinapanood ng buong mundo ang kani-kanilang players
sa kani-kanilang bansa.
Di ba? Kaya iniuwi nila 'yon
at itinanim ang binhi sa kani-kanilang bansa.
Kaya ang nakikita mo ngayon, namukadkad na 'yong mga binhi.
Ang lupit ng pasa ni Jokić kay Aaron Gordon!
Nag-spin, tumira sa baseline.
Itinira ni Shai, at pumasok nga!
Sumasagot. Nasupalpal, naagaw.
'Yong apoy, 'yong sparks, 'yong liyab,
'yong damo… Lahat 'yon, 1992. Lahat. Bawat parte no'n.
Ang nakakatakot sa American Basketball na nakita na natin,
pag inisa-isa mo ang top four o five players sa NBA,
para sa 'kin, si Jokić ang undisputed champ.
Si Luka. Si Giannis. At kung palalalimin, Canadian si SGA.
Kailan magmumula sa America ang susunod na best player sa mundo?
Mag-isa ka na.
Ayan.
Habang papalapit ang Olympics, maraming tanong
tungkol sa men's basketball team na 'to.
At kung ano'ng magiging itsura.
Dahil kagagaling n'yo lang sa World Cup sa Manila
kung saan di nakakuha ng medal ang USA sa Manila.
Nakaka-shock 'yon.
Malaking bagay 'yong mapasama sa World Cup.
May mga bansang sinisikap na makapasok doon
para umabot sa Olympics.
Kung titingnan mo ang USA, malaking bagay ang maka-place.
Tanda ko, nanonood kami ng Basketball World Cup.
Si Coach Kerr ang coach.
Maraming bagong pasok sa Team USA.
Kahit alam mong hindi lahat ng player ay kapareho
ng makikita mo sa Olympic team,
ang pinag-uusapan pa rin
ay ilan sa pinakamahuhusay na bagong talent ng NBA.
Dumating ang mga koponang ito na puno ng pag-asa.
Sa unang pagkakataon sa kasaysayan, pasok ang Canada sa top four.
Positive factor 'yon.
Kakaiba 'yong pakiramdam no'ng pinapanood ko…
saka para sa mga nag-represent sa bansa natin
sa Olympics man 'yan o World Championships,
hindi option ang matalo.
Napakahusay na naman ng tira ni Shai Gilgeous-Alexander.
Nagse-celebrate na nang unti ang Canada fans.
Pag tiningnan mo 'yong Dream Team,
'yong mga nakakalaro nila noon, takot sa kanila.
Tingin ko, nagbago na 'yon. Wala nang takot ngayon.
'Yon na 'yon. Tutuntong na ang Canada sa podium.
Panalo sila sa third-place game laban sa United States.
Sa Battle of the Americas.
Noong natalo sila ng Canada sa bronze medal game,
kaya nag-fourth sila, doon na nagsimula 'yong usap-usapan.
Alam mo 'yong 24-oras na balitang, "Kami pa rin ba ang paborito?"
Tingin ko, ilang taong binalewala ng United States,
mula noong NBA players na ang kumatawan sa bansa,
na parang kaseguruhan na 'yon na mananalo sila.
Ang nakakatawa sa basketball, naging cyclical na.
Parang, sa kabila ng success natin, di pa rin natin matatalo lahat.
Kailangang ma-challenge tayo nang konti para ma-motivate na gumawa ng roster
na kasama sina Durant, LeBron, at Steph na parang "Ayusin natin 'to."
Ang nakakatuwa, no'ng natalo kami
sa World Cup last summer,
nag-usap sina LeBron at 'yong iba na gusto nilang sumama.
Tol, musta? Lilikha tayo ng kasaysayan sa summer, pare. Excited na ako.
Naku, pare. Magiging masaya 'yon. Sigurado.
Pare-pareho ang naramdaman namin.
Si 'Bron ang unang nag-text.
Nagdi-dinner yata ako dito sa city,
tapos sabi niya sa text, "Uy, ano'ng tingin mo next summer?"
