Hello, at welcome sa Pierre Mauroy Stadium sa Lille
para sa Group A basketball matchup na ito
sa pagitan ng Greece at Canada.
Matagal nang di nakakadalo sa Olympic Games ang parehong team.
Labing-anim na taon para sa Greece,
24 na taon para sa Canada.
Lagi kaming naglalaro ng hockey no'ng bata ako. Uso 'yon.
Naka-score si Sakic!
Napakaganda ng pagtatapos!
Bihira kaming makapaglaro sa ice.
Kahit 'yong mga basketball court sa school, nagiging hockey floor.
Binuhay ng Canada ang buong building.
Tuwing bubuksan ko 'yong TV
para manood ng highlights ng sports, hockey ang laging palabas.
Crosby…
Tapos na!
Gano'n lang!
Tapos ire-rerun nila ulit 'yong hockey.
Tapos at pinulbos!
May ginto na ang Canada!
Kahit may pinapalabas na basketball games, naiinis ako noon.
May sariling national sport ang Canada. Hockey 'yon.
May dine-develop silang players.
Marami silang players.
Marami na akong narinig na stereotype sa mga Canadian.
Isa na do'n ang pagiging magalang namin.
Sadyang mababait lang kami.
Pero pag nasa laban na, siguradong lamang kami sa husay.
Para patunayan sa mundo ang sarili namin at kung ano ang Canada Basketball.
Ayokong lumaban
sa mga pipitsuging team
o mga pipitsuging player.
Gusto ko, sa pinakamagaling,
para makita natin kung asan na ang Canada Basketball.
ISANG ARAW BAGO ANG CANADA VS. GREECE
Unang grupo, dedepensa kayo.
Papanikolaou, doon ka sa kanang dulo.
Giannis, ikaw na ang magsimula.
Papagiannis, ikaw naman ang kasunod.
Shai, bantayan mo si Walkup do'n sa kaliwa.
Baka umikot siya. Dwight, magandang nando'n ka.
Pero andito ang extreme ball pressure.
Okay, eto na.
Pisikal, papunta sa kanya.
Siyam na NBA player pa lang ang nakakalaban ng Dream Team.
Mas marami pa sa siyam ang nasa roster ng Team Canada.
Si Shai Gilgeous-Alexander, isang Canadian, ang runner-up para sa MVP.
Si Lu Dort, na posibleng pinakamagaling na on-ball defender
ng mga wing player sa NBA, ay Canadian.
Second Group, eto na.
Si Jamal, game-changer siya, at hindi siya mapipigilan.
Nag-cut si Murray, at sinalpak niya na!
Kaya siya NBA champion.
Ang stereotype sa Canada, mabait ang Canada.
At si Dillon Brooks ang tagahatid ng kaba.
Papahirapan ka niya kada minuto.
Halimaw siya sa depensa.
Sakit siya sa ulo. Gusto niyang mainis ka.
Okay, itong team na 'to… gusto nilang nanggagaling sa baseline.
Trey, lumusot ka sa ilalim galing dito,
at kukunin natin 'yong diver na 'yon.
Ito ang senaryo. Jamal, ikaw ang may bola, di ba?
Confident kami sa players namin at sa mga nagawa namin, at last year,
tinalo namin ang number one, two, at three teams sa buong mundo.
Good job.
Ayos.
Gusto kong nire-represent ang bansa ko.
Sobrang saya, puno ng pride,
at di 'yon para sa pera o kung ano,
pero, alam mo 'yon, mas magaling ang bansa namin.
- Eto na, pumasok kayo! - Eto na.
'Yong pagiging general manager ni Papa…
Medyo weird 'yon, pero cool din.
Iniisip ko na lang na trabaho 'to.
Naglalaro ako para sa bansa ko.
Lagi akong nagpapaka-professional, pero tuwing wala na ako sa court
at wala rin sa gym, siya pa rin si Papa.
Sinusuportahan ko siya, oo, pero di ko siya masyadong kinakausap
no'ng mga panahong nasa team siya.
Eto na, tara na.
Sige, ang high-level practice ay mental practice ngayon.
Diyan tayo magsisimulang manalo ulit, alright.
Ang goal natin ay manalo sa first game.
Paisa-isang goal lang. Okay?
- Sige, tara na. - Let's go.
Canada on three.
- One, two, three. - Canada.
Ipinanganak ako noong '91. Parang '95 lumabas 'yong Raptors.
Gustong pumasok, isasalaksak na niya sa basket.
Naidakdak ni Vince Carter, di siya nabantayan.
Mula no'ng Raptors, lumaki nang lumaki ang basketball.
