Dzień dobry ze stadionu imienia Pierre’a Mauroya w Lille,
gdzie odbędzie się mecz koszykówki grupy A
między Grecją a Kanadą.
Obie drużyny od wielu lat nie grały na igrzyskach.
Grecja lat 16,
natomiast Kanada - 24.
Gdy dorastałem, wszyscy moi koledzy grali tylko w hokeja.
Sakic zdobywa gola!
Idealne wykończenie!
Hokej na lodzie to w Kanadzie topowy sport.
W hokeja grało się nawet na boisku do koszykówki.
Drużyna Kanady ożywiła całą halę.
Zawsze gdy włączałem telewizor,
w wiadomościach sportowych mówiono głównie o hokeju.
Crosby…
To koniec!
Tak po prostu!
Potem leciały powtórki meczów.
I pozamiatane!
Kanada zdobywa złoto!
Wkurzało mnie, że nie mówiono nic o koszykówce.
Narodowy sport Kanady to hokej.
Ale mają też dobrych koszykarzy.
I to całkiem dużo.
Znam stereotypy na temat Kanadyjczyków.
Na przykład, że jesteśmy uprzejmi.
Bardzo mili.
Ale na parkiecie wstępuje w nas duch współzawodnictwa,
bo chcemy udowodnić, że kanadyjska koszykówka jest silna.
Nie chcę grać przeciwko
przeciętnym drużynom ani zawodnikom.
Chcę mierzyć się z najlepszymi, żeby poznać miejsce
kanadyjskiej koszykówki.
LILLE, FRANCJA
DZIEŃ PRZED MECZEM KANADA - GRECJA
Grupa pierwsza broni.
Papanikolaou, prawy narożnik.
Giannis robi pierwszą zasłonę,
a Papagiannis drugą.
Shai, pilnujesz Walkupa w lewym narożniku.
Spróbuje się obrócić, więc Dwight go pilnuje,
ale pressing jest głównie tutaj.
Dobra, zaczynamy.
Broń ciałem!
W Dream Teamie z 1992 roku było razem dziewięciu graczy z NBA.
W drużynie Kanady jest ich więcej.
Wicelider klasyfikacji MVP w NBA Shal Gilgeous-Alexander
jest Kanadyjczykiem.
Lu Dort, jeden z najlepszych obrońców
wśród skrzydłowych w NBA to Kanadyjczyk.
Druga grupa, zaczynamy.
Jamal zmienił tę drużynę i jest nie do powstrzymania.
Murray wchodzi i zalicza!
Dlatego jest mistrzem NBA.
Stereotypowo mówi się, że drużyna Kanady jest miła.
Ale Dillon Brooks daje im przewagę.
Nie odpuszcza rywalom nawet na chwilę
i jest drapieżnikiem w obronie.
Jest utrapieniem rywali i zachodzi im za skórę.
Nasi rywale często wychodzą ostro spod kosza.
Trey, podkradniesz się tutaj,
a wtedy ty wejdziesz tam.
Taki jest plan. Jamal, dasz radę?
Wiemy, jak silną mamy drużynę i jak ciężko pracowaliśmy.
W zeszłym roku pokonaliśmy zespoły z pierwszej trójki na świecie.
Dobra robota.
Dobry rzut.
Uwielbiam reprezentować swój kraj.
Daje mi to dużo radości i napawa dumą.
Tu nie chodzi o pieniądze.
Chcemy tylko pokazać, że jesteśmy lepsi.
- Ruszamy! - Zaczynamy.
Mój tata jest selekcjonerem reprezentacji.
To trochę dziwne, a zarazem fajne uczucie.
Ale traktuję to jak moją pracę,
bo gram tu dla swojego kraju.
Dlatego zachowujemy się jak zawodowcy,
ale poza parkietem i siłownią tata jest dla mnie nadal tatą.
Udzielam mu wsparcia.
Choć w sumie chyba mniej z nim rozmawiam,
gdy on teraz gra w reprezentacji.
Dalej, dalej!
Dziś będziemy ćwiczyć właściwą mentalność podczas gry,
bo dzięki niej znów zaczniemy wygrywać.
Teraz chcemy wygrać pierwszy mecz,
a potem skupimy się na następnym.
- Do dzieła. - Tak jest.
- Na trzy: raz, dwa, trzy. - Kanada.
Urodziłem się w 1991 roku. Raptors powstali w 1995.
Chce się przedrzeć i rusza w stronę kosza!