Sabi ko, "Kung tatanungin mo ako ngayon, game ako."
Nag-text si 'Bron, sabi niya,
12 years na siyang di naglalaro.
First time 'to ni Steph, at excited lahat na pumunta sa Paris.
Kaya sabi ko, "Siyempre naman."
Di pa talaga nag-sink in sa akin hanggang makuha ko 'yong jersey.
Totoo na 'to.
Gagalingan natin ang pag-represent sa bansa para maka-gold.
Wala pa ako no'n, at gusto kong magka-gold, kaya…
May ilan sa kanila na parang automatic.
Si LeBron James, Steph Curry, Kevin Durant.
Ang lagay kasi sa Paris Olympics, okay?
No'ng 2024, walang umayaw. Walang umayaw sa Paris.
Kasi kahit ayaw pumunta no'ng player,
gustong pumunta ng asawa o girlfriend niya.
Kaya makukuha mo lahat.
Tingin ko, lahat naman, mula umpisa,
no'ng una kaming nagka-text sa group chat,
parang "Sabi nila, nakahabol na 'yong ibang bansa.
Alamin natin. Tingnan natin."
Pag binasa mo 'yong resumes,
'yong mga nakamit ng mga 'to sa liga,
tapos isinulat mo lahat sa papel, ang lupit.
Ang expectations ko talaga mula sa team, gold.
Pag nanalo kami na 50 ang lamang… Gusto kong manalo na 40 ang lamang,
pero alam kong di laging ganoon ang mangyayari. Di ganoon 'yong laro.
At nirerespeto kong gumaling na 'yong buong mundo,
'yong ibang teams. Gusto ko lang makuha 'yong medal.
Ayos 'yong pasa mo, 'Bron.
Ang usapan na habang papunta sa Paris ay "Sapat na ba 'to?"
Ang karaniwang expectation ay "lampasuhin sila."
Mangyayari 'yon sa unang games.
Tingin ko ba, mangyayari 'yon sa group stage
at sa medal round? Hindi.
Tingin ko, masyadong magaling ang ibang teams sa buong mundo.
Marami silang magaling na players.
Wala nang gap.
Sana galit 'yong players ko dahil do'n,
kasi magiging mahirap ang challenge na haharapin nila
pagdating sa Paris.
Ayos ang first day natin.
Magle-layer pa tayo at magpapakahusay.
Masasanay kayo sa level ng laro, tapos makakabuwelo na tayo.
Tuloy ang trabaho araw-araw.
Tapusin natin sa free throws at pagshu-shoot.
- Pero ayos. Magaling, guys. - Ayos!
- Gold, pare. One, two, three! - Gold!
Paano mapapanindigan ng red, white, and blue ang mataas na expectations?
Patas ang expectations kung iniisip ng…
Hindi na namamangha ang mundo sa amin. Di na sila takot sa amin.
Anumang mas mababa sa gold ay titingnan bilang kabiguan.
Iisa lang ang layunin. Gold.
'Yon lang ang goal, 'yon lang ang trabaho,
'yon lang ang sasapat.
Wala nang mas malaking fan ng basketball
sa buong mundo,
at wala nang mas malaking supporter
ng USA basketball sa buong mundo.
Dahil diyan, ipinakikilala ko ang ating espesyal na panauhin.
Gusto ko lang pumunta dito para tumulong sa pagpapalakas ng loob
ng mga mananalo ng gold medal.
Maraming dahilan kung bakit pambihira ang America.
Ang pinakakumakatawan diyan ay ang USA Basketball.
Dahil diyan, dapat manalo kayo.
Minsan, napagbibintangan akong
interesado sa nangyayari sa labas ng borders natin,
at lagi kong ipinapaalala na konektado tayo sa lahat,
at kailangang maging partner ang America,
hindi lang tagadikta ng mga kondisyon sa mundo.
Pero pagdating sa basketball…
Ine-expect kong mananalo
ang USA ng gold medal
sa bawat pagkakataon.