Pagkakataon 'to ng Raptors para malagay kami sa mapa,
at makilala sa liga na 'to.
Malakas talaga ang culture sa basketball sa Canada.
Pero halos naging niche culture na.
Ngayon, lumilikha na kami ng players sa historic at international level.
Pangalawa kami sa pinakamaraming NBA players, na di pa nangyayari
noong 2000 at '99 nang mag-qualify kami.
Tumalon na si Nash… Pasok! Ayos!
Noong 1999 kami huling nag-qualify sa Olympics.
Naglaro kami sa 2000 Games sa Sydney.
Number 9, Rowan Barrett.
Habang lumalaki, nakikita ko sa wall ang naka-frame na Olympic jersey ni Papa.
Araw-araw ko 'yong nadadaanan at ipinagtatanong.
Makikita mo kung gaano kahalaga sa kanyang maging Olympian.
Nakapuntos siya, at may free throw pa.
Team captain ako dati, kasama ni Steve Nash.
Suwabe ng mga laban namin.
No'ng nag-Olympics kami, kami ang nanalo sa grupo.
Grabe 'yong journey,
para i-announce namin na kaya naming gawin 'to.
Naramdaman ko, higit pa sa pressure,
'yong responsibilidad sa teammates mo, sa programa mo, at sa bansa mo.
Mabigat 'yon.
No'ng panahong naglalaro ako ng NBA, ako ang mukha ng team.
Parang okay naman 'yon,
kaya lang, sobrang nakaka-pressure 'yon pero di lang napapansin
batay sa kung ano'ng nakikita.
Dahil kay Steve, natutong mangarap ang Canadian basketball players.
Para maging pinakamagaling, mapunta sa pinakatuktok ng sport,
maging MVP nang maraming beses sa NBA,
bilang Canadians, di pa namin 'yong nagagawa.
Kaya sinisikap kong maging masipag sa trabaho,
sa susunod na step, sa susunod na araw, at sa susunod na training,
sa susunod na performance.
At sana sa paggawa no'n, makaabot man lang ako ng taas
na inspirational para sa susunod na henerasyon.
Napakalaking impluwensiya ni Steve kay RJ.
Nakilala ko si RJ noong toddler pa siya.
Mula no'n, ako na si Tito Steve, at sinusubaybayan ko na siya.
Ninong ko si Steve Nash.
Dahil may kakilala akong nasa NBA,
parang mas madaling matupad 'yong goal ko.
Nanalo sila sa third place game laban sa United States.
- Wow. - Malaki 'to para sa Canadian basketball.
Ang sarap sa pakiramdam na makita siyang magbinata,
bilang basketball player,
at 'yong pride niya sa paglalaro para sa bansa niya.
Habang lumalaki ako, alam ko nang espesyal ang Olympics kay Papa.
Sabi ko sa kanya, balang araw, mararating ko 'yon
at ipapaskil ko ang jersey ko sa tabi ng kanya.
Kailangan niya ng iusog 'yong sa kanya para sa akin.
Malaking bagay 'to.
Alam naming may players kami na makakaakyat sa podium.
May oportunidad kaming magka-medal.
Malaking bagay 'yon. Importanteng moment 'yon.
Unang araw ng group play dito sa Lille.
Canada at Greece, nagkalat ang talento ng NBA sa lugar.
Gusto kong panoorin ang Canada kasi may expectations sila.
Gusto kong makita ang performance nila bilang isa sa top teams ng tournament.
Ilayo mo si Giannis sa backboard.
Tandaan mo, lagi siyang nagka-cut at tumatakbo sa transition.
Ito ang "I," okay. Gagawin nila 'to para sa dalawang bagay.
Una, ma-iso si Giannis.
Di sila bastang makaka-score.
Sa ball pressure natin magsisimula. Pupuntos tayo, itotodo, ipe-pressure.
'Yong extreme ball pressure ang tutulong sa post defenders natin sa paint.
Sige, nakikita n'yo ang salitang "emosyon," di ba?
Magiging maganda ang larong 'to, dapat may emosyon.
Pero hindi pwedeng mawalan tayo ng kontrol.
Pag nakontrol natin 'to, nagtulungan at nagtiwala tayo sa isa't isa,
magiging magandang laro 'to.
Tandaan, sa tournament na 'to, pinakamahalaga ang first game.
Okay? Sige, lumapit kayo.
Lalaban tayo para sa isa't isa.
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
Sige, tara na.
Tara na, champ.
Ayos ka lang?
Talunin mo sila. Okay?
Ang kalakaran, may 12 teams na maglalaban sa Olympic basketball field.
Unang stage ng tournament ang group stage,
na tatlong grupo ng apat na team
na bumubuo sa group stage.