Wsad Vince’a Cartera! Nikt go nie powstrzymał!
Od czasu powstania Toronto Raptors koszykówka zyskiwała na popularności.
To szansa dla nas, by się pokazać
i zyskać uznanie w tej lidze.
Koszykówka zawsze była lubiana w Kanadzie,
ale miała status dyscypliny niszowej.
Obecnie mamy graczy znanych na scenie międzynarodowej
i mamy najwięcej graczy w NBA po USA, co byłoby nie do pomyślenia
podczas kwalifikacji w 1999 roku.
Nash rusza. I kosz! Tak jest!
Ostatni raz Kanada grała na igrzyskach w 2000 roku w Sydney.
Numer 9, Rowan Barrett.
Jako dziecko widziałem na ścianie olimpijską koszulkę mojego taty.
Codziennie obok niej przechodziłem i pytałem tatę o igrzyska.
Widziałem, że bycie olimpijczykiem wiele dla niego znaczyło.
Zdobył kosz i będzie rzucał rzut osobisty!
Byłem kapitanem razem ze Stevem Nashem.
Świetnie nam szło.
Wygraliśmy wtedy naszą grupę.
To coś niesamowitego,
że pokazaliśmy światu, iż nas na to stać.
Czułem ogromną presję i odpowiedzialność
wobec ojczyzny i kolegów z drużyny.
Nie było lekko.
Kiedy grałem w NBA, byłem twarzą drużyny.
To miłe, ale jednocześnie wywiera na człowieku presję,
która nie jest widoczna z zewnątrz.
Steve zaszczepił w kanadyjskich graczach marzenie.
Bycie na najwyższym poziomie, absolutnym szczycie tej dyscypliny,
wielokrotne zdobywanie tytułu MVP w NBA
było czymś niezwykłym jak na Kanadyjczyka.
Zawsze starałem się trzymać mojej etyki pracy.
Na każdym kroku, każdego dnia, podczas każdego treningu
i każdego meczu.
Chyba dzięki temu osiągnąłem poziom,
który zainspirował kolejne pokolenie.
Steve miał ogromny wpływ na RJ-a.
Poznałem go jako niemowlaka.
Jestem dla niego wujkiem Steve’em i ciągle śledzę jego dokonania.
Steve jest moim ojcem chrzestnym.
Mając świadomość, że ktoś mi bliski grał w NBA, czułem,
że ten cel jest bardziej osiągalny.
Wygrali mecz o trzecie miejsce przeciwko USA.
To wielka chwila dla kanadyjskiej koszykówki.
To niesamowite uczucie, móc oglądać tego młodego człowieka
jako koszykarza,
który szczyci się reprezentowaniem swojego kraju.
Jako dziecko widziałem, jak ważne były dla taty igrzyska.
Obiecałem mu, że też tam wystąpię
i zawieszę moją koszulkę obok jego.
Będzie musiał zrobić mi na nią miejsce.
To wielka chwila.
Mamy graczy godnych podium.
Mamy szansę na medal.
Dlatego czuję, że to ważna chwila.
Pierwszy dzień zmagań grupowych w Lille.
W drużynach Kanady i Grecji jest mnóstwo utalentowanych graczy.
Drużyna Kanady stawia sobie wysoko poprzeczkę.
Chcę zobaczyć, jak sobie poradzą w roli faworytów.
Cały czas kryjcie Giannisa.
On często wchodzi pod kosz, czekając na podanie.
To nasz plan. Oni będę robić dwie rzeczy.
Tworzyć wolne pole dla Giannisa.
Nie mogą podejść blisko.
Cały czas stosujemy pressing, zdobywamy punkty i wszystko zbieramy.
Mocny pressing na całym boisku wspomoże naszych obrońców w trumnie.
Widzicie słowo „emocje”?
To będzie świetny mecz i muszą pojawić się emocje.
Ale nie możemy także zapomnieć o rzeczach, które musimy mieć pod kontrolą.
Kontrolujmy mecz, wspierajmy się nawzajem, a wtedy to będzie świetny mecz.
W tym turnieju pierwszy mecz jest najważniejszy.
Jasne? Chodźcie.
Walczcie razem jak drużyna.
- Na trzy: raz, dwa, trzy! - Kanada!
- Dobrze. - Ruszamy!
Chodź, mistrzu.
W porządku?
Pokaż im, jasne?
W turnieju olimpijskim bierze udział 12 drużyn narodowych.
Pierwszy etap turnieju to faza grupowa.