At oo,
pag silver ang nakuha nila, pangit 'yon.
At nakakahiya. Gusto ko lang linawin.
Di ko akalaing magsisimula… Ano'ng tingin mo sa batang 'to?
- Medyo marunong siya, 'no? - Medyo lang.
- Ha? - Oy, tumigil kayo.
- Totohanan 'to maglaro. - Totohanan daw?
- Sabi mo, totohanan kang maglaro. Talaga? - Alam nila 'yon.
- Siguro nga. - Matibay 'yan. Aaminin ko 'yon.
Umiiskor siya ng 50 tuwing kalaban namin siya.
Pasalamat siya, di ako seven-footer.
May dalawang seven-footer kayo, pero naiiskoran niya pa rin.
Sandali. Wag ka namang… Wag na tayong umabot sa ganyan.
- Hindi, sinasabi ko lang… - Tatlong seven-footer.
- Oo, kasi may Naz Reid pa siya. - Pinuri ko na nga siya.
Pinuri ka nga niya. Tanda ko 'yon.
Uy, K.
- LeBron. - Bantayan mo 'to.
Halika.
Kinakausap n'yo ba 'tong batang 'to? Kasi sabi niya…
Kakasabi niya lang na totohanan siya maglaro, saka…
Ang buong katotohanan at pawang katotohanan lamang?
Sabihin mo 'yong buong kuwento.
Tinanong mo siya kung ano'ng tingin niya sa batang 'to.
Sabi niya, ayos lang ako.
Sabi ko, "Totohanan 'to, nanti-trip 'yan." Gano'n ang nangyari.
Okay lang ako do'n.
- Kita mo? - Ayos lang 'yon.
- Kailangan ko 'yon. - Totohanan 'yan.
- 'Yong angas na 'yon. - Totoo ang sinabi niya.
- Totoo 'yon. - Totoo nga.
Uy, 'Rese, ano 'yan? Strawberry lemonade?
Oo, mocktail, Shirley Temple.
- May alcohol ba? - Wala.
- Ay, pahingi ako. - Ayan.
'Yan ang… Ayos 'yan, iho.
Sabi ng matatanda, "Ayoko."
Kailangan mong tipunin dito 'yong pinakamahuhusay,
pero kailangang pagsamahin mo bilang team.
Seryoso ang kompetisyon.
Hindi siguradong mananalo kami.
Kamay!
Di naman sa pag-e-exaggerate,
pero kitang-kita namang ito ang pinakamahirap na tournament,
na Olympic tournament sa kasaysayan.
Merong… maglaro kayo habang nagpa-practice.
Sa gano'n kayo magkakakumpiyansa.
Napakahalaga ng mga ito.
Okay ang ball pressure.
Ayan, ayos.
Walang madaling kalaban.
Pag inisa-isa mo 'yong teams,
lahat sila, may superstars.
May mga grupo sila na ilang taon nang magkasama.
Kakalabanin natin ang France sa France.
Kahit Team USA pa 'yan, Serbia, o kahit sino pa 'yan.
Di kami natatakot. Excited kami sa challenge, sa mangyayari.
Walang sino man sa tournament na 'to
na kayang maglaro nang kasinghusay natin.
Di ko alam kung may masasabi akong isang team, pero 'yong France,
maganda ang continuity ng team nila.
Si Coach Collet… saka sa home court sila maglalaro.
Magbabago na ba ang French basketball sa Olympics sa France?
Parang di ko pa masyadong naa-absorb 'yong nasa home court lang.
Ang pinakamalaking sport event sa buhay natin.
Kasi 'yong huling Olympics sa Paris ay noong 1924 pa.
Pag lalaban ka sa Olympics sa bansa mo, may partikular na pressure
na nagma-manifest physically at psychologically.
Tingin mo, paano 'yon maha-handle
ng batang player gaya ni Wembanyama?
Wembanyama, dinakdak na!
Dumadami na ang nakakaalam kung ano'ng gagawin ng France.
'Yong bagong wave, 'yong energy sa basketball.