Ang top two teams sa bawat grupo,
makakapasok sa knockout round.
Kasama ang top two third-place teams.
Kaya walong team ang makakapasok sa knockout round.
Mahirap ang Olympics.
Maraming bansang di nakakapasok sa Olympics
o bihirang makapasok doon.
At maraming growth at oras ang inilaan
para maibalik kami sa posisyon para umasang makakapasok sa Olympics.
Alam naming ito ang una naming Olympics sa loob ng 25 taon.
Mula 1936, hindi na kami nakatuntong sa podium.
- Canada on three. One, two, three. - Canada!
Di kami nag-aasam na makarating sa Olympic Games
para manood ng shot put, o high jump, o soccer.
Nandito kami, naka-focus, para gumawa ng history,
at mas mahusay na kami kaysa noong 1936 o 2000.
Nandito kami para mag-ingay.
Sina Papagiannis at Dwight Powell ang nag-jump ball.
At simula na tayo.
Hinahanap ni Giannis ang bola. Ayos ang interior pass!
Nag-iinit na ang mga manonood.
Shai Gilgeous-Alexander, crossover, nagmaniobra, tinira, at foul.
Special ang experience namin bilang grupo.
Tingin ko, 'yon ay dahil sama-sama kaming lumaki.
Brooks kay Antetokounmpo.
May anim, pito, walong tao sa team
na naaalala kong nakalaban ko noong bata pa ako.
si RJ Barrett.
Tabi diyan!
At lumipad na siya.
Mabilis kaming maglaro. Seryoso.
Agresibo kami.
So far, ito ang kuwento ng laro,
nasa Greek guards ang ball pressure.
Gusto naming pahirapan 'yong ibang teams.
Murray, nag-sidestep, at J.
Di mababantayan ang sidestep na 'yan.
Limang player na nagtutulungan, nagpapasahan ng bola, kapos na sa oras,
tapos lilipad na ang bola, di mo alam kung saan galing ang tira…
- Dort, tumira sa tres, di natitinag. - Ayan na.
Laban sa double team, inuwi ni Dort ang puntos.
Tuwing aapak kami sa court,
feeling namin, kami ang pinakamagaling sa ginagawa namin.
Sa scoring, defense,
pagpapasahan ng bola, may napapatunayan kami.
Nakabantay si Brooks, nakadikit sa kanya…
At 'yong mensahe namin sa lahat,
kami ang pinakamagaling sa buong mundo.
Canada, matapos lumamang,
nakaligtas sa finish line, 86-79.
At ang Canadians, 1-0 para sa simulan ang 2024 Olympics dito sa Lille.
Ang mahirap sa Olympics,
ang daming event na sabay-sabay na nangyayari.
Di mo pwedeng balewalain ang bawat sandali.
Nandito lang kaming lahat at nag-e-enjoy.
Gusto kong mag-breakdancing,
pero isang araw 'yon bago ang gold medal game
para sa mga lalaki at babae.
Pupunta ka sa ibang sports?
Di na.
Akala ko magsu-swimming ka?
Kung may freestyle sila. Kung magfi-freestyle sila, pag libre ako.
Napakabilis ko sa tubig.
Pero pag 50 meters, mapapagod ako. Pag 25 meters, may matatalo ako.
Naaalala ko sa Paris
ang New York na walang aircon
at walang yelo.
- Manonood tayo ng fencing. - Di pa ako nakakapanood ng live fencing.
Magandang experience 'to.
Fan ka ba ng table tennis?
Trip ko, pero ang yabang niya, e.
Kaya kailangan kong makita kung totoo nga.
Kailangan kong mapanood 'yon.
Oo, taga-France siya.
Lebrun ang pangalan niya. Félix Lebrun.
Si Lily 'yong tumawa. Sabi mo, matatalo mo siya.
Pinagtawanan ka lang niya.
Galingan mo, Lily!
Uy, Ant.
Sabi nila tatambakan ka nila, 21-0.
- Saan, sa Ping-Pong? - 'Yan sila.
Ayos na ayos 'to.
May narinig ako, tatambakan daw ako, 21-0.
Di ako naniniwala.
Hindi talaga.
Eleven to zero? Makaka-score ako ng one point.
Makaka-score ako ng isa.
KAILANGAN KO 'YONG VIDEO NA NILALAMPASO SIYA ASAP.
AKALA NIYA, MAGALING SIYA SA LAHAT NG SPORT. BAKA TAMA SIYA
ANTMAN, MAHAL KA NAMIN… PERO TATAMBAKAN KA NILA.
Bakit ang galing ng hand-eye mo?
Nice, Lily!
Banat agad sila.