Drużyny podzielone są na trzy grupy, po cztery zespoły w każdej.
Do fazy pucharowej przejdą dwie najlepsze drużyny z każdej grupy
oraz dwie najlepsze z trzecich miejsc.
Zatem w fazie pucharowej zagra osiem drużyn.
FAZA PUCHAROWA
Igrzyska potrafią być naprawdę trudne.
Wiele krajów kwalifikuje się na nie rzadko albo wcale.
Poświęciliśmy wiele czasu i sił,
by wrócić na taki poziom, by zakwalifikować się na igrzyska.
Wiemy, że są to nasze pierwsze igrzyska od ćwierćwiecza.
A ostatni raz byliśmy na podium w 1936 roku.
- Na trzy: raz, dwa, trzy! - Kanada!
Nie przyjechaliśmy na igrzyska olimpijskie,
by oglądać zmagania w pchnięciu kulą, skoku wzwyż czy piłce nożnej.
Jesteśmy tu odcięci od świata, żeby stworzyć historię
i osiągnąć lepszy wynik od drużyn z 1936 i 2000 roku.
Zamierzam tu mocno namieszać.
Skakać będą Papagiannis i Dwight Powell.
I rozpoczęliśmy.
Giannis szuka piłki. Świetne podanie!
Kibice zaczynają się rozgrzewać.
Shai Gilgeous-Alexander: rzut, obręcz, dwa punkty i faul.
Mamy duże doświadczenie jako grupa,
bo wielu z nas dorastało razem.
Brooks do Antetokounmpo.
W drużynie jest chyba z ośmiu gości,
przeciwko którym grałem w dzieciństwie.
RJ Barrett! Lepiej zejść mu z drogi!
Wyskoczył wysoko.
Gramy szybko, twardo.
I agresywnie.
Jak dotąd tak przebiega ten mecz.
Kanada stosuje pressing na greckich obrońcach.
Utrudniamy życie rywalom.
Murray robi unik i rzuca z wyskoku.
Taka kiwka jest nie do obrony.
Pięciu graczy wymienia podania, chcą trafić do celu.
Piłka szybko leci, nie wiadomo, skąd padnie rzut.
Dort, rzut za trzy. Pewne punkty.
Cóż za spokojny rzut ponad dwoma obrońcami.
Gdy wchodzimy na parkiet,
czujemy się najlepsi pod każdym względem.
W punktowaniu, obronie, w grze zespołowej.
Chcemy tu coś udowodnić.
Brooks broni tak blisko, jak się tylko da.
Nasze przesłanie dla rywali to:
„Jesteśmy najlepsi…
na świecie”.
Po prowadzeniu przez większość meczu
Kanada zwycięża ostatecznie 86:79.
Kanadyjczycy zaczynają olimpijskie zmagania od wygranej w Lille.
PARYŻ, FRANCJA
Pewną wadą igrzysk jest to,
że w tym samym czasie odbywa się tu tak wiele wydarzeń.
Trzeba łapać każdą chwilę
i po prostu dobrze się tu bawić.
Chciałem iść na breakdance, ale zmagania pań są dzień przed finałem,
a mężczyzn w dzień finału.
- Będziesz oglądał inne dyscypliny? - Nie.
Chciałeś iść na pływalnię.
Jeśli można pływać stylem dowolnym, to mógłbym się ścigać.
Jestem szybkim pływakiem, choć po 50 metrach się męczę.
Ale na 25 metrów kogoś bym pokonał.
Paryż to taki…
Nowy Jork bez klimatyzacji.
I bez lodu.
- Obejrzymy szermierkę. - To będzie mój pierwszy raz.
Będzie wspaniale.
Lubisz tenis stołowy?
Tak, ale on się przechwalał, więc pójdę z nim obejrzeć to na żywo.
Muszę to zobaczyć.
Gość jest z Francji.
Nazywa się Félix Lebrun.
Lily się z ciebie śmiała, bo mówiłeś, że ją pokonasz.
Śmiała się z ciebie.
Tak, Lily!
Hej, Ant.
One mówią, że pokonałyby cię 21:0.
- W ping-ponga? - Tak.
Idealnie.
Te laski twierdzą, że pokonałyby mnie w ping-ponga 21:0.
DRUŻYNA TENISA STOŁOWEGO
Nie sądzę.
Nie daję temu wiary.
Nie ma mowy.
Do zera? Zdobyłbym jeden punkt.
Jeden punkt bym zdobył.