Nag-drive…
Si Victor Wembanyama ang pinakamagaling na prospect sa lahat.
…naka-tatlong assist na.
Ang lupit ng pasa ni Wembanyama!
Excited ang lahat na makita ang mangyayari sa binatang ito.
At 'yong pagpasok niya sa Olympics nang ganito kaaga,
sa edad na halos 20 years old, exciting 'yon.
…isinalpak na. Walang pag-aalangan!
Binangga si Şengün!
Counted ang points at foul!
Umpisa pa lang, di na takot si Wemby.
Tingin ko, siya ang may pinakamagandang mindset sa lahat ng super prospect.
Tama ang disposisyon,
tama ang sinasabi, talagang seryoso siya, walang kalokohan.
Halatang di talaga siya natatakot.
Tingin ko, may chance ang France.
Para sa tournament na 'to, sa kilos namin, sa players namin,
depensa ang magiging blueprint namin.
Bilang team, pinakamagaling kaming dumepensa
kaya dapat mag-focus kami do'n.
Ang pinakamalaki at pinakaimportante ay team chemistry,
dahil ilang taon na silang naglalaro bilang team.
Minsan, 'yon ang pwedeng maging mahirap sa US.
Kasi magpa-practice lang sila nang three weeks.
Minsan, mahirap makahanap ng chemistry in three weeks.
May chance ang France.
Ano ba ang di maintindihan ng mga tao pagdating sa kakayahan
ng France na labanan ang United States at iba pa?
E, 'yong American team?
Dahil nakalaro n'yo na sila at pareho kayong maraming stars,
di na ba sila mukhang diyos?
Ewan ko. Malalaman lang 'yan pagkatapos ng competition.
Nag-umpisa ang USA at France rivalry noong 2020 sa Tokyo.
Umaabante ang France.
Minsan, mapapatid ka.
Nangyayari 'yon sa Team USA paminsan-minsan,
kung saan pinaghahandaan ka ng teams.
Pangarap nila ang sandaling 'to, ang game na 'to.
Ito ang lahat sa kanila, kaya minsan, tatalunin ka nila.
Mas pagbubutihin nila, mas gagalingan nila.
Kalaro namin ang France noong first pool play game sa Tokyo,
at kakaiba talaga ang sitwasyon noon dahil sa COVID,
pinostpone ang Olympics.
Pursigido ang France.
At ang galing ng tira ni Evan Fournier.
Gustong talunin ng lahat ang US.
Holiday, tumira ng tres, sumablay.
Tapos na ang 25-game win streak
ng United States of America.
Matapos naming makalaro ang USA sa pinakaunang game sa Tokyo,
ang saya namin no'ng nanalo kami.
Special talaga pag kalaro ang Team USA.
Sa Tokyo, natalo namin sila no'ng first game,
pero alam naming magkikita pa kami ulit.
At eto na mula sa Saitama Super Arena, ang gold medal matchup.
Ang United States, nakaputi. France, naka-blue.
Naisip ko, sana isang beses lang namin silang kakalabanin
para masorpresa namin sila.
Nabaliw si KD no'n,
at minsan, matatalo ka talaga ng mas magaling na player.
Durant.
Tatlo pa para sa kanya.
At doon na 'yon magtatapos.
Masakit pag kinapos ka sa final.
Ang positive sa game na 'yon, 20 years ago,
maiisip namin, "Natalo kami ng US. Ayos lang."
Pero ngayon, naiinis na kami.
Para sa France, lumaki ang kumpiyansa nila noong 2020.
'Yong "A, muntik na naming…"
"Naku, nando'n na kami, e." Tapos wala pa si Wemby no'n.
Wala 'yong "best player" nila.
Oo, gusto kong talunin ang France.
Pito ang bagong player nila na pumasok sa liga,
kaya kampante sila, at gets ko 'yon.
Pakiramdam nila, kaya nila kaming talunin.
Narito tayo sa puso ng Paris,
lungsod na kilala para sa sport, sining,
kultura, at kasaysayan nito, upang umpisahan
ang pambihirang kaganapang sabay na tumatagos sa mga hangganan,
nagbibigay ng inspirasyon, at nagbubuklod sa buong mundo.
Welcome sa Games ng 33rd Olympiad.
Uy, poging-pogi, a.
Kumusta, Steph? Fresh na fresh.
Masaya. Alam mo 'yon? Masaya 'to.
Masaya 'to. Tatawagan ko lang si misis.
Uy, pare.
Kumusta?
Kunin mo 'yong tie mo sa babaeng 'yon.
- 'Yong blonde. - Sige.
- Gusto mong makalima, ha? - Apat.
May Polaroid na ako, ayos na.
Isa lang ang naiiba ang jacket, si Bron-Bron,
suot ang flag-bearer jacket. Tingnan n'yo.
Kailangang lagyan ng konting bling.
- Lagyan ng alahas, pero… - Mas pogi ako.
Mas maitim lang siya sa 'kin.
Di ko alam kung nasaan tayo.
Papunta na tayo sa Opening Ceremony, pare.
- 2024. Live mula sa Paris. - Shit! Kumpleto ang pamilya.
Siyempre, gusto naming pumunta kaso may laro kami kinabukasan, 5 p.m.
Gusto naming sumama do'n, pero mas importanteng manalo sa game.
Kaya hindi na lang kami pumunta. Nag-stay na lang kami at naghanda.
- Uy, good luck. - Salamat.
Pag nakalaro namin ang USA, may bentahe kami.
Kilala namin ang isa't isa. Mahigit ten years na kaming magkakasama.
May training camps kami tuwing summer.
Sila, wala. Sasabak lang sila nang tatlong linggo, tapos maglalaro.
Mahirap bumuo ng team na may gano'ng chemistry,
at sa tingin ko, 'yon ang pinakamalaking bentahe nila.
At malaking challenge 'yon para sa kanila.
Pwede kayong maglaro araw-araw nang limang taon.
Di makakatulong 'yon.
Matutulungan kayo ng chemistry sa pagbabantay kay Steph?
Hindi…
Kaya sino man ang nagsabi no'n, lalo kung France, pare…
Maglaro na lang tayo. Di namin kayo pinag-uusapan.
Nirerespeto namin ang ginagawa n'yo diyan, pero maglaro na lang.
Masaya akong pupunta dito sina Steph, LeBron, KD, lahat sila.
Kasi parang…
Parang nakakainis kapag nakalaro mo sila…
Natalo mo sila, o nadikitan, whatever.
Tapos may magsasabing "Hindi 'yan ang best team nila."
Nakakainis 'yon.
Kaya masaya akong dinala nila ang best nila.
USA!
Los Angeles ang magho-host ng next Olympic Games.
Ito ang pinakamatagumpay na bansa sa kasaysayan ng Games,
na may mahigit 1,000 gold medals, mahigit 2,500 medals sa kabuuan.
Ang flag-bearers ay sina tennis sensation Coco Gauff, ang 2023 US Open Champion,
at two-time Olympic gold medalist at NBA superstar LeBron James.
Nakakaloka 'to.
Si LeBron James!
- Ang galing. - Nakakaloka.
- Si LeBron James! - Ang galing.
Bakit nila dinala ang big team?
Bakit kasama silang lahat ngayon?
Baka kasi alam nilang pwede silang matalo ulit kung wala 'yon.
A, okay.
Okay, sige.
Ano? Okay, kailangang isama 'yong best players namin. Kayo din naman.
Nasa inyo na si Victor. Gets ko.
Ibig sabihin, may isa pang boat.
France.
France…
Five hundred, seventy-three competitors
na lalahok sa harapan ng kanilang mga kababayan.
Di nila pwedeng sabihing "Isama n'yo ang best team n'yo."
Sige, "Isama n'yo din ang best team n'yo."
Nakita n'yo naman kung ano'ng magiging resulta.
Kaya sige, maganda 'yan, pero tingnan natin.
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva