Witajcie na stadionie imienia Pierre'a Mauroya w Lille,
na meczu grupy A, Grecja - Kanada.
Obu drużyn dawno nie widzieliśmy na igrzyskach.
Grecji od 16-tu lat, Kanady od 24.
Wszyscy moi kumple z dzieciństwa grali w hokeja.
Gol! Doskonałe wykończenie!
Hokej jest u nas najważniejszy. Nawet boiska do kosza zmieniają się w lodowiska.
Kanadyjczycy rozgrzali publiczność.
Ilekroć chcę pooglądać w telewizji sport, jakiś skrót, zawsze leci hokej.
Crosby. Koniec! Tak po prostu!
A potem znów puszczają hokej.
Pozamiatane! Kanada ma złoto!
Nawet jeśli ktoś gra w kosza. Wkurzało mnie to.
Narodowym sportem Kanady jest hokej. Ale mają też koszykarzy. Obiecujących.
Wiem, co mówią o Kanadyjczykach. Że jesteśmy grzeczni i mili.
Ale gdy wchodzimy na parkiet, stajemy się zadziorni.
Chcemy pokazać wszystkim, jak wygląda kanadyjska koszykówka.
Nie chcę grać z przeciętnymi graczami ani drużynami. Chcę grać z najlepszymi,
żeby sprawdzić, na co stać Kanadę.
KOSZYKARSKIE ZŁOTO
LILLE, FRANCJA
DZIEŃ PRZED MECZEM KANADA - GRECJA
Grupa pierwsza - bronicie. Papanikolau - prawy róg.
Giannis - pierwsza zasłona.
Papagiannis - druga. Shai - kryjesz Walkupa w lewym rogu,
może chcieć wejść.
Dwight - możesz być tam, ale główny pressing tutaj.
Jedziemy. Ostro.
Dream Team grał przeciwko łącznie dziewięciu graczom z NBA.
W drużynie Kanady jest ich więcej.
Shai Gilgeous-Alexander, drugi w głosowaniu na MVP to Kanadyjczyk.
Lu Dort, jeden z najlepszych obrońców w NBA,
to też Kanadyjczyk.
Druga grupa, jedziemy.
Jamal potrafi sam wygrać mecz. Jest nie do zatrzymania.
Murray wbiega i wsad!
Dlatego jest mistrzem NBA.
Mówią, że Kanadyjczycy są grzeczni. Dillon Brooks wnosi agresję.
Nie odpuści nawet na chwilę. To obrońca zawzięty niczym pies.
Chce wytrącić z równowagi.
Ten zespół lubi grać od końcowej. Trey, podejdziesz stąd,
wejście tam. Właśnie tak. Jamal ma piłkę.
Wiemy, kto u nas zagra i czego dokonaliśmy.
W zeszłym roku pokonaliśmy pierwszą, drugą i trzecią drużynę na świecie.
Dobrze. I rzut.
Uwielbiam grać dla kraju. Czuję wtedy radość i dumę.
Naprawdę nie chodzi o kasę ani nic takiego,
tylko o to, który kraj jest lepszy.
Zaczynamy!
Już!
Mój tata jest menedżerem reprezentacji. To trochę nietypowe, ale i fajne.
Tutaj po prostu wykonuję swoją robotę. Skupiam się na reprezentowaniu kraju.
Jak zawodowiec.
Ale gdy opuszczamy parkiet lub salę ćwiczeń, tata znów staje się tatą.
Wspieram go. I chyba trochę mniej z nim rozmawiam,
gdy jest w roli zawodnika.
Dobra, chodźcie tu!
Dzisiaj poćwiczymy psychikę, żeby znów zacząć wygrywać.
Naszym celem jest zwycięstwo w pierwszym meczu. Krok po kroku. Chodźcie.
Raz, dwa, trzy - Kanada!
Urodziłem się cztery lata przed powstaniem Raptors.
Wchodzi na kosz i wsad!
Vince Carter nie do zatrzymania!
Od powstania Raptors koszykówka stawała się coraz popularniejsza.
Mamy okazję zaprezentować się jako porządny zespół tej ligi.
Kanadyjczycy grają w koszykówkę od dawna, ale jednak był to sport nieco niszowy.
Teraz mamy wielu graczy na światowym poziomie.
Tylko w USA gra więcej chłopaków z NBA.
Na początku wieku to było nie do pomyślenia.
Nash podaje do przodu.
Punkty!
Ostatni raz byliśmy na igrzyskach w Sydney w dwutysięcznym.
Numer 9, Rowan Barrett.
Jako dzieciak każdego dnia patrzyłem na koszulkę
taty z igrzysk wiszącą na ścianie.
Widziałem, ile dla niego znaczył ten występ.
Punkty i faul!
Ja i Steve Nash byliśmy kapitanami. Świetnie nam szło.
Pojechaliśmy na igrzyska, wygraliśmy grupę.
Pokazaliśmy, że nas na to stać.
Czułem na sobie wielką odpowiedzialność. Nie chciałem zawieść kolegów ani kraju.
Silna presja, zupełnie jak w NBA. Byłem twarzą zespołu.
To wielki przywilej, ale i ogromna presja, której może nie widać z zewnątrz.
Steve sprawił, że drużyna Kanady wzniosła
się na wyżyny umiejętności.
To w końcu wielokrotny MVP ligi NBA. Żaden inny Kanadyjczyk tego nie dokonał.
Starałem się zachować właściwą etykę pracy,
skupiać się na następnym kroku, dniu, treningu, występie.
Chyba dlatego osiągnąłem aż tyle, że inspiruję kolejne pokolenie.
Steve miał ogromny wpływ na RJ-a.
Znam go praktycznie od urodzenia. Jestem dla niego wujkiem Stevem.
Steve Nash jest moim ojcem chrzestnym.
Ktoś, kogo znałem, grał w NBA,
więc cel wydawał się łatwiejszy
do osiągnięcia.
Zdobywają trzecie miejsce, pokonując USA!
Triumf kanadyjskiej koszykówki.
Wspaniale było patrzeć, jak dojrzewa i staje się koszykarzem,
który z dumą reprezentuje swój kraj.
Wiedziałem, jak tata cenił występ na igrzyskach,
więc powiedziałem mu kiedyś, że ja też na nich
zagram
i moja koszulka zawiśnie na ścianie obok jego. Więc jego trzeba przesunąć.
To ważna impreza. Mamy drużynę, która powalczy o podium.
O medal. Dlatego wszyscy jesteśmy podekscytowani.
Pierwszy dzień zmagań grupowych.
Kanada i Grecja. Wielu graczy z NBA.
Chętnie zobaczę Kanadę, bo mają ambicje.
Ciekawe jak zagrają w roli jednego z faworytów.
Trzymajcie Giannisa z dala od tablicy. On lubi zmieniać pozycję.
Robią tak po pierwsze po to, żeby Giannis był w sytuacji
jeden na jednego. Nie pozwalamy, ciągły pressing.
Zdobywamy punkty i od razu naciskamy. Silny pressing pomoże obrońcom w trumnie.
Widzicie to słowo? Emocje. To będzie zajebisty mecz,
więc będą emocje.
Ale pamiętajcie, żeby ciągle kontrolować sytuację.
Wspierajcie się, ufajcie sobie, a wszystko się ułoży.
Pamiętajcie, że w tym turnieju pierwszy mecz
jest najważniejszy. Chodźcie tu.
Razem dla każdego! Raz, dwa, trzy - Kanada!
Idziemy.
Chodź, mistrzu. W porządku?
Daj czadu.
W turnieju koszykówki bierze udział 12 drużyn.
Najpierw odbędą się spotkania fazy grupowej.
Trzy grupy po cztery drużyny.
Do fazy pucharowej awansują dwie najlepsze drużyny z każdej
grupy
i dwie najlepsze spośród trzecich w grupach. Łącznie osiem drużyn.
Igrzyska to trudny turniej. Wiele krajów nie awansuje nigdy
albo tylko sporadycznie.
Doszlusowanie do tego elitarnego grona kosztowało nas wiele pracy i czasu.
To nasze pierwsze igrzyska od ćwierć wieku. Na podium nie byliśmy od 1936.
Nie przyjechaliśmy tu oglądać pchnięcia kulą, skoku wzwyż czy piłki nożnej.
Jesteśmy skoncentrowani. Chcemy poprawić wyniki
z 1936 i dwutysięcznego. Chcemy narozrabiać.
Skaczą Papagiannis i Dwight Powell. Zaczynamy!
Giannis szuka piłki. Świetne podanie pod kosz!
Publiczność żywiej reaguje. Shai Gilgeous-Alexander.
Zwód, rzut, kosz i jeszcze faul!
Jesteśmy wyjątkowo zgrani, bo praktycznie dorastaliśmy razem.
Brooks, Antetokounmpo.
Z sześcioma, siedmioma,
ośmioma kolegami grałem
w kosza jako dzieciak.
RJ Barrett. Zejdźcie mu z drogi. Dynamit!
Gramy szybko i nieustępliwie. Agresywnie.
Dotychczas greccy rozgrywający nie mieli łatwego życia.
Przeciwnik ma wypaść z rytmu.
Murray odskakuje i rzuca.
Obrońca jest bez szans.
W pięciu stanowimy jedność. Podajemy, biegamy, piłka fruwa, rzuty z nienacka.
Dort, za trzy. Nawet nie mrugnął!
Trafił pomimo podwojonego krycia.
Ilekroć wychodzimy na parkiet, czujemy się najlepsi w rzucaniu,
obronie, podawaniu. Chcemy coś udowodnić.
Ręce Brooksa nie dają mu spokoju.
Nasze przesłanie brzmi: „Jesteśmy najlepsi na świecie”.
Kanada dowiozła prowadzenie do końcowego gwizdka.
Osiemdziesiąt sześć do siedemdziesięciu dziewięciu i Kanadyjczycy zaczynają
igrzyska od zwycięstwa.
PARYŻ, FRANCJA
Najgorsze jest to, że wiele konkurencji jest
rozgrywanych jednocześnie.
Wszyscy staramy się jednocześnie miło spędzać czas.
Chciałem iść na breakdance, ale kobiety startują w przeddzień
meczu o złoto, a mężczyźni dzień po.
Będziesz coś oglądał?
Nie.
A pływanie?
Jeśli stylem wolnym i będzie czas. Świetnie pływam. Na 50 metrów nie,
ale na 25 na pewno bym kogoś pokonał.
Paryż przypomina mi Nowy Jork bez klimatyzacji. I bez lodu.
Zobaczymy szermierkę. Jeszcze nie widziałem na żywo.
Będzie ciekawie.
Lubisz tenis stołowy?
Ja tak, ale on się nabijał, więc muszę go zabrać na jakiś mecz.
Chcę zobaczyć.
Hej, Ant!
To Francuz. LeBrun. Felix LeBrun.
Lily się zaśmiała, gdy powiedziałeś, że ją pokonasz. Wyśmiała cię. Brawo!
NIESPODZIEWANY POJEDYNEK
Rozwalą cię 21 do 0.
W ping-ponga?
Ktoś mówi, że pokona mnie w ping-ponga 21 do 0.
Nie wierzę w to.
O nie. Nie ma mowy.
Jedenaście - zero? Jeden zdobędę.
Figa.
Jeden punkt.
POPROSZĘ FILM, NA KTÓRYM GO OGRYWAJĄ DO ZERA
JEST LEPSZY W KAŻDEJ DYSCYPLINIE? MOŻE TAK BYĆ
ANTMAN, NIE MASZ Z NIMI SZANS
Co za koordynacja!
Brawo, Lily!
W ogóle się nie cacka. Od razu zaatakował.
Uczucie podobne jak po zdobyciu kosza w NBA, gdy publiczność nagradza aplauzem.
Fajne.
Jestem nowym fanem szermierki.
CENTRUM TRENINGOWE CREPS WATTIGNIES, FRANCJA
FRANCJA
Felix ma niezły styl.
Trzynasty na świecie?
Super styl!
LeBrown James.
- Siedemnaście? - Patrzcie!
Tak!
Doskonale!
Nie znacie się na sporcie.
Zrobił to z palcem w nosie.
- Najważniejsza jest konsekwencja - w przygotowaniach,
codziennych zajęciach, dbaniu o ciało i myśleniu.
Taki turniej bardzo szybko się kończy.
Liczy się każdy dzień.
Przyniesiesz więcej lodu?
Gotujemy im same dobre rzeczy.
Doprawiam rybę.
W dniu meczu mówią nam, co chcą zjeść.
Więc na lunch przygotowujemy
12 różnych dań.
W końcu to, co jedzą, trafia do ich ciał. Dlatego musimy pilnować, co im dajemy.
Najlepsze gatunkowo mięso, ryby i warzywa od miejscowych rolników.
Same najlepsze produkty.
Musimy też pilnować ich diet.
Victora, Evana, Rudy'ego, Bilala.
Niektórzy są na ścisłych dietach,
opracowanych przez specjalistów z ich klubów.
Musimy to uwzględniać.
Na przykład niektórzy nie jedzą jaj, bo po nich robią im się stany zapalne.
Trzeba na to uważać.
Smażymy naleśniki białkowe.
Kilka takich naleśników jest jak shake proteinowy.
CENTER REPREZENTACJI FRANCJI
OBROŃCA REPREZENTACJI FRANCJI
Spałeś?
Rudy?
Spałeś?
Nie, byłem w…
Hiperbarycznej?
Czujesz poprawę?
Tak, wyraźną.
Dzisiaj ja spróbuję.
Gdy miałem kontuzję, dużo siedziałem w komorze.
Pomogła.
Codziennie?
Trzy-cztery razy w tygodniu.
Długo?
Z godzinę.
Wtedy zaczęli puszczać Stranger Things.
Więc codziennie…
Co puszczali?
Stranger Things.
Oglądałem to sobie po kawałku.
Idziesz do hali?
Tak.
No to chodźmy.
Jedziemy.
To wielka chwila francuskiej koszykówki.
Osiągnięcie poziomu, który stawia nas w roli faworytów
różnych turniejów, zajęło nam sporo czasu.
Zazdrościmy temu pokoleniu igrzysk w ojczyźnie.
Sami chcielibyśmy na nich grać.
Boris Diaw, piękne wejście!
Byłem kapitanem reprezentacji narodowej od 2006 do 2018, czyli 12 lat.
Zabawne, bo wielu myślało, że jest nim Tony Parker.
Poznaliśmy się w INSEP-ie.
INSEP został ufundowany przez naród. Zajmuje się utalentowaną młodzieżą.
Wychowuje ją na przyszłych reprezentantów Francji. Młody Tony był inny niż wszyscy.
Mówił, że dostanie się do NBA, że chce zdobywać najwięcej punktów,
że będzie taki a taki.
Inni wychodzili z założenia, że jeśli się uda, to świetnie.
Ja też podchodziłem do tego z dystansem.
Francuzom nie szło, dopóki nie wszedł Tony Parker…
Ciągle słyszałem, że udział w imprezie jest najważniejszy. I bardzo mi się to nie
podobało.
Nie, najważniejsze jest zwycięstwo.
To niesamowite!
Chciałem pokazać, jak gra Francja.
Francuzi mistrzami Europy! Niezmiernie się cieszą.
Numer 28 w drafcie 2001,
Tony Parker z Racing Club Paris trafia do San Antonio Spurs.
Gdy zostałem wybrany, francuska koszykówka nie
liczyła się na świecie.
Ludzie pytali, po co im rozgrywający z Francji.
Myśleli, że jesteśmy mięczakami, rzadko się myjemy i różne takie.
Ale Pop zaryzykował.
Dlaczego odważył się podjąć ryzyko?
Bo to wariat.
Uważa mnie za wariata z wielu powodów. To był chyba piąty mecz sezonu.
Dałem mu piłkę i kazałem dyrygować.
Powiedziałem mu, że albo zrobi to wspaniale,
albo nie da rady,
ale ja nie zamierzam czekać półtora roku lub dwa, żeby się przekonać.
On ma mnie przekonać.
San Antonio Spurs zdobywają mistrzostwo!
Tytuł z San Antonio i rola, jaką Tony pełnił w tym klubie,
odbiły się mocnym echem we Francji.
Wielu ludzi pokładało we mnie nadzieje. Stałem się ambasadorem Francji w USA.
Traktowałem to bardzo poważnie.
Gdy byłem mały, to on uosabiał francuską koszykówkę.
Był ikoną tego sportu. Bez niego nie zaszlibyśmy tak daleko.
San Antonio Spurs wybierają Victora Wembanyamę!
Gdy został wybrany przez San Antonio Spurs,
zamieścił w Internecie zdjęcie z moją koszulką.
Bo gdy był mały, kibicował Tony'emu Parkerowi.
To naprawdę niesamowite. Jakby gra w San Antonio była mu pisana.
Byłem na treningu reprezentacji w Paryżu. Po nas trenowali młodsi,
drużyna Wemby'ego. To był 2018, on miał 14 lat.
Nagle zobaczyłem wysokiego, chudego dzieciaka.
Usiadłem i patrzyłem, jak ćwiczą.
Gdy wychodziłem, zadzwoniłem do Tony'ego Parkera
i powiedziałem mu,
żeby się cieszył swoim statusem króla francuskiej koszykówki,
bo za 10 lat już nim nie będzie. Znalazłem następcę.
Teraz on przejmie pałeczkę, z którą biegłem niemal 20 lat.
To całe zamieszanie wokół mnie sprawia mi satysfakcję, ale nie jest ciężarem. Bo to…
właśnie - tylko zamieszanie.
Atakujemy Brazylijczyków.
Nie czekamy.
Jeśli nie będę siedział w Internecie, to nie będę czuł żadnego ciężaru.
Fantastyczna atmosfera.
Kibice czekają na gospodarzy i Wemby'ego.
Victor Wembanyama, najlepszy debiutant w NBA.
Hałas w hali jest niesamowity.
Dwadzieścia siedem tysięcy szalejących ludzi.
Turniej trwa dwa tygodnie.
Musimy zacząć z kopyta.
Jakby to był sprint.
Cały czas musimy pamiętać, kim jesteśmy i jak bardzo
jesteśmy zmotywowani.
To będzie wspaniałe doświadczenie!
Trójkolorowi!
Chyba jeszcze do mnie nie dotarło, jak wielka to chwila.
Dotrze w pierwszym meczu. Trudno to objąć umysłem.
Francja u siebie, przeciw Brazylii.
A z Brazylijczykami zawsze trzeba się liczyć.
Mają kilku mocnych zawodników. Niełatwo będzie ich pokonać.
Wiele oczekujemy po Wembanyamie. To niesamowity talent.
Victor może zajść tam, gdzie jeszcze nikt nie zaszedł.
Francja rozpoczyna igrzyska. Zdobywa pierwszą piłkę!
Jest silny, szybki, ma wielki zasięg ramion i zręczność.
Musi poprawić. Zdobywa punkty i jest faulowany.
Tego potrzebowali Francuzi! Kibice szaleją.
Nie można być jednocześnie tak wysokim i tak dobrym. On jest.
Półobrót, rzut i trafia.
Doskonała atmosfera w hali. Wembanyama złapał rytm.
Zdobył osiem punktów, najwięcej w meczu.
Wemby.
Świetne zagranie.
Nie mogłem być kimś przeciętnym. Z racji mojego wzrostu.
Kończy akcję wsadem!
Lewą ręką!
Od jakichś pięciu - sześciu lat już nie staram się dopasować.
Wemby - ten ma ogień w rękach!
Zdominował strefę podkoszową!
Zawsze mnie pytają, jak to jest robić to czy tamto,
albo czy jestem zaskoczony rozwojem wydarzeń.
Nie jestem, bo pracowałem na to 15 lat.
Nikt nie potrafi go zatrzymać.
Chcę mieć taki wpływ na grę, żeby narzucać jej przebieg,
nawet gdy bronię.
Chcę blokować rzuty, których normalnie nikt nie blokuje.
Wówczas narzucam swój dyktat.
Francuzi udanie rozpoczynają igrzyska.
Życzymy im złotego medalu.
Jest nie tylko przyszłością francuskiej koszykówki.
Jest przyszłością koszykówki w ogóle.
Ty wariacie.
Pierwszy mecz z bańki.
Wiem z doświadczenia, że wygranie pierwszego trudnego meczu
pozwala grać potem jeszcze lepiej.
Starajmy się być coraz lepsi.
Musimy się starać.
We wtorek Japonia.
Zupełnie inna drużyna niż Brazylia.
Musimy być na nią gotowi psychicznie.
Odpocznijcie sobie. Do poniedziałku.
Trójkolorowi!
Nie, on.
Ty.
Dzięki.
A ze mną?
Pewnie. Za pięć dolarów. Chodź.
Myślę, że każdy sportowiec chce wystąpić na igrzyskach i zdobyć medal.
A złoty medal igrzysk olimpijskich to spełnienie
marzeń. Więcej osiągnąć się nie da.
Potrójne 20?
Tak, a potem siedem.
Masz trzy rzutki.
Trzecia tam. Potrójne 20 i siódemka.
A ta - tam.
- Nieźle. - Mówiłem?
Nie tylko do kosza.
Było mi bardzo miło.
Pierwszy mecz gramy z USA.
To ukoronowanie naszych koszykarskich karier:
możliwość zmierzenia się z tak wyśmienitymi graczami.
Czy to może być dyscyplina olimpijska? Jak myślisz? W przyszłości.
Chyba koniec.
- Wygrałem. - Szlag!
Zwyciężyłem.
Ale rekordu nie pobiliśmy. Ja wygrałem.
Sześć przecinek osiem do sześć przecinek pięć.
Zespół USA to jedna z najlepszych drużyn w historii.
Wielkie wyzwanie, ale nie czujemy strachu. Jesteśmy gotowi.
Będziemy się cieszyć grą.
Jutro pierwszy mecz.
To prawda.
A pierwszy jest najważniejszy.
Gramy przeciwko USA.
Wiem, że interesuje was przede wszystkim jedno.
Czy potrafimy pokonać Amerykanów.
Ale są jeszcze inne mecze.
Jutro musimy zagrać po swojemu.
Już. Dziękuję.
Powtarzam zawodnikom, że to jest sprint. Nie ma czasu,
by - jak w NBA - powoli wejść w rytm. Musimy się spieszyć.
To niesamowicie utytułowani gracze. Nie tylko akceptują presję,
ale wręcz jej wyczekują.
Gdy ktoś im zagraża, wspinają się na wyżyny.
W tej drużynie są trzy żywe legendy. Dlatego trudno w nią wątpić.
Dorastając, oglądałem Kevina Duranta. On po prostu…
uwielbia grać w kosza. Właśnie.
Uważam Kevina za najlepszego koszykarza w historii igrzysk.
Fajnie znów z nim pracować, bo to bardzo łatwe.
On uwielbia koszykówkę i grę zespołową.
Panie i panowie, witamy w pociągu Eurostar.
Chyba nikt się tak nie przykłada jak on. Życie nas nie rozpieszczało.
Jego w czasie drogi na szczyt też nie.
Byliśmy czarną amerykańską rodziną, którą założyła samotna,
niewykształcona kobieta. Nastolatka.
Mieliśmy podzielić podły los wielu podobnych
rodzin. Ale byłam zdeterminowana, żeby z moim synem było inaczej.
To wymaga hartu ducha.
Zacząłem grać w kosza z kilku powodów. Gdy byłem mały,
w ten sposób zdobywałem przyjaciół.
Gdy ktoś jest na boisku, to widać, kim naprawdę jest.
Kevin chciał grać zawodowo. Nie wiedziałam, co to znaczy,
więc kazałam mu robić więcej niż mówił trener, który się na tym zna.
Podbiegał do górki, trener mówił: "50 razy pod górę".
Ja na to: "50? Poczytam w samochodzie książkę,
a ty wbiegniesz 150 albo 200 razy". Wściekał się na to.
Ale ja uważałam, że to go dobrze przygotuje.
Tak to wyglądało z mojej strony.
Bywało, że gra przestawała dawać mi radość.
Wtedy przypominałem sobie momenty, gdy jako dzieciak grałem z kolegami.
Wtedy nie obchodziły nas zwycięstwa i porażki. Chcieliśmy tylko grać w kosza.
USA mogą zdobyć piąty złoty medal z rzędu.
Na parkiecie mnóstwo MVP.
Dla Stepha Curry'ego to olimpijski debiut.
Serbia pod przewodnictwem Nikoli Jokića chce napsuć krwi Amerykanom.
Co z Durantem?
Mnóstwo koszy!
Lubię przebywać z najlepszymi. Z gośćmi na tym samym poziomie,
którzy doświadczają w lidze tego samego,
chcą od życia tego co ja. Rzadko w jednym miejscu
zbiera się ich aż 12.
Wtedy zdajesz sobie sprawę, że chcesz tego przez cały czas.
Gdy spędzam z tymi facetami dzień po dniu, tworzy się między nami wyjątkowa więź.
Czuję tę wyjątkową energię.
Dlatego tak to lubię.
Zaczyna drużyna USA.
Dwunastu graczy z pierwszej piątki i mistrzów NBA - każdy zasługuje na grę
od pierwszej minuty.
Ale turniej trwa dwa tygodnie.
LeBron James.
Wszyscy muszą to zrozumieć. I zrozumieli.
Kevin Durant, najlepszy strzelec reprezentacji
olimpijskiej USA.
Miał drobną kontuzję łydki. Nie grał przez miesiąc.
Nie grał w żadnym z meczów pokazowych.
Wejdzie z ławki.
Trzeba słuchać trenera i zgadzać się na to, co dla ciebie zaplanował.
Jokić pokazuje, co potrafi.
Powiedziałem mu, że mogę zaczynać, ale równie dobrze wchodzić z ławki.
Wejście Avramovića.
Dobrić przechwytuje piłkę.
Serbowie rozpoczęli spotkanie z przytupem.
Starałem się za dużo o tym nie myśleć. Przygotowywałem się psychicznie.
Adebayo nie trafia. Serbia w kontrataku.
Dobrić, pod kosz.
Serbowie świetnie sobie radzą.
Kevin, chodź!
Oto on, Kevin Durant.
Na każdych igrzyskach siał postrach wśród rywali.
Piłka na obwód, od tablicy i kosz.
Super.
Jeśli nie grasz jak trzeba, jest wielu świetnych graczy,
którzy mogą cię zastąpić.
Dlatego ciągle sobie powtarzasz, że musisz grać perfekcyjnie.
Ćwiczę utrzymywanie takiego poziomu przez cały czas.
Żebym nie musiał się wyjątkowo starać, tylko zawsze tak grać.
Nie kombinuję zanadto. Jeśli mam czystą pozycję, rzucam.
Kevin Durant, dwa na dwa.
Jeśli nie mam, podaję. Gdy mnie podwajają, oddaję piłkę.
I piękny alley oop!
Powinniśmy oszczędzać Kevina.
Dopiero co zaleczył kontuzję. I jest gorąco.
Czułem, że nie zawiedzie. Ale nikt się nie spodziewał
tak świetnego występu.
Kto to taki? Wiecie!
O cholera!
Fajnie patrzeć, jak piłka wpada do obręczy.
Durant nad Jokićem. Tak, jest niesamowity!
Ściągamy go?
Niektórzy dobrze grają w kosza. Niektórzy są dobrymi
partnerami w drużynie.
KD potrzebuje tylko obręczy i kosza, żeby być sobą.
To koszykówka w najczystszej postaci.
Durant znów trafia.
Niesamowite!
Przez miesiąc zagrał tylko raz, a potem wyszedł na parkiet
i po prostu brylował.
- Durant wykorzystuje okazję. - Za trzy! Kevin Durant się nie myli.
Ja pierniczę. Jest zajebisty.
Amerykanie wykonali zadanie.
USA pokonują Serbię 110 do 84.
Nie mogę chodzić wszędzie z medalami na szyi.
Ale wspomnienia, przeżycia, loty samolotami,
przejazdy autobusami, treningi…
To mogę nosić ze sobą wszędzie. Medali na co dzień nosić nie mogę.
To być może najlepszy strzelec w historii międzynarodowej koszykówki.
Mogę nosić w sobie wspomnienia i to, czego się podczas tych występów nauczyłem.
To może komuś pomóc.
Wydaje się nieprawdopodobne, że wciąż gra na tak wysokim poziomie.
O rety!
Na trybunach było 27 tysięcy różnych ludzi z różnych krajów.
Wszyscy przyjechali oglądać koszykówkę. To niesamowite.
Ja też próbuję swoją grą jednoczyć ludzi w taki sposób.
Widać, że to dla ciebie ważne.
No pewnie. Pochodzę z miejsca, gdzie ludzie nawet ze sobą nie rozmawiają.
Nienawidzą się.
Gdy koszykówka staje się powodem do radości
i zabawy, to bardzo się cieszę. Aż się rozklejam.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
To naprawdę niesamowite, gdy ktoś jedzie tak daleko,
żeby zobaczyć ulubionego zawodnika na igrzyskach.
Wydaje na to pieniądze, zabiera ze sobą rodzinę. To mnie nakręca.
Koszykówka mnie uratowała. Wyciągnęła mnie i moją rodzinę z bagna.
Jestem za to wdzięczny losowi.