Banat lang.
'Yan, banatan mo lang.
Makakaramdam ka ng thrill na parang…
parang umiiskor ng basket sa NBA.
'Yong pagkakaroon ng transition moments kung saan nae-excite na 'yong mga tao.
Gusto ko 'yong fencing.
Fan na ako no'n ngayon.
- Ayos, salamat. - Sige.
Astig si Félix.
Pang-13 si Félix sa global ranking?
- Grabe! - Ang astig niya!
Si Lebrown James.
- LeBrun James. - LeBrun.
- LeeBron. - LeeBroin.
LeeBrains.
- 17? - Tingnan mo!
Ayos!
Ayos, eto na!
Ganyan dapat!
Sabi ko sa 'yo, wala kang alam sa sport!
Sabi ko sa 'yo, e!
Madali lang 'to, seryoso, sisiw lang!
Sa tingin ko, bilang team,
kailangang maging consistent
sa paghahanda, sa routine namin.
Alagaan ang katawan at isip, at iba pang bagay.
Kokonti ang oras mo sa international competition.
Mahalaga ang bawat araw.
Pwede mo ba akong dalhan ng yelo?
'Yong pinakamasarap ang niluluto namin para sa kanila.
Tinitimplahan ko 'yong isda.
Sa game day, binibigay sa amin ng bawat player ang gusto nilang kainin.
Kaya may 12 magkakaibang putahe sa game day para sa tanghalian.
Sa huli, malaki ang epekto
ng kinakain nila sa katawan nila.
Kaya iniingatan namin ang mga ibinibigay namin sa kanila.
Magandang quality ng karne, isda,
at lahat ng gulay ay galing sa maliit na bukid dito.
Kaya piling-pili ang ibinibigay sa kanila.
Kailangan din naming mag-ingat sa diet ng mga player
tulad nina Victor, Evan, Rudy, Bilal.
Mapili ang ibang players sa mga kinakain nila,
habang kumokonsulta sa nutritionist ng club nila.
Kailangan naming umangkop do'n.
Halimbawa, di kumakain ng itlog ang ibang player
kasi may namamaga sa kanila pag kumain sila.
Kailangan din naming i-manage 'yon. Gumagawa kami ng protien pancakes.
Pag kumain ka ng tatlong pancake, para kang uminom ng protein shake.
Umidlip ka ba?
Rudy?
Umidlip ka?
Hindi, nasa ano ako…
Sa Hyperbaric?
- Ramdam mo ba talaga ang pagkakaiba? - Oo, ang angas.
Ita-try ko siguro mamayang gabi.
May summer na na-injure ako kaya madalas kong ginawa.
Naka-recover ako.
Araw-araw?
Siguro tatlo o apat na beses sa isang linggo.
Gaano katagal?
Siguro mga isang oras.
Pero no'ng oras na 'yon, kakalabas lang ng Stranger Things.
- Kaya araw-araw… - Anong palabas?
Stranger Things.
Araw-araw, tinutuloy ko kung saang parte ako tumigil.
- Pupunta ka sa gym? - Oo.
Sige, maglaro tayo.
Sige na.
Magandang moment 'to.
Sakto para sa French Basketball.
Natagalan kami bago madala ang national team sa ganitong level,
'yong nakikita ng mga tao na kaya naming manalo
tuwing magsisimula kami ng competition.
Naiinggit kami sa generation na 'to, nakakapag-Olympics sila sa lugar nila.
Sana pwede pa rin kaming maglaro.
Boris Diaw.
Napakagandang tira.
Ako ang captain ng national team mula 2006 hanggang 2018.
Kaya 12 years 'yon.
Nakakatawa kasi maraming nagsasabi
na "Teka. Di si Tony Parker ang captain ng team na 'yon?"
Nakilala ko si Tony sa INSEP.
Ang INSEP ay isang institusyon mula sa bansa.
Sinusubukan nilang ipasok sa INSEP ang pinakamahuhusay na talent
na sa tingin namin ay magiging parte ng national team balang-araw.
No'ng bata pa si Tony, iba talaga ang kilos niya.
Sinasabi niya noon, "Oo. Makakapasok ako sa NBA.
At gusto kong maging best scorer, at magiging ganito, ganyan ako."
Sabi naman ng mga tao, "Posible. Kung sakali, e di maganda."
'Yon ang tingin ko. Mas parang "Okay. Sige, tingnan natin."
Sabi ng mga French, "Ang pinakaimportante ay mag-participate."
Hindi ko gusto 'yon.
Di ko gusto 'yong "Ang pinakaimportante ay mag-participate."
Ang pinakaimportante ay manalo.
- Ayan na! - Napakagaling!
Napakahusay!
Gusto kong ilagay ang French basketball sa mapa.
European champions ang French. Sobrang saya nila, gano'n din kami.
At sa 28th pick sa 2001 Draft,
pinili ng San Antion Spurs
si Tony Parker ng Racing Club Paris.
Noong una akong ma-draft, 'yong French basketball…
Di pa kami pinapansin.
Alam mo 'yon, parang,
"Bakit sila nag-draft ng point guard galing sa France?"
Akala nila, malambot kami,
di naliligo, mabaho, lahat ng panlalait.
Pero binigyan ako ng chance ni Pop.
Bakit gano'n si Pop? Ba't siya sumugal?
Kasi baliw siya.
Maraming dahilan kung bakit akala niya baliw ako pero…
Nakakaapat na laro na yata sa season, inabot ko sa kanya 'yong bola, sabi ko,
"Ikaw ang magpapatakbo nito.
Either magiging matagumpay ka, o papalpak ka."
Pero di ako maghihintay nang ilang taon para lang mag-decide
kung alin ang mangyayari. Mag-decide ka para sa akin.
San Antonio Spurs ang inyong world champions.
No'ng magka-title si Tony,
tapos 'yong role niya sa San Antonio no'ng nanalo siya…
Sikat siya sa France.
Maraming umaasa sa akin no'n.
'Yong role bilang French Ambassador,
at kung papaano ire-represent ang France sa US…
sineryoso ko 'yon.
Noong lumalaki ako, siya ang bida sa French basketball.
Alam mo 'yon, icon siya. Malaking bagay 'yon.
Tingin ko, kung wala siya, di magiging ganito ang French basketball.
Sa first pick, pinili ng San Antonio Spurs
si Victor Wembanyama.
Si Wemby, no'ng na-draft siya ng Spurs,
nag-post siya ng picture sa social media suot ang jersey ko.
Kasi noong bata siya, fan siya ni Tony Parker at ng Spurs.
Sobrang nakakatuwa.
Nakakatawa ang buhay.
Para bang nakatadhana talagang mapunta siya sa San Antonio.
Nasa practice ako ng national team dito sa Paris.
Pagkatapos naming mag-practice, may kasunod kaming batang team.
Team ni Wemby 'yon.
Noong 2018 pa 'yon.
14 years old siya.
Nakita kong pumasok 'yong batang matangkad, payatot.
Naupo lang ako't nanood ng practice.
Naalala ko, pag-alis ko, tinawagan ko si Tony Parker.
Sabi ko, "Ikaw ang GOAT ng French basketball.
I-enjoy mo lang, kasi in ten years, hindi na.
Mukhang nahanap ko na ang bago."
Siya na ang magdadala ng sulo
na dinala ko nang halos 20 taon. Siya na 'yon.
Masasabi kong privilege 'yong napapansin ako ng mga tao.
Hindi 'yon pabigat.
'Yong atensiyon ng tao… Nasa hangin lang 'yon.
Atakehin ang mga Brazilian.
Di tayo maghihintay.
Kung wala ako sa social media buong araw, nagbabasa tungkol sa akin,
di ako mabibigatan.
Maganda ang atmosphere natin
para sa appearance ng host nation, ang France, at ni Wemby.
Victor Wembanyama, ang NBA Rookie of the Year,
at napakalakas ng sigawan nila
sa loob ng venue.
27,000 katao na init na init na ngayon.
Dalawang linggo lang tatagal ang tournament na ito,
kaya kailangan nating magsimula nang malakas.
Maglaro na para bang 100m sprint 'to. Mahalaga na sa simula pa lang,
alalahanin natin kung sino tayo at 'yong determinasyong dapat maramdaman.
Amazing ang mararanasan natin, at magsisimula na 'yon ngayon. Tara na!
- Blue, white, and red! - France!
Di ko pa ramdam kung gaano kaimportante ang moment na 'to.
Sa tingin ko, mari-realize ko lang 'yon sa unang laro.
Mahirap kasing i-absorb 'yon.
France, at home, kalaban ang Brazil.
Brazil, isa sa mga team na dapat laging paghandaan.
May malalakas silang player.
Mahirap silang talunin.
At maraming inaasahan sa taong 'to, kay Wembanyama.
Pambihirang talent 'to.
Iba si Victor sa paraang nagagawa niya ang mga bagay na wala pang nakakagawa.
Umpisa na ng Olympic journey ng France, at nakuha nila ang unang bola.
Kombinasyon ng lakas, bilis, haba,
at husay ng kamay niya.
Nakailang tira na siya, di pa rin makapuntos.
Na-foul at nakapuntos pa!
'Yan ang kailangan ng France.
Nagtayuan na ang fans.
Hindi ka dapat gano'n katangkad, di dapat gano'n kagaling.
Gano'n siya pareho.
Lumingon, umikot, at nakapuntos din, sa wakas.
Ang tindi ng atmosphere dito.
At kumakamada na si Wembanyama.
Naka-eight points na siya para sa France, ang nangungunang scorer sa laro.
Wemby.
Ang lupit no'n.
Di ako nagkaro'n ng choice na maging normal
dahil sa height ko, siyempre.
Ano 'yong ginawa ni Victor Wembanyama?
Kinaliwa niya!
Sa huling lima o anim na taon, nagsimula talaga akong…
wag nang makibagay.
Si Wemby, nag-iinit na siya.
Pinapahirapan niya ang kalaban!
Pinupulbos niya na sila!
Lagi akong tinatanong nito.
"Ano'ng pakiramdam na gawin ito at gawin 'yon?
Nagulat ka bang nangyayari 'to?"
Hindi, kasi di naman 'to bastang nangyari.
15 years kong pinaghirapan 'to.
Walang makakapigil kay Victor Wembanyama! Walang makapigil sa kanya!
Gusto kong baguhin ang momentum sa laro mo
para madiktahan ko
ang laro kahit nasa depensa ako.
Susupalpalin ko 'yong ilang tira…
na di na kayang supalpalin, alam mo 'yon.
Ako ang magdidikta sa laro.
Tagumpay ang unang laro ng French para sa Olympics.
Sana'y maiuwi natin ang gold medal!
'Yong unang laro, naisip ko, "Ano'ng susunod para sa France?"
Tingin ko, di lang 'yon.
Siya ang susunod na sisikat sa basketball.
Ang lupit mo.
Nakaisa…
Nakaisa na.
Sa karanasan ko, 'yong mahihirap na unang larong maipapanalo natin,
'yon ang nagtutulak sa ating mag-improve.
Kung magagawa natin 'to, lalo tayong huhusay.
At 'yon ang dapat nating gawin. Next Tuesday, Japan naman.
Ibang-iba ang kalabang 'to kumpara sa Brazil.
Kaya dapat maging handa tayo mentally.
Magpahinga kayo. Sa Lunes tayo babalik sa trabaho!
- Blue, white, and red! - France!
Hindi, ganito dapat…
Ganito, o. Ikaw!
Salamat. Voilà.
- Voilà. - Ayaw mo sa 'kin?
Gusto, siyempre.
- Five dollars, tol. - Ayoko.
Sige na, tropa naman tayo. Di maganda 'yon.
Tingin ko, bawat atleta na nagsisimula sa kahit anong sport,
pangarap nilang makapaglaro sa Olympics at manalo.
Kung gold 'yon,
'yon ang pinakatuktok, ang pinakamataas na parangal na makukuha.
Ikaw, tatlong 20 ka?
Triple 20, saka seven.
- Pero meron ka lang… - Triple 20?
Pero may dalawang darts ka lang.
Ewan ko. Doon na lang 'tong pangatlo.
Triple 20 at seven ba? Ano sa tingin mo?
A, oo nga.
Doon 'tong isa?
Grabe.
Hindi lang sa basketball.
Salamat sa maayos na transaksyon.
Unang laro namin, kalaban namin ang USA.
Ito ang pinaghahandaan mo sa buong career at buhay mo,
ang makalaban ang sobrang husay na basketball players.
Magiging Olympic sport kaya 'to?
Ano sa tingin mo?
Sa future.
Tapos na. Tingin ko, tapos na.
- Panalo ako, unggoy. - Buwisit!
Panalo ako.
Di natin nasira ang rekord. Panalo naman ako.
6.8, 6.5.
Isa sa pinakamalalakas na team ang USA team.
Di 'to magiging madali para sa amin, pero walang dapat ikatakot.
Nakahanda kami. Kailangan lang mag-enjoy at maglaro.
Eto na tayo ngayon, at bukas ang unang laro.
Tama. Ang unang laro ang…
Gaya ng dati, ang unang laro ang pinakamahalaga.
Makakalaban namin ang Team USA.
Dahil palagi kong… Alam kong interesado lang ang mga fan,
lalo na kayo, kung matatalo ba namin ang mga Amerikano,
pero may iba pang laro.
Kailangan muna naming maglaro bukas.
'Yon lang. Salamat.
Sinasabi ko sa mga player na sprint 'to.
Walang oras tulad ng sa NBA para magdahan-dahan.
Walang gano'n.
Kailangang mabilisan.
Marami nang napatunayan ang mga taong 'to.
Di lang nila tinatanggap ang pressure, niyayakap pa nila 'yon.
Tingin ko, mas gumagaling sila pag napapasabak.
May tatlong siguradong Hall of Famers ang team na 'to.
Di mo pagdududahan ang gano'ng team.
Lumaki akong pinapanood si Kevin Durant.
Gusto niya lang mag-basketball.
Para bang "Love ko ang basketball."
Gano'n lang.
Tingin ko, si Kevin ang pinakamagaling na men's Olympic player.
Masaya akong makasama at ma-coach ulit si Kevin,
kasi ang dali-dali niyang i-coach.
Mahal niya ang basketball, at masaya siyang maging parte ng team.
Ladies and gentlemen…
Good morning, everyone. Welcome.
Walang katumbas ang commitment niya dito.
Di naging madali ang buhay namin.
Di naging madali ang buhay niya sa journey niya.
African-American family kami
na pinatatakbo ng single
at walang pinag-aralang
babae,
na nagbuo ng pamilya noong teenager siya.
Hindi kami 'yong tipong magtatagumpay.
Kami 'yong tipong naisasama sa statistics.
At determinado ako na hindi 'yon mangyayari sa anak ko.
At matututo siyang maging matatag.
Nagsimula akong maglaro dahil sa ilang rason.
Kami ng mga kaibigan ko noong bata ako,
totoong kilala namin ang isa't isa.
Makikita mo kung ano talaga sila pag nasa court na.
Pangarap ni Kevin na maging professional basketball player.
Di ko alam ang itsura noon.
Kaya mas pinipilit ko siyang magpursige
kesa sa coach niya na alam ang mismong training.
Pupunta kami sa burol, tatakbo siya paakyat sa burol.
Ang sasabihin ni coach, 50.
Sabi ko, "Fifty? Magbabasa ako ng libro sa kotse
habang gumagawa ka ng 150 o 200.
Nasa kotse lang ako."
Tapos magagalit siya.
Pero ginagawa ko lang 'yong iniisip kong kailangan sa paghahanda.
'Yon ang nasa isip ko.
May mga oras ding hindi ako nag-e-enjoy pag naglalaro.
Kaya sinasandalan ko 'yong mga oras na nag-e-enjoy ako.
Bata pa ako no'n.
Di pa namin iniisip ng teammates ko 'yong mga panalo o talo.
Gusto lang namin maglaro ng basketball.
USA!
Serbia! Serbia!
Ang paglalakbay ng United States
para sa ikalimang magkasunod na gintong medalya,
at nagkalat ang mga MVP sa buong court,
kasama si Steph Curry sa kanyang Olympic debut.
Pinangungunahan ni Nikola Jokić ang Serbia crowd,
sa paghahangad nilang biguin ang mga Amerikano rito sa France.
Ano'ng Kevin Durant?
Puro pasok!
Masaya akong makasama ang pinakamagagaling.
Mga tropang magkakalebel
na nakakaranas ng mga bagay na nararanasan sa ligang 'to,
na magkapareho ang gusto sa buhay.
At bihira 'yong may makakasama kang gano'ng tao.
Lalo 'yong 12 silang magkakasama.
Tapos iisipin mo,
"Na-expose na ako sa pinakamataas. Ito na ang gusto ko palagi."
Pag araw-araw mo silang kasama,
ibang klase 'yong bond, na di man lang napag-uusapan.
Mararamdaman mo lang 'yong energy.
Kaya gustong-gusto ko dito.
USA ang mag-uumpisa. Umpisa na 'to.
Kasama ang 12 NBA starters at champions,
deserve talaga nila ang starters' minutes.
Pero sa tournament na pang-ilang linggo?
Ang importante lang, manalo.
LeBron James, lumilipad na sa Mauroy!
Kailangang lahat sila, mag-ambag. Ginawa nila 'yon.
Kevin Durant, ang all-time US leading Olympic scorer.
Si Kevin…
Pinapagaling niya pa 'yong injury niya sa binti. Isang buwan siyang di naglaro.
Si Kevin Durant, nagbabalik matapos na di maglaro sa exhibitions.
Tatayo na siya sa bangko.
Para sa akin, ang pagrespeto sa laro ay pakikinig sa coach
at sa pinapagawa sa 'yo ng coach.
Si Jokić, maagang nagpapakitang-gilas.
Sabi ko, gagawin ko ang gusto niya.
Gusto niyang mag-start ako, sige. Aalis ako sa bangko? Sige.
Ayan na ang drive, at tumalon na mga si Avramović.
Naagaw naman ni Dobrić.
Umpisa pa lang, maya't maya na ang bira ng Serbia.
Nakaupo lang ako do'n. Ayokong isipin masyado.
Inihahanda ko lang 'yong isip ko.
Adebayo, kinapos. Itinakbo na naman ng Serbia.
Dobrić, deretso sa loob.
Nakalabas nang buhay ang Serbians.
Si Kevin, 'no? Kevin!
Book.
Eto na siya, si Kevin Durant.
Sa bawat Olympics, kinatatakutan siya ng mga kalaban.
- Kick, swing, Durant. - Ayun.
Matapos makaalis sa bangko, nakapuntos agad.
Ayos.
Dito, pag mali ang laro mo,
may megastar na nakaabang na pwedeng pumalit sa 'yo.
Kaya mapapraning ka talaga na parang…
Gusto kong maging perfect dito.
Sanay akong nasa gano'ng level ako lagi.
Kaya di ko na kailangang ibalik 'yon. Lagi akong gano'n.
Pinapasimple ko lang lagi 'yong laro.
Kung open ako, susubukan kong makapuntos.
Kevin Durant, two-for-two.
Kung hindi, ipinapasa ko 'yong bola.
Kung may dalawang bantay ako, lumilipat ako ng puwesto.
Ayan na ang alley-oop pass!
At naipasok nga ni Edwards.
Tingin ko, kailangang ingatan si Kevin.
Sige.
- Kakagaling niya lang sa injury. - Oo nga.
- Pero mainit. - Mainit nga!
Naramdaman kong may ibibigay siya.
Tingin ko, walang nag-akala na mag-iinit siya nang gano'n.
- For three! - Ano'ng pangalan niya?
- Kilala natin siya. - Kilala mo siya.
Talaga naman!
Nakakatuwa lang pag nakikita mong pumapasok 'yong bola.
- Durant kay Jokić. Ayos! - Mainit talaga.
Pamatay si Kevin Durant!
Ilalabas ba natin siya?
May mga basketball player. May mga role-player.
Maganda silang magka-team.
Siya, hooper.
Kailangan ni KD ng basketball at rim, magiging KD na siya.
Siya ang purist ng basketball.
Kevin Durant, pasok!
Nakakita na ba tayo ng ganito dati?
Isang beses lang siyang naglaro sa isang buwan
tapos nagpaka-Kevin Durant lang talaga siya.
Two-for-one opportunity 'to, sinagpang na ni Durant.
- Okay. - For three!
- Nagpapaulan na si Kevin Durant. - Okay.
Diyos ko! Ang galing niya.
Grabe.
Panalo ang United States.
- Ang final score, USA 110, Serbia 84. - Itong taong 'to…
Di ko pwedeng bitbitin lagi 'yong gold medals ko.
Pero 'yong mga alaala, 'yong karanasan.
'Yong journey…
'Yong flight, 'yong biyahe sa bus, 'yong practice…
pwede kong bitbitin 'yong araw-araw.
Pero 'yong medals? Di ko 'yon ilalagay sa bulsa o sa leeg ko araw-araw.
Kontrahin mo kung gusto mo,
pero ito ang greatest scorer sa international basketball.
Pwede kong bitbitin lahat ng karanasan, lahat ng kuwento,
at lahat ng kaalamang nakuha ko rito na makakatulong sa ibang tao.
Di mo aakalaing magiging ganito siya kahusay,
pero matagal na natin siyang pinapanood.
Diyos ko po!
Tiningnan ko 'yong nanonood, 27,000 lahat,
mula sa iba't ibang buhay at bansa…
tapos nagsama-sama para sa basketball, kaya sobrang…
Nakakatuwang makita 'yon.
Kaya hangga't kaya kong pagsama-samahin tayo sa gano'n,
'yon ang gagawin ko.
Kitang-kita kong importante 'to sa 'yo.
Oo naman. Pucha…
Oo naman, kasi parang…
Lumaki ako sa lugar kung saan di nag-uusap-usap ang mga tao…
Grabe lang din 'yong galit sa mundo, parang…
Pag nagtawanan at nagbiruan na 'yong mga tao dahil sa basketball,
astig 'yon para sa 'kin. Kaya nagiging emosyonal ako, tol.
Naku, sorry.
Hindi, ayos lang 'yon.
Nakakatuwang makita 'yon kasi…
Nakakatuwang makakita ng taong nagsasabi na bumiyahe sila
para mapanood 'yong paborito nila sa Olympics.
Gumagastos sila, kasama 'yong buong pamilya.
Grabe lang.
Iniligtas no'ng laro 'yong buhay ko.
Iniligtas ng basketball 'yong pamilya ko kaya ang laki ng pasasalamat ko.
Seryoso,
Nagsalin ng Subtitle: Jobert Villanueva