CHCĘ ZOBACZYĆ, JAK ONE ROZWALAJĄ GO DO ZERA
MA SIĘ ZA MISTRZA KAŻDEGO SPORTU I MOŻE MIEĆ RACJĘ
KOCHAMY CIĘ, ALE ONE CIĘ ROZWALĄ
Niesamowita koordynacja.
Tak, Lily!
Od razu ruszyli do akcji.
Od razu.
Nie zwlekają.
To coś jak dreszczyk
przy rzuceniu punktów w NBA,
kiedy swoją akcją porywasz tłumy.
Szermierka jest fajna.
Od teraz jestem jej fanem.
- Dziękuję. - Jasne.
CENTRUM TRENINGOWE CREPS WATTIGNIES, FRANCJA
FRANCJA
Félix jest pewny siebie.
Jest trzynasty na świecie?
- Jest pewny siebie! - Tak!
To LeBrown James.
LeBrun James.
- LeeBron. - LeeBroin.
LeeBrains.
- Siedemnasty? - Patrz!
Tak!
Tak jest!
Właśnie tak!
Nie znasz się na tym sporcie!
Mówiłeś, że to taka łatwizna!
Myślę, że jako drużyna
musimy zachować właściwą konsekwencję
w naszych przygotowaniach.
ŚRODKOWY, FRANCJA
Zadbać o nasze ciała i umysły.
Podczas turnieju ma się niewiele czasu.
Każdy dzień się liczy.
Przyniesiesz mi lód?
Przygotowujemy dla nich to, co najlepsze.
Przyprawiam rybę.
Podczas dnia meczowego każdy gracz mówi nam, co chce zjeść.
Dlatego przygotowujemy wtedy na lunch nawet 12 różnych potraw.
To, co trafi na ich talerz,
będzie miało wpływ na ich organizm.
Dlatego musimy uważać, co im serwujemy.
Dobre mięso, ryby
i warzywa z pobliskiego gospodarstwa.
Współpracujemy tylko z najlepszymi.
Musimy też brać pod uwagę diety graczy,
jak Victor, Evan, Rudy i Bilal.
Niektórzy gracze bardzo na to uważają,
bo w klubach mają dietetyków, a my musimy się do tego dostosować.
Przykładowo, niektórzy nie jedzą jajek,
bo te wywołują u nich stany zapalne.
Jakoś sobie z tym radzimy i robimy im naleśniki białkowe.
Trzy naleśniki to ekwiwalent koktajlu proteinowego.
ŚRODKOWY, FRANCJA
OBROŃCA, FRANCJA
Zdrzemnąłeś się?
Rudy?
Zdrzemnąłeś się?
Nie, byłem w…
Komorze hiperbarycznej?
- Naprawdę czujesz różnicę? - Tak, to niesamowite.
Spróbuję dziś wieczorem.
Często to robiłem, gdy odniosłem kontuzję.
- I szybko wyzdrowiałem. - Chodziłeś codziennie?
Trzy, cztery razy w tygodniu.
Na jak długo?
Na godzinę.
Ale właśnie wyszedł serial Stranger Things.
- Więc codziennie… - Jaki serial?
Stranger Things.
Codziennie oglądałem przy tym ten serial.
- Idziesz na siłownię? - Tak.
Chodźmy się pobawić.
Dalej.
To wspaniała chwila.
Idealna dla francuskiej koszykówki.
Zajęło nam trochę czasu doprowadzenie reprezentacji do poziomu,
na którym jesteśmy w gronie faworytów
w każdym ważnym turnieju.
Zazdrościmy temu pokoleniu, że ma igrzyska u siebie w domu.
Żałujemy, że już nie jesteśmy czynnymi graczami.
Boris Diaw.
Piękny rzut.
Byłem kapitanem drużyny narodowej od 2006 do 2018 roku.
Czyli przez 12 lat.
Wielu ludzi mówiło: „Chwila, to kapitanem nie jest Tony Parker?”.
INSEP - KRAJOWY INSTYTUT SPORTU, BADAŃ I OSIĄGÓW
Poznałem Tony’ego w INSEP-ie.
INSEP to taki narodowy instytut.
Trafiają do niego młodzi, utalentowani sportowcy,
którzy naszym zdaniem mogą kiedyś reprezentować nasz kraj.
Tony w młodym wieku różnił się nastawieniem od swoich kolegów.
Mówił: „Wiem, że trafię do NBA.
Chcę być najlepszym strzelcem, zdobędę to i tamto”.
Wszyscy inni mówili raczej: „Jeśli to się stanie, to będzie cudownie”.
Ja również jako młodzieniec myślałem: „Cóż, pożyjemy, zobaczymy”.
Dla Francuzów najbardziej liczyło się samo uczestnictwo w zawodach.
Nie cierpiałem tego.
Tego stwierdzenia, że liczy się sam udział w zawodach.
Nie, liczy się zwycięstwo.
- Tak jest! - Niesamowite!
Niesamowite!
Chciałem, by Francja liczyła się w koszykówce.
Francja mistrzem Europy do lat 18. Cóż za radość.
Jako 28. w drafcie na rok 2001
zespół San Antonio Spurs wybiera
Tony’ego Parkera z Racing Club Paris.
Kiedy wybrano mnie w drafcie, francuska koszykówka…
była mało znacząca.
Ludzie pytali: „Po co oni biorą francuskiego rozgrywającego?”.
Myśleli, że jesteśmy miękcy,
że nie bierzemy prysznica i tak dalej.
Ale Pop zaryzykował ze mną.
Czemu Pop tak często podejmuje takie ryzyko?
Bo jest szalony.
Tony myśli, że jestem szalony, ale…
Pamiętam, że po czwartym meczu sezonu dałem mu piłkę i powiedziałem:
„Będziesz tu dyrygować
i albo odniesiesz ogromny sukces, albo poniesiesz porażkę.
Nie będę czekać roku czy dwóch lat, by się tego dowiedzieć.
Sam mi to pokażesz”.
San Antonio Spurs są mistrzami świata.
Kiedy Tony zdobył tytuł NBA, walnie się do tego przyczyniając,
w kraju go wielbiono.
Wiele osób pokładało we mnie ogromne nadzieje.
Okrzyknięto mnie ambasadorem Francji
reprezentującym ojczyznę w Stanach Zjednoczonych.
Poważnie to traktowałem.
Był największą nadzieją francuskiej koszykówki.
Stał się ikoną i wiele dla nas znaczył.
Myślę, że bez niego francuska koszykówka nie byłaby tak dobra, jak dziś.
Jako pierwszego w drafcie San Antonio Spurs wybierają
Victora Wembanyamę.
Kiedy Spursi wybrali Wemby’ego,
umieścił w sieci swoje zdjęcie w mojej koszulce,
bo w dzieciństwie kibicował mi oraz Spursom.
To było niesamowite.
Zabawne, jak to się układa.
Wyglądało to tak, jakby San Antonio było mu przeznaczone.
Pamiętam trening kadry seniorów na zgrupowaniu w Paryżu.
Po nas swój trening rozpoczęła drużyna juniorów.
Grał w niej Wemby.
To był rok 2018, więc miał wtedy 14 lat.
Zobaczyłem, jak na parkiet wchodzi bardzo wysoki, chudy dzieciak.
Postanowiłem przyjrzeć się temu treningowi.
Pamiętam, że gdy stamtąd wyszedłem, zadzwoniłem do Tony’ego Parkera
i powiedziałem: „Jesteś najlepszym koszykarzem w historii Francji.
Ciesz się tym, bo za dziesięć lat nim nie będziesz.
Znalazłem twojego następcę”.
Teraz on przejął pałeczkę,
którą ja nosiłem przez niemal 20 lat.
To dla mnie ogromny zaszczyt, że poświęca mi się tyle uwagi.
Ale nie czuję presji,
bo cała ta uwaga rozwiewa się gdzieś w powietrzu.
Atakujcie Brazylijczyków.
Nie czekajcie.
Nie sprawdzam cały czas w sieci informacji na mój temat,
więc nie będę czuł presji.
Cóż za wspaniała atmosfera
panuje przed pierwszym meczem gospodarzy igrzysk
i oczywiście Wemby’ego.
Victor Wembanyama to zdobywca tytułu debiutanta roku w lidze NBA.
Wewnątrz hali panuje ogromna wrzawa.
Mamy tu dziś 27 000 rozentuzjazmowanych kibiców.
Ten turniej trwa tylko dwa tygodnie,
więc musimy dobrze zacząć.
Grać, jakby to był sprint na 100 metrów, i to od samego początku.
Pamiętajmy, na co nas stać i jak bardzo jesteśmy zdeterminowani.
Doświadczymy tu czegoś wspaniałego i to zaczyna się dzisiaj!
- Dalej… - Francja!
Chyba jeszcze nie pojmuję, jak ważna to chwila.
Pewnie zrozumiem to podczas pierwszego meczu.
To coś, co naprawdę trudno pojąć.
Francja gra u siebie z Brazylią,
drużyną, na którą zawsze trzeba uważać.
To zespół z silnymi zawodnikami i niełatwo go będzie pokonać.
Gracz, w którym pokładają wielkie nadzieje: Wembanyama.
To niesamowity talent.
Victor potrafi robić rzeczy, których nikt inny wcześniej nie robił.
Francja właśnie wyruszyła w swoją podróż olimpijską.
Łączy w sobie ogromną siłę, szybkość, wzrost
i niezwykłą zręczność.
Próbował kilka razy, ale bez skutku.
Dwa punkty i faul!
Tego Francji było trzeba!
Wszyscy kibice stoją.
Ktoś tak wysoki nie ma prawa być aż tak dobry.
A on jest.
Zwód, obrót i tym razem czysty kosz.
Cóż za wspaniała atmosfera.
A Wembanyama wchodzi w swój rytm.
Zdobył osiem punktów i prowadzi w klasyfikacji meczowej.
Wemby.
Niesamowite.
Ze względu na mój wzrost nigdy nie wiedziałem,
jak to jest być normalnym.
Co teraz zrobił Wembanyama?!
Wsad lewą ręką!
Jakieś pięć, sześć lat temu uznałem, że nie będę więcej…
próbował się dopasowywać.
Wemby i jego zabójcza ręka!
Dobija rywali!
Wykańcza ich od środka!
Ciągle zadaje mi się jedno pytanie:
„Czy zadziwia cię, że twoja kariera tak niesamowicie się toczy?”.
Odpowiadam wtedy: „Nie, bo od 15 lat ciężko na to pracuję”.
Nikt nie powstrzyma Victora Wembanyamy!
Staram się zmuszać rywali do zmiany tempa gry,
by móc dyktować im warunki,
nawet kiedy bronię.
Blokuję rzuty, które…
teoretycznie są nie do zablokowania.
I tak dyktuję grę.
Francuzi notują udany początek zmagań olimpijskich.
Liczymy na złoty medal!
Miałem go za nową gwiazdę francuskiej koszykówki, ale to nieprawda.
To nowa gwiazda całej dyscypliny.
Wariat z ciebie.
Jeden.
Jeden za nami.
Z doświadczenia wiem, że po trudnych, ale wygranych meczach
idzie nam coraz lepiej.
Jeśli się postaramy, będziemy coraz lepsi.
Musimy, bo we wtorek czeka na nas Japonia!
To zupełnie inny przeciwnik od Brazylii.
Musimy być gotowi psychicznie na trudy tego meczu.
Odpocznijcie, a w poniedziałek wracamy do pracy.
- Dalej… - Francja!
Nie, to musi być…
O tak.
Dziękuję. Voilà.
- Voilà. - Ze mną nie zrobisz?
Jasne, że zrobię!
- Za pięć dolców. - Nie.
Tak, przyjacielu.
Chyba każdy człowiek, który zaczyna zawodowo uprawiać sport,
marzy o tym, by zagrać na olimpiadzie i może coś zdobyć.
A jeśli to będzie złoto,
to będzie to najwspanialszy laur, jaki można zdobyć.
A ty trzy razy 20?
Trzy raz 20 i siedem.
- Ale masz tylko dwie strzałki. - Potrójne 20?
Nie, trzeci poślę tam.
Trzy razy 20 i siedem, tak? Co myślisz?
Tak jest.
A teraz ten tam!
Coś niewiarygodnego.
Mistrz nie tylko w koszykówce.
Miło robić z tobą interesy.
Pierwszy mecz gramy przeciwko USA.
Człowiek pracuje przez całą karierę, całe swoje życie,
by rywalizować z tak wspaniałymi przeciwnikami.
To może być sport olimpijski?
Co myślicie?
Może w przyszłości.
To chyba koniec.
- Wygrałem! - Cholera!
Wygrałem.
Nie pobiłem rekordu, ale wygrałem.
Ja 6,8, a ty 6,5.
Amerykanie mają jedną z najlepszych drużyn w historii.
To będzie dla nas spore wyzwanie, ale nie ma się czego bać.
Jesteśmy gotowi i pora na zabawę.
Jutro przed wami pierwszy mecz.
Tak. Pierwszy mecz…
SELEKCJONER SERBII
…zawsze jest najważniejszy.
Zmierzymy się z reprezentacją Stanów Zjednoczonych.
Wiem, że naszych fanów, a zwłaszcza was,
ciekawi, czy zdołamy pokonać Amerykanów.
Ale przed nami są też inne mecze.
Obecnie jednak skupiamy się na jutrzejszym spotkaniu.
To wszystko. Dziękuję.
Mówię zawodnikom, że to sprint.
Tu nie ma czasu, jak w NBA, by spokojnie wejść w ten turniej.
Po prostu nie ma.
Musimy być mocno skupieni.
Ci goście osiągnęli naprawdę dużo.
I nie tylko akceptują presję, ale wręcz ją lubią.
Są w najlepszej formie, gdy czują się zagrożeni.
W tej drużynie są trzy żywe legendy.
Trudno więc wątpić w taki zespół.
Dorastałem, oglądając Kevina Duranta.
On oddaje grze całe serce.
Po prostu kocha koszykówkę.
To wszystko.
Kevin to prawdopodobnie najlepszy olimpijczyk wszech czasów.
Cieszę się, że znów mogę być jego trenerem,
bo łatwo się go trenuje.
On kocha koszykówkę i uwielbia być częścią zespołu.
Witam państwa na pokładzie pociągu Eurostar…
Jego zaangażowanie w ten sport nie ma sobie równych.
Nie mieliśmy łatwego życia.
MAMA KEVINA
Kevin musiał znieść wiele przeciwności.
Byliśmy afroamerykańską rodziną
utrzymywaną przez samotną,
niewykształconą
kobietę,
która założyła tę rodzinę jako nastolatka.
Skazano nas na przegraną.
Na przeciętniactwo.
Ale ja postanowiłam, że z moim synem tak się nie stanie.
A to daje człowiekowi twardość.
Zacząłem grać z paru powodów.
Kiedy w dzieciństwie nawiązywałem przyjaźnie,
liczyło się dla mnie poznanie natury drugiej osoby.
A na boisku można to łatwo odkryć.
Kevin chciał być zawodowym koszykarzem.
Nie wiedziałam, jak to wygląda.
Dlatego zawsze wymagałam od niego więcej,
niż trener, który przecież wiedział, jak ma wyglądać trening.
Przykładowo, trener kazał mu wbiec 50 razy na wzgórze.
Ja na to: „Jak to 50? Zostanę w aucie i będę czytać książkę,
a ty w międzyczasie wbiegniesz 150 albo 200 razy”.
Wkurzał się.
Ale ja robiłam tylko to, co moim zdaniem było mu potrzebne.
Tylko o to mi chodziło.
Zdarzało się, że gra mnie nie cieszyła.
Wtedy przypominałem sobie czasy, gdy czerpałem z tego radość.
Kiedy byliśmy dzieciakami, nie liczyły się zwycięstwa i przegrane,
tylko gra w kosza.
USA! USA!
Serbia! Serbia!
Stany Zjednoczone wyruszają w podróż
po piąty złoty medal z rzędu.
Na parkiecie będzie mnóstwo MVP,
w tym debiutujący na olimpiadzie Steph Curry.
Nikola Jokić przewodzi wygłodniałym serbskim zawodnikom,
którzy pragną napsuć Amerykanom krwi.
Ile rzuci Durant?
Mnóstwo koszy!
Lubię być wśród najlepszych.
Graczy na tym samym poziomie,
którzy mają podobne doświadczenia w lidze
i chcą od życia tego samego, co ja.
Rzadko trafia się na takich ludzi,
zwłaszcza 12 naraz.
Kiedy człowiek zalicza takie szczyty, myśli sobie:
„Teraz chcę tego zawsze”.
Gdy przebywasz ciągle z tymi kolesiami,
tworzy się między wami więź.
Czujecie tę energię.
I dlatego tak to uwielbiam.
Amerykanie zaczynają.
Mamy tu 12 graczy NBA, wielu mistrzów.
Każdy z nich zasługuje na grę od pierwszej minuty.
Ale w dwutygodniowym turnieju
liczy się tylko wygrana.
LeBron James wyskakuje wysoko do góry!
Żeby to się udało, wszyscy muszą się podporządkować.
Kevin Durant, najlepszy strzelec olimpijski USA.
Kevin
miał drobny uraz łydki, przez co nie grał od miesiąca.
Durant, który nie grał w żadnym z meczów pokazowych,
wejdzie z ławki.
Trzeba szanować decyzje trenera i to, jakie powierza ci zadania.
Jokić popisuje się swoją magią.
Powiedziałem mu, że się dopasuję.
Mogę grać od początku albo wejść z ławki.
Avramović wchodzi wysoko pod kosz.
A teraz przechwyt Dobricia.
Na początku meczu Serbia wypuściła parę mocnych ciosów.
Siedziałem tam i starałem się wiele nie myśleć,
tylko przygotować się psychicznie.
Adebayo nie trafia i piłkę znów przejmują Serbowie.
Dobrić do środka.
Udało się z tego wydusić dwa punkty.
Kevina, co? Kevin!
Book!
Oto Kevin Durant.
Na każdych igrzyskach był prawdziwym postrachem przeciwników.
- Podanie i rzut. - Proszę.
Ledwo wszedł i już zapunktował.
Tak jest.
Jeśli tutaj nie będzie ci się wiodło,
zawsze może cię zastąpić inna megagwiazda.
Dlatego człowiek ma swoistą paranoję
i chce zagrać idealnie.
Trenuję po to, by cały czas być na takim poziomie,
więc nie muszę się wysilać, bo cały czas jestem gotowy.
Staram się grać tak prosto, jak się da.
Gdy mam miejsce, próbuję punktować.
Dwie udane próby na dwie Duranta.
Jeśli nie, to podaję.
Gdy mnie kryją, próbuję wyjść na pozycję.
Piękne wysokie podanie
i wsad Edwardsa.
Musimy być ostrożni z Kevinem.
Dobra.
- Dopiero zaleczył kontuzję. - Tak.
Ale świetnie mu idzie!
Czułem, że Kevin nam pomoże,
ale nikt nie sądził, że będzie grał tak bombowo.
- Za trzy! - Jak on się nazywa?
- Wiemy jak. - Oczywiście.
Strzelaj!
To satysfakcjonujące uczucie, gdy piłka trafia do kosza.
Durant nad Jokiciem.
- Trafi! - O tak!
Kevin Durant jest zabójczy!
Ściągamy go?
Niektórzy są koszykarzami, inni to gracze zadaniowi.
A on to pasjonat.
Wystarczy mu piłka i kosz, by być sobą.
To koszykówkowy purysta.
Kevin Durant i zaliczone!
Widzieliśmy kiedyś coś takiego?
Zagrał raz w ciągu miesiąca i teraz zszedł z ławki
i dał prawdziwy show w stylu Kevina Duranta.
Kolejna okazja i Durant ją wykorzystuje.
- Tak jest. - Za trzy!
Kevin Durant zapewnia USA grad punktów!
KEVIN DURANT 8/8, 21 PUNKTÓW
Cholera! Jest zajebisty.
Naprawdę zajebisty.
Reprezentacja USA załatwiła sprawę.
- Wygrywa z Serbią w stosunku 110 do 84. - Co za gość.
Nie będę chodził ze złotymi medalami.
Ale wszystkie te wspomnienia i wspólne przeżycia,
loty, podróże autobusami, treningi…
Wszystko to będzie mi zawsze towarzyszyć,
w przeciwieństwie do medali, których nie będę ciągle nosić na szyi.
Zaryzykowałbym stwierdzenie,
że to najlepszy strzelec w historii koszykówki.
Zostaną ze mną wszystkie te przeżycia i historie,
a także wiedza stąd wyniesiona, która może kiedyś komuś się przyda.
Niewiarygodne, że jest aż tak dobry,
ale my znamy go już od dawna.
O rany!
Na widowni było 27 tysięcy ludzi
z różnych środowisk, krajów.
Wszyscy przyszli na koszykówkę.
To niesamowite móc zobaczyć coś takiego.
Jeśli mogę w ten sposób zjednoczyć ludzi, to chętnie to robię.
Wiem, ile to dla ciebie znaczy.
Jasne.
Jasne, bo…
pochodzę z okolic, gdzie ludzie ze sobą nie rozmawiają.
A na świecie jest tyle nienawiści.
Kiedy widzę, że ludzie się śmieją i żartują podczas meczu koszykówki,
bardzo mnie to cieszy i wzrusza.
Wybacz.
W porządku.
To naprawdę niesamowity widok.
Ludzie podróżują wiele kilometrów, by zobaczyć swojego idola na igrzyskach.
Wydają forsę, zabierają swoje rodziny.
To coś wspaniałego.
Ten sport uratował mi życie.
Wyciągnął mnie i moją rodzinę z gówna, więc jestem mu za to wdzięczny.
Serio.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz